เรื่อง เซียนดาบ เกมเมอร์ทะลุมิติ

"นี่ ๆ ทำแบบนี้ไม่ได้นะ เวลาปล่อยกระสุนเวทมนตร์น่ะ อย่างน้อยก็ต้องลืมตาสิ" หลี่หยวนเอ่ยกลั้วหัวเราะ

แม้เมื่อครู่จะโค่นก็อบลินลงได้อย่างราบรื่น แต่กระสุนเวทมนตร์นัดนั้นของหลินอินอินเกือบเป่าเท้าเขาแหว่งไปแล้ว

"อื้อ! ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ!" หลินอินอินเขินจนหน้าแดงก่ำ เสียงพูดแผ่วเบาลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ

"ไม่เป็นไร ครั้งหน้าระวังหน่อยก็พอ! พวกเราไปหาดูอีกสักหน่อยว่ามีตัวไหนให้เธอใช้ฝึกมือได้อีกบ้าง" หลี่หยวนตอบอย่างไม่ถือสา

ทั้งสามลอบเร้นสำรวจลึกเข้าไปอีกครั้ง โชคของพวกเขาค่อนข้างดีทีเดียว ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็พบก็อบลินสองตัวกำลังเดินเตร็ดเตร่

ภายใต้การสั่งการของหลี่หยวน การลอบโจมตีก็เริ่มต้นขึ้นทันที

หลินเสี่ยวซินดูเหมือนจะจับจุดได้จากการต่อสู้ครั้งก่อน จังหวะที่ก็อบลินพุ่งพรวดเข้ามาและกระโดดลอยตัวขึ้นสูง เธอไม่รอช้าร่ายกระสุนเวทมนตร์ออกไปทันที

เปรี้ยง!

กระสุนเวทมนตร์สีน้ำเงินพุ่งทะยานจากปลายไม้เท้าสั้นดุจสายฟ้าฟาด อัดกระแทกเข้ากลางอกก็อบลินอย่างจังจนร่างมันปลิวร่วงกระแทกพื้น แสงสีเขียวสว่างวาบ ร่างมอนสเตอร์สลายกลายเป็นค่าประสบการณ์ ทิ้งไว้เพียงใบหูแหลมก็อบลินเท่านั้น

อีกด้านหนึ่ง กระสุนนัดแรกของหลินอินอินยังคงพลาดเป้า ทว่าในจังหวะที่หลี่หยวนจับก็อบลินทุ่มกระแทกพื้นจนมันติดสถานะมึนงง เธอก็ร่ายกระสุนเวทมนตร์นัดที่สองซ้ำออกไปทันที

น่าเสียดายที่มือเธอยังคงสั่นเทา วิถีเวทจึงเบี่ยงเบนไปเล็กน้อย หลี่หยวนไม่ปล่อยให้เสียจังหวะ เขาตวัดดาบฟันซ้ำลงไป เก็บกวาดก็อบลินตัวนั้นอย่างง่ายดาย

"พอมีเพื่อนร่วมทีมแล้วสู้สบายขึ้นเยอะเลยแฮะ!" หลี่หยวนฉีกยิ้มกว้าง

การปะทะทั้งสองครั้งไร้ซึ่งความกดดัน อันที่จริงด้วยความต่างของระดับพลัง ลำพังตัวเขาคนเดียวก็บดขยี้ก็อบลินพวกนี้ได้สบาย ๆ อยู่แล้ว

"ขอ... ขอโทษค่ะ พี่หลี่หยวน หนูทำพลาดอีกแล้ว..." หลินอินอินก้มหน้าสลด ดวงตากลมโตเริ่มมีม่านน้ำตาคลอหน่วย

"ไม่เป็นไร เธอทำได้ดีแล้วนะ" หลี่หยวนเอ่ยปลอบโยน

"เอ๋?" หลินอินอินเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ

"ครั้งหน้าแค่จำไว้ว่าก่อนร่ายเวทให้สูดหายใจลึก ๆ ผ่อนคลายตัวเอง อย่ากดดันเกินไป ทำความรู้สึกให้เหมือนตอนเล่นเกม..." หลี่หยวนพยายามอธิบายช้า ๆ "ตอนอยู่ในเกม เธอก็ยิงกระสุนเวทมนตร์แบบนี้ไม่ใช่เหรอ?"

"อื้อ! เข้าใจแล้วค่ะ!" เด็กสาวพยักหน้าหงึกหงัก รอยยิ้มสดใสกลับคืนมาจนเห็นลักยิ้มสองข้างแก้ม

พวกเขามุ่งหน้าต่อไป การค้นหาครั้งนี้กินเวลากว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดทั้งสามก็พบเข้ากับรังถ้ำก็อบลินแห่งหนึ่ง ตามความทรงจำของหลี่หยวน ที่นี่น่าจะเป็นจุดที่เขาเคยเดินผ่านมาในช่วงทดสอบ

จิตวิญญาณแห่งเกมเมอร์ลุกโชนขึ้นมาในอก เขายิ้มมุมปากก่อนเอ่ยเสนอ "ลองบุกถ้ำนี้กันดูไหม?"

"จะไม่มีปัญหาเหรอคะ?" หลินเสี่ยวซินถามด้วยความกังวล

"ไม่น่ามีปัญหา ผมกะดูแล้วข้างในน่าจะมีก็อบลินราว ๆ สิบตัว ตอนนี้เรามีกันสามคน ไม่เหลือบ่ากว่าแรงหรอก" หลี่หยวนประเมินสถานการณ์

"ถ้าอย่างนั้นก็ลองดูค่ะ!" หลินเสี่ยวซินพยักหน้ารับ

"ตกลง งั้นลุยตามนี้นะ..." หลี่หยวนเริ่มแจกแจงแผนการรบให้สองพี่น้องฟังอย่างละเอียด

"อื้อ ๆ เอาตามนี้เลย!" ยิ่งฟังหลินอินอินก็ยิ่งตาเป็นประกาย ความหวาดกลัวก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตื่นเต้นอยากลองวิชาเท่านั้น

เมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องกัน ปฏิบัติการกวาดล้างจึงเริ่มขึ้นทันที

หลี่หยวนลอบเร้นกายเข้าไปในถ้ำอย่างเงียบเชียบ เขาย่องลึกเข้าไปราวยี่สิบเมตร กระทั่งสายตาปะทะเข้ากับยามก็อบลินหน้าปากทาง

เวลาสิบโมงเช้าแบบนี้ มันยังคงสะลึมสะลือ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาปลุกให้มันลืมตาขึ้นมามองอย่างสะลึมสะลือ

ทว่าช้าไปเสียแล้ว หลี่หยวนพุ่งพรวดประชิดตัวราวกับอสรพิษฉกเหยื่อ ดาบไม้ในมือเงื้อสุดแขนแล้วฟันสับลงมาเต็มแรง!

พลั่ก!

เสียงด้ามอาวุธปะทะกันดังสนั่นลั่นถ้ำ แรงปะทะมหาศาลกระแทกยามก็อบลินจนหงายหลังก้นจ้ำเบ้า มันแหกปากร้องโหยหวนเสียงหลงทันที!

"หมดเวลาของแกแล้ว!" หลี่หยวนตวัดดาบกวาดในแนวนอนอย่างเด็ดขาด บั่นคอยามก็อบลินจนขาดสะบั้นในดาบเดียว!

ฉูดดด!

โลหิตสีคล้ำพุ่งทะลักจากลำคอไร้หัว สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วร่างของเด็กหนุ่ม

ร่างไร้วิญญาณแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีเขียวมรกต แตกแขนงออกเป็นสามสาย พุ่งเข้าใส่หลี่หยวน รวมถึงสองสาวที่ดักซุ่มอยู่หน้าถ้ำ ทิ้งไว้เพียงใบหูแหลมก็อบลินบนพื้น

หลี่หยวนตวัดมือเก็บไอเทมดรอปอย่างรวดเร็ว

ทว่าเสียงร้องเมื่อครู่ปลุกรังให้ตื่นขึ้นแล้ว เสียงฝีเท้าและเสียงกรีดร้องโวยวายดังระงมมาจากส่วนลึกของถ้ำ และกำลังไหลทะลักใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว!

หลี่หยวนไม่รอช้า หันหลังสับเท้าวิ่งหนีสุดชีวิตตามแผนทันที!

ฝูงก็อบลินนับสิบเห็นผู้บุกรุกก็ยิ่งคลุ้มคลั่ง ตัวที่วิ่งนำหน้าสุดแหกปากคำรามอย่างดุร้าย น้ำลายเหม็นคาวกระเซ็นออกจากปาก ระยะห่างระหว่างผู้ล่าและผู้ถูกล่าหดสั้นลงเรื่อย ๆ

ทันทีที่พ้นปากถ้ำ หลี่หยวนเบรกฝีเท้ากะทันหัน!

ก็อบลินตัวหน้าสุดเห็นช่องโหว่ มันทิ้งตัวกระโดดลอยขึ้นกลางอากาศอย่างไม่ลังเล เงื้อท่อนไม้ในมือเตรียมฟาดหัวมนุษย์ตรงหน้าให้แบะ!

ทว่าแสงแดดยามสายที่สาดส่องเข้าตาอย่างจัง ทำเอารูม่านตาที่ชินกับความมืดปรับตัวไม่ทัน มันหลับตาปี๋ตามสัญชาตญาณ ร่างกายชะงักค้างกลางอากาศ

จังหวะไร้ที่ติ! หลี่หยวนฉวยโอกาสทองตวัดดาบสวนกลับอย่างเด็ดขาด ปลิดชีพมันลงในเสี้ยววินาที!

วินาทีต่อมา ฝูงก็อบลินที่ตามมาติด ๆ ต่างทะยานพ้นปากถ้ำ พวกมันกระโจนเข้ามารุมทึ้งหลี่หยวนอย่างบ้าคลั่ง!

หลี่หยวนสายตาเฉียบคม ถอยฉากไปด้านหลังเพียงหนึ่งก้าว หลบ-่าฝนอาวุธที่ฟาดกระหน่ำลงมาได้อย่างฉิวเฉียด

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

กระสุนเวทมนตร์สองนัดพุ่งแหวกอากาศข้ามไหล่เขาไปด้านหน้า ปะทะเข้ากับร่างก็อบลินสองตัวอย่างแม่นยำ ส่งพวกมันไปคุยกับรากมะม่วงพร้อมกันทันทีสองศพ!

"โอ้! พัฒนาขึ้นเยอะเลยนี่!" มุมปากของหลี่หยวนยกขึ้นอย่างพึงพอใจ

ทว่าการเคลื่อนไหวของเขายังไม่หยุดนิ่ง เขาพลิกข้อมือตวัดดาบฟาดใส่ก็อบลินอีกตัวจนมันต้องรีบยกไม้ขึ้นมาบล็อก

เปรี้ยง!

พลังกายเหนือชั้นของร่างกายแกร่งระเบิดออก แรงปะทะมหาศาลกดจนมอนสเตอร์ร่างเล็กหงายเงิบก้นจ้ำเบ้า!

ทว่าสถานการณ์รุมล้อมไม่ปรานีใคร ก็อบลินอีกสองตัวฉวยโอกาสตีวงโอบล้อมเข้ามาจากด้านข้าง และเปิดฉากจู่โจมพร้อมกัน!

หลี่หยวนใจกระตุกวูบ รีบดีดตัวถอยฉากหลบการลอบกัดของทั้งสองตัวได้อย่างหวุดหวิด แต่วิกฤตยังไม่จบ สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือมีก็อบลินอีกตัวลอบเร้นมาด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ มันเงื้ออาวุธขึ้นสูง เตรียมปิดบัญชีทีเผลอ!

ท่อนไม้หยาบกระด้างหวดแหวกอากาศ เล็งตรงมาที่ท้ายทอยของเขาเต็มเหนี่ยว!

สัมผัสอันตรายทำเอาเด็กหนุ่มขนลุกซู่ไปทั้งร่าง แม้การโจมตีนี้จะไม่ถึงกับทำให้สลบ แต่ก็เพียงพอจะสร้างสถานะร่างกายชะงักงันชั่วขณะได้อย่างแน่นอน!

ในสมรภูมิชี้เป็นชี้ตาย การชะงักเพียงเสี้ยววินาที ย่อมหมายถึงความตาย!

หลี่หยวนเกร็งกล้ามเนื้อสุดขีด เตรียมฝืนกระชากร่างหลบให้พ้นรัศมี ทว่าในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง กระสุนเวทมนตร์สีน้ำเงินสว่างจ้าก็พุ่งเฉียดร่างเขาไป อัดกระแทกเข้าใส่ก็อบลินด้านหลังจนร่างปลิวกระเด็นเหมือนกระสอบทรายขาด ๆ!

มันร้องโหยหวนเสียงหลง ร่างกายแตกสลายกลายเป็นแสงสีเขียวในทันที

"ขอบใจนะ!" หลี่หยวนลอบระบายลมหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะสับเปลี่ยนอารมณ์ เงื้อดาบหันไปเชือดก็อบลินตัวที่เหลืออย่างโหดเหี้ยม

แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องประหลาดใจคือ พวกมอนสเตอร์เริ่มมีวิวัฒนาการขึ้นมา พวกมันไม่โง่พุ่งกระโดดลอยตัวอีกแล้ว แต่กลับก้าวบุกเข้าประชิดแล้วหวดอาวุธกวาดในแนวนอนแทน!

ผัวะ!

ต้นขาของหลี่หยวนโดนหวดเข้าอย่างจัง โชคดีที่พรสวรรค์ร่างกายแกร่งช่วยเพิ่มพลังป้องกันขึ้นมหาศาล เขาจึงรู้สึกเพียงแค่ความเจ็บปวดจี๊ด ๆ ไม่ถึงขั้นบาดเจ็บสาหัส

เขาหันขวับตวัดดาบปลิดชีพมันทันที ในเวลาเดียวกัน กระสุนเวทมนตร์จากแนวหลังก็พุ่งมาซัพพอร์ต เป่าหัวก็อบลินที่พุ่งเข้ามาตรงหน้าจนสิ้นซาก

อาศัยจังหวะชุลมุน หลี่หยวนบุกทะลวงไปเบื้องหน้า ดาบไม้ในมือร่ายรำดุจมัจจุราช สังหารก็อบลินไปอีกหลายศพติด ๆ กัน!

ทว่าในขณะที่ชัยชนะหอมหวานอยู่แค่เอื้อม จู่ ๆ เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศทะลวงเข้ามา สัญชาตญาณของหลี่หยวนพลันร้องเตือน รีบเบี่ยงตัวหลบสุดชีวิต!

ฟุ่บ!

ลูกศรอาบยาพิษพุ่งเฉียดแก้มเขาไปเพียงมิลลิเมตรเดียวเท่านั้น ทิ้งรอยเลือดเป็นเส้นบาง ๆ เฉือนผิวหนังไปอย่างฉิวเฉียด

หลี่หยวนใจหายวาบ

วินาทีต่อมา เสียงแหวกอากาศหวีดหวิวของลูกศรดอกที่สองก็พุ่งทะลวงตามมาติด ๆ!

เด็กหนุ่มรีบยกดาบไม้ขึ้นบล็อกทันควัน

ปึก!

หัวลูกศรปักลึกเข้าเนื้อไม้ แรงปะทะมหาศาลบีบให้หลี่หยวนเสียศูนย์จนเซล้มกลิ้งไปกับพื้น

ภายใต้เงามืดสลัวของรังถ้ำ ร่างสีดำแคระแกร็นเห็นเป้าหมายเสียหลักก็ยิ่งย่ามใจ มันส่งเสียงหัวเราะแหลมเล็กบาดแก้วหู พลางง้างคันศรเตรียมยิงปลิดชีพอีกครั้ง

จังหวะนั้นเอง ขณะที่แสงประสบการณ์จากเหล่าก็อบลินที่ตายกำลังซึมซับเข้าสู่ร่างกาย จู่ ๆ ก็ปรากฏแสงเวทมนตร์สว่างวาบขึ้นขนาบซ้ายขวาของเด็กหนุ่ม!

กระสุนเวทมนตร์สองนัดพุ่งเฉียดใบหูทะยานไปข้างหน้า เล็งเป้าหมายล็อกไปที่ร่างแคระแกร็นในเงามืด!

มอนสเตอร์ร่างแคระสะดุ้งเฮือก มันรีบทิ้งตัวกระโดดลอยสูงขึ้นกลางอากาศเพื่อหลบหลีกการจู่โจมประสาน

ทว่าสิ่งที่มัน... หรือแม้แต่หลี่หยวนเองก็คาดไม่ถึง คือมีกระสุนเวทมนตร์นัดที่สามพุ่งทะยานข้ามหัวเขาตามมาติด ๆ วิถีเวทเล็งดักทางก็อบลินนักธนูที่กำลังลอยคว้างอยู่กลางอากาศอย่างพอดิบพอดี!

ก็อบลินนักธนูเบิกตากว้างจนวิญญาณแทบหลุดจากเบ้า มันพยายามบิดตัวกลางอากาศอย่างลนลานเพื่อเอาชีวิตรอด น่าเสียดายที่กฎฟิสิกส์ไม่ปรานีใคร เมื่อเท้าไม่ติดพื้น ย่อมไม่อาจพลิกแพลงท่าร่างได้ตามใจนึก!

แม้วิถีจะคลาดเคลื่อนไปบ้าง แต่กระสุนสีน้ำเงินก็ยังอัดกระแทกเข้าลำตัวมันเต็มเปา ร่างของมันลอยละลิ่วตกลงมากระแทกพื้นอย่างรุนแรง

หลี่หยวนไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือ เขาสปริงตัวลุกขึ้นพุ่งทะยานเข้าประชิดก็อบลินนักธนู แล้วสาดคมดาบฟันกระหน่ำใส่อย่างบ้าคลั่ง!

สเตตัสการต่อสู้ระยะประชิดของสายยิงไกลนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดินอยู่แล้ว เมื่อต้องรับมือกับพายุทักษะดาบของหลี่หยวน มันจึงถูกฟันจนถอยร่นไม่เป็นขบวน ถึงกระนั้นมันยังกัดฟันยิงศรสวนกลับมาได้หนึ่งดอก ปักฉึกเข้าที่ต้นขาของเขา!

จังหวะเดียวกันนั้น กระสุนเวทมนตร์จากแนวหลังก็สาดเข้ามาบีบให้ก็อบลินนักธนูต้องถอยหลบอย่างลนลาน หลี่หยวนกัดฟันข่มความเจ็บปวด ลากขาพุ่งประชิดตัวแล้วง้างดาบฟาดลงไปสุดแรงเกิดจนคันศรในมือมันหักสะบั้น ก่อนจะตวัดคมดาบซ้ำลงไปอีกระลอก!

ฉัวะ!

ไร้ซึ่งอาวุธป้องกันกาย ร่างของมอนสเตอร์ถูกคมดาบสับทะลวงจนเลือดอาบกระเซ็น

"แฮ่..." เสียงแหบพร่าของก็อบลินนักธนูดังแผ่วราวกับแผ่นเสียงตกร่อง มันเซล้มถอยหลังไปครึ่งก้าว ก่อนจะหงายหลังตึงล้มฟุบลงกับพื้น

"เหอะ คิดจะแกล้งตายงั้นเหรอ!" หลี่หยวนแสยะยิ้มเย็นเยียบ เขาพลิกข้อมือจับดาบแบบกลับด้าน แล้วแทงสวนปักทะลุลงไปสุดแรง!

ฉึก!!

เสียงคมไม้แทงทะลวงเนื้อและกระดูกดังสะท้อนก้องกังวาน คราวนี้เลือดสด ๆ ทะลักออกจากปากมอนสเตอร์ ร่างของมันถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีเขียวเข้ม กลายเป็นลำแสงค่าประสบการณ์ก้อนใหญ่ที่แยกออกเป็นสามสาย พุ่งซึมซับเข้าสู่ร่างกายของหลี่หยวน และสองสาวที่เพิ่งวิ่งตามเข้ามาในถ้ำ

บนพื้นปรากฏไอเทมดรอปชิ้นหนึ่งหลงเหลืออยู่ มันคือชิ้นส่วนกระดูกสีขาวขุ่นที่มีชื่อว่า 'กระดูกนิ้วก็อบลิน' ไอเทมระดับธรรมดาซึ่งเป็นแหล่งพลังเวทของมอนสเตอร์สายธนู

"มอนสเตอร์เจ้าเล่ห์พวกนี้บางครั้งก็ชอบแกล้งตาย อย่าเพิ่งวางใจแค่เห็นมันล้มลง วิธีเดียวที่จะยืนยันได้คือต้องเห็นร่างมันกลายเป็นแสงสลายไปเป็นค่าประสบการณ์และของดรอปเท่านั้น" หลี่หยวนก้มเก็บกระดูกนิ้วก็อบลินโยนเข้าช่องเก็บของ

นี่คือข้อตกลงที่ทั้งสามคนคุยกันไว้ล่วงหน้า ไอเทมทั้งหมดจะถูกเก็บไว้ที่หลี่หยวนก่อน แล้วค่อยนำมาหารแบ่งกันตอนกลับถึงเมือง

"อื้อ!" สองพี่น้องพยักหน้ารับคำ จดจำเทคนิคเอาตัวรอดอย่างตั้งใจ

ทว่าจู่ ๆ หลี่หยวนก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันไปถามด้วยความฉงน "จริงสิ เมื่อกี้ทำไมถึงมีกระสุนเวทมนตร์พุ่งออกมาพร้อมกันสามนัดล่ะ?"