เรื่อง บทเรียนลับฉบับแพทย์ฝึกหัด

วันนี้อารมณ์ของชินยูฮาพุ่งทะยานลอยล่องไปไกลจนกู่ไม่กลับ

สำหรับเธอแล้ว การเฝ้ารอคอยนัดกินกุกบับรอบค่ำกับคิมโดฮวานหลังเลิกงาน มันช่างเป็นพลังงานบวกที่ชุบชูใจได้ดีเยี่ยม ถึงขนาดที่ว่าต่อให้วันนี้จะมีเสียงเพจเจอร์ดังระงมและมีเคสคอลจากพยาบาลพุ่งเข้าใส่รัวๆ ราวกับพายุ ชินยูฮาก็มองมันด้วยฟิลเตอร์สีชมพูประหนึ่งว่าเป็นเสียงเพลงแห่งความรัก!

“ใบยินยอมผ่าตัดของคนไข้อิมซูฮีมาแล้วค่าาา~!”

“หมอชิน วันนี้มีเรื่องดีๆ อะไรเกิดขึ้นรึเปล่าเนี่ย ร่าเริงเชียว” พยาบาลรุ่นพี่เอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม

“ไม่มีอะไรเลยค๊าาา!”

“เอ้าๆ เสียงสูงขนาดนี้ ใครมองมาจากดาวอังคารยังรู้เลยว่ามีเรื่องดีใจชัวร์ๆ”

ปกติชินยูฮาก็เป็นคนเฟรนด์ลี่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่วันนี้ดีกรีความดีดของเธอหลุดไปไกล และด้วยพลังงานความสดใสแบบนี้เอง พลอยทำให้บรรยากาศในวอร์ดศัลยกรรมกระดูกและข้อสดใสมีชีวิตชีวาไปด้วย

“หมอชินคะ! มีคอลทำเนลาตอน[1]ค่ะ!”

“โอ้! เน-ลา-ต๊อนนนนน~!”

อยู่ๆ ชินยูฮาร้องเพลงโอเปร่าแฝงพลังโซปราโน่ออกมา ท่ามกลางหวอดอันเงียบสงบ ทำเอาเจ้าหน้าที่และพยาบาลแถวนั้นพากันหลุดหัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน

“วันนี้หมอชินเหมือนคนกำลังจะไปออกเดทชัดๆ เลยค่ะ”

“นั่นสิคะ ปกติหมอชินก็เป็นพวกพลังล้นเหลืออยู่แล้ว แต่วันนี้คือร่างทองขั้นสุด บ้าพลังมากจริงๆ”

“ขอให้เดทวันนี้ปังๆ ประสบความสำเร็จนะคะ จะได้กลับมาร้องเพลงให้พวกเราฟังอีก ว่าแต่มีใครจะคอลเนลาตอนเพิ่มอีกไหมเนี่ย”

ไม่รู้ว่าวันนี้ดวงสมพงษ์กับสายสวนปัสสาวะหรืออย่างไร เพราะตลอดทั้งวันมีเคสคอลตัวเธอเข้ามาไม่หยุดหย่อน แต่เสียงฮัมเพลงสลับกับการเอื้อนลูกคอของชินยูฮากลับไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนแรงลงเลย ในมุมของพยาบาลผู้แจ้งเคส ชินยูฮาถือเป็นหมออินเทิร์นประเภทที่น่าโทรตามที่สุดในโรงพยาบาลแล้ว เพราะเรียกง่ายใช้คล่องแถมไม่มีอาการชักสีหน้าใส่อีกต่างหาก

แต่แล้ว ความสงบสุขก็พังทลายลงในพริบตา

- โค้ดบลู โค้ดบลู[2]! วอร์ด 3 ชั้น 3!

เสียงประกาศสัญญาณฉุกเฉินแจ้งเหตุผู้ป่วยหัวใจหยุดเต้นดังก้องไปทั่วแผนก ชินยูฮาหยุดชะงักเสียงร้องเพลงลงทันควัน สัญชาตญาณความเป็นแพทย์สั่งการให้เธอออกสตาร์ทวิ่งโกยอ้าวเต็มฝีเท้า มุ่งตรงไปยังวอร์ด 3 ชั้น 3 ทันที!

เมื่อชินยูฮาไปถึงที่เกิดเหตุ ภาพที่เห็นคือกลุ่มทีมแพทย์และพยาบาลกำลังรุมล้อมรอบเตียงและเริ่มทำซีพีอาร์[3]กันอย่างโกลาหล ที่ผ่านมาแม้เธอจะเคยได้ยินเสียงประกาศโค้ดบลูมาบ้าง แต่สถานการณ์ก็ไม่เคยวิกฤตถึงขั้นที่อินเทิร์นตัวเล็กๆ อย่างเธอจะต้องลงแรงไปช่วยปั๊มหัวใจด้วยตัวเอง ดูเหมือนในวันนี้คนจะไม่พอ และนาทีชีวิตตรงหน้าก็ระทึกเกินกว่าจะเกี่ยงงอน

ชินยูฮาก้าวเข้าไปรับไม้ต่อจากเจ้าหน้าที่คนก่อนหน้าเพื่อทำซีพีอาร์ทันที

‘กดลึก 5-6 เซนติเมตร อัตราความเร็ว 100-120 ครั้งต่อนาที’

ประโยคและทฤษฎีในตำราเรียนที่เธอเคยท่องจำจนขึ้นใจถูกขุดขึ้นมารันในหัวสมองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในขณะที่สองมือประสานกันและออกแรงกดลงบนหน้าอกของผู้ป่วย แม้จะเคยฝึกซ้อมกับหุ่นจำลองมานับครั้งไม่ถ้วน ของจริงกับตอนฝึกมันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว หน้าอกที่ยุบลงไปตามแรงกดมีความยืดหยุ่นและเปราะบางจนน่ากลัว มันต้องไม่ลึกเกินไป ไม่ตื้นเกินไป ไม่ช้าหรือเร็วเกินไป ทุกรายละเอียดบังคับให้ชินยูฮาต้องเทสมาธิทั้งหมดที่มีลงไปในสองมือนั้น

เรี่ยวแรงของหญิงสาวเริ่มถดถอยลงไปเรื่อยๆ ตามเวลา ช่วงเวลาเพียง 3 นาทีที่เคยคิดว่าแสนสั้น ในยามนี้กลับให้ความรู้สึกยาวนานราวกับจะไม่มีวันสิ้นสุด ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน ชินยูฮารู้สึกตื้อตันไปหมด เหงื่อไหลทะลักออกมาตามใบหน้าและแผ่นหลังราวกับ-่าฝน

‘ได้โปรด กลับมาเถอะนะ ได้โปรด’

ทุกครั้งที่ท่อนแขนเริ่มล้าจนแทบหมดแรง ชินยูฮาจะคอยจ้องมองใบหน้าของผู้ป่วยเพื่อดึงสติและกัดฟันเค้นแรงเฮือกสุดท้ายกดลงไป ในที่สุด 3 นาทีอันแสนโหดร้ายก็ผ่านพ้นไป พร้อมกับมีเจ้าหน้าที่คนใหม่เข้ามารับไม้ต่อในทันที

สัญญาณชีพของผู้ป่วยก็ยังคงนิ่งสนิท ไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาปกติ

“เอปิเนฟริน[4] 1 แอมป์!” เสียงสั่งการเฉียบขาดของแพทย์ประจำบ้านยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

และในวินาทีแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง สัญญาณไฟฟ้าหัวใจก็พลันพุ่งวาบขึ้นมา!

“ชีพจรกลับมาแล้ว!”

“เย้!”

ชินยูฮาหลุดอุทานหลุดปากตะโกนลั่นออกมาด้วยความดีใจอย่างล้นพ้นโดยไม่รู้ตัว

‘รอดแล้ว ปลอดภัยแล้ว โชคดีจังที่ฉันเลือกเรียนหมอ!’

ความยินดีที่ได้มีส่วนช่วยชีวิตของมนุษย์คนหนึ่งให้รอดพ้นจากความตาย ส่งผลให้น้ำตาอุ่นๆ เริ่มเอ่อล้นคลอเบ้าดวงตาคู่สวย ชินยูฮารีบกะพริบตาถี่ๆ เพื่อกลืนก้อนสะอื้นและน้ำตาซ่อนไว้ไม่ให้ใครเห็น เมื่อสัญญาณชีพของผู้ป่วยกลับมาคงที่ ทีมแพทย์และพยาบาลที่มารวมตัวกันก่อนหน้านี้ก็เริ่มทยอยแยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตนตามเดิม

ชินยูฮายืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจและภาคภูมิใจเป็นล้นพ้น หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ กำลังจะหมุนตัวก้าวขาเดินกลับหวอดของตัวเอง ในจังหวะนั้นเอง

“คุณหมอคะ! คนไข้หัวใจหยุดเต้น[5]ค่ะ!”

ผ่านไปไม่ถึงไม่กี่นาทีด้วยซ้ำ ฝันร้ายก็เวียนกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง

- โค้ดบลู โค้ดบลู! วอร์ด 3 ชั้น 3!

เสียงสัญญาณฉุกเฉินดังก้องขึ้นเป็นรอบที่สอง และเนื่องจากชินยูฮาเป็นคนที่ยืนอยู่ใกล้เตียงผู้ป่วยที่สุดในวินาทีนั้น เธอจึงไม่รอช้ารีบพุ่งตัวเข้าไปประสานมือล็อกแน่นแล้วเริ่มทำการซีพีอาร์ทันทีโดยสัญชาตญาณ

น้ำตาที่เคยเอ่อคลอเบ้ายังไม่ทันจะเหือดแห้ง ก็ถูกแทนที่ด้วยหยาดเหงื่อที่ไหลทะลักลงมาผสมปนเปจนไหลอาบแก้ม ภายในห้องพักผู้ป่วยที่กลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงสะท้อนจากการกดหน้าอกตึบๆ และเสียงหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยของทีมแพทย์ที่ดังประสานกันอย่างหดหู่

เวลาล่วงเลยผ่านไปเนิ่นนาน แม้จะทำซีพีอาร์อย่างต่อเนื่องและให้ยาทุกขนานขนาดไหน สัญญาณชีพบนจอมอนิเตอร์ก็ยังคงเป็นเส้นตรงนิ่งสนิท หัวใจของผู้ป่วยไม่ยอมกลับมาเต้นอีกต่อไปแล้ว

แม้ในใจของทุกคนจะตระหนักรู้อยู่แล้วว่า บทสรุปของเคสนี้จะลงเอยอย่างไร กลับไม่มีใครยอมปริปากเอ่ยคำว่ายอมแพ้ออกมาเป็นคนแรก ทุกคนยังคงยืนล้อมรอบเตียงนิ่งเงียบ เพื่อรอคอยคิวสลับสับเปลี่ยนเข้าไปปั๊มหัวใจอย่างมีความหวังอันริบหรี่

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงานที่ชินยูฮาได้เห็นมนุษย์เสียชีวิตไปต่อหน้าต่อตา ความอึดอัดและโศกเศร้าจุกอยู่ที่ลำคอจนแทบหายใจไม่ออก ความอบอุ่นจากแรงสะท้อนของก้อนเนื้อหัวใจที่เธอเพิ่งสัมผัสผ่านฝ่ามือไปเมื่อครู่ มันยังคงหลงเหลือไออุ่นติดอยู่ที่ปลายนิ้วอยู่เลย แต่ทำไมทุกอย่างกลับต้องมาสิ้นสุดลงและกลายเป็นความว่างเปล่าแบบนี้ล่ะ

ปลายนิ้วมือของชินยูฮาเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ชินยูฮาพยายามฝืนทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอสูดหายใจลึกรวบรวมเรี่ยวแรงกำหมัดที่สั่นระริกไว้แน่นพลางก้าวขาเดินลากร่างอันไร้วิญญาณกลับมาที่วอร์ดศัลยกรรมกระดูก เพียงแค่ก้าวขาเข้ามา เคสคอลจากพยาบาลก็ตั้งแท่นกองสูงเป็นภูเขาเลากา รอให้เธอสะสางยาวเป็นหางว่าว

เมื่อทุกคนในหวอดเห็นสภาพของชินยูฮาที่นิ่งเงียบ แววตาเหม่อลอย ต่างจากร่างเมื่อเช้าโดยสิ้นเชิง ก็รับรู้ได้ในทันทีว่า เคสโค้ดบลูเมื่อครู่ผู้ป่วยเสียชีวิตแล้ว

“น้องอินเทิร์น เพิ่งเคยเจอเคสคนไข้เสียชีวิตครั้งแรกเหรอ” แพทย์ประจำบ้านรุ่นพี่คนหนึ่งเดินตรงเข้ามาสะกิดไหล่เอ่ยทักชินยูฮาที่กำลังยืนนิ่งทื่อเป็นหิน

“ค่ะ”

“ต่อไปก็ต้องเจออีกบ่อยๆ น่ะแหละ เดี๋ยวก็ชินไปเอง สิ่งสำคัญคือเราต้องปรับตัวให้ชิน แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องห้ามละทิ้งความพยายามที่จะยื้อชีวิตคนไข้รายต่อไปให้ได้ แม้เพียงแค่คนเดียวก็ตาม นั่นแหละคือหน้าที่และจิตวิญญาณของหมอ สมองต้องเย็นเยือก แต่หัวใจต้องอุ่นร้อนเข้าใจใช่ไหม”

“ค่ะ”

ในระหว่างที่เอ่ยคำสอนใจอันแสนซาบซึ้งและหล่อเหลา สายตาของหมอรุ่นพี่คนนั้นกลับไม่ได้จ้องมองที่ใบหน้าของชินยูฮาเลยสักนิด มันกลับหลุดโฟกัสลดต่ำลงมาจับจ้องอยู่ที่หน้าอกของเธออย่างโจ่งแจ้ง! แต่เนื่องจากในยามนี้ชินยูฮากำลังอยู่ในสภาวะจิตใจแตกสลาย เธอจึงไม่ได้เอะใจหรือสังเกตเห็นสายตาแทะโลมคุกคามนั้นเลยแม้แต่น้อย

“ดูท่าทางหมออินเทิร์นของเราจะขวัญเสียและช็อกน่าดูเลยนะเนี่ย เอางี้ไหม เลิกงานแล้วเดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยงเหล้าปลอบใจสักหน่อยดีกว่า”

“อ๊ะ พอดีวันนี้ฉันมีนัดแล้วค่ะ! ขอบคุณสำหรับคำแนะนำดีๆ และความเป็นห่วงนะคะ ฉันจะรีบตั้งสติแล้วกลับมาทำงานปกติให้เร็วที่สุดค่ะ”

ชินยูฮาเค้นแรงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงฉะฉานแสร้งทำเป็นส่งยิ้มสดใส เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอไม่เป็นไรจริงๆ

“อืม ยิ้มได้แบบนี้ค่อยน่าดูหน่อย พยายามเข้าล่ะ อ้อ! แล้วไอ้ ‘เน-ลา-ต๊อนนนน~!’ แบบเมื่อเช้าเนี่ย ฝากทำบ่อยๆ หน่อยนะ รู้สึกว่ามันฟังดูเพลินและติดหูแปลกๆ ดี งั้นไว้โอกาสหน้าค่อยไปดื่มด้วยกันนะ”

“ค่ะ ได้เลยค่ะ!”

หมอรุ่นพี่ส่งยิ้มพยักหน้าให้ก่อนจะยื่นมือมาลูบหัวชินยูฮาเบาๆ ด้วยท่าทางเอ็นดู ชินยูฮาแอบสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจกับการถึงเนื้อถึงตัวอย่าง๯ะ๭ั๤๩ั๤ เมื่อคิดว่าเขาอุตส่าห์เข้ามาพูดจาปลอบใจและให้คำแนะนำด้วยความหวังดี หญิงสาวจึงปัดความรู้สึกแง่ลบนั้นทิ้งไปและไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ

ชินยูฮายืนมองตามแผ่นหลังของรุ่นพี่ที่เดินโบกมือลาจากไปพลางคิดในใจเพื่อปลอบประโลมตัวเอง

‘อืม เขาก็เป็นรุ่นพี่ที่ดีคนหนึ่งแหละน่า เอาล่ะ! ชินยูฮา ฮึบเข้าไว้! สู้ๆ เซ่! วันนี้เธอยังมีนัดเดทสุดสำคัญรออยู่ไม่ใช่หรือไง!’

ชินยูอาเป็นผู้หญิงที่มีรสนิยมการกินสไตล์ลุงแก่วัยเกษียณ ที่ชอบซดน้ำซุปร้อนๆ มากกว่าอาหารฝรั่งเศสจำพวกพาสต้า การได้ไปลิ้มลองกุกบับร้านอร่อย ที่นักชิมอย่างคิมโดฮวานแนะนำ มันช่างเป็นสิ่งที่ทำให้เธอตื่นเต้นจนแทบคลั่ง!

เสียงสัญญาณแจ้งเตือนเคสคอลเนลาตอนดังขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อชินยูฮาเหลือบไปเห็นพยาบาลรอบข้างที่กำลังส่งสายตาคาดหวังและเฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ ยัยตัวดีจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะโก่งคอปล่อยพลังเสียงออกมาอีกรอบ

“เน-ลา-ต๊อออออนนนนน~!”

เสียงร้องลูกคออันทรงพลังส่งผลให้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะพากันผลิบานขึ้นบนใบหน้าของเหล่าพยาบาลทันที บรรยากาศอึดอัดสีเทาเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา

‘เอ๊ะ แต่เดี๋ยวนะ นี่ฉันร้องเพลงเสียงดังขนาดนี้ตอนไปสวนปัสสาวะให้คนไข้เนี่ยนะ คนอื่นจะเข้าใจผิดไหมเนี่ย!’

พอคิดได้ชินยูฮาก็หัวเราะแห้งแก้เขิน แต่มันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะไอ้คำว่า ‘เนลาตอน’ มันดันมีระดับเสียงที่จังหวะลงล็อกกับคีย์เพลงโอเปร่าพอดีเป๊ะ จนกลายเป็นซิกเนเจอร์ตลกๆ ของเธอไปซะแล้ว

หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาห้าโมงเย็นอันแสนเชื่องช้าเข็มนาฬิกาแทบไม่ขยับ ในที่สุดเวลาที่ชินยูฮาเฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อก็มาถึง หกโมงเย็นตรงเป๊ะ!

“ฉันขอตัวเลิกงานก่อนนะค๊าาา!”

แม้จะแอบเห็นชาร์ตคนไข้ที่ยังเคลียร์ไม่เสร็จวางอยู่ประปราย ในวินาทีนี้เดทสำคัญต้องมาก่อน! ชินยูฮาคิดในใจว่าเดี๋ยวค่อยแอบย่องกลับมาทำดึกๆ หญิงสาวก้าวขาออกจากโรงพยาบาลด้วยฝีเท้าเบาหวิวราวกับจะบินได้ ก่อนจะมาหยุดยืนรอสัญญาณไฟจราจรที่ทางข้ามม้าลาย

‘โอย ปกติไฟแดงตรงนี้มันนานนับศตวรรษขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย’

เมื่อสัญญาณไฟไม่ยอมเปลี่ยนเป็นสีเขียวสักที หัวใจของชินยูฮาก็เริ่มกระวนกระวาย จากเหตุการณ์กู้ชีพมาราธอนเมื่อช่วงบ่ายทำเอาเธอเหงื่อท่วมจนตัวเหนียว สภาพตอนนี้คือหน้าเมือก ผมกระเซิง ไม่เหลือเครื่องสำอางบนหน้าแล้ว เธอจึงตั้งใจจะกลับไปหอพักเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้สวยกว่าเดิม

ถ้าต้องไปเจอคิมโดฮวานด้วยสภาพศพแบบบนี้ มีหวังแผนการอ่อยพังพินาศย่อยยับแน่ๆ !

และในจังหวะนั้นเอง...

“หมอชิน!”

เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังก้องขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“รุ่นพี่!”

ในวินาทีนั้น ชินยูฮารู้สึกราวกับฟ้าถล่ม!

เพราะคนที่กำลังยืนส่งยิ้มอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้คือคิมโดฮวาน บุคคลอันดับ 1 ในลิสต์ผู้ที่เธอไม่อยากเจอที่สุดในสภาพนี้!

แผนการที่จะวิ่งกลับห้องไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าพังยับเยินไม่มีชิ้นดี ชินยูฮาแทบหมดแรง รับรู้ได้ว่าสวรรค์ไม่ได้รักเธออย่างคิดแน่นอน

‘สภาพฉันตอนนี้เน่ายิ่งกว่าผ้าขี้ริ้วซะอีก’

แต่ในเมื่อสบตากันเข้าอย่างจังขนาดนี้ จะให้เธอทำเป็นวิ่งหนีหรือแกล้งตายก็คงจะไม่ทัน สุดท้ายชินยูฮาก็ได้แต่เบะปากน้ำตาไหลอยู่ข้างใน พลางเดินไปหาชายหนุ่มพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ ชวนอนาถใจ

[1] เนลาตอน’ (Nellaton - การสวนปัสสาวะทิ้ง

[2] โค้ดบลู (Code Blue) รหัสประกาศเตือนฉุกเฉินทางการแพทย์ที่ใช้ในโรงพยาบาล เพื่อระบุว่ามีผู้ป่วยภาวะหัวใจหยุดเต้น

[3] CPR (Cardiopulmonary Resuscitation) การปั๊มหัวใจ คือ การช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐาน เพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยที่หัวใจหยุดเต้นและหยุดหายใจ๯ะ๭ั๤๩ั๤

[4] เอปิเนฟริน (Epinephrine) หรือที่รู้จักกันในอีกชื่อว่า อะดรีนาลีน (Adrenaline) เป็นทั้งฮอร์โมนและสารสื่อประสาทที่ร่างกายสร้างขึ้นจากต่อมหมวกไต ในทางการแพทย์จัดเป็นยาช่วยชีวิตฉุกเฉิน ออกฤทธิ์กระตุ้นหัวใจ ขยายหลอดลม และเพิ่มความดันโลหิตอย่างรวดเร็ว

[5] Cardiac Arrest (หัวใจหยุดเต้น): เป็นภาวะฉุกเฉินที่หัวใจหยุดบีบตัว๯ะ๭ั๤๩ั๤