เรื่อง เล่ห์ร้าย....สายลับสวาท!! NC++

บท๡ี่ 107: ศึกด่วนแมกเลฟ

ประกายไฟสีส้มสว่างวาบจากกระสุนเจาะเกราะขนาดหนัก๡ี่สาดกระหน่ำเข้าใส่ผนังกระจกนิรภัยของเพนต์เฮาส์ชั้นเก้าสิบ เสียงกระจกหนาระเบิดแตกกระจายดั่ง-่าฝนผลึกแก้วร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่าง ลมพายุราตรีจากแม่น้ำหวงผู่พัดกรรโชกเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงจนม่านผ้าไหมโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่ง 

เปรี้ยง! เปรี้ยง!

เสียงปืนซุ่มยิงต่อต้านวัตถุขนาดลำกล้องจุดห้าศูนย์ดังสะท้อนกึกก้องมาจากยอดอาคารเซี่ยงไฮ้ทาวเวอร์ฝั่งตรงข้าม กระสุนความเร็วไฮเปอร์โซนิกของมาร์คัสพุ่งเจาะกะโหลกเหล็กของทหารไซบอร์กสองนาย๡ี่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหน้าฉันจนร่างกระเด็นหงายหลัง ประกายไฟสีฟ้าปะทุออกจากวงจรคอหอย๡ี่ฉีกขาด มาร์คัสเปิดฉากยิงคุ้มกันได้อย่างแม่นยำตามสัญญา!

"วาว! หน้าต่างทิศใต้! โหนสลิงลงมาเดี๋ยวนี้!" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของมาร์คัสดังลั่นในระบบสื่อสาร "ฉันเตรียมรอกแม่เหล็กแรงดึงดูดสูงไว้ให้แล้ว ขบวนรถไฟแมกเลฟกำลังแล่นผ่านใต้ตึก!"

ฉันไม่ลังเลแม้แต่เศษเสี้ยววินาทีเดียว สปริงข้อเท้าในรองเท้าส้นสูงดีดตัวพุ่งทะยานฝ่าดงกระสุนเลเซอร์ ตีลังกาม้วนตัวข้ามโต๊ะแชมเปญ๡ี่พังทลาย คว้าด้ามจับรอกแม่เหล็ก๡ี่มาร์คัสยิงยึดไว้กับขอบหน้าต่าง แล้วทิ้งตัวกระโดดดิ่งลงสู่ความมืดมิดของฟากฟ้าเซี่ยงไฮ้ทันที!

วูบขขขขขขขข!

สายลมหนาวเหน็บพัดปะทะใบหน้าและชุดกี่เพ้าสีดำจนแนบเนื้อ รอกแม่เหล็กส่งเสียงหวีดแหลมขณะ๡ี่สายสลิงเคฟลาร์รูดปล่อยร่างของฉันดิ่งลงมาจากความสูงกว่าสามร้อยเมตรอย่างรวดเร็ว เบื้องล่างบนรางยกระดับคอนกรีตเสริมเหล็ก รถไฟพลังแม่เหล็ก 'เซี่ยงไฮ้ แมกเลฟ' (Shanghai Maglev) ขบวนพิเศษกำลังพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงกว่าสี่ร้อยสามสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง แสงไฟหน้ารถแหวกม่านหมอกราตรีดั่งลูกศรสายฟ้า

ฟึ่บ! ตึงงงงง!

ฉันปลดสลักรอกแม่เหล็กในจังหวะสุดท้าย ทิ้งตัวลงกระแทกบนหลังคาตู้โดยสารขบวนรถไฟได้อย่างแม่นยำ ปลายเท้าและฝ่ามือยึดเกาะกับพื้นผิวโลหะของขบวนรถด้วยถุงมือและรองเท้าแม่เหล็กนาโนเทค แรงลมมหาศาลจากการเคลื่อน๡ี่ด้วยความเร็วสี่ร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงพัดกระหน่ำจนเกือบจะพัดร่างของฉันปลิวหลุดออกไป

และในเสี้ยววินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็แตะลงบนหลังคารถไฟเคียงข้างฉัน... มาร์คัสในชุดแจ็กเก็ตยุทธวิธีสีดำพร้อมปืนลูกซองอัตโนมัติห้อยอยู่๡ี่ไหล่ ร่อนลงมาจากร่มร่อนคาร์บอนไฟเบอร์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

"งานเลี้ยงสนุกไหม ๡ี่รัก?" มาร์คัสหันมาส่งยิ้มกวนประสาท แววตาสีเทาวาวโรจน์ท้าทายสายลมแรง

"สนุกจนเกือบไม่ได้กลับมานอนกอดนายเลยล่ะ!" ฉันตะโกนตอบแข่งกับเสียงลมคำราม

ทว่าพวกเราไม่มีเวลาชื่นชมวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืน... เสียงประตูเปิดฉุกเฉินบนหลังคาตู้โดยสารหลายจุดเปิดผางออก! กองกำลังสังหารไซบอร์กของหวัง จิ้นหลง ในชุดเกราะป้องกันแรงลมปีนขึ้นมาบนหลังคารถไฟกว่าสิบนาย พร้อมปืนกลมือพลังงานความร้อนและมีดสั้นโซนิค!

"กำจัดพวกมันซะ! อย่าให้พวกมันแย่งชิ้นส่วนปฏิสสารไปได้!" หัวหน้าหน่วยไซบอร์กตะโกนสั่งการ

"ถ้างั้นมาเต้นรำบนรถด่วนกันหน่อยเป็นไง!" ฉันกระชากปืนพกคู่กระบอกเงินขึ้นมาประทับยิงทันที!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

การต่อสู้อันดุเดือดเหนือหลังคารถไฟความเร็วสูงสี่ร้อยสามสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงเปิดฉากขึ้นอย่างบ้าคลั่ง! แรงลมต้าน๡ี่พัดผ่านรุนแรงดั่งกำแพงพายุ๡ี่พร้อมจะฉีกกระชากร่างมนุษย์ให้แหลกเป็นชิ้น แต่สำหรับฉันและมาร์คัส๡ี่ผ่านการฝึกฝนในสภาพแวดล้อมสุดขั้วมานับครั้งไม่ถ้วน ร่างกายและสัญชาตญาณตอบสนองโดยอัตโนมัติ

ฉันย่อตัวลงต่ำ ใช้ความลื่นไหลของหลักอากาศพลศาสตร์พุ่งทะยานไปข้างหน้า ชุดกี่เพ้าสีดำ๡ี่ขาดวิ่นโบกสะบัดไปตามสายลม ปืนพกคู่กระบอกเงินในมือคำรามลั่นสาดประกายไฟสว่างวาบ กระสุนเจาะเกราะพุ่งเข้ากระแทกเซนเซอร์ดวงตาของไซบอร์กตัวแรกจนประกายไฟสีฟ้าแตกกระจาย มันกรีดร้องด้วยเสียงสังเคราะห์ก่อนจะเสียหลักล้มคว่ำ แรงลมมหาศาลซัดร่างเหล็กของมันกลิ้งหลุดออกจากหลังคา ร่วงดิ่งลงสู่รางแม่เหล็กเบื้องล่างและถูกแรงดูดแม่เหล็กบดขยี้แหลกเป็นเศษเหล็กในพริบตา!

ทหารไซบอร์กอีกสองนายกระโจนเข้ามาพร้อมดาบพลาสมาพลังงานความร้อนสูง ลำแสงสีส้มตวัดวูบฟันลงมาหมายจะตัดสะโพกของฉัน ฉันใช้ความยืดหยุ่นของร่างกายแอ่นตัวลงไปด้านหลังจนแผ่นหลังเกือบแนบสนิทกับแผ่นโลหะหลังคารถไฟ คมดาบเฉียดผ่านปลายจมูกไปเพียงมิลลิเมตรเดียว ก่อน๡ี่ฉันจะใช้สองขาเกี่ยวรัดแขนของมันไว้แล้วหมุนตัวเหวี่ยงทั้งสองคนให้พุ่งชนกันเองอย่างจัง!

มาร์คัสประจันหน้ากับทหารไซบอร์กยักษ์สองนาย เขาใช้ปืนลูกซองยิงอัดกระแทกกลางอกจนเกราะเหล็กแตกกระจาย ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดตัว ใช้หมัดขวาอันทรงพลังชกเสยคางจนเซ แล้วเหวี่ยงร่างของมันไปกระแทกกับเสาสัญญาณไฟข้างราง๡ี่แล่นผ่านไปด้วยความเร็วสูง เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว!

ฉันกระโดดตีลังกากลางอากาศข้ามช่องว่างระหว่างตู้โดยสาร หลบคมมีดโซนิค๡ี่ฟันเฉียดปลายคางไปเพียงคืบ ใช้สองขาเกี่ยวคอของไซบอร์กตัวสุดท้ายแล้วบิดหมุนตัวเหวี่ยงมันตกรถไฟไปอีกคนหนึ่ง!

"พราว! สถานการณ์ในขบวนรถเป็นยังไงบ้าง!" ฉันถามผ่านหูฟังไมโคร ขณะ๡ี่มาร์คัสใช้เครื่องตัดพลาสมาเจาะเปิดฝาครอบหลังคาเพื่อพาเราทั้งสองคนหย่อนตัวลงสู่ภายในตู้โดยสาร

"พี่วาว พี่มาร์คัสคะ! ตู้โดยสารด้านหน้าสุดถูกดัดแปลงเป็นห้องนิรภัยเคลื่อน๡ี่ค่ะ!" พราวรายงานอย่างเร่งด่วน "ในนั้นมีตู้คอนเทนเนอร์ดูดซับรังสี๡ี่บรรจุ 'แกนปฏิสสารควอนตัม' (Antimatter Core) อยู่ แต่ระวังด้วยนะคะ หวัง จิ้นหลง ส่งมือสังหารระดับหัวกะทิมาเฝ้าไว้!"

พวกเรากระโดดลงสู่ทางเดินภายในตู้โดยสารแอร์เย็นฉ่ำ ความเงียบงันภายในตู้รถตัดกับเสียงลมพายุคำรามบนหลังคาอย่างสิ้นเชิง กลิ่นโอโซนและไอน้ำมันไฮดรอลิกคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ไฟนีออนสีขาวบนเพดานทางเดินกะพริบถี่ๆ ส่งเสียงหึ่งๆ ดั่งลางบอกเหตุร้าย บนพื้นพรมหรูหรามีรอยกระสุนและคราบเลือดแห้งกรัง บ่งบอกว่ามีการต่อสู้แย่งชิงกันเกิดขึ้นภายในขบวนรถไฟก่อน๡ี่พวกเราจะมาถึง

มาร์คัสก้าวเดินนำหน้าอย่างระมัดระวัง แผ่นหลังกว้างของเขาคอยเป็นเกราะกำบังให้ฉัน ขณะ๡ี่ฉันคอยระวังหลังและตรวจสอบมุมอับของตู้โดยสารทุกตู้ ประตูอัตโนมัติเปิดออกทีละบานด้วยเสียงชู่วเบาๆ เผยให้เห็นห้องโดยสารชั้นหนึ่ง๡ี่ว่างเปล่า มีเพียงกระเป๋าเดินทางและแก้วไวน์๡ี่ล้มระเนระนาดบนโต๊ะ ทุกลมหายใจของพวกเราเงียบกริบ มีเพียงเสียงชีพจร๡ี่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นแห่งความตื่นตัวระดับสูงสุด

"มีบางอย่างผิดปกติ วาว..." มาร์คัสกระซิบเตือน นัยน์ตาสีเทาหรี่ลง "พวกมันไม่ได้ตั้งใจจะใช้รถไฟขบวนนี้ขนส่งแกนปฏิสสารไปจนถึงสถานีปลายทางตั้งแต่แรก... รถไฟขบวนนี้เป็นเพียงตัวล่อ!"

"ตัวล่อเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพวกเรากับหน่วยข่าวกรองสากล ขณะ๡ี่แกนของจริงถูกส่งออกไปด้วยเส้นทางอื่นงั้นเหรอ..." ฉันพึมพำด้วยความตระหนักรู้

เมื่อเปิดประตูเข้าสู่ตู้โดยสารขบวนแรก ภาพ๡ี่ปรากฏคือตู้กระจกสุญญากาศขนาดใหญ่ ๡ี่ตรงกลางมีแคปซูลโลหะทรงกระบอกเปล่งแสงสีม่วงเข้มหมุนวนอยู่เบื้องใน... แกนปฏิสสารของจริง!

แต่เบื้องหน้าตู้นั้น... ร่างของบอดี้การ์ดส่วนตัวของหวัง จิ้นหลง สองนายถูกยิงล้มจมกองเลือดอยู่แล้ว! และบนคอนโซลควบคุม มีหน้าจอสื่อสารดาวเทียม๡ี่กำลังถ่ายทอดสดภาพของเครื่องบินขนส่งสินค้าความเร็วเหนือเสียงกำลังเทกออฟออกจากรันเวย์ลับของท่าอากาศยานนานาชาติผู่ตง (Pudong International Airport)!

"บ้าจริง... พวกเรามาช้าไปก้าวหนึ่ง!" มาร์คัสสบถเสียงต่ำเมื่อมองเห็นแคปซูลตรงหน้าเป็นเพียงตู้บรรจุเปล่า๡ี่ถูกถ่ายเทสารออกไปแล้ว

ฉันรีบก้าวเข้าไป๡ี่คอนโซล ดึงแฟลชไดรฟ์๡ี่เพิ่งล้วงมาจากหวัง จิ้นหลง เสียบเข้ากับพอร์ตระบบเพื่อดาวน์โหลดบันทึกการส่งมอบสินค้าล่าสุด ตัวอักษรสีเขียววิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว

"พราว! ถอดรหัสเส้นทางการบินของเครื่องบินลำนั้นเดี๋ยวนี้!" ฉันสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

"ได้แล้วค่ะพี่วาว!" เสียงพราวดังขึ้นพร้อมภาพแผน๡ี่การบินบนจอเรตินา "เครื่องบินสเตลท์ขนส่งสินค้าลำนั้นไม่ได้มุ่งหน้าไปยุโรปหรืออเมริกา... แต่มันกำลังบินตรงเข้าสู่น่านฟ้าเอเชียตะวันออกเฉียงใต้! พิกัดปลายทาง๡ี่ระบุไว้คือ... กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย ค่ะ!"

"กรุงเทพฯ งั้นเหรอ..." ฉันขมวดคิ้วแน่น แววตาวาวโรจน์ด้วยความสงสัยระคนระแวดระวัง "พวกมันกำลังจะเอาแกนปฏิสสารไปทำอะไร๡ี่ใจกลางเมืองหลวงของไทย?"

"พราวกำลังตรวจสอบเครือข่ายใต้ดินในกรุงเทพฯ เพิ่มเติมค่ะ แต่ตอนนี้รถไฟแมกเลฟกำลังจะพุ่งเข้าชนชานชาลาสถานีผู่ตงด้วยความเร็วสูงสุด เพราะระบบเบรกถูกตัดขาด! พี่วาวกับพี่มาร์คัสต้องดีดตัวออกจากรถไฟเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!"

เสียงหวีดร้องของระบบขับเคลื่อนแม่เหล็กดังก้องจนแสบแก้วหู รางรถไฟเบื้องหน้ากำลังสิ้นสุดลง๡ี่ปลายชานชาลาสถานีผู่ตง โครงสร้างคอนกรีตและแผงกั้นเหล็กกล้าขนาดยักษ์ขยายใหญ่ขึ้นในสายตาด้วยความเร็วสี่ร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง หากพุ่งเข้าชนด้วยความเร็วระดับนี้ แรงระเบิดและแรงกระแทกจะรุนแรงพอๆ กับระเบิดทีเอ็นทีหลายร้อยปอนด์ ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดสามารถรอดชีวิตได้

"ไม่มีเวลาแล้ว วาว! โดดเดี๋ยวนี้!" มาร์คัสคำรามลั่น

ฉันและมาร์คัสสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ความเชื่อมั่นอันไร้ขอบเขต๡ี่มีให้แก่กันฉายชัดในแววตา ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ มาร์คัสคว้าเอวคอดของฉันไว้แน่นด้วยท่อนแขนทรงพลัง กระแทกไหล่ชนประตูกระจกฉุกเฉินแตกกระจาย แล้วพาเราทั้งสองคนดีดตัวพุ่งทะยานออกจากขบวนรถไฟแมกเลฟสู่ผืนน้ำของทะเลสาบเบื้องล่าง ก่อน๡ี่ขบวนรถจะพุ่งชนสถานีจนระเบิดเป็นลูกไฟยักษ์สนั่นหวั่นไหว!