เรื่อง พลิกชะตา พลิกโลกอนาคต

ตอนที่ 75: บทเพลงแห่งเพลิงโลหะและป้อมปราการทมิฬ

[ประกาศฉุกเฉินระดับวิกฤตสูงสุดจากศูนย์บัญชาการเครือข่ายมอนต์โกเมอรี]

"เรียนหน่วยรบพิเศษและกองกำลังรับจ้างทุกนาย! ขณะนี้พวกกบฏและมหาเศรษฐีตกอับอเล็กซ์ แวนเดอร์บิลต์ บุกทะลวงผ่านมาถึงห้องควบคุมหลักชั้นใต้ดินแล้ว! ท่านวิคเตอร์ มอนต์โกเมอรีมีคำสั่งเด็ดขาด: ห้ามถอยเด็ดขาด! ใช้ระเบิดพลังงานพลาสม่ากวาดล้างพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลองพร้อมกับโรงงานและคนงานทั้งหมดซะ! ใครขัดคำสั่งยิงทิ้งทันที!"

เสียงประกาศเตือนภัยจากระบบกระจายเสียงอัตโนมัติของตึกบัญชาการใหญ่ดังแหลมสูงระรัว แข่งกับเสียงไซเรนสีแดงฉานที่กะพริบวาบสาดแสงสะท้อนคราบเขม่าควันและเหล็กกล้า บรรยากาศภายในอาคารอุตสาหกรรมหนักแห่งนี้ร้อนระอุรากับเตาหลอมเหล็ก แรงสั่นสะเทือนจากแรงระเบิดและแรงกดดันทางพลังงานแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น

แต่ในใจกลางสมรภูมิเดือด ท่ามกลางดงกระสุนและกองกำลังติดอาวุธนับร้อยที่ตั้งแนวตั้งรับอย่างแน่นหนาประหนึ่งกำแพงเหล็ก ปรากฏร่างของสี่สหายแห่ง "ทีมผสมผสานข้ามขั้ว" ก้าวเดินฝ่าดงกระสุนเข้ามาอย่างองอาจและเยือกเย็นเกินขีดจำกัด!

ผู้นำหน้าคือ อเล็กซ์ แวนเดอร์บิลต์ มหาเศรษฐีหนุ่มหล่อผู้ทวงคืนอาณาจักร ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีจ้องมองไปยังกองกำลังตรงหน้าด้วยรังสีความเย็นชาถึงขั้วหัวใจ ชุดสูทสั่งตัดพิเศษของเขาไม่มีรอยเปื้อนฝุ่นแม้แต่น้อย มือเรียวยาวทั้งสองข้างตวัดกวัดแกว่งเบาๆ กลางอากาศ ประกายแสงสีฟ้าครามของสนามพลังนาโนไคเนติกส์และพลังควบคุมโมเลกุลโลหะสว่างวาบขึ้นราวกับเปลวเพลิงแห่งเทพเจ้า

“ท่านวิคเตอร์นี่ช่างไร้รสนิยมเสียจริงนะครับ...” อเล็กซ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อมถ่อมตน แต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมชนิดที่ทำเอาบอดี้การ์ดแถวหน้าถึงกับขนหัวลุก “คิดจะทำลายล้างโรงงานและคนงานเพื่อกลบเกลื่อนความผิดที่ตัวเองยักยอกทรัพย์ไปอย่างนั้นหรือครับ? น่าเสียดายจ้า... เพราะทรัพย์สินและชีวิตของคนงานทุกชีวิตในเมืองท่าแห่งนี้ นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ได้ถูกโอนกรรมสิทธิ์กลับมาเป็นของ ‘แวนเดอร์บิลต์ โฮลดิ้ง’ อย่างถูกต้องตามกฎหมายและพละกำลังแล้วล่ะครับ!”

“ไอ้คุณชายปากดี! ยิงแมร่งให้พรุนอย่าให้เหลือซาก!” หัวหน้าหน่วยรบพิเศษติดอาวุธหนักแผดเสียงคำรามลั่น สั่งการให้สมุนรับจ้างนับสิบชีวิตเหนี่ยวไกสาดกระสุนปืนกลหนักและระเบิดเพลิงใส่กลุ่มของอเล็กซ์ทันที!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! บรึ้มมมม!

หามีรอยขีดข่วนไม่! ในเสี้ยววินาทีที่-่ากระสุนพุ่งเข้าประชิดตัว คธา ชายหนุ่มร่างยักษ์กล้ามเนื้อแน่นปึ้ก ผู้มีระบบนาโนชีวภาพในร่างกายตื่นตัวเต็มพิกัด พุ่งทะยานออกไปข้างหน้าราวกับพายุเฮอร์ริเคน คธายกแขนขึ้นตั้งรับแรงระเบิดอย่างไม่สะทกสะท้าน ฝ่ามือหนาซัดเข้าใส่พื้นคอนกรีตอย่างเต็มแรงจนเกิดคลื่นกระแทกโซนิกบลาสท์ (Sonic Blast) สะท้านสะเทือนเลื่อนลั่น!

ตึงงงงง! คลื่นกระแทกสะท้านปฐพี!

แรงระเบิดจากหมัดของคธาซัดเอากองกำลังติดอาวุธลอยละลิ่วกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง ปืนพลาสม่าในมือแตกละเอียดเป็นผุยผง สมุนรับจ้างต่างนอนโอ๊ดโอยกระอักเลือดอยู่บนพื้นคอนกรีตอย่างหมดสภาพในหมัดเดียว!

คธายิ้มแป้นหันกลับมาจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เรียบร้อยด้วยความสุภาพเกินเบอร์ พร้อมกับโค้งตัวเล็กน้อยอย่างงดงาม “อุ๊ยตาย... ขออภัยในความรุนแรงระดับเฮฟวี่เวทเมื่อครู่นี้ด้วยนะครับ พอดีกล้ามเนื้อนาโนชีวภาพของผมมันค่อนข้างกระตือรือร้นยามเจอคนพาลมารังแกบ้านเมือง หวังว่าแรงกระแทกเมื่อกี้คงไม่ทำให้สมองส่วนหน้าของพวกคุณกระทบกระเทือนจนจำทางกลับบ้านไม่ได้หรอกนะครับท่านผู้มีเกียรติ”

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ที่ริมผนังห้องโถงใหญ่ เจ้าหญิงนอกราชบัลลังก์ ในชุดฮู้ดสีดำทะมัดทะแมง กำลังใช้วิชาศิลปะสตรีทอาร์ตและเทคนิคการพ่นละอองสารเคมีสะท้อนแสงพิเศษ ปิดระบบเซ็นเซอร์ตาข่ายเลเซอร์และกล้องวงจรปิดของศัตรูได้อย่างแนบเนียน พร้อมทั้งตวัดสเปรย์พ่นสัญลักษณ์รูปอินทรีทองคำทับตราสัญลักษณ์ของบริษัทเหมืองแร่เถื่อนบนผนังห้องควบคุมอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด

“ทางนี้เคลียร์ระบบล็อกดาวน์และเซ็นเซอร์ทั้งหมดเรียบร้อยแล้วค่ะคุณชายอเล็กซ์! เชิญพี่น้องลุยต่อได้เลยตามสบาย!” เจ้าหญิงส่งเสียงตะโกนบอกด้วยรอยยิ้มมั่นใจ พร้อมกับปามีดสั้นอเนกประสงค์ปักตัดสายไฟตู้ควบคุมหลักจนเกิดประกายไฟระยิบระยับ

ตัดภาพมาที่จุดวิกฤตใจกลางห้องโถงควบคุมหลักชั้นใต้ดิน วิคเตอร์ มอนต์โกเมอรี นายทุนใหญ่หน้าเลือด ร่างกายสั่นเทด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว เขากำลังถือรีโมทคอนโทรลระเบิดทำลายล้างนิวเคลียร์ขนาดเล็กเตรียมกดทำลายเมืองท่าทิ้งเพื่อหนีความผิด

“พวกแก... พวกแกมันไอ้พวกสวะตัวปัญหา! ถ้าฉันไม่ได้ครอบครองที่นี่ คนอื่นก็ไม่มีวันได้มันไปเหมือนกัน ตายกันให้หมดซะเถอะไอ้พวกคนงานชั้นต่ำ!” วิคเตอร์แผดเสียงหัวเราะลั่นอย่างคนเสียสติ นิ้วโป้งกำลังจะกดลงบนปุ่มสีแดงฉาน

ฟิ้ววววว—ฉ่าาาา!

ในวินาทีเป็นตายเท่านั่นเอง! ดานิโล ที่ยืนสงบนิ่งอยู่แถวหน้าสุด ดวงตาสคมกริบสีฟ้าเข้มทอประกายแสงเจิดจ้าเรืองรองจากพลังจิตเคลื่อนย้ายวัตถุระยะไกล (Telekinesis) ที่ทรงพลังถึงขีดสุด ปมในอดีตที่เคยหวาดกลัวพลังของตนเองถูกเผาผลาญจนมลายสิ้น เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยวและมิตรภาพอันเหนียวแน่นของเพื่อนร่วมทีมที่คอยหนุนหลัง

ดานิโลสะบัดปลายนิ้วเบาๆ กลางอากาศ!

กริ๊ก! พรึบ!

รีโมทคอนโทรลในมือของวิคเตอร์ถูกพลังจิตกระชากหลุดลอยปลิวเคว้งขึ้นไปบนอากาศอย่างไร้แรงโน้มถ่วง ก่อนจะถูกบดขยี้แหลกละเอียดเป็นผุยผงคามือของดานิโลในพริบตาเดียว!

วิคเตอร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด หน้าซีดเผือกราวกับศพไร้วิญญาณ “บ้าน่า! แก... แกทำลายรีโมทได้ยังไง! แกมันปีศาจชัดๆ!”

ดานิโลเดินก้าวเข้าไปใกล้วิคเตอร์ทีละก้าวอย่างมั่นคง ร่างกายลอยตัวเหนือพื้นเล็กน้อยด้วยแรงขับเคลื่อนจากพลังจิตอันไร้ขีดจำกัด น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นด้วยความสุภาพเรียบร้อยทว่าเยือกเย็นถึงขั้วหัวใจ “พลังจิตไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายล้างผู้บริสุทธิ์เหมือนที่แกเข้าใจหรอกครับวิคเตอร์... แต่มันมีไว้เพื่อ ‘ชั่งน้ำหนักความยุติธรรม’ และลงทัณฑ์คนชั่วอย่างพวกแกต่างหากล่ะครับ”

สืบเท้าเข้ามาสมทบพร้อมหน้า อเล็กซ์ คธา และเจ้าหญิงนอกราชบัลลังก์ยืนล้อมรอบตัววิคเตอร์และสมุนที่เหลือไว้ทั้งหมดอย่างสมบูรณ์แบบ อเล็กซ์ยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อสูทเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยอันแสนสุภาพ

“เอาล่ะครับคุณวิคเตอร์... เกมธุรกิจสกปรกของพวกคุณ จบลงอย่างเป็นทางการแล้วครับ เชิญไปนั่งสำนึกผิดและใช้แรงงานชดใช้กรรมในคุกใต้ดินแห่งความจริง ร่วมกับเอกสารหลักฐานคดีอาญาที่เราส่งให้ตำรวจสืบสวนเรียบร้อยแล้วได้เลยครับ!”

สิ้นคำพูดของอเล็กซ์ ดานิโลสะบัดมือขวาเบาๆ คลื่นพลังจิตมหาศาลซัดร่างของวิคเตอร์และสมุนระดับหัวกะทิให้ลอยกระเด็นไปติดผนังห้อง ควบคุมด้วยพันธนาการพลังจิตตรึงแน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีและสะใจของคนงานนับพันคนที่ยืนอออกันอยู่บริเวณหน้าอาคารดังสนั่นกังวานก้องไปทั่วทั้งเมืองท่าอุตสาหกรรม รุ่งอรุณแห่งอิสรภาพ ศิลปะแห่งการเยียวยา และมิตรภาพอันแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าของ "ทีมผสมผสานข้ามขั้ว" ได้ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของเมืองท่าแห่งนี้อย่างยิ่งใหญ่และอมตะตลอดกาล!