มัจจุราชสามภพ

ชายในชุดเสื้อสีขาวกางเกงขายาวรัดหน้าแข้งสีดำสวมชุดเกราะ นอนหายใจโรยรินเลือดเลอะเต็มตัว เขาลุกขึ้นยืนเผยให้เห็นปราณกระบี่สีขาวแทงเข้าที่อกขวาห่างจากหัวใจของเขาไม่กี่นิ้ว เขาใช้มือขวาดึงมันออกพอมันหลุดออกจากร่างความเจ็บปวดเกินจะรับไหวพุ่งกระจายไปทั่วร่าง ขาของเขาสั่นแต่เขาก็ยังยืนอยู่เขาหายใจเข้าก่อนจะถุยเอาก้อนเลือดออกมาและหันไปมาเพื่อหา ดาบ และ กระบี่ ของเขา เมื่อพบมันเขาก็ก้าวเดินอย่างช้าๆ ไปหยิบเอาดาบและกระบี่

“จงยอมแพ้ หากเจ้ายอมแพ้ตอนนี้ ทุกอย่างจะจบ เจ้าสามารถที่จะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมได้” เสียงอันดังลอยมาจากที่ไกลๆ เขารู้ดีว่าเสียงนี้มันเป็นของใคร เขาโยนกระบี่ขึ้นฟ้ามันลอยรอบๆ ตัวเขาราวกับมีชีวิตมือซ้ายของเขานำดาบเก็บเข้าฟักดาบที่ห้อยอยู่หลังเอว เขายืนนิ่งจมอยู่กับความคิด ในห้วงความคิดของเขาคือชายแก่คนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าของเขา

“ท่านไม่สามารถหนีโชคซะตาของท่านได้ ต่อให้ท่านจะสาบานว่าจะไม่ใช้พลังก็ตามยังไงมันก็จะมีเหตุให้ท่านต้องปดปล่อยมัน” ชายชุดขาวนิ่งเงียบก่อนจะถอดหายใจออกมา เขาแหงนหน้ามองฟ้าและตะโกนด้วยเสียงอันดัง

“จิ้งเอ๋อร์!!! เทพ เซียน มนุษย์ หรือ ปีศาจ ใดที่เจ้าอยากจะให้รอดจงพาพวกมันออกไป ข้าจะฆ่าคนที่เหลือทั้งหมด!!!”

เขาหลับตาลงก่อนจะลืมตาขึ้นดวงตาจากตอนแรกที่เป็นสีแดงอ่อนๆ ตอนนี้มันเป็น สีแดงเข้มเห็นได้ชัด เลือดจากตาค่อยๆ ไหลออกมาราวกับน้ำตา ทันใดนั้นแสงสีขาวก็พุ่งลงมากว่าสามสิบสายในที่ไกล เขาคนนั้นรู้ดีว่าถึงเวลาที่เขาจะบุกอีกครั้ง