เรื่อง เซียนดาบ เกมเมอร์ทะลุมิติ

"ไอ้สวะ! แน่จริงก็โผล่หัวมาสู้กันซึ่ง ๆ หน้าสิวะ!" โซลอนคำรามลั่น โทสะเดือดพล่าน "ดีแต่ลอบกัดเหมือนหนูท่อ นี่น่ะเหรอตัวตนระดับสูง? น่าสมเพช!"

"หึ... ลูกไม้ตื้น ๆ"

กลางอากาศว่างเปล่า ใบหน้ายิ้มกริ่มชวนคลื่นไส้แปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย มันทอดสายตาเย็นเยียบมองต่ำราวกับมองมดปลวก "สำหรับพวกเรา... พลังเป็นแค่ของแถม"

ฟุ่บ!

หนามหินแหลมคมพุ่งทะลวงจากพื้นดิน หวังเสียบทะลุร่างโซลอนโดยไม่มีสัญญาณเตือน!

"'สติปัญญา' ต่างหากคือของจริง!" มันแค่นเสียง

"ข้ออ้างของพวกลอบกัดสิไม่ว่า!" โซลอนเบี่ยงตัวหลบฉิวเฉียดพลางแสยะยิ้มหยัน "น้ำยาแกก็มีแค่นี้แหละ!"

"สีซอให้ลิงบ้าเลือดฟังแท้ ๆ ..."

ครืนนน!

สิ้นคำเย้ยหยัน ซากกำแพงที่พังทลายรอบด้านพลันงอกหนามหินพุ่งประสานรอยร้าว ปิดตายทางหนีทั้งสามทิศทางในชั่วอึดใจ เหลือเพียงหน้าต่างแตกละเอียดบานเดียว ซึ่งภายใต้สายตาจ้องตะครุบเหยื่อของมัน... นั่นคือกับดักมรณะอย่างไม่ต้องสงสัย!

"บ้าชิบ!" โซลอนหน้าเครียดขึง

หากตัวคนเดียวเขาคงเสี่ยงบุกฝ่าไปแล้ว แต่มีปาร์ตี้ลูกเจี๊ยบของหลี่หยวนเป็นตัวถ่วง เขาไม่มีทางคุ้มกะลาหัวทุกคนได้หากบุกดื้อ ๆ ต้องหาวิธีอื่น!

"พวกนายยังขยับไหวไหม!" นักดาบหนุ่มตะโกนถาม

"พอไหวครับ!"

พื้นดินกระเพื่อมสั่นไหวรุนแรงราวกับคลื่นทะเล หลี่หยวนกัดฟันตะเกียกตะกายลุกขึ้น มือหนึ่งยันพื้น อีกมือกระชากหลินเสี่ยวซินขึ้นมา ก่อนที่เธอจะรีบดึงร่างเล็กของหลินอินอินตามติด

ในสถานการณ์นรกแตกแบบนี้ 'ความว่องไว' คือตัวตัดสินชีวิต นอกจากหลี่หยวน อู๋อวิ๋นและซากาโมโตะ มิยูกิจึงดีดตัวปรับสมดุลรอดจากการล้มลุกคลุกคลานมาได้

อู๋อวิ๋นกระชากอู๋เหยา อู๋เหยาดึงอู๋จื่อ มิยูกิลากคิตาฮาระ ทาคุมะ ก่อนที่ทาคุมะจะหันไปเกาะหลังร่างมหึมาของซากาโมโตะ ทาโร่ โดยมีมาชิมะ คานะ เกาะหนึบคอทาโร่อยู่ก่อนแล้วราวกับลูกลิง

นอกจากความไว 'น้ำหนักตัว' ก็เป็นอีกข้อได้เปรียบ ฐานรากทรงนักซูโม่ของทาโร่ยึดเกาะพื้นดินที่สั่นไหวได้อย่างยอดเยี่ยม!

"ดี! พวกนายล่วงหน้าไปก่อน ฉันระวังหลังให้เอง!" โซลอนสั่งการเฉียบขาด

"เข้าใจแล้ว!" พวกหลี่หยวนคลานต่ำสลับวิ่งฝ่าความทุลักทุเลไปตามทิศทางที่โซลอนชี้

“หึ!” เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังลอดจากเงามืด

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

กำแพงหินรอบด้านระเบิดหนามแหลมคมกริบ พุ่งทะลวงใส่พวกหลี่หยวนดุจห่าฝน!

ทว่าสัญชาตญาณของโซลอนเหนือชั้นกว่า เพียงเสี้ยววินาทีที่ศัตรูขยับ ร่างของเขาก็วูบมาขวางหน้า พายุดาบสีเลือดตวัดปัดป้องการโจมตีทั้งหมดอย่างไร้รอยโหว่!

นี่คือยุทธวิธีผลาญพลังที่อำมหิตที่สุด ตราบใดที่พวกหลี่หยวนยังเป็นตัวถ่วง โซลอนก็ต้องกางปีกปกป้องจนกว่าจะหมดแรงตาย!

"พี่โซลอน! มันตั้งใจสูบพลังพี่!" หลี่หยวนตะโกนเตือน

"เฮอะ! ลูกไม้แค่นี้ คิดจะสูบพลังฉันให้เหือดน่ะ เร็วไปร้อยปี!" โซลอนตอกกลับมั่นใจ

แต่กลิ่นอายพลังที่ปั่นป่วนรอบตัวเขากลับฟ้องชัด... สภาพตอนนี้ตึงมือสุด ๆ!

ก่อนหน้านี้โซลอนหลงกลภาพลวงตาจนงัดท่าไม้ตายไปถึงสามครั้งรวด! การฟื้นฟูพลังเวทชะงักงัน ภาระทั้งหมดจึงตีกลับมาทำลายร่างกาย

หลินเสี่ยวซินที่มานาเกลี้ยงหลอดบ่อยๆ ยังมีพรสวรรค์สติปัญญาพยุงร่างกาย หรือหลี่หยวนก็มี 'ร่างกายแกร่ง' แบกรับภาระไว้ แต่โซลอนสาดปราณดาบไปแล้วถึงสี่ระลอก! พลังทำลายมหาศาลแลกมากับการสูบเลือดสูบเนื้อ ซ้ำร้ายอาชีพนักดาบที่ต้องพึ่งพาสเตตัสทุกสาย พอเจอแรงกดดันมหาศาล จุดอ่อนเรื่อง 'การยืนระยะ' จึงเผยออกมาชัดเจน!

‘เมอร์ลิน! นายมีวิธีพาทุกคนหนีไหม!’  หลี่หยวนคำรามถามในใจขณะกลิ้งหลบเศษหิน

‘อืม... วิธีน่ะมี…’ เมอร์ลินตอบเสียงเครียด

‘ต้องสังเวยแหล่งพลังงานอีกใช่ไหมล่ะ?’ 

‘นั่นมันของตาย! แต่ที่หนักกว่าคือ... ฉันต้องเสี่ยงเผยตัวตน!’ 

‘ตอนช่วยนายจัดการกรีนสไลม์ วิญญาณนั่นอยู่ไกลแถมร่อแร่ แต่การวาร์ปพวกนายหนีต่อหน้าต่อตาวิญญาณระดับนี้... มันเพ่งเล็งฉันแน่!’ 

‘แล้วไง! มันจะเสกสายฟ้าผ่าหัวฉันตายคาที่หรือไง!’  หลี่หยวนสวนกลับเด็ดเดี่ยว

‘มันไม่ฆ่านายหรอก... ตรงกันข้าม มันจะปกป้องนายซะด้วยซ้ำ!’ 

‘ทำไม!?’ 

‘เพราะนายคือ 'ขุมทรัพย์' ของมัน! ครั้งหนึ่งฉันเคยกุม 'กฎเกณฑ์' แห่งทวีปเทียนหยวน ถ้ามันสัมผัสถึงตัวตนฉันและกลืนกินข้อมูลพวกนี้ไปได้... มันจะก้าวข้ามกฎเกณฑ์ทั้งหมด!’ 

น้ำเสียงเมอร์ลินกดต่ำลงจนน่าขนลุก ‘มันจะเปลี่ยนมิติวิญญาณของมันให้กลายเป็นรูปธรรม... และ 'จุติ' ทับซ้อนลงบนโลกแห่งความเป็นจริง!’ 

‘ในระบบสุริยะของพวกนาย... มันจะกลายเป็น 'พระเจ้า'!’ 

หลี่หยวนเบิกตากว้าง จุติสู่โลกจริง!? ถ้าเป็นแบบนั้น โลกได้พินาศแน่!

‘ถ้าอย่างนั้น... จนกว่าจะถึงวินาทีเป็นตาย นายห้ามลงมือเด็ดขาด!’  หลี่หยวนออกคำสั่งเด็ดขาดก่อนดึงสมาธิกลับสู่สมรภูมิ

‘อืม! ว่าก็ว่าเถอะ เจ้าโซลอนนี่ถึงจะดูพึ่งพาไม่ค่อยได้ แต่ก็ไม่ใช่หมูให้ใครเคี้ยวเล่นหรอกนะ!’  เมอร์ลินแสยะยิ้มลึกลับทิ้งท้าย

สมรภูมิเบื้องหน้ายังคงเป็นนรกบนดิน พื้นกระเพื่อมบ้าคลั่ง ประเดี๋ยวนูนชันดั่งยอดเขา ประเดี๋ยวทรุดยวบดั่งหุบเหวไร้ก้น พลังมหาศาลเหวี่ยงร่างพวกเขากระเด็นกระดอนกลับมาจุดเริ่มต้นอย่างน่าสมเพช

"บ้าเอ๊ย!" หลี่หยวนกัดฟันกรอด

ตูมมม!!

เพดานปราสาทถล่มครืน เศษหินยักษ์ร่วงหล่นเข้าทับร่างพวกหลี่หยวนดุจดาวตกมฤตยู!

"ย้ากกก!" โซลอนระเบิดพลังฟาดฟันอีกครา คลื่นพายุคลั่งกวาดซัดหินยักษ์จนปลิวระเนระนาด!

แต่ความหวังดับวูบในเสี้ยววินาที เศษหินที่แตกกระจายลอยค้างกลางอากาศ ก่อนจะพุ่งทะลวงกลับมาเยี่ยงห่ากระสุนปืนใหญ่!

ฟุ่บ!

ร่างของโซลอนพร่าเลือนกลายเป็นภาพติดตา ทะยานวูบมาขวางหน้าทุกคน พายุดาบโหมกระหน่ำบดขยี้ห่ากระสุนหินจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง!

"แฮ่ก... แฮ่ก..." นักดาบหนุ่มหอบตัวโยน เหงื่อเย็นเยียบอาบหน้าผาก มือที่กำดาบสั่นสะท้าน

แม้ดาเมจสกิลพวกนี้จะไม่รุนแรงถึงตาย แต่วิญญาณร้ายสาดมันออกมาได้อย่างไร้ขีดจำกัด! มันจี้จุดอ่อน บีบให้โซลอนต้องวิ่งพล่านปัดป้องสกิลกระจอกพวกนี้จนกว่าจะกระอักเลือดตาย!

"ฮ่า ๆ ๆ! ไม่เลวเลยนี่ ดิ้นรนเข้าไปสิ!" ดวงตาอาฆาตในเงามืดหรี่แคบ ทอประกายละโมบวาบวับ

ฉึก ๆ ๆ!

-่าฝนหนามแหลมชุดใหม่พุ่งกระซวกจากอีกมุม เล็งเป้าหมายไปที่จุดอ่อนแอที่สุด... ปลิดชีพอู๋อวิ๋น!

โซลอนสูดลมหายใจเฮือก สับฝีเท้าทะยานวูบเดียวตัดหน้า ทะลวงดาบเดียวบดขยี้หนามหินจนแหลกเป็นจุณ!

ทว่าวินาทีนั้น อู๋อวิ๋นกลับกัดฟันกรอด ยันร่างลุกขึ้นยืนรับหน้าความตายพร้อมตะโกนลั่น!

"อาจารย์! อาจารย์หนีไปก่อนเลย ไม่ต้องสนพวกเรา! ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป... เราจะตายกันหมดนี่แหละ!!"