เรื่อง บันทึกรักของชีเสิร์ฟ
“ช่วงนี้มีใครมาทำอะไรในเชิงคุกคามกับเธอบ้างหรือเปล่า”
ะปาขมวดคิ้วเ็้ขณะเอื้อมมือรับแฟ้มเอกสารคืนจากคุณพร หลังจากที่เธอนำเอกสารมาเข้ามาให้อีกฝ่ายเซ็นถึงในห้อง
“ไม่มีนะคะ”
“จริงเหรอ”
คุณพรถามย้ำพลางหรี่ามอง
นั่นยิ่งทำให้ะปาแอบตงิดใจ เาะถ้าระดับ GM ลงมาถามเรื่องแบบนี้ แปลว่าในโรงงานจะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเป็นแน่
“ก็… มีบ้างค่ะ แต่ไม่รู้ว่าัจะเรียกว่าการคุกคามไ้ไหม”
สุดท้ายก็ตอบออกไปแบบนั้น เาะถ้าให้ลองนึกดี ๆ เวลาเดินเข้าโรงงานก็มีเสียงแซวลอยมาเข้าหูบ้าง แล้วก็เรื่องไอ้พี่จ๊อบที่พอนึกถึงทีไรก็หงุดหงิดทุกที
“ยังไง โดนจากใครมา”
คุณพรถามต่อด้วยสีหน้าซีเรียสกว่าปกติ
“ก็มีพี่จ๊อบเข้ามาแซวบ้างค่ะ”
“อืม… คนนี้อีกแล้วสินะ”
คนตรงหน้าหลับาลงพร้อมกับถอนหายใจ นั้นทำให้ะปายิ่งสงสัยว่าหัวหน้าใหญ่ไปรับรู้อะไรมา
“ถ้าเลี่ยงไ้ก็เลี่ยงนะ คนนี้ัไว้ใจไม่ไ้”
“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ”
อีกฝ่ายมีท่าทีลังเล แปลว่าัอาจจะเป็นความลับระดับผู้บริหารที่เธอไม่ควรรับรู้
“พี่จะเล่าให้ปรางฟัง แต่ปรางอย่าเอาไปพูดที่ไหนนะ”
“ค่ะ”
ชะนีหูผึ่งขึ้นมาทันที เมื่อจะไ้รับสิทธิพิเศษในการใส่ใจความลับระดับบริหาร
“เรื่องเจ้าน้ำหวาน เธอยังไม่รู้ใช่ไหม”
“น้องหวานแอดมินเหรอคะ หนูยังไม่ไ้ยินอะไรมานะ”
หรือจริง ๆ คนในโรงงานเขาอาจจะพูดกันไปไหนต่อไหนแล้ว แต่อีชะนีบัญีัไม่สุงสิงกับใคร เลยไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขา
“ก็เมื่อวันเสาร์น้องัมานั่งทำงานคนเดียว แล้วจ๊อบัก็เข้ามาคุมซัพพลายเออร์ทำงานเป็นปกติ”
“ค่ะ…”
“แต่ไ้ข่าวว่าัเข้ามานั่งเฝ้าน้องทั้งวัน ตื๊อให้ออกไปกินข้าวด้วย ขอขับรถให้ สุดท้ายัพาน้องไปโรงแรม”
ะปาอ้าปากค้างไปทันทีเมื่อไ้ยินเช่นนั้น
ก็พอรู้ว่าพี่ัเป็นพวกอาหวังแซวสาวไปทั่ว แต่ก็ไม่คิดว่าจะไปถึงขั้นนั้น นี่ัเกินคำว่าคุกคามไปมากแล้วนะ
“จริงเหรอคะ แล้วน้องเป็นยังไงบ้าง”
“ดีที่น้องัโวยวายเสียงดัง ัเลยทำเนียนเป็นล้อเล่นแล้วก็พาน้องกลับโรงงาน”
ะปายังคงช็อกไม่หาย พลันกลับไปนึกถึงตอนนั้นที่ัมาตื๊อให้ไปกินสุกี้ด้วย ถ้าตอนนั้นเธอเผลอใจอ่อนจะเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นไหมนะ
แค่คิดก็ขนลุกแล้ว
“เธอคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้”
“หนูว่าัไม่ควรทำแบบนั้นเลยค่ะ อย่างน้อยัควรให้เกียรติน้องในฐานะผู้หญิงบ้าง”
“อืม…”
คุณพรหลับาลงอีกครั้ง
“ตอนแรกน้องัไม่กล้าพูด เาะัเอาไปบอกหัวหน้าั เขาถามักลับไปว่าแล้วไปกับเขาทำไม”
“โหคุณพรคะ บางทีเราอ่ะบริสุทธิ์ใจ ไม่คิดอะไรเาะเห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมงานไง ไอ้พี่จ๊อบัไม่ควรคิดทำอะไรแบบนั้นด้วยซ้ำ”
ะปาอดที่จะแสดงความคิดเห็นแบบใส่อารมณ์เพิ่มไม่ไ้
เาะคิดแล้วัก็ไม่แฟร์นะ ทำไมคนทำผิดเป็นผู้ชายแท้ ๆ แต่สังคมกลับตำหนิคนที่โดนกระทำอยู่เรื่อย
“อืม… พี่เข้าใจ”
แต่โชคดีจริง ๆ ที่คุณพรเป็นผู้ใหญ่พอที่จะไม่เบลมเหยื่ออย่างคนอื่น ๆ
“จริง ๆ พี่ก็ไ้ฟังเรื่องเกี่ยวกับจ๊อบมาเยอะ ทั้งเรื่องเกี่ยงงาน ทั้งทำตัวกร่างใส่แม่บ้าน แล้วไหนจะเรื่องที่แอบเอาเหล้าเข้ามาให้ซัพพลายเออร์ในโรงงาน แต่พี่กำลังให้คนรวบรวมหลักฐานอยู่”
“โห…”
คุณพรยกแขนทั้งสองขึ้นกอดอกพร้อมกับถอนหายใจอีกครั้ง ราวกับกำลังเสียดายอะไรบางอย่าง
“ไม่น่าเลยนะ จริง ๆ เราให้โอกาสเขาด้วยซ้ำ เราเลือกเขามาเาะเขาถูกกันออกมาเป็นคนส่วนกลาง ไม่งั้นก็อาจจะถูกจ้างออกไปแล้ว”
“เขาก็คงคิดว่าตัวเอยู่เหนือคนอื่นแล้วล่ะค่ะ แต่คิดอีกแง่ การที่เขาถูกเตะออกจากแผนกตัวเมาอยู่ที่ส่วนกลาง ก็อาจจะมีเหตุอยู่นะคะ”
“อืม… พี่ก็ว่างั้นแหละ”
ะปาเก็ไ้แต่ถอนหายใจ
เาะสุดท้ายต่อให้เธอไม่รายงานสิ่งเจอกับตัวให้คุณพรรับรู้ ไอ้พี่จ๊อบัก็ไปทำแบบเดียวกันจนเกิดเรื่องเกิดราวขึ้นู่ี
เรียกไ้ว่าาจ๊อบัล้มเาะการกระทำตัวัเล้วน ๆ
แต่กับมนุษย์ประเภทที่ัไร้จิตสำนึก ต่อให้เอาใบเตือนมาจ่อตรงปลายจมูกัก็ยังหน้าด้านหน้าทนู่ี
ะปาไม่รู้ว่าอีพี่จ๊อบัรู้ตัวหรือยังว่าเรื่องที่ัทำระยำตำบอนไว้ไปถึงหูคุณพรแล้ว หรือัไม่เคยคิดไ้เลยว่าสิ่งที่ตัวเทำัแย่แค่ไหน ัเลยยังเดินหน้าระรื่นแซวเด็ก ๆ ในแผนกะปา ลามไปถึงเด็กจัดซื้อเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่กับะปาเหมือนัจะไม่กล้ายุ่งแล้ว อาจจะเาะเกรงใจในตำแหน่งผู้จัดการ หรือไม่ก็เข็ดตั้งแต่ที่เธอวีนไปตอนนั้น
แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ะปารู้สึกรำคาญกว่าเก่า
เาะแทนที่ัจะถอยแล้วปฏิบัติตัวเป็นเพื่อนร่วมงานอย่างวิญญูชนทั่วไป แต่ักลับทำตัวหงอย ไม่กล้าสบา ไม่กล้าเข้าใกล้ ทุกอย่างดูพยายามดูแสดงไปหมด
อย่างเช่นตอนนี้ที่เธอเดินถือแก้วน้ำมาล้างในห้องครัวและบังเอิญเจอัพอดี จากที่ัยิ้มหัวเราะกับป้าแม่บ้าน พอเห็นหน้าะปาปุ๊บัก็รีบถอยกรูด หูลู่ หางตกเหมือนลูกหมาหลบน้ำฝน
กูจะกระโดดกัดหูมึงมั้งบัก-่านี่ หาความพอดีไม่ไ้สักอย่าง!
แต่กับอีแค่ผู้ชายตัวเท่าลูกหมาคนเดียวะปาก็ไม่ไ้ใส่ใจขนาดนั้น เธอก็ทำเป็นไม่ใส่ใจและเดินไปล้างแก้วแบบสวย ๆ
ในเมื่อตึงมาก็ตึงกลับ เรื่องตึง ๆ น่ะอีะปาัถนัดอยู่ละ
เสียงสั่นโทรศัพท์ดังขึ้นช่วยให้ลความหงุดหงิดในใจหญิงสาวไ้เ็้ ะปาวางแก้วในมือลง ล้วงัออกมาดูจากในกระเป๋ากางเกง
ทว่าชื่อคนที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว เาะตั้งแต่รู้จักกันมานี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่อีกฝ่ายโทรหาเธอ
พี่ตะวัน
สัมผัสไ้ว่าอีกฝ่ายจะต้องมีเรื่องสำคัญแน่ ๆ ถึงอุตส่าห์โทรมาหากันขนาดนี้
เธอเหลือบามองขวางอีพี่จ๊อบให้ัหงอจนยอมเดินออกจากห้องครัวไปซะจะไ้ไม่ต้องอยู่ให้เกะกะลูกา ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงกับโต๊ะกินข้าวแล้วเลื่อนนิ้วกดรับ
“สวัสดีค่ะเจ้าคุณพี่”
ถึงจะยังหงุดหงิดกับไอ้ผู้ชายคนเมื่อกี้ไม่หาย แต่ะปาก็ปรับเสียงตัวเกรอกเข้าไปในโทรศัพท์ให้สดใสที่สุด
(ปราง… สะดวกคุยไหม)
“สำหรับคุณพี่น้องไ้เสมอเลยค่ะ มีอะไรคะ”
เสียงหัวเราะพี่ตะวันดังแทรกเข้ามา จนะปาแอบหมั่นไส้ความแด๊ดแด๋ตัวเอยู่นิดหน่อย
(เออ รู้ยัง วันเสาร์นี้พี่ชายพี่จะแต่งงานแล้วนะ)
“หืม?… พี่องศาน่ะเหรอ”
(ช่าย ๆ)
“ไวมากก… จำไ้ตอนนั้นยังไ้ข่าวว่าพี่แกเปิดรีสอร์ทตัวเอยู่เลย นี่แต่งงานแล้วเหรอ เสียดาย”
(เอ็งจะมาเสียดายไรวะ เดี๋ยวไอ้พีมแม่งก็ฟาดให้หรอก)
ะปายิ้มแห้งกับอากาศ เาะลืมไปว่าตัวเก็มีแฟนแล้ว จะมาหวีดพี่องศาพี่ชายสุดหล่อรวยพี่ตะวันตอนนี้ัอาจจะไม่เหมาะเท่าไหร่
แต่ก็แอบเสียดายอยู่นิดนึงไ้ไหมล่ะแม่
“ฝากยินดีกับพี่องศาด้วยน้า”
(ไม่ต้องฝาก มาบอกเ)
“หา?”
(พี่โทรมาชวนเนี่ย อยากมาร่วมงานไหม)
“ที่ไหนอ่ะพี่ตะวัน”
(ปราณบุรี รีสอร์ตพี่ันี่แหละ)
“ว้าว…”
(คือ… จริง ๆ งานนี้พี่องแม่งอยากจะตอบแทนพนักงานทุกคนในรีสอร์ตด้วย ก็เลยจะให้ทุกคนหยุดงานแล้วมาเป็นแขกให้ัแทน)
“เริ่ดเกินนะคุณพี่”
(ัก็เลยมาขอพี่ ว่าให้รวบรวมเพื่อน ๆ ไปช่วยเรื่องจัดงานให้ัหน่อย แล้วัก็กำชับมาด้วย ว่าอยากให้ไอ้พีมไปถ่ายรูปให้ัมาก ๆ)
“อ่า…”
(พวกเอ็งมาช่วยพี่ัหน่อยไ้เปล่า)
ะปาย่นคิ้วอย่างใช้ความคิด
“ถ้าอยากให้พี่พีมไปถ่ายรูป ทำไมพี่ตะวันไม่โทรหาพี่พีมเลยล่ะ โทรหาปรางทำไม”
(แล้วเอ็งจะไปไหมล่ะ)
“ถ้าพี่พีมไปปรางก็ไปอยู่แล้ว”
(พี่อ่ะโทรไอ้พีมแล้ว ับอกว่าให้โทรหาเอ็งนี่ไง)
“ทำไมพี่พีมถึงให้มาถามปรางอ่ะ”
(ก็ไม่รู้อ่ะ ับอกว่าวันเสาร์เอ็งให้ัพาไปหากิน ัเลยให้เอ็งตัดสินใจ)
ะปาเงียบพลางทำหน้าคิด
ก่อนจะนึกขึ้นไ้ว่าวันเสาร์นี้เธอขอให้พีมพาออกไปข้างนอกจริง ๆ เาะว่าคุยกันตั้งแต่เย็นวันอาทิตย์ทำให้เธอเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำ
“อ๋อใช่… ว่าจะไปหาอะไรกินกันที่หมู่บ้านเก่าชลบุรีอ่ะ”
(เออก็นั่นแหละ ัเลยให้พี่มาขอเอ็งก่อนนี่ไง เอ็งว่าไงล่ะ)
“...”
(เดี๋ยวนี้จะไปไหนไอ้พีมต้องขอเมียแล้วสินะ)
ะปาเงียบไปอีกครั้งให้กับคำว่า ขอ พี่ตะวัน
เาะตั้งแต่เกิดมาชะนียังไม่เคยต้องตัดสินใจอะไรแทนผัวเลย ัก็แอบเขินอยู่น่ะ
“ก็คงต้องไปช่วยพี่ตะวันนั่นแหละ”
แต่ในเมื่อพี่พีมให้สิทธิ์ขาดในการตัดสินใจกับเธอขนาดนี้ ะปาก็เลยต้องคีพลุคเป็นเมียที่แสนดีให้เขาสักหน่อย
(เห้ยจริงป่ะ!)
“อืม… ไปหากินไปเมื่อไหร่ก็ไ้ แต่พี่องศาแต่งงานแค่วันเดียวนี่”
(งั้นพวกเอ็งมากันวันศุกร์แล้วกันนะ ลางานไ้ใช่เปล่า)
ล็อกคำตอบขนาดนี้ แล้วจะให้หนูตอบอะไรนะคะพี่
“ไ้พี่ไ้”
(โอเค ไ้สองคนแล้วเว้ย เดี๋ยวพี่ส่งกำหนดการให้อีกทีแล้วกันนะ)
“ค่ะพี่”
(งั้นเดี๋ยวพี่โทรชวนคนอื่น ๆ ก่อน ขอบคุณมากเว้ยปราง)
“นั่นไง ัมาแล้ว”
เสียงแหลมเล็กพี่สร้อยดังไปสามบ้านแปดบ้านทันทีเมื่อะปาก้าวขากลับเข้ามาในออฟฟิศ
ะปาหน้าเหวอ กวาดามองทุกคนบนชั้นสามทีู่่ี ๆ ก็มารวมตัวกันราวกับมีเรื่องคอขาดบาดาย
คุณพรก็ไม่ไ้เรียกประชุมรวมนี่หว่า หรือเขาเรียกแต่เธอลืมอ่านเมลกันนะ
“นี่ถ้าเข้ามาช้ากว่านี้ จะให้เรียกรถไปเแล้วนะ”
พี่ขวัญเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นบ้าง ก่อนที่พี่สร้อยจะเสริมเพื่อช่วยไขความกระจ่างให้
“เขากำลังแบ่งกัน ว่าใครจะไปรถคันไหน”
“จะไปไหนกันเหรอพี่”
ในที่สุดะปาก็มีช่องว่างให้ถามออกไป
“ก็งานแต่งเจ้าเดียร์วันเสาร์นี้ไง เนี่ยเขากำลังจะจองรถตู้ไปพร้อมกัน เลยจะสำรวจก่อนว่าใครจะไปเวลาไหน”
ะปาแอบชะงัก ก่อนเผลอหันมองหาพี่เดียร์จัดซื้อ ที่เธอเก็เพิ่งรู้เอาตอนนี้ว่าอีกฝ่ายลา
ว่าแต่… งานแต่งวันเสาร์นี้? ทำไมช่วงนี้คนแต่งงานกันเยอะจังวะ
“พี่เดียร์จะแต่งงานแล้วเหรอ”
เธอถามออกไปอย่างคนไม่รู้อะไร
“เออ ก็เขาพูดมาตั้งนานแล้วไงว่าจะแต่งกับเจ้ารีสอร์ต”
พี่จิ๋วเอียงตัวมาพูดกระซิบ นั่นทำให้ะปาขมวดคิ้วหนักกว่าเก่า ัแอบคุ้น ๆ อยู่นะ ไอ้เจ้ารีสอร์ตเนี่ย…
แต่คงไม่ใช่หรอกมั้ง
“แต่งที่ไหนอ่ะพี่”
อย่านะ…
“ที่ปราณบุรีนู่น จัดที่รีสอร์ตแฟนเขา”
“...”
ะปานิ่งไป เาะทุกอย่างัดูจะลงล็อกไปหมดจนอดคิดไม่ไ้ว่าอาจจะเป็นที่เดียวกัน
แต่ขอล่ะ… อย่าใช่เลยไ้ไหม
“แกจะไปไหมปราง เดียร์เขาชวนนะ ทุกคนบนชั้นสามเขาก็ไปกันหมด”
แม้แต่เสียงพี่ขวัญก็ไม่อาจดึงสติหญิงสาวให้กลับมาเต็มร้อยไ้ เธอกวาดามองหน้าทุกคนที่มาอยู่พร้อมากันอีกครั้งด้วยใจที่แป้วไปแล้วครึ่งหนึ่ง
ดูเหมือนจะมีแววว่าเธอจะไ้เจอกับพวกเขาอีกครั้งในวันเสาร์นี้แล้วล่ะ
แต่แล้วเมื่อความสงสัยัล้นอยู่เต็มอก
ะปาเลยถือโอกาสช่วงชุลมุนแอบลุกไปที่โต๊ะน้องข้าว ดูชุดเอกสารตั้งเบิกที่ทางจัดซื้อทำมาแบบด่วนจี๋ เพื่อเบิกเงินจองรถสำหรับยกโขยงกันไปงานแต่งวันเสาร์นี้
นิ้วเรียวเปิดเอกสารดูทีละแผ่นด้วยใจที่เต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ
ภาวนาว่างานนี้อาจจะจัดใกล้ ๆ กับงานแต่งพี่องศา
และสุดท้ายที่เธอเปิดมาถึงหน้าที่แนบการ์ดงานแต่งเอาไว้ หัวใจเธอก็ร่วงไปอยู่ที่าตุ่มทันที
เาะไม่ว่าจะพยายามหลอกตัวเแค่ไหน แต่ชื่อนามสกุลเจ้าบ่าวที่ะปาคิดว่าตัวเจำไม่ผิดก็ชัดเจนเกินกว่าจะตีความว่าเป็นคนละงานกันไ้อีกแล้ว
ไหนใครเคยบอกไงว่าความบังเอิญไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้
ัน่าจะใช้ไม่ไ้กับีวิตอีะปาแล้วล่ะค่ะ!
#บันทึกรักีเสิร์ฟ
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??