เรื่อง เล่ห์ร้าย....สายลับสวาท!! NC++

บทที่ 37: สมรภูมิหิมะ

*เพล้งงงงงงงงงงงงง! ตูมมมมมมมมมมมม!*

เศษกระจกนิรภัยหนาแตกกระจายเป็นละอองระยิบระยับท่ามกลางพายุหิมะและลมกรรโชกแรงติดลบยี่สิบองศาเซลเซียสที่พัดกระหน่ำเข้ามาในตู้โดยสารรถไฟ! -่ากระสุนปืนไรเฟิลจู่โจมพุ่งทะลวงผ่านฝาผนังไม้เรดวู้ด เจาะทะลุหมอนและเตียงนอนกำมะหยี่สีแดงจนนุ่นและขนเป็ดปลิวกระจายว่อนดั่ง-่าฝน ฉันกลิ้งตัวหลบลงบนพื้นพรมเปอร์เซียในเสี้ยววินาที ร่างกายในชุดราตรีผ้าไหมซาตินสีมรกตที่เปียกชื้นแนบสนิทไปกับพื้นไม้ที่กำลังสั่นสะเทือนตามแรงระเบิด

กลิ่นควันดินปืน ควันไหม้ของกำมะหยี่ และไอเย็นยะเยือกของหิมะป่าแอลป์ผสมปนเปกันจนแสบจมูก ทว่าสัญชาตญาณของสายลับระดับพระกาฬอย่างฉันตื่นตัวเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องอย่างเยือกเย็น ร่างกายทุกมัดกล้ามเนื้อเตรียมพร้อมสำหรับการฆ่าฟัน

ฉันตวัดมือขวาคว้าปืนพกเก็บเสียง Walther PPK สีเงินที่เหน็บซ่อนไว้ตรงสายรัดต้นขาใต้ชายกระโปรงแหวกสูง มือซ้ายกระชับมีดสั้นเซรามิกเคลือบพิษงูทะเลเข้มข้น สองตาเปล่งประกายอำมหิตยามจ้องมองไปยังซอกประตูตู้โดยสารที่พังทลาย

*ฟุ่บ! ฟุ่บ!*

เสียงปืนเก็บเสียงดังแผ่วเบาดั่งเสียงกระซิบแห่งความตาย ฉันลั่นไกยิงเจาะกะโหลกผู้ก่อการร้ายในชุดพรางหิมะสีขาวสองนายแรกที่พยายามโผล่หน้าเข้ามายิงซ้ำ กระสุน 9 มม. เจาะทะลวงผ่านหว่างคิ้วอย่างแม่นยำจนร่างของพวกมันกระตุกเกร็ง หงายหลังล้มตึง เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นเปรอะหิมะสีขาวโพลนที่ปลิวว่อนอยู่ตามช่องหน้าต่าง!

*“วาว! เธออยู่ตรงไหน?!”* เสียงคำรา๬๿รงพลังอันคุ้นเคยดังก้องขึ้นเหนือเสียงปืนที่สาดกระหน่ำมาจากตู้ขบวนด้านหลัง

ประตูเชื่อมตู้โดยสารถูกเตะเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่าเท้าหนักหน่วง พร้อมกับร่างสูงใหญ่กำยำของมาร์คัสที่พุ่งตัวเข้ามาในห้อง! เสื้อเชิ้ตทักซิโด้สีขาวของเขาเปรอะเปื้อนคราบเขม่าควันปืนและรอยเลือดของศัตรู แผงอกกว้างกระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจหนักหน่วง ในมือของเขาถือปืนลูกซองต่อสู้ Benelli M4 ที่ปากกระบอกยังคงมีควันร้อนลอยกรุ่น

“ฉันอยู่นี่ค่ะมาร์คัส!” ฉันสปริงตัวลุกขึ้นยืนข้างเขา สะโพกผาย 38 นิ้วบิดส่ายหลบมุมวิถีกระสุนอย่างคล่องแคล่วและสง่างาม “ตราประทับทองคำและรหัสดาวเทียมมรณะอยู่ในนี้แล้ว!” ฉันยกมือแตะที่สร้อยคอมรกตที่ซ่อนชิปข้อมูลไว้

“ยอดเยี่ยมมากที่รัก... แต่พวกเรากำลังเจองานช้างระดับโคตรมหาหิน!” มาร์คัสกระชากตัวฉันเข้าไปหลบหลังเคาน์เตอร์บาร์ไม้โอ๊กหนาที่ถูกยิงจนเศษไม้แตกกระจาย “พวกมันคือ **‘หน่วยคอมมานโดเงาหิมะดำ’ (Black Snow Mercenaries)** กองกำลังรับจ้างชั้นยอดของสภาเงา พวกมันมีไม่ต่ำกว่าสามสิบนาย ติดอาวุธหนักครบมือ ทั้งปืนกลหนักและระเบิดแรงสูง พวกมันวางระเบิด C4 ไว้ตามเสาสะพานแขวนทั้งสี่มุม และกำลังจุดชนวนนับถอยหลัง!”

*“พี่วาวคะ พี่มาร์คัสคะ!”* เสียงของพราวดังแทรกเข้ามาในหูฟังไร้สายขนาดจิ๋วที่มีคลื่นรบกวนอย่างหนัก *“สะพานแขวนแห่งนี้อยู่สูงจากก้นเหวธารน้ำแข็งกว่าสองร้อยเมตรค่ะ! สัญญาณความร้อนจากดาวเทียมระบุว่า ระเบิด C4 จะทำงานในอีกหนึ่งนาทีครึ่งเท่านั้น! ถ้าสะพานขาด ขบวนรถไฟโอเรียนท์ เอ็กซ์เพรส ทั้งขบวนจะดิ่งลงสู่ธารน้ำแข็งเบื้องล่างแหลกเป็นผุยผงทันทีค่ะ!”*

“มีทางตัดสัญญาณชนวนไหมพราว?!” ฉันตะโกนถามพลางเปลี่ยนซองกระสุนปืนพกอย่างรวดเร็ว

*“ไม่ได้ค่ะพี่วาว! ระบบจุดชนวนเป็นสัญญาณวิทยุคลื่นสั้นความถี่สูงที่ส่งตรงจากตัวรีโมตของหัวหน้าหน่วยคอมมานโดที่อยู่บนหลังคารถไฟค่ะ! ไม่มีทางแฮกจากระยะไกลได้ทันเวลา!”* เสียงพราวร้อนรนจนแทบขาดใจ

“งั้นก็เหลือแค่ทางเดียว... เราต้องตีฝ่าออกไปที่ท้ายขบวนแล้วหาทางโดดหนีก่อนสะพานจะพัง!” ฉันตัดสินใจอย่างเฉียบขาด แววตาเด็ดเดี่ยวไร้ความหวาดกลัว

*ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ! ตูมมมมมม!*

พวกคอมมานโดชุดขาวระดมยิงปืนกลมือ MP5 และปืนลูกซองเข้ามาตา๬๿างเดินแคบๆ ของตู้รถไฟอย่างบ้าคลั่ง -่ากระสุนพุ่งเฉียดศีรษะของฉันไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร เศษแก้วไวน์ราคาแพงและโคมไฟระย้าคริสตัลบนเพดานร่วงกราวลงมาแตกกระจายเกลื่อนกลาด

มาร์คัสไม่รอช้า เขาโผล่ตัวออกจากที่กำบัง ประทับปืนลูกซอง Benelli M4 เล็งสวนกลับไปอย่างดุดันและแม่นยำ!

*เปรี้ยงงงงง! เปรี้ยงงงงง! เปรี้ยงงงงง!*

กระสุนลูกปรายขนาดเก้าเม็ดฉีกร่างของศัตรูสามนายแรกที่พยายามบุกทะลวงเข้ามาจนเกราะกันกระสุนขาดกระจุย ร่างลอยละลิ่วกระเด็นไปด้านหลัง เลือดสาดกระจายเปรอะผนังตู้ไม้โอ๊ก มาร์คัสก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างหนักแน่นดั่งราชสีห์ผู้ไร้ความปรานี เขายิงเคลียร์ทางเดินแคบๆ อย่างต่อเนื่อง

แต่ในจังหวะนั้นเอง สไนเปอร์ของพวกมันที่ซุ่มอยู่บนหลังคารถไฟก็เล็งปืนไรเฟิลเจาะเกราะลำกล้องโตทะลุหลังคารถไฟลงมาตรงตำแหน่งที่มาร์คัสยืนอยู่!

*ปังงงงงงงงงงงง! ฉึกกกกกกกก!*

“อึ่ก!”

มาร์คัสส่งเสียงครางต่ำในลำคอ ร่างสูงใหญ่เซถอยหลังไปหนึ่งก้าว กระสุนเจาะเกราะขนาด .338 ลาปัวแม็กนั่ม พุ่งทะลุหลังคาเหล็กลงมาเฉียดหัวไหล่ขวาของเขาจนเนื้อฉีกขาดเป็นทางยาว เลือดสีแดงสดทะลักอาบแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาทันที!

“มาร์คัส!” ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“ฉันไม่เป็นไร... แค่ถากๆ!” มาร์คัสกัดฟันกรอดจนสันกรามปูดโปน นัยน์ตาสีฟ้าครามยังคงดุดันและมั่นคง เขาไม่ยอ๬๿ิ้งปืน แต่เปลี่ยนมาประคองและยิงด้วยมือซ้ายอย่างทรหด

ทว่าสำหรับฉัน... การที่เห็นเลือดของมาร์คัสไหลริน ทำให้เพลิงโทสะและความอำมหิตในร่างของฉันระเบิดออกมาราวกับภูเขาไฟปะทุ!

“พวกแกกล้าแตะต้องผู้ชายของฉัน... ต้องตายให้หมด!” ฉันคำรามเสียงเหี้ยมเกรียมในลำคอ

ฉันสลัดรองเท้าส้นสูงข้างหนึ่งที่ติดเศษไม้ออก ส้นเท้าเปลือยเปล่าเหยียบลงบนพื้นพรมอย่างมั่นคง ฉันเหน็บ Walther PPK ไว้ที่เอว แล้วควักมีดสั้นเซรามิกสองเล่มออกมาควงในมือ สรีระนาฬิกาทรายสุดเซ็กซี่ที่อยู่ในชุดราตรีซาตินสีมรกตขาดวิ่นพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าดั่งเสือดาวสาวกระหายเลือด!

*ฟุ่บ! ฟึ่บ! ฉึบๆๆๆ!*

ฉันสไลด์ตัวลอดใต้-่ากระสุนปืนกลที่สาดเข้ามาอย่างหวุดหวิด ปลายเท้าตวัดเตะเข้าที่ข้อพับเข่าของคอมมานโดนายแรกจนเขาทรุดฮวบลงมา ก่อนที่ฉันจะตวัดมีดเซรามิกปาดเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอของเขาอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด เลือดพุ่งกระฉูดออกมาดั่งน้ำพุ!

คอมมานโดอีกสองคนพยายามยกพานท้ายปืนขึ้นฟาด แต่ฉันหมุนสะโพกผาย 38 นิ้วบิดตัวหลบได้อย่างพริ้วไหว ราวกับกำลังเต้นระบำแห่งความตาย ฉันแทงมีดสั้นเข้าที่ใต้คางของคนที่สองจนมิดด้าม แล้วตวัดลูกเตะแบ็กคิกเข้ากลางหว่างขาของคนที่สามอย่างจังจนมันร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดเจียนขาดใจ ก่อนที่ฉันจะหักคอของมันด้วยสองมือเปล่าอย่างโหดเหี้ยม!

*กร๊อบ!*

ร่างของศัตรูล้มลงกองกับพื้นทีละคนอย่างหมดรูป ฉันคว้าปืนกลมือ MP5 จากศพขึ้นมาแล้วสาดกระสุนยิงกราดใส่พวกที่เหลือที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาจากหัวขบวน!

*ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!*

กระสุนนับสิบนัดเจาะเข้าที่หน้าอกและศีรษะของพวกคอมมานโดจนล้มระเนนระนาด เลือดสีแดงฉานไหลนองเต็มพื้นทางเดินไม้หรูหรา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วตู้โดยสาร

“วาว! รีบมาเร็วเข้า!” มาร์คัสตะโกนเรียกจากทางเชื่อมตู้โดยสารด้านหลัง

ฉันดีดตัววิ่งฝ่ากลุ่มควันและเปลวไฟกลับไปหามาร์คัส เราสองคนวิ่งทะลวงผ่านตู้โดยสารที่ว่างเปล่ามุ่งหน้าสู่ท้ายขบวนรถไฟอย่างไม่คิดชีวิต แต่ทว่า... เวลาบนนาฬิกานับถอยหลังของระเบิด C4 ได้หมดลงแล้ว!

*ตี๊ด... ตี๊ด... ตี๊ด... ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!*

เสียงระเบิด C4 หนักหลายสิบกิโลกรั๬๿ี่ติดตั้งอยู่ตามเสาสะพานแขวนทั้งสี่ทิศระเบิดขึ้นพร้อมกันอย่างรุนแรง! แรงอัดอากาศมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขาแอลป์ แสงไฟสีส้มแดงสว่างวาบไปทั่วผืนฟ้าหิมะสีดำมืด!

*เปรี๊ยะๆๆๆๆ! แกร๊กกกกกกก! โครมมมมมมมมมมม!*

สายสลิงเหล็กกล้าขนาดใหญ่ที่ยึดโยงสะพานแขวนขาดสะบั้นลงทีละเส้น สะพานแขวนเหล็กโบราณที่พาดผ่านหุบเหวลึกสองร้อยเมตรเริ่มบิดเบี้ยวและหักโค่นลงตรงกลางอย่างน่าสะพรึงกลัว!

รางรถไฟเหล็กฉีกขาด ขบวนรถไฟโอเรียนท์ เอ็กซ์เพรส หนักหลายร้อยตันเริ่มสูญเสียการทรงตัว ตู้โดยสารด้านหน้าดิ่งหัวลงสู่อากาศว่างเปล่า ลากตู้ขบวนอื่นๆ ให้ไถลรูดตามลงไปสู่นรกธารน้ำแข็งเบื้องล่างด้วยความเร็วสูง!

*ครืดดดดดดดดดด! ตึงงงงงงงงงงงง!*

แรงเหวี่ยงมหาศาลเหวี่ยงร่างของฉันและมาร์คัสให้ลอยละลิ่วกระแทกกับผนังตู้โดยสารท้ายขบวน! หน้าต่างกระจกทุกบานแตกละเอียด ลมพายุหิมะและความหนาวเหน็บระดับติดลบยี่สิบห้าองศาพัดกระหน่ำเข้ามาดั่งพายุคลั่ง!

“วาว! เกาะฉันไว้!” มาร์คัสใช้แขนซ้ายที่กำยำรวบเอวคอดกิ่ว 24 นิ้วของฉันเข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขาจนแผ่นหลังของฉันสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นและเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรง

ฉันเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างที่แตกกระจาย มองเห็นแนวลาดชันของภูเขาหิมะที่เต็มไปด้วยป่าสนหนาทึบ ซึ่งอยู่ต่ำลงไปจากระดับสะพานประมาณยี่สิบห้าถึงสามสิบเมตร หิมะบนลาดเขานั้นทับถมหนาแน่นดั่งฟูกยักษ์สีขาว

“มาร์คัส... แนวป่าสนตรงนั้น! ลานหิมะลาดชัน!” ฉันชี้มือออกไป “เราต้องโดดออกไปตรงนั้น ไม่อย่างนั้นเราจะดิ่งลงเหวไปพร้อมกับรถไฟ!”

“เชื่อใจฉันนะที่รัก... หนึ่ง... สอง... กระโดด!”

มาร์คัสคำรามลั่นพร้อมกับใช้พลังขาทั้งหมดของเขาดีดตัวพุ่งทะยานออกจากหน้าต่างตู้รถไฟที่กำลังเอียงกะเท่เร่ ร่างของพวกเราสองคนลอยเคว้งคว้างกลางเวหาท่ามกลางพายุหิมะที่พัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง!

ในเสี้ยววินาทีต่อมา...

*ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!*

ขบวนรถไฟโอเรียนท์ เอ็กซ์เพรส ทั้งขบวนดิ่งกระแทกเข้ากับหน้าผาหินธารน้ำแข็งเบื้องล่างอย่างจัง! ถังน้ำมันและระบบขับเคลื่อนระเบิดออกเป็นลูกไฟยักษ์สีส้มแดงเผาผลาญความมืดมิดของหุบเขาแอลป์จนสว่างไสว เปลวเพลิงลุกท่วมและเสียงระเบิดดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วทุกซอกเขา!

*ฟึ่บ... ซู่วววววววววววววววววววว!*

ร่างของฉันและมาร์คัสตกลงกระแทกเข้ากับเนินหิมะหนานุ่มอย่างจัง ความหนาของหิมะป่าแอลป์ที่สูงกว่าสองเมตรช่วยซับแรงกระแทกจากการตกจากที่สูงไว้ได้ ทว่าความลาดชันระดับสี่สิบห้าองศาของภูเขาทำให้พวกเราสองคนไม่สามารถหยุดนิ่งได้!

ร่างของพวกเราสองคนกลิ้งหมุนและไถลรูดลงไปตามแนวป่าสนด้วยความเร็วสูงปานจรวด!

มาร์คัสใช้ร่างกายสูงใหญ่กำยำของเขากอดรัดตัวฉันไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา เขายอมใช้แผ่นหลังและไหล่ที่บาดเจ็บของตัวเองรองรับแรงกระแทกจากกิ่งไม้ ก้อนหิน และก้อนน้ำแข็งที่ซ่อนอยู่ใต้หิมะ เพื่อปกป้องไม่ให้ศีรษะและเรือนร่างของฉันได้รับอันตราย

“อั่ก... อึ่ก!” เสียงมาร์คัสครางออกมาด้วยความเจ็บปวดทุกครั้งที่แผ่นหลังของเขากระแทกกับสิ่งกีดขวาง

“มาร์คัส!” ฉันพยายามกอดรัดเอวของเขาไว้แน่น น้ำตาแห่งความซาบซึ้งและหวาดกลัวเอ่อคลอเบ้าตา

สองร่างแนบชิดกลิ้งไถลฝ่าหิมะขาวโพลนลงมาตา๬๿างลาดเขากว่าสามร้อยเมตร จนกระทั่งพุ่งทะลุพุ่มไม้สนหนาทึบและหยุดนิ่งสนิทลงบนผืนหิมะราบเรียบที่ก้นหุบเขาอันเงียบสงัด

ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศ มีเพียงเสียงหวีดหวิวของลมพายุหิมะที่พัดกรรโชกอย่างบ้าคลั่ง อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจนถึงติดลบยี่สิบห้าองศาเซลเซียส ละอองหิมะสีขาวโปรยปรายลงมาทับถมร่างของพวกเราจนขาวโพลน

ฉันค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล ร่างกายปวดร้าวไปทั่วทุกสัดส่วน ชุดราตรีผ้าไหมซาตินสีมรกตขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือชิ้นดี เผยให้เห็นผิวเนียนขาวผ่องที่เริ่มแดงก่ำจากความหนาวเหน็บที่บาดลึกถึงกระดูก หน้าอกอวบอิ่ม 36D และสะโพกผาย 38 นิ้วสั่นสะท้านด้วยความเย็นยะเยือก

ฉันรีบหันไปดูมาร์คัสที่นอนแน่นิ่งอยู่ข้างกายทันที!

“มาร์คัส! มาร์คัส... ได้ยินฉันไหมคะ?!” ฉันก้มลงเขย่าตัวเขาด้วยความร้อนใจ

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาซีดเผือด ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ บาดแผลที่หัวไหล่ขวาถูกความเย็นกัดจนเลือดเริ่มแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีแดงเข้ม แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ ร่างกายของเขาร้อนผ่าวจากพิษไข้ที่กำลังรุมเร้า ตัดกับอุณหภูมิภายนอกที่หนาวเหน็บจนแทบจะแช่แข็งทุกสิ่ง!

มาร์คัสค่อยๆ ปรือตาขึ้นมามองฉันอย่างอ่อนแรง นัยน์ตาสีฟ้าครา๬๿ี่เคยดุดันเริ่มพร่ามัว “วาว... เธอ... ปลอดภัยดีใช่ไหม...”

“ฉันปลอดภัยค่ะมาร์คัส! คุณอย่าเพิ่งพูดอะไรเลยนะ... แข็งใจไว้ก่อน!” ฉันจับมือหนาของเขาที่เริ่มเย็นชืดขึ้นมาแนบแก้มเนียนของตัวเอง

ฉันกวาดสายตาคมกริบมองฝ่าม่านหมอกพายุหิมะที่พัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ทัศนวิสัยรอบตัวมองเห็นได้ไม่เกินสามเมตร หากพวกเรายังคงนอนอยู่ตรงนี้ต่อไปเกินสิบห้านาที ความเย็นระดับติดลบยี่สิบห้าองศาจะต้องพรากชีวิตของมาร์คัสและฉันไปอย่างแน่นอน!

และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นเงาทะมึนของสิ่งปลูกสร้างโบราณที่ซ่อนตัวอยู่หลังแนวต้นสนยักษ์ห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยเมตร!

มันคือ **“กระท่อมไม้สนโบราณ”** ของพรานป่าที่ถูกทิ้งร้างไว้กลางหุบเขาแอลป์! หลังคาไม้ทรงจั่วสูงหนาแน่นและมีปล่องไฟหินตั้งตระหง่านอยู่ด้านข้าง

ประกายความหวังจุดวาบขึ้นในหัวใจของฉันทันที!

“มาร์คัส... เรามีที่หลบภัยแล้วค่ะ!”

ฉันสูดลมหายใจเย็นยะเยือกเข้าปอดเพื่อเรียกพละกำลังทั้งหมดที่มี ฉันโน้มตัวลงไปสอดแขนเข้าใต้รักแร้ของมาร์คัส แล้วออกแรงยกพยุงร่างสูงใหญ่กำยำหนักเกือบเก้าสิบกิโลกรัมของเขาขึ้นมาพาดบ่า สองขาเพรียวยาวที่เปลือยเปล่าเหยียบย่ำลงบนพื้นหิมะหนาที่ยุบตัวลึกถึงหัวเข่า

ทุกย่างก้าวช่างหนักหน่วงและเจ็บปวดดั่งมีเข็มน้ำแข็งนับพันเล่๬๿ิ่มแทงเข้าสู่ผิวเนื้อ แต่ฉันไม่ยอมแพ้! ฉันกัดฟันแน่น ก้าวเดินฝ่าพายุหิมะที่พัดกระหน่ำอย่างไม่ย่อท้อ พาร่างของชายคนรักมุ่งหน้าตรงสู่กระท่อมไม้สนร้างเบื้องหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว!

ไม่ว่าอย่างไร... ฉันจะต้องช่วยชีวิตมาร์คัสให้ได้ และพวกเราจะต้องรอดชีวิตไปด้วยกันจากสมรภูมิหิมะมรณะแห่งนี้!