เรื่อง เซียนดาบ เกมเมอร์ทะลุมิติ

"พูดจาเพ้อเจ้ออะไรของนายไม่ทราบ!" โซลอนหันขวับกลับมาถลึงตาใส่อู๋อวิ๋น

ฟิ้ว! ฟิ้ว!

-่าเศษหินพุ่งทะลวงเข้าใส่ด้านหลังของซากาโมโตะ ทาโร่อีกระลอก อันตรายที่จวนตัวทำเอามาชิมะ คานะที่เกาะอยู่บนหลังกรีดร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว

ฟุ่บ!

ร่างของโซลอนวูบหายกลายเป็นภาพติดตา ปรากฏกายขวางหน้าทาโร่ ดาบยักษ์ตวัดฟาดฟันบดขยี้ห่ากระสุนหินจนแหลกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา!

การสกัดหนามหินไม่ใช่เรื่องยาก แต่การปัดป้องเศษหินขนาดเล็กนับไม่ถ้วนให้เป็นผุยผงในคราวเดียว... นอกจากวิชาดาบที่แม่นยำดั่งจับวางแล้ว ยังต้องรีดเค้นพละกำลังร่างกายถึงขีดสุดด้วย! การโจมตีที่สาดมาไม่หยุดหย่อนกำลังสูบพลังกายของเขาจนแทบเหือดแห้ง

"แต่ถ้าอาจารย์ตาย... พวกเราก็ไม่รอดอยู่ดี!" อู๋อวิ๋นตะโกนใส่แผ่นหลังที่กำลังหอบสั่นของโซลอน

ไม่ใช่แค่เขา ทุกคนในปาร์ตี้ยกเว้นหลี่หยวนต่างหน้าซีดเผือด ไร้สีเลือด พวกเขารู้ชะตากรรมตัวเองดี อู๋อวิ๋นก็แค่เป็นคนตะโกนความจริงที่โหดร้ายนั้นออกมาเท่านั้น

"ฉัน... จะพาพวกนายหนีออกไปให้ได้!" โซลอนพ่นลมหายใจร้อนผ่าว สีหน้าเคร่งขรึมหนักแน่นดั่งคำสัตย์สาบาน

"เป็นไปไม่ได้! พวกเรามันก็แค่ตัวถ่วง!" อู๋อวิ๋นเถียงกลับอย่างเกรี้ยวกราด น้ำตาคลอเบ้า

เขาหันขวับ กวาดตามองรอบทิศ ก่อนจะแผดเสียงคำรามลั่นใส่ความมืดมิด!

"เฮ้ย! ไอ้สวะหน้าจืด! ปู่อู๋อวิ๋นอยู่ตรงนี้แล้ว! มีดีก็เข้ามาฆ่าฉันสิวะ! เข้ามาเลย!"

"หึ! ไอ้สวะไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!"

คำด่าของอู๋อวิ๋นกระตุกหนวดเสือเข้าอย่างจัง บนเพดานที่พังทลาย หมอกสีเทาควบแน่นรวมตัวกันเป็นใบหน้ายักษ์เลือนราง มันก้มมองอู๋อวิ๋นด้วยสายตาสมเพชราวกับมองมดปลวกที่กำลังดิ้นรน

"ในเมื่อรนหาที่ตายนัก ฉันจะสงเคราะห์ให้! ยังไงซะ... ขอแค่เหลือเศษซากพวกแกไว้สักคนสองคน ก็พอจะเอาไว้ถ่วงไอ้ลิงโง่นั่นได้แล้ว!"

สวบ! สวบ! สวบ!

สิ้นเสียงอำมหิต หนามหินสีดำทะมึนนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานจากทุกสารทิศ ทะลวงเข้าใส่อู๋อวิ๋นอย่างบ้าคลั่ง ปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี!

ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับความตาย อู๋อวิ๋นกลับมีสีหน้าเด็ดเดี่ยว เขาไม่แม้แต่จะก้าวถอยหลัง กลับพุ่งตัวเข้าหาคมกริบของหนามหินมรณะอย่างไม่คิดชีวิต!

"อู๋อวิ๋น!" ทุกคนกรีดร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก

เด็กหนุ่มหลับตาแน่น ภาพหนามแหลมขยายใหญ่ขึ้นในม่านตา...

เคร้ง! เคร้ง! ตูม!!

พริบตานั้น พายุคลั่งสายหนึ่งพัดกรรโชก ร่างสูงใหญ่ตระหง่านดั่งกำแพงเหล็กก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคมหินมรณะกับอู๋อวิ๋นไว้

พายุดาบโหมกระหน่ำบดขยี้หนามหินส่วนใหญ่จนแหลกสลาย ทว่าความรวดเร็วของการโจมตีก็ทำให้หนามบางเล่มพุ่งทะลวงเฉียดเกราะ กรีดเข้าที่แก้มของโซลอนจนเลือดสาดกระเซ็น!

แหมะ...

หยดเลือดร้อนผ่าวจากรอยแผล ร่วงหล่นกระทบแก้มของอู๋อวิ๋น

เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นอย่างตะลึงงัน เบื้องหน้าเขา... ชายหนุ่มที่มักจะมีท่าทียียวนกวนประสาทอยู่เสมอ บัดนี้ใบหน้ากลับถมึงทึง เกรี้ยวกราดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"อย่าทำเรื่องโง่ ๆ!!" โซลอนตวาดลั่น

"อาจารย์..." อู๋อวิ๋นพึมพำ ริมฝีปากสั่นระริก หยดน้ำตาร้อน ๆ ทะลักทลายอาบสองแก้ม "ทำไมล่ะครับ..."

ทำไมถึงต้องเอาชีวิตมาทิ้งเพื่อเขา? ภาพความทรงจำวูบผ่านเข้ามาในหัว... ภาพผู้ชายซื่อบื้อที่ยอมเดินตามทางที่เขาหลอก... ภาพแผ่นหลังกว้างที่ก้าวออกมาปกป้องเขาจากนักเลงในเมืองคาโร... ภาพรอยยิ้มตอนที่ยอมรับเขาเป็นศิษย์...

เขาเป็นแค่ตัวถ่วง เป็นแค่มือสังหารกระจอก ๆ ที่อัปสเตตัสมั่วซั่ว เขาไม่คู่ควรจะเป็นศิษย์ของยอดฝีมืออย่างโซลอนด้วยซ้ำ! ความรู้สึกต่ำต้อยที่กัดกินหัวใจมาตลอดพุ่งทะลักจนจุกอก

"ไอ้เด็กโง่... นายเป็นศิษย์ของฉันนะเว้ย!" โซลอนตอกกลับเสียงดังฟังชัด ฝ่ามือหยาบกร้านวางแหมะลงบนกลุ่มผมของอู๋อวิ๋นพร้อมกับขยี้เบา ๆ "จะมีอาจารย์หน้าไหนยอมทนดูศิษย์ตายต่อหน้าต่อตาได้ล่ะ!"

คำพูดประโยคเดียว ทำเอาอู๋อวิ๋นสะอื้นฮัก ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร

‘เมอร์ลิน!’  หลี่หยวนที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่สูดลมหายใจลึก ตัดสินใจเด็ดขาด

‘คิดดีแล้วเหรอ? ถ้าฉันเผยตัว นายกับฉันจะกลายเป็นเป้าหมายหลักของวิญญาณนั่นทันทีเลยนะ!’  เมอร์ลินเอ่ยเตือน มุมปากยกยิ้มบาง ๆ

‘แล้วนายกลัวหรือไง!’  หลี่หยวนย้อนถามเสียงแข็ง

‘ฮ่าฮ่าฮ่า! กลัวบ้าอะไร! ฉันคือมหาจอมเวทเมอร์ลินผู้ยิ่งใหญ่เชียวนะ!’  เมอร์ลินระเบิดเสียงหัวเราะลั่นในจิตสำนึก ก่อนจะหรี่ตาลงแฝงความนัย ‘ก็นะ... ถึงฉันจะคันไม้คันมืออยากฮุบแหล่งพลังงานของนายใจแทบขาด... แต่คราวนี้ เก็บเอาไว้เถอะ’ 

‘นี่นายแอบดึงแหล่งพลังงานฉันไปจริง ๆ ด้วยใช่ไหมเนี่ย!’ หลี่หยวนคิ้วกระตุกยิก ๆ

‘...’  เมอร์ลินแกล้งหูทวนลม กลีบดอกไม้มายาปลิวว่อน ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ ‘ไม่ต้องห่วง... เวทีนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโซลอนเถอะ!’ 

"คิ ๆ ๆ! ซึ้งน้ำตาจะไหล!" ใบหน้าหมอกสีเทากลางอากาศแสยะยิ้มวิปริต "ในเมื่อแกรักลูกศิษย์นัก... เรามาทำข้อตกลงกันหน่อยเป็นไง?"

โซลอนเงยหน้าขึ้นจ้องมองมันด้วยสายตาเย็นเยียบ

"แค่แกยอมอยู่นิ่ง ๆ ให้ฉัน 'กิน' อย่างว่าง่าย... ฉันจะใจดีปล่อยเศษขยะพวกนี้ไป" มันยื่นข้อเสนอ หรี่ตามองราวกับปีศาจล่อลวง "ว่าไง? แลกชีวิตแกกับพวกมัน ยุติธรรมดีใช่ไหมล่ะ?"

"ต่อให้ฉันยอม... แกก็ไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปหรอก"

ในดวงตาของโซลอน ความโกรธและความวิตกกังวลมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ลึกสุดหยั่ง

"โอ้?" หมอกสีเทาเลิกคิ้วประหลาดใจ "ถ้าฉันกินแกเสร็จ ขยะพวกนี้ก็หมดประโยชน์แล้วนี่?"

"ฉันไม่สนหรอกว่าแกคิดจะทำบ้าอะไร แต่ฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า สวะอย่างแกไม่มีทางรักษาคำพูด" โซลอนส่ายหน้าช้า ๆ

"งั้นปล่อยไปครึ่งหนึ่งก่อนเอามั้ยล่ะ?" มันยังคงแหย่เล่น

"ไม่!" โซลอนกระแทกเสียงเด็ดขาด ดาบยักษ์ในมือเปล่งประกายสีเลือด "ถ้าจะรอด... ก็ต้องรอดไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ!"

"คิ ๆ! คุยด้วยตั้งนาน นึกว่าแกหมดน้ำยาแล้วซะอีก!" เสียงของวิญญาณร้ายเย็นเยียบลงจนแทบแช่แข็งอากาศ "งั้นก็กลับไปเล่นเกมวิ่งหนีตายกันต่อ! และรอบนี้..."

รังสีอำมหิตพุ่งทะลักจนขีดสุด "ฉันจะไม่ปรานีพวกแกอีกแล้ว!"

ครืนนน!!

พริบตานั้น หนามหินขนาดมหึมานับไม่ถ้วนพุ่งทะลวงจากทุกทิศทาง รุนแรงและดุดันยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ หวังบดขยี้ทุกคนให้แหลกคาที่

ทว่า... ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย ดวงตาของโซลอนพลันลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีเลือด!

ตูมมม!!!

ออร่าพลังมหาศาลระเบิดปะทุออกจากร่างของนักดาบหนุ่มราวกับภูเขาไฟระเบิด คลื่นพายุสีชาดกวาดซัดออกไปรอบทิศทาง โอบอุ้มพวกหลี่หยวนไว้เบื้องหลังอย่างอ่อนโยน ก่อนจะปะทะเข้ากับพายุหนามหินอย่างบ้าคลั่ง!

เป๊าะ! เป๊าะ! ตูม!

หนามหินที่เคยแข็งแกร่ง บัดนี้กลับเปราะบางราวกับเต้าหู้อ่อน ถูกคลื่นพลังสีเลือดบดขยี้จนแหลกเป็นผงธุลีในเสี้ยววินาที หมอกฝุ่นฟุ้งกระจายกลบห้องโถงจนมิด!

"อึก! บัดซบ!!" ใบหน้าในหมอกสีเทาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและตื่นตระหนก

ทว่ายังไม่ทันที่มันจะได้ตอบโต้ แสงสว่างสีแดงฉานก็พุ่งทะยานแหวกม่านฝุ่นขึ้นสู่ท้องฟ้าดุจเสาแสงมรณะ พลังทำลายล้างฉีกกระชากใบหน้าหมอกสีเทาจนแตกสลายไม่มีชิ้นดี!

คลื่นแสงนั้นยังพุ่งทะยานไม่หยุด มันบดขยี้ยอดปราสาทโบราณจนพังทลายราบเป็นหน้ากลอง ทะลวงผ่าท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิดจนสว่างโร่ดุจช่วงเวลากลางวัน!

กลางเสาแสงนั้น โซลอนชูดาบยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะ พลังงานสีเลือดทั้งหมดถูกสูบกลับเข้าไปอัดแน่นในตัวดาบจนส่งเสียงครางหึ่ง ๆ ดาบยักษ์อาบไล้ไปด้วยเปลวเพลิงสีชาดที่แผดเผาอย่างบ้าคลั่ง!

"บัดซบ! เป็นไปไม่ได้!!" เสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างไม่อยากเชื่อดังก้องซากปราสาท

และวินาทีนั้น... ดาบยักษ์ในมือโซลอนก็ตวัดฟาดฟันลงมาเต็มแรง!!

ตูมมมมมม!!!!

พลังทำลายล้างมหาศาลพวยพุ่งทะลัก แสงสว่างเจิดจ้ากลืนกินทุกสรรพสิ่ง บดบังทัศนวิสัยของทุกคนจนขาวโพลน!

เนิ่นนานราวกับเวลาหยุดเดิน...

เมื่อแสงสว่างจางหาย หลี่หยวนกะพริบตาปรับโฟกัส สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าคือลานดินรกร้างที่มีไอร้อนระอุพุ่งขึ้นมา ปราสาทโบราณที่เคยกักขังพวกเขา... ถูกลบหายไปจากสารบบอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว!

"อัก!"

เสียงครางต่ำ ๆ ดังขึ้นข้างกาย หลี่หยวนหันขวับ ภาพที่เห็นทำเอาหัวใจหล่นวูบ โซลอนทรุดเข่าลงกับพื้น มือข้างหนึ่งกำดาบแน่น อีกข้างปิดปากที่เต็มไปด้วยเลือดสด ๆ ไหลทะลักออกมาตามง่ามนิ้วไม่หยุด!

"พี่โซลอน!!" หลี่หยวนหน้าถอดสี ถลันเข้าไปประคอง

"แฮ่ก... ฉันไม่เป็นไร..." โซลอนหอบหายใจรวยริน ฝืนสะกดกลั้นกระแสเลือดลมที่ปั่นป่วนแทบฉีกร่าง กัดฟันเค้นเสียงสั่ง "พวกนาย... รีบหนีไปซะ!"

"ครับ!" หลี่หยวนไม่มัวถามเซ้าซี้ รีบสอดแขนพยุงร่างโซลอนขึ้นมา

อู๋อวิ๋นที่เพิ่งได้สติรีบถลันเข้ามาช่วยแบกอีกแรง ขณะที่หลินเสี่ยวซินและคนอื่น ๆ กรูเข้ามาตีวงล้อมคุ้มกัน เตรียมหนีออกจากขุมนรกแห่งนี้

ทว่า... ทันทีที่พวกเขาก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว...

"คิ ๆ ๆ ..."

เสียงหัวเราะแหลมเล็กชวนขนลุก... กลับดังก้องขึ้นมาจากความว่างเปล่าอีกครั้ง!

"คราวนี้... แกคงไม่เหลือแรงให้งัดวิชาบ้า ๆ ออกมาแล้วสินะ?"