เรื่อง เทาเที่ยกลืนนภา : ตัวข้าอมตะไร้เทียมทาน!

    เฉิน๯า๹อันเป็น๦๲๿ี่รู้จักตนเองดีอย่างยิ่ง อย่างน้อยสมองของเขาก็ยังคงความแจ่มใสอยู่ตลอดเวลาและไม่ได้ถูกความแข็งแกร่งที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ลุ่มหลงจนเสียคน

    บัวขาวเมฆาวารีและเม็ดบัวอัคคีโลกันตร์ อย่างหนึ่งคือสมุนไพรธาตุน้ำที่เติบโตในทะเลสาบวิญญาณ อีกอย่างคือสมุนไพรธาตุไฟที่ปลูกอยู่ปากปล่องภูเขาไฟ

    โบราณว่าไว้ครึ่งน้ำครึ่งไฟไม่ลงรอยกัน เพียงเวลาสั้น ๆ ไม่กี่วัน เขาเฉิน๯า๹อันจะไปหาวิธีประสานฤทธิ์โอสถพบได้อย่างไร? จะเป็นไปได้หรือ? ย่อมเป็นไปไม่ได้แน่นอน!

    แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณอย่างคุณหนูใหญ่ยังแก้ปัญหานี้ไม่ได้ แล้วเขาเฉิน๯า๹อันที่เป็นเพียงปุถุชนจะเอาอะไรไปแก้? อาศัยความอำมหิต ความแค้นต้องชำระหรือนิสัยที่แค้นนี้ต้องชำระอย่างนั้นหรือ?

    ดังนั้นตั้งแต่เริ่มต้น เฉิน๯า๹อันก็ไม่ได้ฝากความหวังไว้ที่การหาวิธีประสานฤทธิ์โอสถจริง ๆ เลย ขอเพียงผ่านการลองผิดลองถูกในไม่กี่วันนี้แล้วนึกเหตุผลที่ฟังดูเข้าทีพอจะตบตาคุณหนูใหญ่ไปได้ก็นับว่าขอบคุณสวรรค์แล้ว

    แน่นอนว่าเหตุผลที่ต้องเก็บเกี่ยวสมุนไพรวิญญาณอย่างเอิกเกริก และขังตัวเองอยู่ในห้องลับไม่ยอมออกไปไหนเพื่อหลอมโอสถนั้น นอกจากจะทำเพื่อตบตาคุณหนูใหญ่แล้วยังเป็นไปเพื่อเตรียมการและเป็นข้ออ้างสำหรับการลงมือในยามค่ำคืนด้วย

    ฟึ่บ!

    เพียงใช้ปลายเท้าสะกิดพื้นเบา ๆ เฉิน๯า๹อันในชุดรัดกุมสีดำก็ไปปรากฏตัวบนต้นไทรที่ห่างออกไปสิบกว่าจั้ง เขาอาศัยแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาเพื่อแยกแยะทิศทาง เมื่อระบุตำแหน่งได้แล้ว เฉิน๯า๹อันก็ถีบเท้าขวาพุ่งร่างออกไปดุจลูกศรที่หลุดจากคันศร มุ่งหน้าไปยังสวนสัตว์อสูรที่เป็นที่พำนักของผู้ดูแลรองทันที

    เคล็ดวิชาเทาเที่ยกลืนนภากลืนกินฟ้าดิน สามารถสูบกลืนทุกสรรพสิ่งในโลกเพื่อมาเป็นพลังของตนเอง

    แม้แต่หญ้าวิญญาณหรือสมุนไพรวิญญาณที่ไร้ชีวิตยังสูบกลืนได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสัตว์อสูรที่ถูกเลี้ยงไว้ในสวนสัตว์อสูรเลย ต้องรู้ว่าที่หน้าผาหลังเขาเฉิน๯า๹อันเพียงแค่สูบกลืนหมาป่าหิมะจันทร์เงินไปตัวเดียวก็ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสามัญระดับสองได้แล้ว สัตว์อสูรที่เลี้ยงไว้ในสวนสัตว์อสูรปกติจะได้รับสมุนไพรและหญ้าวิญญาณเพื่อปรับสมดุลกระดูกและเส้นเอ็นตามกำหนดเวลา

    หากจะพูดให้ไม่เกินจริง สัตว์อสูรเหล่านี้ยังกินดีอยู่ดีกว่าข้ารับใช้อย่างพวกเขาเสียอีก ไม่ว่าจะเป็น นกกระเรียนเซียน กวางวิญญาณ เสือดาวหิมะ แรดเกราะวิญญาณ พยัคฆ์เพลิงอัคคี ปราณโลหิตของพวกมันช่างเข้มข้นยิ่งนัก อีกทั้งยังบรรจุพลังชีวิตและพลังงานอันมหาศาลไว้ในตัว

    สัตว์อสูรบางตัวถึงกับเริ่มก่อกำเนิดพลังวิญญาณขึ้นภายในร่างแล้วด้วยซ้ำ เพียงแค่คิดถึงจุดนี้เฉิน๯า๹อันก็อดไม่ได้ที่จะน้ำลายสอ

    "พวกเจ้าได้ยินข่าวหรือยัง? เมื่อบ่ายวันนี้ศพของหลินหย่งโซ่วถูกส่งกลับมาที่สวนสัตว์อสูรของพวกเรา ผู้ดูแลรองโกรธจนหน้าแดงก่ำเลยล่ะ"

    "อะไรนะ? หลินหย่งโซ่วไม่ใช่คนของผู้ดูแลรองที่ส่งไปสืบข่าวที่สวนสมุนไพรหรอกหรือ?"

    "ผู้ดูแลสามโม่เซิ่งใจกล้ามาจากไหน ถึงบังอาจลงมือกับคนของผู้ดูแลรอง?!"

    ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่สวนสัตว์อสูร ก็ได้ยินเสียงข้ารับใช้ที่อยู่เวรกะดึกกำลังกระซิบกระซาบกัน

    "อาหนิวข้าจะบอกให้นะ เจ้าช่างหูตาคับแคบเสียจริง โม่เซิ่งน่ะตายไปนานแล้ว ยามนี้ผู้ดูแลสามแห่งตระกูลจีของพวกเราคือเฉิน๯า๹อันต่างหาก"

    "เฉิน๯า๹อัน? มันเป็นใครกัน?"

    "ชู่ว์! เบาเสียงหน่อย ได้ยินมาว่าเฉิน๯า๹อันผู้นี้ดุร้ายอำมหิตนัก เป็นมารร้ายขนานแท้ไม่ต่างอะไรกับปีศาจกินคน ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา โม่เซิ่งถูกเขาชกจนกะโหลกแตก ส่วนหม่าอัน จางเถา และหลินหย่งโซ่ว ต่างก็ถูกเขาบีบจนต้องกระโดดหน้าผาตายไปเองทั้งนั้น"

    "......"

    เฉิน๯า๹อันเอามือกุมหน้าผาพลางถอนใจ ข้าดูดุร้ายขนาดนั้นเชียวหรือ?

    "แต่เฉิน๯า๹อันผู้นี้ก็ใจกว้างไม่เบา ได้ยินว่าวันนี้เขานำเงินสามร้อยกว่าตำลึงและสมบัติอีกสิบกว่าหีบออกมาแจกจ่ายให้ข้ารับใช้ในสวนสมุนไพร ได้รับกันทุกคนเลยล่ะ"

    "จริงหรือ? ข้าเองก็อยากไปทำงานที่สวนสมุนไพรบ้างเหมือนกันนะ"

    "เจ้าไม่กลัวมารร้ายอย่างเฉิน๯า๹อันจะชกหัวเจ้าจนแหลกหรือไง?"

    "ข้ามันคนจน ความจนยังไม่กลัว แล้วจะไปกลัวตายทำไม?"

    ในขณะที่เหล่าข้ารับใช้กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส เฉิน๯า๹อันในชุดรัดกุมสีดำก็อาศัยความมืดพรางกาย มุ่งตรงไปยังเงามืดขนาดมหึมาสิบกว่าร่างที่อยู่ส่วนลึกของสวนสัตว์อสูร

    เมื่อมาถึงกรงเหล็กขนาดใหญ่ที่ใช้ขังพยัคฆ์เพลิงอัคคี เฉิน๯า๹อันก็สูดลมหายใจเข้าลึกกดเสียงให้เบาที่สุดแล้วค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้

    พยัคฆ์เพลิงอัคคีนั้นมีค่าไปทั้งตัว หนังสามารถนำไปทำชุดเกราะ กระดูก โลหิต และเนื้อสามารถนำไปทำโอสถ ส่วนองคชาตยิ่งสามารถนำไปหลอมเป็นโอสถเพิ่มพละกำลังตามตำนานได้ โอสถเพิ่มพละกำลังชนิดนี้เป็นที่นิยมอย่างยิ่งทั้งในโลกสามัญและโลกแห่งการฝึกตน

    เมื่อมองดูร่างสีแดงดั่งเปลวเพลิงที่อยู่เบื้องหน้า ร่างกายยาวหลายจั้ง กรงเล็บที่คมกริบและร่างกายที่กำยำราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ

    เฉิน๯า๹อันก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

    "คร่อก~ คร่อก~"

    เสียงกรนที่ดังสนั่นของพยัคฆ์เพลิงอัคคีดังก้องไปทั่วบริเวณ ช่างน่าขนลุกยิ่งนัก สิ่งที่ไม่อาจสงสัยได้คือพยัคฆ์เพลิงอัคคีในนี้เพียงตัวเดียวก็สามารถฉีกร่างม้าพยศนับสิบกว่าตัวได้อย่างง่ายดาย ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับสี่ขั้นหลอมรวมภายในมาเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ดุร้ายสิบกว่าตัวนี้ ก็ย่อมมีอันตรายถึงชีวิต

    เขามองดูพยัคฆ์เพลิงอัคคีสิบกว่าตัวที่กำลังหลับสนิท เฉิน๯า๹อันอดไม่ได้ที่จะแลบลิ้นเลียริมฝีปาก

    หลังจากทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสามัญระดับห้า เขามีพละกำลังถึงสองร้อยม้าพยศ พยัคฆ์เพลิงอัคคีสิบกว่าตัวที่ใครต่อใครต่างหวาดกลัว ในสายตาของเขาในยามนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับอาหารบนโต๊ะเลย

    ในขณะที่เฉิน๯า๹อันกำลังมองสำรวจพยัคฆ์เพลิงอัคคีอยู่นั้น พยัคฆ์ตัวหนึ่งคล้ายจะยังกินไม่อิ่มมันอ้าปากกว้างหาวหวอดครั้งหนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างสะลืมสะลือ ทันทีที่มันเห็นเฉิน๯า๹อันยืนอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคู่นั้นกลับฉายประกายความเหลือเชื่อ

    ความไม่คาดฝัน และความรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ออกมาดุจมนุษย์ มันใช้กรงเล็บที่มีขนปุกปุยขยี้ตาตัวเองก่อนจะมองมาที่เฉิน๯า๹อันอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือมนุษย์จริง ๆ ดวงตาของมันก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที น้ำลายไหลยืดลงสู่พื้น

    "โฮก~"

    ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย พยัคฆ์เพลิงอัคคีที่สัญชาตญาณสัตว์ป่าปะทุขึ้นก็พุ่งเข้าใส่เฉิน๯า๹อันทันที ปากกว้างที่น่าสยดสยองเล็งตรงมาที่ศีรษะของเฉิน๯า๹อันหมายจะกัดกินอย่างรุนแรง มันต้องการจะกัดลำคอของเฉิน๯า๹อันให้ขาด รอจนเขาขาดใจตายแล้วจึงค่อย ๆ ฉีกเนื้อกินทีละชิ้น อาหารมื้อดึกที่ส่งมาถึงที่เช่นนี้หากไม่กินก็นับว่าโง่เต็มทน

    "รนหาที่ตาย!"

    เฉิน๯า๹อันคาดไว้แล้วว่าพยัคฆ์เพลิงอัคคีต้องพุ่งเข้ามาขย้ำ แต่เขาคาดไม่ถึงว่าเจ้าโง่ตัวนี้จะคำรามเสียงดังออกมา หากเรื่องนี้ทำให้ข้ารับใช้ที่ดูแลสวนสัตว์อสูรหรือผู้ดูแลรองตื่นขึ้นมาคืนนี้เขาคงไม่ได้ลาภปากเป็นแน่

    เมื่อเผชิญกับหัวเสือขนาดมหึมาที่พุ่งเข้ามา เฉิน๯า๹อันไม่หลบเลี่ยงทว่ากลับยกแขนขึ้นแล้วเหวี่ยงหมัดเข้าปะทะตรง ๆ พยัคฆ์เพลิงอัคคีตัวหนึ่งมีพละกำลังประมาณยี่สิบถึงสามสิบม้า ทว่าเขาเฉิน๯า๹อันกลับมีพละกำลังถึงสองร้อยม้า ความต่างถึงสิบเท่า พลังมหาศาลย่อมไม่จำเป็นต้องใช้กระบวนท่าหรือวิธีการใด ๆ พละกำลังสยบทุกสรรพสิ่ง!

    ตู้ม!

    หมัดเดียวชกทะลวงกะโหลกของพยัคฆ์เพลิงอัคคีจนเป็นรู โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นใส่ตัวเฉิน๯า๹อันจนชุ่มโชกดุจ-่าฝนโลหิต

    ดวงตาพยัคฆ์ที่ใหญ่โตเต็มไปด้วยความหวาดผวา มันจ้องมองเฉิน๯า๹อันจนกระทั่งรูม่านตาขยายและสิ้นแสงไป จนตายมันก็ยังไม่เข้าใจว่ามนุษย์ตัวเล็ก ๆ เหตุใดจึงมีพละกำลังมหาศาลยิ่งกว่ามันเสียอีก?

    เฉิน๯า๹อันสูดกลิ่นคาวของโลหิตในอากาศอย่างหิวกระหาย พลางโอบกอดซากพยัคฆ์ขนาดมหึมาไว้ เขาเริ่มโคจรเคล็ดวิชาเทาเที่ยกลืนนภา ฝ่ามือรวบรวมกลุ่มหมอกสีดำพุ่งเข้าจู่โจมซากของพยัคฆ์เพลิงอัคคีและเริ่มสูบกลืนปราณโลหิตและพลังชีวิตเข้าไปคำใหญ่

    เมื่อความแข็งแกร่งของเฉิน๯า๹อันเพิ่มขึ้น การใช้เคล็ดวิชาเทาเที่ยกลืนนภาก็ยิ่งชำนาญ พลังในการสูบกลืนก็รุนแรงยิ่งกว่าเดิม เพียงไม่กี่อึดใจพยัคฆ์เพลิงอัคคีก็ถูกสูบกลืนจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก เมื่อลมพัดผ่าน นอกจากรอยโลหิตจาง ๆ บนพื้น… พยัคฆ์เพลิงอัคคีตัวนี้ก็ราวกับไม่เคยปรากฏขึ้นบนโลกใบนี้มาก่อนเลย

    เฉิน๯า๹อันหลับตาลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้มพึงพอใจ หลังจากร่างกายดูดซับพลังชีวิตและปราณโลหิตของพยัคฆ์เพลิงอัคคีจนหมดสิ้น เขาก็สามารถสัมผัสได้ชัดเจนว่าพละกำลังในกายเพิ่มพูนขึ้นถึงสิบสามม้า

    ความก้าวหน้าที่สังเกตเห็นได้ด้วยตาเนื้อเช่นนี้ ความสำเร็จที่ได้มาโดยไม่ต้องออกแรงพยายามมากมายเช่นนี้ วิถีแห่งการสูบกลืนที่สามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ในขณะที่กำลังเพลิดเพลินเช่นนี้ทำให้เฉิน๯า๹อันดื่มด่ำกับมันอย่างลึกล้ำ

    "โฮก!"

    "โฮก!"

    พยัคฆ์เพลิงอัคคีอีกสิบกว่าตัวพลันสะดุ้งตื่นจากความฝัน เมื่อพวกมันเห็นมนุษย์มือเปล่ามาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าต่างก็เบิกตาสีแดงฉานแล้วพุ่งเข้าใส่เฉิน๯า๹อันอย่างบ้าคลั่ง

    ท่ามกลางการกลุ้มรุมของพยัคฆ์ดุร้ายสิบกว่าตัว เฉิน๯า๹อันกลับตื่นเต้นจนอยากจะเงยหน้าคำรามกึกก้อง เขาเหวี่ยงหมัดออกไปด้วยความเร็วและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

    ตัวที่หนึ่ง! ตัวที่สอง! ตัวที่สาม!

    พยัคฆ์เพลิงอัคคีล้มลงตายใต้หมัดของเฉิน๯า๹อันทีละตัว เขาโคจรเคล็ดวิชาเทาเที่ยกลืนนภาจนถึงขีดสุด ปราณโลหิตและพลังชีวิตมหาศาลพุ่งเข้าสู่ร่างกายอย่างบ้าคลั่งพลังแห่งปราณโลหิตพุ่งสูงขึ้นจนสังเกตได้ชัดเจน

    เฉิน๯า๹อันเริ่มทำการพุ่งชนขอบเขตสามัญระดับหก… ขั้นพลังเทพจุติภายใน!