เรื่อง เซียนดาบ เกมเมอร์ทะลุมิติ
หัวหน้าัก็อบิแผดเสียงำาลั่น ัเงื้อาเหล็กเ่ยักษ์ัแ่สุดแ ฟันัเข้าใส่าเคราะห์ร้ายี่พุ่งพรวดาพงหญ้าเป็คนแ!
สมองของาหนุ่มขาวโพลน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ประกายาเย็นเยียบตวัดผ่านนัยน์ตาในเสี้ยวพริบตา ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วร่าง ก่อนี่ภาพเบื้องหน้าจะถูกย้อมด้วยสีเลือด
"มะ... เป็ไปไม่ได้..."
เสียงอู้อี้เล็ดลอดจากลำคอพร้อมกับเลือดสีคล้ำี่ทะลักทะลวงไม่หยุด
ตุ้บ!
ร่างของเขาทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น ก่อนจะล้มคว่ำหน้าสิ้นใจตายคาี่ โลหิตอุ่น ๆ ไหลเจิ่งนอง ย้อมผืนดินสีน้ำตาลดำให้กลายเป็สีแดงฉาน
"อ๊ากกกก!"
ความตายี่มาเยือนอย่างกะทันหันกระชากขวัญสมาชิกแก๊งพยัคฆ์ดำแนวหลังจนแตกกระเจิง เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมชวนขนลุก
หลายคนผงะถอยหลังรัว ๆ บางคนถึงกับขาอ่อนก้นจ้ำเบ้า ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด พวกเขาเบิกตาโพลงจ้องมองอสุรกายร่างยักษ์ี่กล้ามเนื้อปูดโปน แผ่รังสีอำมหิตกดดันจนแทบหายใจไม่ออก
เมื่ออยู่ต่อหน้าสัตว์ประหลาดี่สูงกว่าสองเมตร พวกเขารู้สึกไร้ค่าไม่ต่างจากมดปลวก!
"ฟืดดด!" หัวหน้าัก็อบิพ่นลมหายใจหยาบกระด้าง ปะทะอากาศหนาวเย็นจนกลายเป็ไอฝ้าสีขาว
"ทุกคนอย่าไปกลัว! พวกเรามีตั้งเยอะ จะไปปอดแหกกับไอ้โง่ตัวเดียวทำไมวะ!"
ท่ามกลางความสับสน หัวหน้าหน่วยี่สี่ของแก๊งพยัคฆ์ดำตวาดลั่นเรียกสติ
ชิ้ง!
เขาชักาเหล็กาฝักเบื้องหลัง จ้องมองอสุรกายตรงหน้าด้วยแววตาเดือดดาล
แน่นอนว่าในแก๊งพยัคฆ์ดำยังมีคนใจเด็ดอยู่บ้าง เมื่อเห็นผู้นำหน่วยก้าวออกหน้ารับ สมาชิกี่เหลือก็เหมือนถูกเติมเชื้อไฟ ต่างตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาคว้าอาวุธแน่น พร้อมกับตะโกนปลุกใจลั่นป่า
"ไม่ต้องกลัวเว้ยพี่น้อง! วันนี้แหละ ไอ้ตัวยักษ์นี่จะต้องเป็มินิบอสตัวแี่แก๊งพยัคฆ์ดำล่าได้!"
"โฮกกก!"
ทว่าหัวหน้าัก็อบิไม่สนคำขู่ ัำาลั่น เงื้อายักษ์ฟันสวนลงมาทันที!
เคร้ง! เคร้ง!
เสียงโลหะปะทะกันสนั่นหวั่นไหวสองครั้งซ้อน แกระแทกมหาศาลบดขยี้จนหัวหน้าหน่วยี่สี่เสียหลักถอยกรูด เปิดช่องโหว่ชั่วพริบตา อสุรกายยักษ์ไม่รอช้า ยกเท้าถีบอัดเข้ายอดอกเต็มรัก!
“อั้ก!” ร่างของเขากระเด็นลอยละลิ่ว กระอักเลือดคำโตกลางอากาศ!
จังหวะนั้นเอง สมาชิกแก๊งพยัคฆ์ดำี่เหลือก็เปิดฉากโจมตี!
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
เหล่านักธนูง้างศรยิง-่าฝนเหล็กเข้าใส่จนหัวหน้าัก็อบิผงะถอยไปสองก้าว ลูกธนูหลายดอกปักลึกเข้าี่ขาและลำตัว
"ได้ผล! ลุยเข้าไปสับัเลย! ใครกล้าแตะคนของแก๊งพยัคฆ์ดำ ต่อให้เป็เทวดาก็ต้องตาย!"
เหล่ามือสังหารอาศัยจังหวะชุลมุน พุ่งตัวล้อมกรอบเตรียมตลบหลัง ขณะี่เหล่าจอมเวทเริ่มร่ายคาถา ปลายไม้เท้าสั้นส่องประกายแสงสีน้ำเงินเจิดจ้า
"บุกเข้าไป! ขยี้ั!" หัวหน้าหน่วยี่สี่ี่เพิ่งลุกขึ้นมาตวาดสั่งการ
สิ้นเสียง กระสุนเวทมนตร์ -่าลูกธนู และคมมีดของมือสังหารก็กระหน่ำซัดเข้าใส่ร่างอสุรกายยักษ์ดั่งพายุ ส่วนเหล่าัแนวหน้าก็พุ่งเข้าพัวพันดึงความสนใจจากทั้งสี่ทิศ
"โฮก!!!"
หัวหน้าัก็อบิคลุ้มคลั่ง ััแ่าเหล็กในมือราวกับพายุหมุน อาศัยพละกำลังเหนือมนุษย์ฟันร่างมือสังหารขาดสะบั้นไปสองคน และสับัแนวหน้าดับอนาถไปอีกหนึ่ง!
แต่ถึงกระนั้น การถูกรุมกินโต๊ะจากทุกสารทิศก็ทำให้บอสยักษ์ตกอยู่ในสภาพสะบักสะบอม ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ เลือดสีเขียวคล้ำไหลทะลักดูน่าเวทนา
"เร่งมือเข้าพี่น้อง! ไอ้ตัวนี้ัใกล้ร่วงแล้ว!" หัวหน้าหน่วยี่สี่ตะโกนลั่น เลือดในกายสูบฉีดด้วยความโลภ
หากล้มบอสตัวนี้ได้ เกียรติยศมหาศาลจะตกเป็ของเขา ภาพจินตนาการี่ตัวเองชูหัวใจก็อบิเดินอาด ๆ เข้าเมืองดอมท่ามกลางเสียงเชียร์ดังกึกก้องผุดขึ้นในหัว ข่าวนี้ต้องได้ขึ้นหน้าหนึ่ง ข่มบารมีกิลด์จอมเวทของซีโซลจนมิด!
และในฐานะเจ้าของผลงานชิ้นโบแดง เขาต้องได้เลื่อนขั้นเป็หัวหน้าหน่วยี่สองแน่!
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าของเด็กสาวแสนสวยสองคนี่เพิ่งเจอกันก็แวบเข้ามาในหัว ความหื่นกระหายตีตื้นขึ้นมาในอก
อย่าเพิ่งรีบร้อนไปเลยแม่หนูน้อย... อีกเดี๋ยวพวกเธอต้องตกเป็ของฉัน...
เขาแลบลิ้นเลียริมฝีปาก แววตาหื่นกระหายเต็มพิกัด
"ไปตายซะ!"
คมาเหล็กวาววับฟันัลงมา ฝากรอยแผลลึกจนเลือดสาดกระจายบนร่างหัวหน้าัก็อบิ!
"โฮก!" บอสยักษ์แผดร้องด้วยความเจ็บปวด ตวัดาสวนกลับในแนวนอน บังคับให้ทุกคนต้องกระโดดถอยร่น
"ลุยต่อดิวะ!" หัวหน้าหน่วยี่สี่กำหมัดสั่งการ
แต่ในวินาทีนั้นเอง... เสียงกรีดร้องโหยหวนกลับดังแทรกขึ้นมาจากแนวหลัง ทุกคนหันขวับไปมอง
"อ๊ากก!"
ผู้เล่นสายจอมเวทคนหนึ่งถูกบางสิ่งกระโจนตะครุบกดลงกับพงหญ้า ตามมาด้วยเสียงฉึก! ฉึก! ของของมีคมี่แทงทะลวงเนื้อ เลือดสด ๆ สาดกระเซ็นย้อมยอดหญ้าสีเหลืองแห้งให้แดงฉาน ร่างของจอมเวทดิ้นรนขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง
"เหวอออ!" คนี่อยู่ใกล้ี่สุดเห็นภาพสยองเต็มสองตาจนต้องสับเท้าถอยกรูด
ใบหน้าของจอมเวทเคราะห์ร้ายบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มือี่สั่นเทาพยายามยกไม้เท้าชี้ไปทางพงหญ้า ริมฝีปากสั่นระริกจนร่ายเวทไม่ออก
ฟุ่บ!
ลูกธนูมรณะพุ่งแหวกพงหญ้าระดับเอวออกมา ปักฉึกเข้าี่กลางลำคอของเขาอย่างแม่นยำ!
"อึก..." เขาครางในลำคอ เลือดทะลักออกปาก ร่างกายตะเกียกตะกายกระตุกสองสามครั้ง ก่อนจะล้มฟุบสิ้นลมหายใจ นัยน์ตาเบิกโพลงเลื่อนลอยไร้แวว
"แฮ่..."
เงาสีเขียวเข้มหลายร่างมุดพรวดออกมาจากพงหญ้า น้ำลายเหนียวหนืดไหลยืด ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองผู้เล่นแก๊งพยัคฆ์ดำด้วยความตะกละตะกลาม!
"นะ... นี่ั..." หัวหน้าหน่วยี่สี่ขวัญกระเจิง สติแตกกระซาน เขาเบิกตาค้างจ้องมองกองทัพมอนสเตอร์ตรงหน้าพลางส่ายหัวรัว ๆ "ไม่จริง! นี่ับ้าอะไรวะเนี่ย!"
"โฮก!!!"
เสียงำาเหี้ยมเกรียมระเบิดขึ้นจากด้านหลัง เขาหันขวับไปเจอหัวหน้าัก็อบิี่กำลังเงื้อายักษ์ขึ้นสุดแขน ก่อนจะฟันผ่ากบาลลงมาเต็มแ!
เคร้งงง!
เขาพยายามยกาขึ้นรับ แต่แปะทะมหาศาลบดขยี้จนประกายไฟแลบแปลบปลาบ าของบอสยักษ์ไถลลงมา บังคับให้หัวหน้าหน่วยี่สี่ทรุดฮวบก้นกระแทกพื้นอย่างหมดสภาพ
วินาทีนั้น ฟางเส้นสุดท้ายของแก๊งพยัคฆ์ดำก็ขาดสะบั้น ทุกคนกรีดร้องเสียสติ โยนทิ้งทั้งอาวุธและศักดิ์ศรี หันหลังวิ่งหนีตายป่าราบ!
"โฮก!"
หัวหน้าัก็อบิำาลั่น สั่งการกองทัพลูกน้องให้ออกล่าสังหารพวกี่กำลังหนีตาย ส่วนตัวัเดินอาด ๆ เข้ามายืนค้ำหัวหน้าหน่วยี่สี่ี่กำลังสั่นเป็เจ้าเข้า
แววตาของัเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม ก่อนจะแทงาทะลวงกลางอกของาหนุ่มจนมิดด้าม!
"อึก..." ร่างของหัวหน้าหน่วยี่สี่กระตุกเฮือก เรี่ยวแเหือดหายไปในพริบตา เขามองดูบอสยักษ์กระชากาาอก เลือดสีสดสาดกระเซ็นย้อมใบาวาววับ
อสุรกายยักษ์คว้าหมับเข้าี่เส้นผมของเขา กระชากศีรษะขึ้นมา แล้วเงื้อาฟัน
ั!
หัวหลุดกระเด็นาบ่า บอสยักษ์ชูหัวี่โชกเลือดขึ้นฟ้าอย่างผู้ชนะ!
แสงสีขาวของระบบสว่างวาบ เตรียมจะลบเลือนซากศพตามกฎของเกม ทว่าทันใดนั้น แสงสีเลือดสุดอัปมงคลกลับปะทุขึ้นจากมือของหัวหน้าัก็อบิ ักลืนกินและขับไล่แสงของระบบออกไป เผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือดี่บิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีดของมนุษย์อีกครั้ง!
ส่วนร่างไร้หัวบนพื้น กลับสลายกลายเป็ละอองพลังงานประหลาด ดูดซึมเข้าสู่ร่างของอสุรกายยักษ์โดยตรง!
"หึ..." หัวหน้าัก็อบิแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม จ้องมองหัวในมือ
ันึกถึงคำพยากรณ์เมื่อวานซืน ตอนี่ัคุกเข่ารับพลังจากหัวหน้านักบวชก็อบิในนามของทวยเทพ หากัสามารถรวบรวมศีรษะของพวกมนุษย์กลับไปได้มากพอ ัจะได้รับพลังี่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าเดิม!
หากได้จำนวนและคุณภาพี่มากพอ... ตำแหน่งหัวหน้าเผ่าก็อบิก็ไม่ใช่แค่ความฝัน!
เมื่อคิดถึงขุมพลังมหาศาล หัวใจของัก็สูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง ัก้าวยาว ๆ พุ่งทะยานไล่ล่าเหยื่อี่กำลังหนีตายอย่างกระหายเลือด!
…
"อ๊ากกกกก!"
เพิ่งจะก้าวเท้าถึงตีนเขา หลี่หยวนและเด็กสาวทั้งสองก็ต้องชะงัก เสียงกรีดร้องโหยหวนดังแว่วมาจากี่ไกล ๆ
แย่แล้ว... เกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ ด้วย!
หลี่หยวนใจหายวูบ หันไปสบตากับหิเสี่ยวซินและหิอินอิน ทั้งสามสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดี่ลอยวนอยู่ในอากาศ
พวกเขาพยักหน้าให้กัน ก่อนจะสับเท้าวิ่งเต็มสปีดมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเสียงทันที ทะลวงผ่านป่าไม้มาได้ครู่เดียว พวกเขาก็ปะทะเข้ากับร่างของาคนหนึ่งี่กำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน!
สภาพของเขาดูน่าสมเพชเกินทน ตามลำตัวและขามีลูกธนูเสียบคาอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ ด้านหลังมีก็อบิขวานาสองตัว และก็อบินักธนูอีกหนึ่งตัวกำลังไล่บี้มาติด ๆ ชนิดหายใจรดต้นคอ!
จังหวะนั้นเอง าเคราะห์ร้ายก้าวพลาด สะดุดรากไม้ล้มหน้าคะมำลงกับพื้น!
"อินอิน ฝากจัดการก็อบินักธนูด้วย!"
หลี่หยวนตะโกนสั่งการัไว ก่อนจะย่อตัวพุ่งทะยานไปข้างหน้าประดุจลูกศร าเหล็กในมือกระชับแน่น!
เสี้ยววินาทีี่ก็อบิขวานากำลังจะตะครุบเหยื่อ ร่างของหลี่หยวนก็วูบผ่านหน้าัไปดั่งภูตผี คมาเหล็กตวัดั ฟันทะลวงร่างก็อบิตัวแจนเสียหลักล้มคว่ำ ก่อนี่เขาจะพลิกข้อมือ ตวัดาเด็ดหัวักระเด็นหลุดจากบ่าในาเดียว!
"แฮ่!"
ก็อบิขวานาตัวี่สองสะดุ้งโหยง รีบหันขวับกลับมาโจมตี แต่สิ่งี่รอต้อนรับัคือปลายาี่พุ่งทะลวงอากาศ!
ฉึก!
คมาเหล็กเสียบทะลุกลางอกมิดด้าม หลี่หยวนไม่รอช้า ยกเท้าถีบซ้ำจนัหงายหลังล้มตึง กระชากาออกแล้วสับซ้ำอีกา ปิดบัญชีส่งัลงนรกไปทันที!
อีกด้านหนึ่ง ก็อบินักธนูง้างศรเตรียมลอบกัดหลี่หยวนจากระยะไกล ทว่า...
ปัง!
กระสุนเวทมนตร์ส่องแสงเจิดจ้าพุ่งแหวกอากาศ กระแทกอัดร่างของัจนระเบิดตู้ม กลายเป็ละอองแสงค่าประสบการณ์ไปในพริบตา!
ถ้าไม่เข้าสู่สภาวะตึงเครียดของการต่อสู้ พลังโจมตีก็จะตกลงไปบ้างสินะ... หลี่หยวนลอบวิเคราะห์ในใจหลังจบการปะทะสั้น ๆ เขาเริ่มจับจุดกลไกของโลกใบนี้ได้อีกขั้น
ร่างโปร่งหันกลับไปหาาี่เพิ่งรอดตาย "นี่ัเกิดเรื่องอะไรขึ้…"
ยังไม่ทันขาดคำ าคนนั้นกลับแหกปากร้องลั่นราวกับคนเสียสติ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหนีป่าราบไปโดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ
หลี่หยวนได้แต่ส่ายหัวอย่างระอาใจ
"ชิ! ตอนแเห็นทำปากเก่ง หัวเราะเยาะพวกเราว่าสะบักสะบอม แล้วดูสภาพพวกัตอนนี้สิ ดีกว่าพวกเราตรงไหน!" หิอินอินแค่นเสียงเยาะเย้ย เธอยังแค้นไม่หายี่พวกแก๊งพยัคฆ์ดำกล้าดูถูกพี่หลี่หยวนของเธอ
"นี่! อินอิน!" หิเสี่ยวซินปรามน้องสาวเสียงดุ
ยัยหนูตัวแสบทำปากยื่นอย่างขัดใจ แต่ก็ยอมเงียบไป
หิเสี่ยวซินหันมาสบตาหลี่หยวนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "หลี่หยวนคะ... เรื่องนี้..."
"เข้าไปดูเถอะ ดูทรงแล้วสถานการณ์ข้างในคงเละเทะไม่เบา" หลี่หยวนพยักหน้ารับอย่างจริงจัง ก่อนจะหมุนตัวนำหน้าฝ่าแนวป่าลึกเข้าไปทันที
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??