เรื่อง พลิกชะตา พลิกโลกอนาคต

ตอนที่ 76: ป้อมปราการเหล็กกล้าเดือดระอุ คลื่นพลาสม่าถล่มปฐพี

[ประกาศฉุกเฉินระดับสีแดงเลือดจากระบบรักษาความปลอดภัยเซาท์เทิร์น พอร์ต]

"เรียนหน่วยรบพิเศษและกองกำลังทหารรับจ้างอิสระทุกนาย! ขณะนี้พวกกบฏและมหาเศรษฐีตกอับอเล็กซ์ แวนเดอร์บิลต์ บุกทะลวงผ่านแนวป้องกันชั้นนอกเข้ามาถึงเขตชั้นในของเตาหลอมเหล็กกล้าแล้ว! ท่านวิคเตอร์ มอนต์โกเมอรีมีคำสั่งเด็ดขาดสูงสุด: เปิดฉากยิงด้วยอาวุธหนักพลาสม่าระดับสิบเตาหลอม กวาดล้างพวกมันและทำลายล้างโรงงานทิ้งให้ราบเป็นหน้ากลองพร้อมกันไปเลย! ใครถอยหลังหรือขัดคำสั่ง ยิงทิ้งสถานเดียว!"

เสียงประกาศเตือนภัยจากระบบกระจายเสียงอัตโนมัติของหอคอยบัญชาการใหญ่ดังแหลมสูงบาดแก้วหูระรัว แข่งกับเสียงไซเรนสีแดงฉานที่กะพริบวาบสาดแสงสะท้อนคราบเขม่าควัน กองเพลิง และเศษเหล็กกล้า บรรยากาศภายในอาคารอุตสาหกรรมหนักแห่งนี้ร้อนระอุรากับขุมนรกโลกันตร์ แรงสั่นสะเทือนจากระเบิดพลังงานและแรงดันไอน้ำมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่นความร้อนระอุ

แต่ในใจกลางสมรภูมิเดือด ท่ามกลางดง-่ากระสุนปืนพลาสม่าและกองกำลังติดอาวุธรับจ้างนับร้อยที่ตั้งแนวตั้งรับอย่างแน่นหนาประหนึ่งป้อมปราการเหล็กทมิฬ ปรากฏร่างของสี่สหายแห่ง "ทีมผสมผสานข้ามขั้ว" ก้าวเดินฝ่าดงกระสุนเข้ามาอย่างองอาจ เยือกเย็น และทรงพลังจนน่าหวาดหวั่น!

ผู้นำหน้าคือ อเล็กซ์ แวนเดอร์บิลต์ มหาเศรษฐีหนุ่มหล่อผู้ทวงคืนอาณาจักร ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีจ้องมองไปยังกองกำลังตรงหน้าด้วยรังสีความเย็นชาถึงขั้วหัวใจ ชุดสูทสั่งตัดพิเศษของเขาไร้รอยเปื้อนฝุ่นควันและละอองเหล็กแม้แต่น้อย มือเรียวยาวทั้งสองข้างตวัดกวัดแกว่งเบาๆ กลางอากาศ ประกายแสงสีฟ้าครามของสนามพลังนาโนไคเนติกส์และพลังควบคุมโมเลกุลโลหะสว่างวาบขึ้นราวกับเปลวเพลิงแห่งเทพเจ้าจักรวาล

“ท่านวิคเตอร์นี่ช่างเป็นคนไร้รสนิยมและไร้ซึ่งสามัญสำนึกเสียจริงๆ นะครับ...” อเล็กซ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อมถ่อมตน แต่แฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมชนิดที่ทำเอาหัวหน้าหน่วยรบพิเศษแถวหน้าถึงกับขนหัวลุกซู่ “คิดจะทำลายล้างโรงงานและฆ่าคนงานนับพันเพื่อกลบเกลื่อนความผิดที่ตัวเองยักยอกทรัพย์ไปอย่างนั้นหรือครับ? ช่างน่าสมเพชเวทนาเสียจริง... เพราะทรัพย์สินและชีวิตของคนงานทุกชีวิตในเมืองท่าแห่งนี้ นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ได้ถูกโอนกรรมสิทธิ์กลับมาเป็นของ ‘แวนเดอร์บิลต์ โฮลดิ้ง’ อย่างถูกต้องตามกฎหมาย พละกำลัง และสิทธิ์อันชอบธรรมแล้วล่ะครับ!”

“ไอ้คุณชายปากดี! เลิกเพ้อเจ้อแล้วตายซะเถอะเว้ย! ยิงแมร่งให้พรุนอย่าให้เหลือซาก!” หัวหน้าหน่วยรบพิเศษติดอาวุธหนักแผดเสียงคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว สั่งการให้สมุนรับจ้างนับสิบชีวิตเหนี่ยวไกสาดกระสุนปืนกลพลาสม่าและระเบิดเพลิงใส่กลุ่มของอเล็กซ์ทันที!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ตูมมมมม!

หามีรอยขีดข่วนไม่! ในเสี้ยววินาทีที่-่ากระสุนพุ่งเข้าประชิดตัว คธา ชายหนุ่มร่างยักษ์กล้ามเนื้อแน่นปึ้ก ผู้มีระบบนาโนชีวภาพในร่างกายตื่นตัวเต็มพิกัด พุ่งทะยานออกไปข้างหน้าราวกับพายุเฮอร์ริเคนคลั่ง คธายกแขนขึ้นตั้งรับแรงระเบิดอย่างไม่สะทกสะท้าน ฝ่ามือหนาซัดเข้าใส่พื้นคอนกรีตเสริมเหล็กอย่างเต็มแรงจนเกิดคลื่นกระแทกโซนิกบลาสท์ (Sonic Blast) สะท้านสะเทือนเลื่อนลั่นปฐพี!

ตึงงงงง! คลื่นกระแทกสะท้านโลกแตก!

แรงระเบิดจากหมัดของคธามหาศาลจนซัดเอากองกำลังติดอาวุธลอยละลิ่วกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง ปืนพลาสม่าในมือแตกละเอียดเป็นผุยผง สมุนรับจ้างต่างนอนโอ๊ดโอยกระอักเลือดอยู่บนพื้นคอนกรีตอย่างหมดสภาพในหมัดเดียว!

คธายิ้มแป้นหันกลับมาจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เรียบร้อยด้วยความสุภาพเกินเบอร์ พร้อมกับโค้งตัวเล็กน้อยอย่างงดงาม “อุ๊ยตาย... ขออภัยในความรุนแรงระดับเฮฟวี่เวทเมื่อครู่นี้ด้วยนะครับ พอดีกล้ามเนื้อนาโนชีวภาพของผมมันค่อนข้างกระตือรือร้นยามเจอคนพาลมารังแกบ้านเมือง หวังว่าแรงกระแทกเมื่อกี้คงไม่ทำให้สมองส่วนหน้าของพวกคุณกระทบกระเทือนจนจำทางกลับบ้านไม่ได้หรอกนะครับท่านผู้มีเกียรติ”

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ที่ริมผนังห้องโถงใหญ่ของเตาหลอม เจ้าหญิงนอกราชบัลลังก์ ในชุดฮู้ดสีดำทะมัดทะแมง กำลังใช้วิชาศิลปะสตรีทอาร์ตและเทคนิคการพ่นละอองสารเคมีสะท้อนแสงพิเศษ ปิดระบบเซ็นเซอร์ตาข่ายเลเซอร์และกล้องวงจรปิดของศัตรูได้อย่างแนบเนียน พร้อมทั้งตวัดสเปรย์พ่นสัญลักษณ์รูปอินทรีทองคำทับตราสัญลักษณ์ของบริษัทเหมืองแร่เถื่อนบนผนังห้องควบคุมอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด

“ทางนี้เคลียร์ระบบล็อกดาวน์ เซ็นเซอร์ และระบบระบายความร้อนทั้งหมดเรียบร้อยแล้วค่ะคุณชายอเล็กซ์! เชิญพี่น้องลุยต่อได้เลยตามสบาย!” เจ้าหญิงส่งเสียงตะโกนบอกด้วยรอยยิ้มมั่นใจ พร้อมกับปามีดสั้นอเนกประสงค์ปักตัดสายไฟตู้ควบคุมหลักจนเกิดประกายไฟระยิบระยับสว่างวาบ

ตัดภาพมาที่จุดวิกฤตใจกลางห้องโถงควบคุมหลักชั้นใต้ดิน วิคเตอร์ มอนต์โกเมอรี นายทุนใหญ่หน้าเลือด ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว เขากำลังถือรีโมทคอนโทรลระเบิดทำลายล้างนิวเคลียร์ขนาดเล็กเตรียมกดทำลายเมืองท่าทิ้งเพื่อหนีความผิด

“พวกแก... พวกแกมันไอ้พวกสวะตัวปัญหา! ถ้าฉันไม่ได้ครอบครองที่นี่ คนอื่นก็ไม่มีวันได้มันไปเหมือนกัน ตายกันให้หมดซะเถอะไอ้พวกคนงานชั้นต่ำ!” วิคเตอร์แผดเสียงหัวเราะลั่นอย่างคนเสียสติ นิ้วโป้งกำลังจะกดลงบนปุ่มสีแดงฉาน

ฟิ้ววววว—ฉ่าาาา!

ในวินาทีเป็นตายเท่ากันนั้นเอง! ดานิโล ที่ยืนสงบนิ่งอยู่แถวหน้าสุด ดวงตาสคมกริบสีฟ้าเข้มทอประกายแสงเจิดจ้าเรืองรองจากพลังจิตเคลื่อนย้ายวัตถุระยะไกล (Telekinesis) ที่ทรงพลังถึงขีดสุด ปมในอดีตที่เคยหวาดกลัวพลังของตนเองถูกเผาผลาญจนมลายสิ้น เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยวและมิตรภาพอันเหนียวแน่นของเพื่อนร่วมทีมที่คอยหนุนหลัง

ดานิโลสะบัดปลายนิ้วเบาๆ กลางอากาศ!

กริ๊ก! พรึบ!

รีโมทคอนโทรลในมือของวิคเตอร์ถูกพลังจิตกระชากหลุดลอยปลิวเคว้งขึ้นไปบนอากาศอย่างไร้แรงโน้มถ่วง ก่อนจะถูกบดขยี้แหลกละเอียดเป็นผุยผงคามือของดานิโลในพริบตาเดียว!

วิคเตอร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด หน้าซีดเผือกราวกับศพไร้วิญญาณ “บ้าน่า! แก... แกทำลายรีโมทได้ยังไง! แกมันปีศาจชัดๆ!”

ดานิโลเดินก้าวเข้าไปใกล้วิคเตอร์ทีละก้าวอย่างมั่นคง ร่างกายลอยตัวเหนือพื้นเล็กน้อยด้วยแรงขับเคลื่อนจากพลังจิตอันไร้ขีดจำกัด น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นด้วยความสุภาพเรียบร้อยทว่าเยือกเย็นถึงขั้วหัวใจ “พลังจิตไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายล้างผู้บริสุทธิ์เหมือนที่แกเข้าใจหรอกครับวิคเตอร์... แต่มันมีไว้เพื่อ ‘ชั่งน้ำหนักความยุติธรรม’ และลงทัณฑ์คนชั่วอย่างพวกแกต่างหากล่ะครับ”

สืบเท้าเข้ามาสมทบพร้อมหน้า อเล็กซ์ คธา และเจ้าหญิงนอกราชบัลลังก์ยืนล้อมรอบตัววิคเตอร์และสมุนที่เหลือไว้ทั้งหมดอย่างสมบูรณ์แบบ อเล็กซ์ยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อสูทเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยอันแสนสุภาพ

“เอาล่ะครับคุณวิคเตอร์... เกมธุรกิจสกปรกของพวกคุณ จบลงอย่างเป็นทางการแล้วครับ เชิญไปนั่งสำนึกผิดและใช้แรงงานชดใช้กรรมในคุกใต้ดินแห่งความจริง ร่วมกับเอกสารหลักฐานคดีอาญาที่เราส่งให้ตำรวจสืบสวนเรียบร้อยแล้วได้เลยครับ!”

สิ้นคำพูดของอเล็กซ์ ดานิโลสะบัดมือขวาเบาๆ คลื่นพลังจิตมหาศาลซัดร่างของวิคเตอร์และสมุนระดับหัวกะทิให้ลอยกระเด็นไปติดผนังห้อง ควบคุมด้วยพันธนาการพลังจิตตรึงแน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีและสะใจของคนงานนับพันคนที่ยืนอออยู่บริเวณหน้าอาคารดังสนั่นกังวานก้องไปทั่วทั้งเมืองท่าอุตสาหกรรม รุ่งอรุณแห่งอิสรภาพ ศิลปะแห่งการเยียวยา และมิตรภาพอันแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าของ "ทีมผสมผสานข้ามขั้ว" ได้ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของเมืองท่าแห่งนี้อย่างยิ่งใหญ่และอมตะตลอดกาล!