เรื่อง เซียนดาบ เกมเมอร์ทะลุมิติ

หลังจาก๨่๲ลูกบอล๵ิ๾ สไลม์ตัวนั้นกำลังรวบรวมพลังเตรียมโจมตีระลอกต่อไป ทว่าจังหวะนั้นเอง หลี่หยวนตวัดดาบฟาดฟันลงมาอย่างดุดัน ชั้นเจลบนผิวของกรีนสไลม์ต้านทานได้เพียงเสี้ยววินาทีก็ถูกฉีกกระชาก ดาบไม้ทะลวงลึกถึงก้นบึ้งอย่างไร้สิ่งกีดขวาง

ซ่า!

หยาด๵ิ๾สาดกระจาย! แต่หลี่หยวนอ่านเกมไว้ล่วงหน้า เขายกแขนขึ้นกำบังใบหน้า ป้องกันของเหลวอันตรายกระเด็นเข้าตาได้อย่างหวุดหวิด

เมื่อถูกกระหน่ำโจมตี กรีนสไลม์พลันเข้าสู่สถานะคลุ้มคลั่ง ทว่าครั้งนี้หลี่หยวนไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เขาเร่งความเร็วตวัดดาบแทงซ้ำรัวเร็ว ร่างของมันถูกทะลวงจนพรุนเป็นรังผึ้ง

เมื่อเห็นมุมปากของศัตรูพองตัวขึ้นจนสุด หลี่หยวนก็ดีดตัวหลบออกด้านข้างทันที

พรูด!

ลูกบอล๵ิ๾พุ่งแหวกอากาศเฉียดฉิว ร่างของหลี่หยวนพุ่งหลบม้วนตัวลงกับพื้นได้อย่างฉิวเฉียด และจังหวะที่มันเตรียม๨่๲๵ิ๾อีกรอบ กระสุนเวทมนตร์ของหลินเสี่ยวซินก็พุ่งมาถึงพอดี!

ปัง!

เสียงปะทะดังสนั่น กรีนสไลม์ถูกยิงจนร่างระเบิดกระจาย กลายเป็นแสงสีเขียวสามสายพุ่งเข้าสู่ร่างกายของหลี่หยวน

เขาคว้าเจลกรีนสไลม์ที่ดรอปบนพื้น โยนเข้าช่องเก็บของอย่างรวดเร็ว

อีกด้านหนึ่ง ทีมของซากาโมโตะ ทาโร่ ก็จัดการเป้าหมายลงได้สำเร็จ โดยมีผลงานชิ้นเอกคือกระสุนเวทมนตร์สองลูกของมาชิมะ คานะ

"รู้สึกโอเคไหมครับ?" หลี่หยวนหันไปถาม

"ครับ!" ซากาโมโตะ ทาโร่พยักหน้าหนักแน่น ข้างกายเขา เด็กสาวใบหน้าอ่อนเยาว์แต่ร่างกายมหึมาหน้าแดงระเรื่อ เธอตื่นเต้นสุดขีดที่ได้สร้างประโยชน์ให้ทีม

"ลุยต่อ!" หลี่หยวนออกคำสั่งเฉียบขาด ก่อนจะดีดตัวพุ่งเข้าใส่กรีนสไลม์อีกสองตัวเบื้องหน้า

เป็นจังหวะเดียวกับที่หลินอินอินร่ายเวทเสร็จ กระสุนเวทมนตร์พุ่งทะยาน ปะทะร่างกรีนสไลม์ตัวหนึ่งอย่างแม่นยำ หยาด๵ิ๾สาดกระจายไปทั่วทิศ!

หลี่หยวนพลิกตัวหลบการโจมตีระลอกนี้ เร่งความเร็วทะลวงดาบสวนกลับอย่างดุดัน ครั้งนี้คมดาบแทงเข้าจุดตายอย่างจัง แรงปะทะมหาศาลซัดกรีนสไลม์จนหลุดจากสถานะคลุ้มคลั่ง ร่างของมันทรุดฮวบหมดสภาพทันที

เขาตวัดดาบปลิดชีพมันในดาบเดียว ขณะเดียวกัน ห่างออกไปไม่ไกล กรีนสไลม์อีกตัวกำลังพองมุมปากขึ้นสูงเตรียม๨่๲๵ิ๾

ทว่าสิ่งที่เร็วกว่า... คือกระสุนเวทมนตร์คู่ของหลินเสี่ยวซิน!

ปัง! ปัง!

เสียงปะทะดังสนั่น ร่างของมันระเบิดเละ กลายเป็นก้อนค่าประสบการณ์หอมหวาน แยกเป็นสามสายพุ่งเข้าสู่ร่างกายของหลี่หยวน

แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องลอบถอนหายใจคือ กรีนสไลม์เป็นศัตรูตัวฉกาจของอุปกรณ์จริง ๆ แม้เสื้อคลุมจะมีพลังต้านทานเวทมนตร์เพิ่มขึ้น ทว่าเมื่อถูก๵ิ๾โจมตีรัว ๆ มันก็ถูกกัดกร่อนจนเกิดจุดดำไหม้เกรียมกระจายไปทั่ว

เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมลายเสือดาวแล้วสินะ? หลี่หยวนแอบประชดในใจ

มิหนำซ้ำ ดาบไม้ในมือก็เริ่มมีรูพรุน ปลายดาบทื่อลงจนแทบไม่เหลือความคมกริบแบบเดิมอีกแล้ว

เขาเดินหน้าต่อ เตรียมปะทะกับศัตรูตัวถัดไป แต่จังหวะนั้นเอง สายตาพลันสะดุดเข้ากับประกายแสงสีเขียวมรกตที่สะท้อนล้อแสงแดด มันมาจากริมทะเลสาบที่มีกรีนสไลม์รวมฝูงกันกว่าสิบตัว!

ร่างของหลี่หยวนชะงักกึกโดยสัญชาตญาณ

"หลี่หยวน!" วินาทีนั้น เสียงร้องอุทานด้วยความตื่นตระหนกก็ดึงเขากลับมา

เขาเรียกสติกลับมาทันควัน รีบตวัดดาบขึ้นกำบังเบื้องหน้า!

แปะ!

ลูกบอล๵ิ๾กระแทกเข้ากับดาบไม้อย่างจัง ของเหลวสีเขียวเข้มสาดกระจาย แรงปะทะซัดจนหลี่หยวนเซถอยหลังไปสองก้าว

โชคดีที่ป้องกันได้ทัน ๵ิ๾จึงไม่เข้าตา ทว่าหยาดของเหลวที่กระเด็นโดนเสื้อคลุมเริ่มเดือดปุด ส่งเสียงกัดกร่อนจนทิ้งรอยไหม้เกรียมด่างดำไว้เป็นดวง ๆ

จังหวะนั้น กระสุนเวทมนตร์คู่จากหลินเสี่ยวซินและหลินอินอินก็พุ่งสวนกลับไป กระแทกร่างศัตรูจนมันตายสนิท

หลี่หยวนพุ่งตัวเข้าไปกวาดเก็บเจลที่ดรอปลงมา

"เป็นอะไรไหม?" สองพี่น้องวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร แค่ต้องเสียเงินเปลี่ยนชุดใหม่อีกแล้ว!" หลี่หยวนยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า ภายใต้เสื้อคลุมที่พังยับ พลังชีวิตของเขาแทบไม่ได้ลดลงเลย

เขาตวัดสายตากลับไปยังฝูงกรีนสไลม์ พวกมันเริ่มถูกกระตุ้นและคลานคืบคลานเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง มุมปากพองโตเป็นลูก ๆ เตรียมสาดมรสุม๵ิ๾ระลอกใหม่

จังหวะนั้นเอง อาศัยมุมตกกระทบของแสง หลี่หยวนสังเกตเห็นประกายแสงวาววับส่องออกมาจากตัวกรีนสไลม์ที่มีขนาดใหญ่กว่าพวกมันเล็กน้อย

หัวใจของหลี่หยวนเต้นรัวขึ้นมา เขาค้นความจำจากสมุดภาพมอนสเตอร์ทันที ในตารางไอเทมดรอปของพวกมัน... มีไอเทมระดับแรร์ที่เรียกว่า 'มุกอาบ๵ิ๾' อยู่ด้วย!

ไอเทมชิ้นนี้คือวัตถุดิบชั้นยอดสำหรับการหลอมรวมเข้ากับอุปกรณ์ โดยเฉพาะอาวุธ!

หรือจะใช้แบบฮาร์ดคอร์ ด้วยการกระตุ้น๵ิ๾ภายในมุกมาเคลือบอาวุธโดยตรง แต่ต้องสังเวยเจลกรีนสไลม์หนึ่งชิ้น และมันจะแลกมาด้วยความทนทานของอาวุธที่พังทลายลงอย่างรวดเร็ว

โดยเฉพาะถ้าเป็นดาบไม้... หลี่หยวนมุมปากกระตุก แค่ใช้เคลือบ๵ิ๾ครั้งเดียว ดาบเล่มนี้คงพังพินาศย่อยยับคามืออย่างแน่นอน

แต่เมื่อต้องจ่ายด้วยราคาที่แพงหูฉี่ ประสิทธิภาพของมันย่อมโกงระยับ! ทุกครั้งที่โจมตีสร้างบาดแผล ๵ิ๾จะซึมเข้ากระแสเลือด ทำให้ศัตรูสูญเสียพลังชีวิตอย่างต่อเนื่อง พร้อมสถานะลดความเร็วแบบจัดเต็ม นี่คือข้อมูลสุดโกงที่ระบบเกมระบุไว้

ส่วนผลลัพธ์ในการต่อสู้จริง หลี่หยวนมั่นใจว่ามันต้องไม่ต่างกันแน่ หากเอามาใช้สู้กับบอส... ไอเทมชิ้นนี้ก็คืออาวุธสังหารสั่งตายชั้นเยี่ยม!

ดังนั้น ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร หลี่หยวนก็ไม่อยากพลาดขุมทรัพย์ตรงหน้าเด็ดขาด!

เพียงแต่ว่า...

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพสไลม์นับสิบตัวที่จ้องจะรุมกินโต๊ะ เขาถึงกับรู้สึกหนังศีรษะชาหนึบ

"ถอย!" หลี่หยวนตัดสินใจเด็ดขาด!

ขณะเดียวกัน ฝูงมอนสเตอร์ก็ไหวตัวทัน พวกมันคลานกระดึบเข้าหาเหยื่ออย่างบ้าคลั่ง มีสองตัวที่เข้าสู่ระยะยิง พวกมัน๨่๲ลูกบอล๵ิ๾อัดใส่หลี่หยวนทันที

ทว่าระยะห่างยังเหลืออีกกว่าสามสิบเมตร หลี่หยวนที่เตรียมใจรับมืออยู่แล้ว จึงพลิกตัวหลบได้อย่างไร้รอยขีดข่วน

อีกด้าน ซากาโมโตะ ทาโร่เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของหัวหน้าทีม หลังจากลงดาบปิดบัญชีสไลม์ตัวที่สาม เขาก็รีบหันหลังสับเท้าถอยร่นทันที ทุกคนมารวมตัวกันและพากันวิ่งหนีไปทางหลังพุ่มไม้อย่างรวดเร็ว

ฝูงกรีนสไลม์ที่โอบล้อมเข้ามายังคงสาดลูกบอล๵ิ๾ปูพรมถล่มไม่หยุดหย่อน

"พวกคุณไปก่อน ผมจะระวังหลังให้เอง!" หลี่หยวนตะโกนก้อง พลางหันกลับมาตวัดดาบปัดลูกบอล๵ิ๾ลูกหนึ่งจนแตกกระจาย

จังหวะนั้น ซากาโมโตะ ทาโร่ กลับหยุดฝีเท้าลง เขาหันมาตวัดดาบสกัดการโจมตี ของเหลว๵ิ๾สาดกระจายรดผิวหนังและช่องโหว่ของเสื้อผ้า เสียงกัดกร่อนดังขึ้นอย่างน่าสยดสยอง

ใบหน้าอวบอูมของซากาโมโตะ ทาโร่ บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเขาดูผอมเพรียวลงอย่างเห็นได้ชัดในพริบตา!

จากทักษะ 'การกักเก็บพลังงาน' ของหนุ่มซูโม่ หลี่หยวนวิเคราะห์ว่าเขาเกิดมาเพื่อสายเบอร์เซิร์กเกอร์ ในการเปลี่ยนอาชีพขั้นที่สอง และตัวซากาโมโตะ ทาโร่ก็มีความมุ่งมั่นเช่นนั้น

ประกอบกับร่างกายที่มีพลังกายล้นเหลือ หลี่หยวนจึงแนะให้เขาอัปสเตตัส พละกำลังสี่ และความว่องไวหนึ่ง หากรู้สึกว่าตีวืดบ่อย ค่อยเจียดแต้มไปลง ความแม่นยำหนึ่งถึงสองแต้มก็เพียงพอแล้ว

ดังนั้น ในแง่ของพลังต้านทานเวทมนตร์ ตัวทาโร่จึงบางกรอบ แต่ข้อด้อยนี้ไม่ใช่ปัญหา เพราะต่อให้เป็นหลี่หยวนที่อยู่เลเวลสาม ในเรื่องของความอึดถึกทน... เขาก็ยังสู้ชายคนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

ก็เพราะค่าพลังชีวิตของหมอนี่มันพุ่งทะลุหลอดจนน่าขนลุกอย่างไรเล่า!

เมื่อสมาชิกคนอื่นล่าถอยไปจนหมด หลี่หยวนก็ตะโกนสั่งทาโร่ทันที "ไป!"

ซากาโมโตะ ทาโร่ หันหลังกลับ สับเท้าหนีเข้าพุ่มไม้อย่างรวดเร็ว

ลูกบอล๵ิ๾อีกลูกพุ่งแหวกอากาศมา หลี่หยวนฟาดดาบปัดมันทิ้งจนระเบิดเละ ก่อนจะดีดตัวกระโจนเข้าพุ่มไม้ตามไปติด ๆ ทว่าคราวนี้เขาไม่ได้โชคดีขนาดนั้น ลูกบอล๵ิ๾อีกลูกพุ่งอัดกระแทกกลางหลังอย่างจัง จนร่างของเขาเสียหลักถลาล้มกลิ้งหน้าคะมำ

"หลี่หยวน!"

"พี่หลี่หยวน!"

เสียงหวีดร้องตื่นตระหนกดังลั่น หลี่หยวนสัมผัสได้ถึงมือขาวนวลสองคู่ที่คว้าหมับดึงร่างเขาขึ้นจากพื้น ก่อนจะหิ้วปีกพากันพุ่งหน้าหนีตายกลับไปยังเมืองดอมอย่างไม่คิดชีวิต

เบื้องหลังพุ่มไม้ -่าฝนลูกบอล๵ิ๾ร่วงหล่นลงมาเป็นวิถีโค้ง ระเบิดหน้าดินจนเละเทะไม่เหลือชิ้นดี โชคดีที่พวกเขาทิ้งระยะห่างออกมาไกลเกินระยะยิงแล้ว

หลังจากข้ามเนินเขาและมั่นใจว่าพ้นขีดอันตราย พวกเขาจึงค่อย ๆ ชะลอความเร็ว หลี่หยวนกับทาโร่ยังพอทนไหว แต่คนอื่น ๆ ล้วนยืนหอบแฮกตัวโยน

"ครั้งนี้ต้องขอบคุณหลี่หยวนซังจริง ๆ ครับ!" ซากาโมโตะ ทาโร่โค้งคำนับด้วยรอยยิ้ม ในการปะทะเมื่อครู่ พวกเขาเก็บเจลกรีนสไลม์มาได้สามชิ้น มูลค่ารวมถึงเก้าเหรียญทอง

แม้จะเทียบไม่ได้กับเศษเงินระดับหมื่นทองของคิตาฮาระ ทาคุมะ แต่นี่คือเม็ดเงินที่หามาได้ด้วยหยาดเหงื่อและคมดาบของตัวเอง ความภาคภูมิใจมันต่างกันคนละชั้นเลย!

"ไม่เป็นไรครับ มีพวกคุณอยู่ด้วย วันนี้พวกเราก็ฟันกำไรไปไม่น้อยเลย!" หลี่หยวนยิ้มรับ

วันนี้พวกเขาจัดการสไลม์ไปหกตัว และก็อบลินนักธนูสามตัว ลำพังแค่ส่วนนี้ เมื่อหารสาม ก็จะได้แหล่งพลังงานคนละเก้าหน่วยแล้ว

นี่ยังไม่รวมก็อบลินอีกกว่ายี่สิบตัวก่อนหน้านี้ ดังนั้นวันนี้แต่ละคนจะมีแหล่งพลังงานเข้ากระเป๋าเหนาะ ๆ อย่างน้อยสิบห้าหน่วย ต่อให้หักต้นทุนค่าอุปกรณ์ออกไป...

มันคือกำไรถึงหนึ่งพันสามร้อยหยวนเชียวนะ!

หัวใจของหลี่หยวนเต้นตึกตัก นี่มันรายได้ระดับผู้จัดการในต้าหัวเซี่ยเลยไม่ใช่หรือไง?!

แถมยังไม่รวมรายได้พิเศษจากการขายแร่อีกต่างหาก!

แล้วจะเอายังไงกับมุกอาบ๵ิ๾ลูกนั้นดีล่ะ?

หลี่หยวนขมวดคิ้วเครียด ตามเควสต์ที่เมอร์ลินยัดเยียดมาให้ ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องบุกไปโซโล่กับบอส ดังนั้นไอเทมแรร์แบบนี้... เขาไม่มีวันยอมปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด!

แต่การจะบวกกับฝูงสไลม์นับสิบตัว หากระดับยังไม่แตะเลเวลห้า หรือไม่มีอุปกรณ์ชุดใหม่มาเสริมสเตตัส มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเอาหัวไปพาดเขียงเลย

ส่วนเรื่องเลเวลห้า... หลี่หยวนเช็กหลอดค่าประสบการณ์ของตัวเอง พบว่ามันยังไม่ถึงครึ่งของเลเวลสามเลยด้วยซ้ำ เป็นอย่างที่คาดไว้ พอแตะเลเวลสาม ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ก็สูบเลือดสูบเนื้อขึ้นมหาศาล

จะรอฟาร์มอีกสักพักก็คงไม่มีปัญหา แต่ลึก ๆ เขากลับร้อนรุ่ม... เกิดมีปาร์ตี้อื่นมาชิงตัดหน้าคว้าสมบัติไปก่อนล่ะ?

จะทำยังไงดี?

วินาทีนั้น แผนการสุดอันตรายก็ผุดวาบขึ้นในหัว เขาเงยหน้าขึ้นมองทาโร่พลางเอ่ยถาม "จริงสิครับ คุณซากาโมโตะ ผมขอถามหน่อย ในเมืองดอม มีผู้เล่นสายจอมเวทที่ยังหมกตัวไม่ยอมออกไปฟาร์มมอนสเตอร์เยอะไหมครับ?"

"ถ้าเป็นสายจอมเวทละก็..." ซากาโมโตะ ทาโร่หันไปสบตากับคิตาฮาระ ทาคุมะ

"เยอะเลยล่ะ! ไม่ใช่แค่สายจอมเวทนะ คนส่วนใหญ่ในเมืองดอมแทบยังไม่ออกไปปะทะมอนสเตอร์เลยด้วยซ้ำ!" คิตาฮาระ ทาคุมะเสริมขึ้น "โดยเฉพาะพวกผู้เล่นที่สุ่มได้เหรียญทอง พวกนั้นเงินหนา ไม่ขัดสน หลายคนเลยเอาแต่สำมะเลเทเมานั่งเปื่อยอยู่ในบาร์"

"แล้วพวกเขามีความคิดอยากลุกขึ้นมาล่ามอนสเตอร์บ้างไหม?" หลี่หยวนขยี้ต่อ "ถ้ามี ผมคิดว่าพวกเราสามารถระดมคนกลุ่มใหญ่ บุกมาที่นี่เพื่อกวาดล้างกรีนสไลม์พวกนั้นได้"

"พวกคุณก็เห็นแล้วว่า กรีนสไลม์มีค่าสถานะที่สูงกว่าก็อบลิน แต่เพราะมันเคลื่อนที่เชื่องช้าและซัพพอร์ตกันไม่ทัน การรับมือมันจึงง่ายดายกว่าการสู้กับก็อบลินมาก... โดยเฉพาะสำหรับจอมเวท

ขอแค่วางแผนแชร์ค่าประสบการณ์จากกรีนสไลม์ให้ได้คนละหนึ่งตัว ผู้เล่นที่เตรียมไปสายจอมเวทก็จะทะลวงขึ้นเลเวลสอง พ้นขีดอันตรายช่วงเริ่มต้นได้ทันที วิน-วินกันทุกฝ่าย คุณคิดว่ายังไงครับ?"

"โอ้โห! เป็นไอเดียที่ยอดเยี่ยมมาก!" ดวงตาของคิตาฮาระ ทาคุมะ เปล่งประกาย "แต่หลี่หยวนซัง คุณอุตส่าห์ดั้นด้นหาแหล่งฟาร์มชั้นดีนี้มาได้เลือดตาแทบกระเด็น การเอามาประเคนให้คนอื่นดื้อ ๆ แบบนี้ มันจะไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอครับ?"

"ไม่มีปัญหาครับ" หลี่หยวนตอบเรียบ ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย "ติดก็แค่เรื่องการรวบรวมคนนี่แหละ..."

หลายวันมานี้ เขาหมกมุ่นอยู่กับการเอาชีวิตรอดและฟาร์มมอนสเตอร์อย่างบ้าคลั่ง จึงไม่ได้มีเส้นสายหรือสานสัมพันธ์กับผู้เล่นคนอื่นในเมืองเลย นี่แหละคือจุดบอดชิ้นโต

"เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง!" คิตาฮาระ ทาคุมะขันอาสาอย่างมั่นใจ "คุณซีโซลยังติดค้างบุญคุณผมอยู่เรื่องหนึ่ง เอ่อ... เรื่องที่เขาขอร้องไม่ให้พวกเราเข้าไปก้าวก่ายธุรกิจบาร์นั่นแหละครับ ผมสามารถยืมปากเขาประกาศข่าวระดมคนในบาร์ได้เลย รับรองว่าไม่มีปัญหา แต่คงต้องขอเวลาเตรียมการสักหนึ่งวันนะครับ"

"จริงเหรอครับ?!" เมื่อหลี่หยวนได้ยินดังนั้น นัยน์ตาพลันวาวโรจน์ด้วยความยินดี "ถ้าอย่างนั้น งานนี้คงต้องรบกวนคุณแล้วล่ะครับ!"