เรื่อง บันทึกรักของชีเสิร์ฟ
ประตูห้องนอนถูกแง้มเปิดออกทีละนิด พร้อมกับหญิงสาวที่ค่อย ๆ โผล่หน้าออกมาด้านนอก
โชคดีที่เขายังไม่ตื่น
มะปรางถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งใจก่อนก้าวขาเดินออกมาเต็มตัว พยายามวางฝีเท้าให้เบาที่สุดกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าโซฟา ที่มีร่างสูงนอนหลับตาพริ้มอยู่แม้เหยียดขาได้ไม่เต็มที่
ดูาฬิกาตอนนี้เพิ่งจะหกโมงครึ่ง แต่เธอกลับแต่งชุดทำงานแต่งหน้าทำผมเตรียมออกจากบ้านได้แล้ว นั่นเพราะตั้งใจตื่นให้เร็วกว่าปกติจะได้ออกไปก่อนที่กันต์จะทันตื่นนั่นแหละ
วันนี้หัวหน้าจะต้องอ้าปากค้างที่อีมะปรางมันถึงที่ทำงานไวกว่าปกติเป็นแน่
หญิงสาวยืนจ้องใบหน้าหล่อคมที่ยังคงอยู่ในห้วงนิทราแล้วยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายนอนไม่สบายเลยสักนิด แต่ก็คงยอมทนเพื่อให้เธอได้นอนในห้องนอนของเขา
แล้วแบบนี้เธอจะอยู่รบกวนเขาต่อไปดีไหมนะ
อยู่ดี ๆ ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว แต่เธอก็ยังไม่มีคำตอบให้กับมันในตอนนี้หรอก เพราะถ้ายกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดกับเขา ยังไงกันต์ก็คงเลือกให้เธออยู่ด้วยกันเหมือนเดิมอยู่ดี
มะปรางคว้าผ้าห่มที่กระจัดกระจายจนลงมากองอยู่ที่โต๊ะกลางขึ้นมาสะบัด ก่อนจะนำมันไปคลุมให้กับเขา ไม่รู้ว่าขายาว ๆ นั่นเตะมันลงไปตั้งแต่เมื่อไร
แอร์ก็เปิดซะเย็นฉ่ำขาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่พี่มันจะปล่อยให้ตัวเองป่วยอยู่บ่อย ๆ ผ้าห่มก็ผืนเล็กเสียเหลือเกิน คลุมตัวโต ๆ ของพี่มันไม่มิดด้วยซ้ำ
เธอก้มลงไปจัดมันให้เข้าที่ ยืดตัวขึ้นและมองอีกฝ่ายอีกเพียงเล็กน้อย ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายกับกระเป๋าโน้ตบุ๊กขึ้นหลัง และเดินออกจากห้องมืด ๆ นี้ไปทำงานแม้มันจะเร็วกว่าปกติไปเป็นชั่วโมงก็ตาม
กองเสื้อผ้าถูกวางลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ พีมดึงกระเป๋าเป้ใบใหญ่ออกจากถุงพลาสติกที่เก็บไว้เพราะกลัวฝุ่นเกาะแล้วสะบัดมันเล็กน้อย ก่อนรูดซิปเปิดยัดเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ลงไป
เป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่เขากลับมาที่ห้อง จริง ๆ ก็ยังไม่อยากจะเหยียบกลับมาสักเท่าไร แต่เพราะว่างานต่อไปที่รับไว้ต้องไปไกลถึงเชียงใหม่ และเสื้อผ้าที่เตรียมไว้มันก็อาจจะไม่เพียงพอสำหรับการเดินทางที่ไกลขึ้น
สุดท้ายเขาจึงเลือกที่จะกลับมา
ร่างสูงโปร่งทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงที่เขาไม่ได้นอนมันมาเกือบเดือนแล้วถอนหายใจ…
ไม่อยากไปแล้ว นั่นคือความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวจนเขาอยากจะโทรไปแคนเซิลงานใหัมันรู้แล้วรู้รอด
หันมองรอบตัว ห้องของเขาตอนนี้ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยน ทุกกระเบียดนิ้วยังคงมีข้าวของของเขากับมะปรางที่วางคู่กันไว้ เธอจากเขาไปโดยไม่เอาอะไรติดมือไปสักอย่าง
นอกจากหัวใจของเขา
นั่นคือเหตุผลที่พีมไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เพียงลำพัง ทั้งที่ยังมีความทรงจำของพวกเขาอยู่ร่วมกันเต็มไปหมดแบบนี้ได้จริง ๆ
แต่การที่ต้องเดินทางไปนู่นไปนี่ตลอดเวลามันก็เหนื่อยจนสูบพลังคนแบบเขาไปมากเหลือเกิน ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจแล้วว่าหลังจากงานที่เชียงใหม่ เขาจะไม่ทำแบบนี้อีก แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะจัดการเรื่องที่ยังค้างคานี้อย่างไรอยู่ดี
หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงสั่นเล็ก ๆ พีมหยิบมันขึ้นมาดูเพราะเห็นแจ้งเตือนเหมือนมีใครทักมาหา
ชื่อที่ปรากฏขึ้นทำให้เขาชั่งใจเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็กดมันเข้าไป
PreaW : ส่งรูปภาพ
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยที่เห็นรูปสถานที่ที่อีกฝ่ายส่งมาให้ แม้จะไม่คุ้นว่าเป็นที่ไหน แต่ก็พอเดาได้ว่าอาจจะเป็นสักที่ในกรุงเทพ
Peem_Peerawat : มากรุงเทพเหรอครับ
PreaW : ดูออกด้วย!
PreaW : เก่งมาก
Peem_Peerawat : ส่งสติ๊กเกอร์
ในเมื่อไม่รู้ว่าจะตอบอะไรดี เขาจึงได้แต่ส่งสติ๊กเกอร์กลับไปตามประสาคนคุยไม่เก่ง
เว้นแต่ตอนคุยกับมะปราง ถ้าเขาตอบกลับไปแค่นี้ก็อาจจะโดนงอนเอาได้
PreaW : ได้ข่าวว่าพี่พีมกลับมากรุงเทพแล้วใช่ไหมม
Peem_Peerawat : ครับ
PreaW : พอดีเลย
PreaW : พี่พีมกินข้าวหรือยังคะ
Peem_Peerawat : ยังเลยครับ
PreaW : งั้น
PreaW : มากินด้วยกันไหม
ชายหนุ่มแอบชะงัก คำชวนที่ไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ไม่ค่อยถูกใจคนอินโทรเวิร์ตแบบเขาสักเท่าไร แต่ยังไม่ทันจะได้คิดหาคำปฏิเสธดี ๆ ข้อความของอีกฝ่ายก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง
PreaW : ดูหนังกันสักเรื่องไหมคะ
PreaW : แพรวอยากลองไปนั่งโรงหนังดี ๆ ที่กรุงเทพสักครั้งจัง
PreaW : พี่พีมไปเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหมม
PreaW : ส่งสติ๊กเกอร์
PreaW : นะคะ
แต่สุดท้าย สติ๊กเกอร์ตาแป๋วที่กำลังอ้อนวอนนั้น ก็ทำให้นิ้วที่กำลังจะพิมพ์คำปฏิเสธลงไปต้องพับเก็บเอาไว้ก่อน
ในเมื่ออีกฝ่ายขอร้องมาขาดนี้ และเขาก็ไม่ได้รีบถึงขาดนั้น ออกไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อยหลังจากลุยงานยาวมาเป็นเดือน ก็เป็นความคิดที่ไม่แย่เท่าไรหรอกมั้ง
แต่บางที... พีมก็ควรเลิกคิดว่าคนแบบเขาจะสามารถหากิจกรรมอะไรมาช่วยให้หายกังวลได้สักที
แน่นอนว่าการต้องเดินทาง การเจอผู้คน การไปที่ที่ไม่คุ้นเคยนั้นโคตรเป็นฝันร้ายของมนุษย์อินโทรเวิร์ตอย่างเขา ดังนั้นการหนีออกมาดูหนังทั้งที่ใจยังกังวลเรื่องการเดินทางวันพรุ่งนี้นั้นไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเอาซะเลย
หนังที่แพรวเลือกนั้นค่อนข้างตรงกับความชอบของเขา มันคงน่าสนใจมากหากเขาได้ดูในวันที่ใจสงบกว่านี้ และวันพรุ่งนี้เป็นวันว่าง ๆ แบบที่ไม่ต้องกังวลอะไร
ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยหาเวลามาดูอีกรอบคนเดียวก็ได้
“พี่พีม”
เสียงเล็กดังขึ้นที่ข้างหู พีมละสายตาจากจอใหญ่ตรงหน้าแล้วหันมองคนข้างกาย แม้ในโรงหนังจะมืดแต่เขากลับเห็นประกายในดวงตากลมโตนั้นอย่างชัดเจน
แพรวน่ารักจริง ๆ เขาไม่ปฏิเสธเรื่องนั้นเลย
“ครับ”
“แพรวขอลองชิมอันนั้นได้ไหม”
เธอเอียงหน้าเข้ามาพูดเสียงเบาเพราะกลัวว่าจะรบกวนคนอื่น พร้อมกับชี้นิ้วมายังกล่องป๊อปคอร์นรสหวานของเขา ในขณะที่อีกฝ่ายเลือกกินรสเค็ม
“เอาสิ”
เขาตอบพร้อมกับยื่นกล่องในมือไปให้ แพรวยิ้มกว้างก่อนเอื้อมมือมาหยิบป็อนคอร์นชิ้นหนึ่งไปลองชิม เคี้ยวได้แค่นิดเดียวตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้น
“หืม… อร่อย”
เธอเผลอพูดออกเสียงจนต้องรีบก้มหน้าลงมาพูดเบา ๆ อีกคร้ง
“แพรวไม่เคยกินรสนี้เลยเพราะกลัวจะหวานเกิน แต่อร่อยอ่ะ”
พีมหัวเราะ
“งั้นมากินด้วยกันก็ได้”
“เดี๋ยวแพรวแย่งกินนะ”
เธอพูดด้วยรอยยิ้มสดใสอีกครั้งก่อนจะละออกไปเพื่อดูหนังต่อ
หนังตรงหน้ายังคงเล่นต่อไปท่ามกลางความกังวลใจของชายหนุ่มที่ยังคงมา ๆ หาย ๆ สมาธิของเขาถูกดึงไปบ้างจากการที่ต้องคอยขยับกล่องป็อบคอร์นในมือให้คนข้างกายขโมยกิน
แต่เขาก็ไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องกวนใจอะไรเลย
แต่ก็มีบางจังหวะที่เขากับเธอเผลอเอื้อมมือมาหยิบพร้อมกันบ้าง กระทั่งครั้งนี้ ที่มือของทั้งสองเผลอคว้ากันเองแบบไม่รู้ตัว
ทั้งคู่ชะงักก่อนหันมองหน้ากัน แพรวยิ้มหวานขึ้นทันทีอย่างคนไม่ถือตัว แม้ว่าพีมก็รีบชักมือกลับมาโดยอัตโนมัติ แต่แพรวก็เลือกเดินหน้าต่อโดยการหยิบเจ้าป๊อบคอร์นเจ้ากรรมขึ้นมาแล้วยื่นมันมาที่ปากของเขาแทน
พีมมองหน้าเธอนิ่ง เพราะไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไรในสถานการณ์นี้ แต่หญิงสาวกลับยื่นมันมาซ้ำพร้อมกับส่งสายตาที่เชื่อเถอะว่าใครเห็นแล้วก็คงปฏิเสธไม่ลง
เช่นนั้นชายหนุ่มจึงต้องก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อไปรับมันมาจากมือของเธอ
และหลังจากนั้น... พีมก็ไม่แตะป๊อบคอร์นรสหวานในกล่องของตัวเองอีกเลย
พีมรู้ตัวว่าผู้หญิงกินเก่งมักดึงดูดสายตาเขาได้เสมอ
มุมปากของเขายกขึ้นโดยอัตโนมัติ ขณะมองหญิงสาวข้างกายตักไอศกรีมรสช็อกโกแลตเข้าปากด้วยรอยยิ้มมีความสุข หลังจากที่เธอเหมาป๊อบคอร์นรสหวานของเขาหมดกล่องไปเมื่อไม่กี่าทีที่แล้ว
“อะไร”
แต่อาจเพราะเขาจ้องเธอานเกินไป แพรวจึงเริ่มรู้ตัวแล้วหันมาถามเขาแบบเขิน ๆ
“กินเก่งเหมือนกันนะเรา”
เขาเอ่ยด้วยความเอ็นดู ไม่ได้มีเจตาต่อว่าอะไร
“ก็มันอยากนี่า… จริง ๆ ที่แพรวมาห้างเพราะตั้งใจมากินอันนี้เลยนะ”
“เชื่อ…”
เขาตอบพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเริ่มตักไอศกรีมในถ้วยของตัวเองกินบ้าง
ท่าทีของเขาดูผ่อนคลายขึ้น และนั่นถือเป็นสัญญาณที่ดีจนหญิงสาวอยากคุยกับเขามากขึ้น
“พรุ่งนี้พี่พีมจะไปเชียงใหม่อีกเหรอ”
“อืม…”
เขาพยักหน้าเบา ๆ พลางตักไอศกรีมเข้าปากอีกคำ เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมมะปรางถึงอารมณ์ดีขึ้นทุกครั้งเวลาได้กินของหวาน
มันทำให้ความกังวลลดลงได้แบบนี้นี่เอง
“พี่ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ ทำงานต่างจังหวัดตลอดเลย”
“เหนื่อยอยู่นะ คิดว่าหลังจากกลับจากเชียงใหม่ ก็จะพักยาว ๆ แล้ว”
“งั้นก็แปลว่า ต่อไปแพรวจะได้เจอพี่พีมง่าย ๆ แล้วใช่ไหม”
พีมหันมองกอีกฝ่ายเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“พอดีพราวมันมาหาสมัครงานแถวนี้อ่ะ แล้วไม่รู้จะได้เมื่อไหร่ แพรวเลยมาอยู่เป็นเพื่อนมันจนกว่าจะได้งาน”
“เป็นห่วงน้องสินะ”
“ห่วงสิ คนไว้ใจไม่ได้มีเยอะแยะ โดยเฉพาะคนแบบไอ้อิคคิว มีถมเถเลย”
เขาหัวเราะ เป็นอีกครั้งที่พีมเห็นด้วยกับแพรวเกี่ยวกับเรื่องของอิคคิว
“กว่าพี่พีมจะกลับจากเชียงใหม่ ก็ไม่รู้ว่าแพรวยังอยู่ที่กรุงเทพไหม… แต่แพรวก็หวังว่าจะได้เจอกันนะ”
หญิงสาวหยุดมือที่จะตักไอศกรีมคำต่อไป เธอจิ้มมันย้ำ ๆ เมื่ออยู่ดี ๆ ก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา
“ไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้ไหม... ถ้าแพรวอยากให้พี่พีมทักหาแพรวถ้าเกิดกลับมาแล้ว”
“...”
เขาเงียบไปอย่างครุ่นคิด
จริง ๆ คำตอบมันเด้งมาในหัวตั้งแต่แรก แต่เขากลับต้องชั่งใจเอาไว้ก่อนที่ต้วเองจะเผลอพูดปฏิเสธออกมาก่อนที่จะทันคิดให้ดี
เพราะต่อให้เขาจะยังไม่พร้อมรับใครเข้ามาในชีวิตตอนนี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแพรวเป็นผู้หญิงที่เขาอยากสนใจจริง ๆ
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ้าปฏิเสธออกไปแล้วตัวเองจะได้อะไร ในเมื่อความหวังที่จะได้หัวใจดวงเดิมคืนมามันยังมองไม่เห็นทางเลยด้วยซ้ำ
“ถ้าเสร็จธุระแล้วก็พาน้องกลับบ้านไปก่อนได้นะ… พี่ก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาถึงกรุงเทพเมื่อไหร่เหมือนกัน”
ไม่จริง เขารู้
ตารางงานของเขาถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจนแล้วว่าตัวเองจะกลับมาวันไหน และเขาเชื่อว่าวันนั้นแพรวจะยังอยู่กรุงเทพฯ
แต่ก็นั่นแหละ เขาแพ้ให้กับหัวใจตัวเองอีกแล้ว
และแน่นอนว่าแพรวเองก็ดูออก เธอไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าเขามีบางอย่างที่ยังไม่เปิดให้เธอเข้าไปหา
เธอไม่ได้มั่นใจว่าตัวเองมีเสน่ห์ถึงขาดที่จะทำให้ผู้ชายทุกคนสนใจได้ แต่ท่าทางแบบนั้นของเขามันชัดเจนว่าเขามีอะไรอยู่ในใจ ซึ่งเป็นไปได้ว่าสิ่งนั้นอาจจะเป็นใครคนอื่นที่เธอเข้าไม่ถึง
“พี่พีมรู้ไหม”
เธอเปิดบทสนทาขึ้นอีกครั้ง
“ว่าตอนนี้แพรวก็กำลังคุยกับอีกคนอยู่ด้วย”
คำนั้นทำให้พีมละสายตาจากถ้วยไอศกรีมมามองเธออีกครั้ง
“เขาเป็นคนดีนะ หล่อด้วย น่าสนใจพอ ๆ กับพี่พีมเลย”
“...”
“แต่แพรวจะให้สิทธิ์พี่พีมในฐานะที่พี่พีมน่ารักกว่าเขานิดหน่อย… แค่บอกแพรวว่าพี่อยากจะไปต่อกับแพรวไหม”
“...”
“ถ้าพี่พีมอยากไปต่อ แพรวก็ยินดีจะไปต่อกับพี่แบบไม่ชั่งน้ำหนักต่อเลย”
ความชัดเจนของแพรวทำให้ชายหนุ่มชะงักนิ่ง เธอรักและให้เกียรติตัวเองเอามาก ๆ ความมีเสน่ห์แบบนี้เขาสัมผัสได้จนอยากจะชื่นชม
เขาจะไม่คิดว่าถ้าเจออีกฝ่ายเร็วกว่านี้จะชอบเธอไหม เพราะเขานึกภาพตัวเองตอนไม่รักมะปรางไม่ออกจริง ๆ
“ถ้าดูแล้วเขาเป็นคนดี จะคุยต่อไปก็ไม่แย่นะ แต่ก็ดูดี ๆ หน่อยแล้วกัน”
และนี่คือคำตอบของเขาที่พอจะเอ่ยออกไปได้ หลังจากที่ไม่ปล่อยให้ตัวเองได้ลังเลเลยสักครั้ง
“แพรวเป็นคนเก่ง ดูแลตัวเองและครอบครัวได้ดีอยู่แล้ว ถ้าจะรับใครเข้ามาแล้วทำให้เราเหนื่อยเพิ่ม ก็อย่าเลย”
“...”
“การอยู่คนเดียวก็ไม่ได้แย่ขาดนั้นหรอกนะ”
แพรวถอนหายใจออกมาทันที แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่คำตอบของเขาก็ชัดเจนเสียจนแอบหน้าชาขึ้นมาเล็ก ๆ
“นี่ไม่คิดจะพูดเอาอะไรเข้าตัวเองบ้างเลยเหรอ”
พีมยิ้มรับ ไม่น่าเชื่อว่าการได้ปฏิเสธออกไปตรง ๆ จะทำให้เขาผ่อนคลายมากขึ้นกว่าทีแรกด้วยซ้ำ
“โอเค… แปลว่าพี่พีมคงไม่อยากไปต่อกับแพรวสินะ แต่หลังจากนี้เราจะยังเป็นพี่น้องกันได้ใช่ไหม”
“ได้อยู่แล้วสิ”
“แย่จัง…”
หญิงสาวยู่ปากด้วยความเสียดาย
“แต่แพรวก็ดีใจนะที่ได้เจอพี่พีม… แพรวไม่เคยคิดเลยว่าในโลกนี้จะมีผู้ชายแบบพี่พีมอยู่ด้วย”
ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย
“ไม่ถึงขาดนั้นหรอกน่า”
“อิจฉาจัง… เราต้องเจอกันเร็วกว่านี้สักกี่ปีกันนะ แพรวถึงจะมาก่อนคนนั้นได้”
เธอหันมาจ้องหน้าเขา
“หมายถึง คนที่อยู่ในใจพี่พีมน่ะ”
พีมเผลอชะงัก เพราะเขาเองก็คิดว่าตัวเองให้ความร่วมมือจนถึงที่สุดแล้ว แต่เหมือนว่าอาการของเขามันจะปิดไม่มิดจนคนอื่นรับรู้ได้อยู่ดี
แพรวถอนหายใจอีกครั้งก่อนตักไอศกรีมที่เกือบจะละลายเข้าปากคำใหญ่
“ก็อย่างที่พี่พีมพูดนั่นแหละ แพรวมันดูแลตัวเองได้ดี วันนี้แพรวขับรถมาเองไม่ต้องไปส่งหรอกนะคะ”
แม้ว่าจะแอบหน้าเสีย แต่หญิงสาวก็ยังแสร้งหันมองหน้าเขาด้วยรอยยิ้มสดใส
“แต่ขอกินอันนี้ให้หมดก่อนนะ เสียดายอ่ะ”
“อิ่มแล้วเหรอ”
มะปรางที่กล้ำกลืนกินสเต๊กชิ้นเล็กจากอีกค่อนชิ้นใหญ่ในจานพยักหน้ารัว ๆ เมื่อเธอไม่สามารถเอาอะไรลงท้องได้อีกแล้ว
ปกติเธอเป็นคนหนึ่งที่กินเก่งเอาเรื่อง แต่เพราะร้านสเต๊กเจ้าประจำในห้างฯใกล้บ้านกลับให้ปริมาณมาคุ้มเกินจนเธอไม่สามารถเคลียร์มันให้หมดจานได้สักครั้ง
แถมมะปรางยังมีนิสัยที่แก้ไม่หาย คือเธอมักจะชอบเก็บกินเครื่องเคียงรอบ ๆ จานที่มักสั่งเป็นเฟรนช์ฟรายส์ก่อน มันเลยตัดกำลังทำให้กินสเต็กต่อไม่ค่อยไหวทุกที
“ช่วยหน่อยดิ”
ด้วยความเสียดาย สุดท้ายเธอก็ต้องขอความช่วยเหลือจากชายหนุ่มตรงหน้า ที่ของเขาก็ยังเหลือเยอะอยู่เหมือนกัน
“ไอ้-่า แค่นี้กูก็ท้องจะแตก เอามา ๆ”
ถึงจะบ่น แต่สุดท้ายเขาก็ยอมรับเนื้อหมูชิ้นหาที่เพิ่งถูกหั่นกินไปไม่ถึงครึ่งไปที่จานของตัวเองแทน
มะปรางได้แต่นั้งจิ้มข้าวโพดอ่อนในจานสปาเกตตีผัดขี้เมากินไปพลาง ขณะรอให้กันต์รับจบอาหารให้
เธอยกมือเท้าคางแล้วมองคนตรงหน้าที่เคี้ยวเนื้อจนแก้มตุ่ย มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูพี่ชาย ที่ก่อนหน้านี้แทบไม่ค่อยได้ติดต่อกัน แต่ช่วงนี้เธอได้เห็นหน้าเขาทุกวันเช้า กลางวัน เย็น
กันต์กำลังพยายามกับเธอมาก ๆ มะปรางรับรู้ได้
ทุกความรู้สึกหรือสายตาที่ส่งมาให้ รวมถึงจูบที่เกือบจะเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรืออึดอัดกับมันเลยสักนิด
เพียงแต่เธอยังไม่รู้ว่าจะพร้อมรับทั้งหมดนั้นมาเมื่อไร และมันคงจะไม่แฟร์เลยสักนิดหากเธอจะยอมรับมันมาจากเขาเรื่อย ๆ โดยที่ไม่ตอบแทนอะไรกลับไปเลย
“พี่กันต์”
“อืม”
เขาตอบโดยที่ไม่เงยหน้า เพราะกำลังฝืนยัดเนื้อสเต๊กชิ้นสุดท้ายเข้าปากอยู่
ดูสิขาดเรื่องแค่นี้ เขาก็ยังพยายามกินส่วนของเธอจนหมดเลยด้วยซ้ำ
“วันนี้ ปรางขอกลับไปอยู่บ้านนะ”
เป็นไปตามที่คาด เขาเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อเธอพูดเช่นนั้น
“เอาสิ แล้วจะให้ไปรับเมื่อไหร่”
มะปรางเผลอหลบสายตา ใจมันหวิวแปลก ๆ เมื่อต้องพูดประโยคถัดไปที่มันอาจจะทำร้ายความรู้สึกของคนตรงหน้า
“หมายถึง…”
“...”
“กลับไปอยู่ที่บ้านเลยอ่ะ”
“...”
“ปรางไม่อยากอยู่ที่บ้านพี่แล้ว”
กันต์ชะงัก ราวกับหัวใจของเขากระตุกไปวูบหนึ่ง
“ปรางเกรงใจอ่ะ บ้านพี่ก็มีห้องนอนอยู่แค่ห้องเดียว ถ้าปรางไปอยู่กับพี่แล้วพี่ต้องออกมาอยู่ข้างนอก มานอนโซฟาให้ปวดหลัง มันก็ไม่ใช่ป่ะ”
“ก็บอกแล้วว่าไม่เป็นไร”
“แต่ปรางเป็นไง”
หญิงสาวสวนกลับทันที
“คนดี ๆ ที่ไหนเขาจะรู้สึกดี ที่ไปอยู่บ้านเขาแล้วไล่เจ้าของบ้านออกมานอนข้างนอกห้องเล่า”
“...”
“ถ้าปรางบอกว่าจะออกมานอนข้างนอกเอง พี่ก็ไม่ยอมอยู่ดีใช่ไหมล่ะ”
กันต์ยังคงเงียบ สีหน้าเขาเหมือนกำลังครุ่นคิดอย่างหนักว่าจะแก้ไขปัญหาเรื่องนี้อย่างไรดี
“พี่ก็แค่… อยากให้เธอไปอยู่ด้วย”
“ปรางเข้าใจ ไม่ใช่ว่าปรางไม่อยากอยู่กับพี่นะ”
“...”
“แต่ถ้าพี่กำลังหวังให้เรานอนด้วยกัน ปรางก็คงยังให้ไม่ได้”
ดวงตาทั้งสองของชายหนุ่มกระตุกอีกครั้ง
ใช่... เขากำลังหวังจะได้คำอนุญาตจากเธอในเรื่องนี้ ซึ่งมันเป็นทางออกเดียวที่พวกเขาจะอยู่ด้วยกันได้โดยไม่ต้องเกรงใจกัน
แต่วันนี้มะปรางได้พูดมันออกมาแล้ว ว่าเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ทำเช่นนั้น
“ขอโทษนะ”
เธอกล่าว เพราะรับรู้ได้ว่ากำลังทำให้เขาเจ็บ
“ที่ผ่านมา ปรางได้เรียนรู้ว่าการไม่ชัดเจน มันทำร้ายคนอื่นมากแค่ไหน”
“...”
“วันนี้ปรางเลยอยากจะชัดเจนกับพี่”
“ชัดเจนว่าไม่ใช่กูสินะ”
เขาถามกลับด้วยเสียงแผ่วเบา อาหารโปรดที่เพิ่งกินไปเหมือนจะจืดชืดไปทันทีเมื่อต้องมารับรู้เช่นนี้
“ปรางยังรักพี่นะ เป็นห่วงพี่มากด้วย”
“...”
“แต่ปรางคิดว่า... ปรางรู้แล้วว่าควรจะวางความสัมพันธ์กับพี่ไว้ตรงไหน”
“...”
“พี่เองก็ควรเลิกเอาทั้งชีวิตมาขึ้นอยู่กับปรางได้แล้ว เราควรมีชีวิตของตัวเองกันได้แล้วนะ”
เขาเหลือบสายตาขึ้นมอง เพื่อหาความหมายในสิ่งที่เธอเพิ่งพูดมันออกมา
แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดนั้นทำให้เขาพอเดาออก ว่าที่ของเขาคงไม่ใช่อย่างที่หวัง
จริง ๆ เขาหมดสิทธิ์จะหวังไปตั้งแต่เมื่อไรแล้วก็ไม่รู้
ชายหนุ่มพยักหน้ารับ พยายามกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไม่ให้คนตรงหน้าสังเกตเห็นว่าขอบตาของเขาเริ่มมีน้ำใส ๆ คลอขึ้นมา
“ก่อนจะไป กูขอถามอะไรเป็นอย่างสุดท้ายได้ไหม”
เขาเหลือบมองหญิงสาวตรงหน้าแบบเต็มสายตาอีกครั้ง
“ถ้าระหว่างทาง กูไม่โยนไอ้พีมไปให้มึงอ่ะ… คนนั้นจะเป็นกูไหมวะ”
มะปรางนิ่ง พยายามคิดตามสิ่งที่อีกฝ่ายถามมาจากใจจริง ๆ เพราะเธอเองก็เคยนึกสงสัยกับตัวเองอยู่หลายครั้ง
และคำตอบมันก็ออกมาแบบเดิมทุกครั้ง
“ก็คงไม่อ่ะ”
“...”
“ปรางคิดว่าคงไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้นกับพี่”
คำตอบนั้นชัดเจนเสียจนชายหนุ่มไม่อาจหลอกตัวเองต่อไปได้อีกแล้ว เขาไม่อาจเผลอคิดได้อีกแล้วว่าตัวจะยังพอมีหวัง
“บทมึงจะตรง ก็ตรงจนกูจุกเลยนะ”
มะปรางฝืนยิ้ม
หัวใจของเธอก็กำลังเจ็บไม่แพ้กัน แต่ก็ต้องปล่อยให้มันเจ็บไปแบบนั้น เพราะถ้าเธอยังคงปล่อยเขาไม่ลง สุดท้ายเธอก็ไม่มีวันคู่ควรที่จะได้รับความรักจากใครอีก
“อิ่มยังล่ะ”
เธอเอ่ยขึ้น หลังจากพยายามปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติ
“มึงคิดว่ากูจะกินอะไรลงอีกเหรอ”
เธอยิ้มออกมาอีกครั้ง เพราะแบบนี้แหละเธอถึงได้รอให้เขากินจนอิ่มก่อนถึงพูด ไม่งั้นพี่มันก็คงกินไม่ลง แล้วก็ไม่ยอมกินอะไรไปอีกหลายวันแน่ ๆ
“งั้นกลับกันเถอะ”
มะปรางหยัดตัวลุกขึ้นจากโต๊ะ ก้าวเท้าเล็กน้อยให้มาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา แล้วยื่นมือข้างหนึ่งออกมา
“ไปส่งที่บ้านหน่อย”
ชายหนุ่มเงยหน้ามองก่อนจะยิ้มรับ ยกมือขึ้นไปจับกับเธอแล้วลุกขึ้นเดินออกจากร้านมาด้วยกัน
อย่างน้อยนี่ก็อาจจะเป็นครั้งสุดท้าย ที่พวกเขาได้ใช้ชีวิตด้วยกันเหมือนกับยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา
ก่อนที่จะต้องแยกย้ายกันไปเติบโตในชีวิตของตัวเองจริง ๆ สักที
#บันทึกรักของชีเสิร์ฟ
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??