เรื่อง บันทึกรักของชีเสิร์ฟ

“พวกมึงเร็ว ๆ ได้ไหม จะมาอยากแดกอะไรกันตอนนี้”

เสียงของสมพงษ์ เพื่อนสาวร่างเล็กสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรเอ่ยพลางกวาดมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนที่เป็นเหมือนชั่วโมงโกงความตายมาถึง

เด็กอา๨ีวะรอบบ่ายที่พากันเลิกเรียนออกมาพร้อมกันเป็นขบวน ช่างล่อตาล่อใจพวกโรงเรียนคู่อริให้เข้ามาปั่นป่วนอย่างเสียไม่ได้

แต่บรรดาแก๊งชะนีผู้หิวโหยยังคงใจเย็นแวะซื้อลูกชิ้นปิ้งที่หน้าวิทยาลัย เย้ยฟ้าท้าดินให้สาวร่างบางที่สุดในกลุ่มพะว้าพะวังอยู่คนเดียว

และเมื่อได้รับลูกชิ้นปิ้งกันคนละไม้สองไม้ เหล่าชะนีสาขาบัญ๨ีก็พากันเดินทอดน่องออกจากซอยด้วยความใจเย็น กระทั่งถึงที่หน้าป้ายรถเมล์ด้วยความปลอดภัย

ทุกคนลงความเห็นว่ายัยสมพงษ์น่ะคิดมากเกิน ก่อนจะพากันแยกย้าย

“อ้าวโก้… สวัสดี!”

มะปรางเอ่ยทักเพื่อนชายในห้องเดียวกันที่นั่งอยู่ลำพังตรงป้ายรถเมล์

อีกฝ่ายนั่งตัวตรง หันมายิ้มให้เธอเพียงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงทัก ก่อนจะหันกลับไปทำหน้าเคร่งขรึม

มะปรางยิ้มค้าง รู้สึกเก้อหน่อย ๆ ที่อีกฝ่ายดูไม่เป็นมิตรเหมือนตอนที่อยู่ในวิทยาลัย

แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เธอกับเพื่อนสาวพากันเดินตรงไปยังป้ายรถเมล์เนื่องจากมีนัดสำคัญที่ฝั่งตรงข้าม

จนกระทั่ง…

   เพล้ง!

 “มึงมาดิวะ!”

มีดสปาต้าด้ามหนึ่งถูกขว้างลงกลางป้ายรถเมล์ พร้อมกับเหล่าเด็กนักเรียนช่างที่อัดกันมาเต็มรถเมล์สีชมพูพากันวิ่งกรูลงมา

ความโกลาหลเกิดขึ้นเมื่อสองสถาบันเข้าปะทะกัน

มะปรางเข้าใจในทันทีว่าสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อครู่นี้ของโก้หมายถึงอะไร เธอหันไปเห็นอีกฝ่ายกำลังเดินนำทัพเข้าไปประจันหน้ากับเด็กนักเรียนพวกนั้นด้วยความบ้าบิ่น

พร้อมอาวุธที่ถือไว้ในมือ ไม่กวาดทางมะพร้าว

“อีเหี้ย! กูบอกแล้วไง วันนี้ฟ้าฝนดูไม่ค่อยดี”

สมพงษ์เป็นฝ่ายโวยวายขึ้นขณะที่ตัวเขาพร้อมเพื่อนแก๊งชะนีพากันวิ่งหนีตาย

“เออพวกกูขอโทษ… รีบวิ่งกันก่อนเถอะน่า”

หนึ่งในเพื่อนสาวพูด พวกเธอพากันวิ่งวนไปมาด้วยความสติแตกจนไม่รู้แล้วว่าฝั่งใครเป็นฝั่งใคร

ทำได้แต่ส่งเสียงกรี๊ด เพราะหันไปทางไหนก็เจอแต่เหล่าชายฉกรรจ์เลือดร้อนที่พร้อมจะพุ่งเข้าหากันตลอดเวลา

ชะนีผู้น่าสงสารพากันวิ่งวนอยู่อย่างนั้นหลายนาที ก่อนที่ร้านอาหารตรงหน้าซอยจะยอมเปิดประตูแล้วเรียกให้พวกเธอเข้าไป

มะปรางกับแก๊งเพื่อนสาวได้แต่ยืนรอกันอยู่ในนั้น กระทั่งเหตุการณ์เริ่มสงบลง

เธอก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าพวกเขาไปโกรธอะไรกันมา

แม้ชะนีจะต้องวิ่งหนีมีดสปาต้าจนเกือบสิ้น๨ีพ แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะพากันข้ามไปยังฝั่งตรงข้าม

เพราะหนึ่งในแก๊งเพื่อนสาวได้นัดพบ ผู้บ่าว ที่รู้จักกันผ่านเกมออดิชั่น ที่ถึงในนั้นพวกเขาจะแต่งงานกันแล้ว แต่พอมาเจอกันใน๨ีวิตจริง กลับเอาแต่ยืนบิดซ้ายบิดขวาจนแทบไม่ได้คุยอะไรกัน

และที่มะปรางต้องยอมติดสอยห้อยตามมาด้วย เพราะเหตุผลเดียวเลยคือ

ผู้บ่าวพาเพื่อนมาด้วย

“อีมะ… กูว่าคนนั้นเขามองมึง”

สมพงษ์ก้มลงมากระซิบ ขณะที่พวกเธอกำลังยืนให้กำลังใจเพื่อนที่ยืนตัวบิดเป็นเลขแปดอยู่ห่าง ๆ

มะปรางแอบเหลือบสายตาไปมองเล็กน้อย ก่อนจะรีบทำเนียนหันกลับมา เพราะมีผู้บ่าวหัวเกรียนนั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์คนหนึ่งกำลังมองมาที่เธอจริง ๆ

“บ้า… ไม่ใช่หรอกมึง”

เธอว่าพลางอมยิ้ม ยกมือเอาผมทัดหูอย่างเป็นธรรมชาติ

ไม่นานนักเพื่อนสาวที่กำลังยิ้มเขินกับหนุ่มตรงหน้าก็แยกตัวเดินตรงเข้ามาหา

“อีมะ… พี่แฟรงค์เขาขอเบอร์มึงอ่ะ”

สิ้นคำนั้นสมพงษ์ที่เป็นผู้รู้ผู้เห็นตั้งแต่แรกจึงใช้ไหล่สะกิดเพื่อนสาวด้วยความเขินอาย แม้จะทำให้ร่างผอมบางนั้นแทบจะหน้าคว่ำก็ตาม

“จะดีเหรอมึง”

เด็กสาวยิ้มเขินพลางยกมือขึ้นจิ้มกันไปมา

“เอาดี ๆ อี-่า อย่าเล่นตัว”

แม้จะพูดเช่นนั้นแต่คนที่เพิ่งโดนขอเบอร์ก็รู้สึกสวยจนหุบยิ้มไม่ได้

แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไรต่อ เสียงแตรจากรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งก็ดังขึ้น

แก๊งเพื่อนสาวสะดุ้งก่อนพากันหันไปมอง ก็พบชายหนุ่มคนหนึ่งสวมหมวกกันน็อคเต็มใบ คร่อมมอเตอร์เตอร์ไซค์โซนิคคันเก่าจอดเยื้องพวกเธอไปเล็กน้อย

เมื่อไม่รู้ว่าชายคนนั้นเป็นใคร เหล่าเพื่อนสาวจึงพากันหันกลับ

“ไอ้ปราง!”

ทว่าเสียงเรียกนั้นคุ้นหูเสียจนมะปรางต้องหันขวับกลับไปมองอีกครั้ง

ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดสีดำย้วย ๆ กับกางเกงบอลยกมือขึ้นเปิดหน้าปัดหมวกกันน็อค และนั่นทำให้เด็กสาวถึงกับเบิกตาค้าง

“ไอ้… ไอ้พี่กันต์”

ชายหนุ่มใช้สองขาไถรถมอเตอร์ไซค์มาด้านหลังจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเธอ

“จะกลับบ้านยัง รอกินข้าวเนี่ย”

มะปรางยังคงมองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“ก็ไหนบอกว่าอยากเจอให้มาหาไม่ใช่หรือไง”

รถโซนิคสีน้ำเงินผสมสีน้ำตาลเข้มเพราะสนิมเกรอะแล่นท่อดังลั่นซอยมาจอดเทียบที่รั้วหน้าบ้าน

มะปรางที่นั่งซ้อนท้ายโดยใช้เพียงแค่ปลายนิ้วแตะชายเสื้ออีกฝ่ายก็กระโดดลงทันที

กันต์ถอดหมวกกันน็อคออก แล้วมองหน้าน้องสาวนิ่ง

“อะไร”

เด็กสาวถามกลับเสียงแข็ง ใบหน้าบูดบึ้งบ่งบอกชัดเจนว่าเธอกำลังงอน

เห็นเช่นนั้นชายหนุ่มจึงรู้สึกตัวได้ทันทีว่าตนเองคงจะต้องง้อ

“ถ้ากระโปรงจะสั้นขนาดนี้ มึงถอดไปเลยไหม”

สีหน้าที่บึ้งตึงเป็นทุนเดิมยิ่งทวีความโกรธเกรี้ยว แม้จะอยากกระโดดหยุมหัวไอ้พี่ชายคนนี้สักที แต่ก็ทำได้แค่สะบัดบ๊อบหันหลังหนี

“แล้วไม่กินข้าวหรือไง”

ชายหนุ่มที่ยังไม่รู้ตัวว่าความงอนมันคูณสองไปแล้วเอ่ยถาม ขณะที่น้องสาวเดินปึงปังไปเปิดประตูรั้วบ้าน

“ไม่กิน ไม่หิว”

“เดี๋ยวพี่เลี้ยง”

มะปรางไม่ตอบ ทำได้แค่ก้มค้นหากุญแจบ้านในกระเป๋าสะพาย

แม่นะแม่ จะรีบล็อคบ้านอะไรขนาดนี้ก็ไม่รู้

“ผัดผักบุ้งไหม”

“...”

“ไข่เจียวหมูสับ”

“...”

“ผัดผงกะหรี่”

“...”

“ปากเป็ดทอด”

เออ! ไม่หาแม่งแล้ว

เด็กสาวละความพยายามในการหากุญแจบ้านเพราะสมาธิมันหลุดไปตั้งแต่ผัดผักบุ้ง

ร่างเล็กหมุนตัวกลับ เดินย่ำเท้าหนักกลับมาหาโซนิคคันเก่าและก้าวขึ้นซ้อนพี่ชายในทันที

“ถ้าไปร้านไม่อร่อยจะงอนให้”

ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ

“นี่มึงยังไม่งอนเหรอ”

สิ้นเสียงนั้นมือเล็กก็ฟาดลงที่หลังของเขา

“รีบไปดิ๊!”

#บันทึ๠๱ั๠ของ๨ีเสิร์ฟ