เรื่อง สงครามวันสิ้นโลก ผมมีระบบโทรศัพท์ข้ามภพ

[คำเตือน! กรุณายุติการต่อต้าน! และรับการตรวจสอบ!]

หุ่นยนต์ส่งเสียงเตือนอย่างต่อเนื่อง ดวงตาจักรกลกะพริบแสงสีแดงเย็นเยียบ โครงโลหะของพวกมันดูดุดันน่าสยดสยองท่ามกลางทางเดินที่มืดสลัว เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงดังราวกับเสียงกลองแห่งความตายที่ค่อย ๆ บีบกระชั้นเข้ามาหาพวกของคาร์ล

แววตาของคาร์ลฉายความลนลานวูบหนึ่ง แต่เขารีบปกปิดมันไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเด็ดเดี่ยวและตะโกนสั่งการเสียงดัง "สู้ต่อไป! ฝ่าออกไป!"

ปัง ปัง ปัง...

ทันทีที่คาร์ลออกคำสั่งให้บุกฝ่าออกไป เถียนต้าลี่และเกาเหลิ่ง รวมถึงคนอื่น ๆ ก็ราวกับคนบ้า พวกเขาไม่ปักหลักยิงอยู่กับที่อีกต่อไป แต่กลับพุ่งทะยานเข้าหาหุ่นยนต์อย่างรวดเร็ว พร้อมกับสาดกระสุนออกไปราวกับ-่าฝน กลิ่นเขม่าดินปืนคละคลุ้งไปทั่วชั้นบรรยากาศ

หุ่นยนต์สามตัวที่ยังเคลื่อนไหวได้ ฝ่าดงกระสุนพุ่งเข้ามาเพื่อพยายามสกัดกั้นไม่ให้คนกลุ่มนี้หนีไปได้ โครงโลหะของพวกมันส่งเสียงกระทบดังสนั่นยามถูกกระสุนปะทะจนประกายไฟกระเด็นว่อน

กระสุนของปืนไรเฟิลอัตโนมัติแบบ 81 มีอานุภาพไม่น้อย ประกอบกับฝีมือการยิงของทั้งเจ็ดคนที่ยอดเยี่ยม ในไม่ช้า ข้อต่อของหุ่นยนต์อีกสองตัวก็ถูกยิงเข้าเป้าจนล้มฟาดลงกับพื้น

ส่วนหุ่นยนต์ตัวสุดท้าย แม้จะอาศัยการกำบังจากตัวอื่นพุ่งเข้ามาได้ แต่กลับถูกคาร์ลถีบเข้าอย่างจังจนกระเด็นไปกระแทกกำแพง อุปกรณ์จักรกลที่หน้าอกส่งประกายไฟสีน้ำเงินปะทุออกมา ดูท่าว่ามันคงไม่รอดแล้ว

เมื่อเห็นว่ากำจัดหุ่นยนต์ได้หมด คาร์ลไม่กล้าชะล่าใจ รีบกวักมือเรียกทุกคนให้รีบออกจากที่นี่ทันที

ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังจะพุ่งเข้าสู่ความมืด ณ ปลายทางเดิน กลับมีหุ่นยนต์อีกสี่ตัวเดินออกมา และก่อนที่คาร์ลจะทันได้ตอบสนอง เขาก็สังเกตเห็นราง ๆ ว่าด้านหลังหุ่นยนต์สี่ตัวนั้น ยังมีหุ่นยนต์ตัวอื่น ๆ กำลังตามมาอีก

หัวใจของคาร์ลดิ่งวูบ เขารู้ทันทีว่าคราวนี้จบเห่แล้ว หุ่นยนต์จำนวนมากขนาดนี้ แม้ว่าสภาพภูมิประเทศของทางเดินจะทำให้พวกมันไม่สามารถกรูเข้ามาพร้อมกันได้ แต่ต่อให้มาทีละสี่ตัว ฝั่งเขาก็ไม่มีทางต้านทานได้ไหว

เพราะกระสุนมีจำกัด และพละกำลังของมนุษย์ก็มีขีดจำกัด ไม่สามารถโจมตีได้อย่างไร้ขีดจำกัดแบบนี้

"คาร์ล! นึกไม่ถึงล่ะสิ!"

ในตอนนั้นเอง เสียงทุ้มแหบของชายคนหนึ่งดังมาจากด้านหลังของฝูงหุ่นยนต์ เสียงนี้คาร์ลไม่แปลกหน้าเลยสักนิด นี่มันเสียงของฉินจงไม่ใช่หรือ?

เมื่อได้ยินเสียงของฉินจง สมองของคาร์ลก็เกิดอาการมึนงง เขาหันไปมองทางที่เสียงดังมาตามสัญชาตญาณ เขาคิดมาตลอดว่าฉินจงยังอยู่ในห้องพยาบาล ไม่นึกเลยว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่

"มองไปที่ไหน? ฉันอยู่นี่!"

ฉินจงเดินออกมาจากด้านหลังหุ่นยนต์ เมื่อเห็นซากหุ่นยนต์ที่พังราบอยู่บนพื้น เขาก็รู้สึกปวดใจเล็กน้อย แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าหุ่นยนต์เหล่านี้ไม่ได้ใช้งานได้ดีอย่างที่เทียนนวี่บอกไว้

ยามต้องรับมือกับมนุษย์ที่มีความคล่องตัวสูง การเคลื่อนไหวของหุ่นยนต์เหล่านี้ยังดูแข็งทื่อเกินไป รู้จักแต่การพุ่งชนโง่ ๆ หากศัตรูหาจุดอ่อนเจอ ก็สามารถกำจัดพวกมันได้โดยง่าย

"ฉินจง นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? นาย... นายควรจะ..."

เมื่อได้ยินภาษาจีนที่พูดตะกุกตะกักของคาร์ล ฉินจงก็โบกมืออย่างรำคาญและคร้านจะอธิบาย เขาส่งสายตาและให้สัญญาณมือแก่เซียวอิ่งหย่ง

เซียวอิ่งหย่งดูเหมือนจะเข้าใจสัญญาณนั้น เธอไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้าอย่างรู้กัน แล้วเลื่อนสายตาไปมองเถียนต้าลี่และเกาเหลิ่งที่กำลังเผชิญหน้ากับหุ่นยนต์อยู่

คาร์ลชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางของฉินจง และในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดถึงความหมายของสัญญาณมือนั้น ร่างของฉินจงก็หายวับไปจากจุดเดิมอย่างกะทันหัน เขาทะยานเข้าหาคาร์ลราวกับสายลม พร้อมกับดาบถังในมือที่สว่างวาบด้วยประกายเย็นเยียบ

ในวินาทีนั้น อากาศทั่วทั้งทางเดินราวกับถูกแช่แข็ง เหลือเพียงเสียงฉีกอากาศอันคมกริบของคมดาบเท่านั้น

คาร์ลมองเห็นฉินจงปรากฏตัวตรงหน้าในชั่วพริบตา ดวงตาทั้งสองข้างพลันกลายเป็นสีแดงฉาน ราวกับมีกองเพลิงแห่งความโกรธแค้นลุกโชนอยู่ภายใน

เขาแผดเสียงคำรามลั่นจนอากาศสั่นสะเทือน ผิวหนังที่พ้นร่มผ้าปรากฏเกล็ดสีดำนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาในทันที ทำให้เขาดูราวกับสวมชุดเกราะเกล็ด พลังชั่วร้ายบางอย่างตื่นขึ้นภายในร่างกายของเขา

"อ๊าก!"

เมื่อพลังนี้ตื่นขึ้น ร่างกายของคาร์ลก็ขยายขนาดอย่างรวดเร็ว จนมีความสูงกว่าสองเมตร มัดกล้ามเนื้อที่โผล่พ้นผ้าปูดนูนราวกับโขดหินที่ขยายตัว เต็มไปด้วยพลังทำลายล้างอันรุนแรง

หนวดที่ข้อมือซ้ายของเขาหนาขึ้นจนดูเหมือนงูยักษ์สีดำ ส่วนปลายนิ้วมือขวาก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างผิดปกติ เล็บสีดำขลับเปล่งประกายเย็นเยียบ

"รนหาที่ตาย!" วินาทีต่อมา ใบหน้าของคาร์ลบิดเบี้ยว เสียงของเขาเหมือนเสียงคำรามที่ดังมาจากขุมนรก เต็มไปด้วยจิตสังหารอันไร้สิ้นสุด เขาพุ่งเข้าหาฉินจงด้วยความคลั่ง ราวกับต้องการจะฉีกร่างอีกฝ่ายให้เป็นชิ้น ๆ

ทว่าบนใบหน้าของฉินจงไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มือซ้ายที่ว่างอยู่มีแสงสีดำของเงาไหลผ่าน ควบแน่นกลายเป็นโล่เงาสีดำ ผิวโล่ลึกดั่งราตรีที่ไร้แสง ซึ่งสามารถปัดป้องหนวดที่คาร์ลฟาดเข้ามาได้อย่างเด็ดขาด

ดาบถังในมือของฉินจงถูกควงอย่างคล่องแคล่วในฝ่ามือ คมดาบวาดเป็นเส้นแสงในอากาศราวกับดาวตกที่ฉีกท้องฟ้ายามราตรี ก่อนจะฟันเข้าใส่หนวดเส้นนั้นอย่างรุนแรง

หนวดนั้นถูกดาบถังฟันจนเลือดสาดกระจาย คาร์ลแผดร้องด้วยความเจ็บปวดและรีบชักหนวดกลับทันที แต่ฉินจงไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย โล่ดำที่มือซ้ายสลายไป เขารีบคว้าหมับเข้าที่หนวดเส้นนั้นแล้วบีบไว้แน่น ไม่ยอมให้อีกฝ่ายหนีพ้น

"อ๊าก!" ฉินจงปลดปล่อยเสียงคำรามสยบวิญญาณออกมา พลังวิญญาณระเบิดออกเป็นวงกว้าง กระจายตัวออกไปรอบทิศทางราวกับพายุคลั่ง

ชั่วขณะนั้น ไม่เพียงแต่คาร์ลที่รู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรงราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงอยู่ในสมอง แม้แต่เถียนต้าลี่และเกาเหลิ่งที่กำลังปะทะกับเซียวอิ่งหย่งอยู่ ก็ยังมีสีหน้าตื่นตระหนก ร่างกายโอนเอนราวกับคนเมา เหมือนถูกพลังที่มองไม่เห็นกระแทกจนไม่อาจทรงตัวได้ และเกือบจะสูญเสียความสามารถในการต่อต้าน

ฉินจงฉวยโอกาสนี้พุ่งเข้าไปเพื่อควบคุมตัวคาร์ล แต่ทว่า คาร์ลกลับฟื้นฟูบาดแผลทางวิญญาณได้อย่างรวดเร็ว หนวดของเขาฟาดเข้าใส่ฉินจงที่พุ่งเข้ามาอย่างแรงราวกับแส้เหล็ก

ฉินจงทอดถอนใจในใจ นึกไม่ถึงว่าคาร์ลจะสามารถตอบโต้จากการรบกวนของเสียงคำรามสยบวิญญาณได้เร็วขนาดนี้ นับว่าเหนือความคาดหมายของเขาจริง ๆ

ฉินจงเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของหนวดได้อย่างหวุดหวิด ขณะที่คาร์ลราวกับถูกกระตุ้นจนบ้าคลั่ง การโจมตีถัดมาโหมกระหน่ำราวกับพายุฝน ทั้งกรงเล็บมือขวาและหนวดมือซ้ายระดมโจมตีใส่ฉินจงอย่างต่อเนื่อง

"ฆ่า!"

ดาบถังในมือของฉินจงราวกับสายฟ้าสีดำ ห่อหุ้มด้วยจิตสังหารอันไร้สิ้นสุดและเจตจำนงอันเด็ดเดี่ยว ฟันเข้าใส่ร่างกายของคาร์ลอย่างโหดเหี้ยม

คมดาบพุ่งทะยานฉีกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวแหลมสูง ราวกับว่าแม้แต่ฟ้าดินยังต้องสั่นสะเทือนต่อพลังนี้

ในเวลานี้คาร์ลจมดิ่งสู่ความบ้าคลั่ง ดวงตาแดงฉาน เมื่อเผชิญหน้ากับดาบอันดุร้ายของฉินจง เขากลับไม่หลบหลีก แต่เบี่ยงกายเล็กน้อย ใช้เกล็ดสีดำที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าบนร่างกายรับคมดาบโดยตรง

ในขณะเดียวกัน กรงเล็บมือขวาของเขาก็พุ่งเข้าใส่หน้าอกของฉินจงราวกับมีดสั้นที่คมกริบ พยายามจะแลกบาดแผลเพื่อทำลายล้างไปพร้อมกัน

เมื่อเห็นการกระทำอันบ้าคลั่งของคาร์ล สีหน้าของฉินจงเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ดาบถังนั้นกลับไม่มีความลังเลแม้แต่นิดเดียว เขายังคงฟันลงไปบนร่างของคาร์ลอย่างไร้ปรานี

การเผชิญหน้ากันที่ทางแคบ ผู้กล้าจะเป็นฝ่ายชนะ!

ในยามนี้ ทั้งสองไม่มีทางถอย นี่คือการดวลตัดสินระหว่างความเป็นและความตาย หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งลังเล นั่นอาจหมายถึงการตกลงสู่ขุมนรกที่ไม่อาจหวนคืน

เวลานี้ พวกเขาทำได้เพียงพุ่งทะยานไปข้างหน้า ใช้ชีวิตเป็นเดิมพันเพื่อช่วงชิงโอกาสรอดเพียงเส้นด้ายเดียว!