เรื่อง เซียนดาบ เกมเมอร์ทะลุมิติ
เลเยี่สิบา ชื่อีแ ค่าหัวาแเหรียญทอง
ี่คือู้สำคัญี่ชายนั้นึออกมาาประกาศั และเีู้ไม่ี่ข้อนี้ก็เีพอี่จะทำให้ปกติขาดสติ และกลายเป็นสัตว์ร้ายี่กระหายเลือดและโลภโมโทสันได้
และี่สำคัญยิ่งกว่านั้น ร่างในชุดคลุมดำนั่น ดูเหมือน... ดูเหมือนว่า...
เขาวิ่งพรวดออการ้าน แรงปะทะทำให้ประตูบาร์ทั้งสองบานสั่นไหวอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังปัง
ทว่าเมื่อเขาพุ่งออกไปถึงถนนและกวาดสายตามองไปรอบ ๆ กลับไม่เห็นวี่แววผู้นั้นแล้ว
ไม่ผิดแน่ นั้นสวมชุดคลุมดำ... ชายนั้นพยายามเค้นภาพลักษณ์ี่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ให้ออกมาในหัว แต่สิ่งี่ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างมากก็คือ ไม่ว่าเขาจะพยายามนึกอย่างไร ี่เพิ่งเจอเมื่อสองนาทีก่อนกลับหลงเหลือเีเงาร่างราง ๆ ในความทรงจำเท่านั้น
จิตเร้นกาย… ในประกาศัระบุไว้อย่างชัดเจนว่า ผู้เร้นกายหรือหลี่หยวน มีสกิลนี้
และความผิดปกติี่เกิดขึ้นนี้ก็เป็นผลกระทบาจิตเร้นกายเช่นกัน... คราวนี้เขายิ่งมั่นใจเต็มสิบว่า ี่เพิ่งมาี่ี่คือผู้เร้นกายในประกาศัแน่นอน
เขาพุ่งกลับเข้าไปในบาร์อีกครั้ง พร้อมกับตบโต๊ะเคาน์เตอร์เสียงดังปัง! "ไอ้แก่! เอาู้ี่ให้ไอ้หนูนั่นเมื่อกี้มาให้ฉันอีกชุดหนึ่ง!"
"หือ?" ตาแก่ค่อย ๆ มุดออกมาาใต้เคาน์เตอร์อย่างเชื่องช้า
"เอาู้มาให้ฉันอีกชุดเดี๋ยวนี้!" ชายนั้นแผดเสียงคำรามจนน้ำลายกระเด็น
"ขอโทษที ู้พวกนั้นฉันคัดลอกด้วยมือ มีแค่ชุดเดียว" ตาแก่ปฏิเสธ
"อะไรนะ? พูดอีกทีซิ!"
ชายนั้นเอื้อมมือออกไปอย่างรวดเร็ว คว้าหมับเข้าี่คอตาแก่แล้วยกขึ้นจนตัวลอย ก่อนจะคำรามด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม "เอาู้มาให้ฉัน ฉันรู้ว่าแกต้องมีสำรองไว้แน่!"
"แค่ก ๆ!" ตาแก่ไอออกมาเบา ๆ
ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการข่มขู่ชายฉกรรจ์ในวัยกำลังวังชา เขากลับมองอีกฝ่ายด้วยสายตาดูแคลน "แกแน่ใจนะว่าอยากลงมือี่ี่? คิดถึงผลี่ตามมาดีแล้วหรือยัง?"
ทันใดนั้น ความรู้สึกสยดสยองอย่างรุนแรงก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจชายนั้น ราวกับมีน้ำแข็งถังใหญ่ราดลงบนหัว
ในฐานะี่แวะเวียนมาี่เมืองนายพรานบ่อย ๆ เพื่อหาเงินทองมาใช้สอย ย่อมเคยได้ยินข่าวลือเมืองแห่งนี้มาบ้าง
เมืองนี้มีเจ้า…
ในตอนนั้น เมืองนายพรานเป็นเีฐานี่มั่นมอนสเตอร์ี่มนุษย์จัดตั้งขึ้นในเทือกเขาพันยอด
วันหนึ่ง มีกลุ่มอาชญากรี่ฆ่าตายและหนีคดีบุกเข้ามาในเมืองนายพราน พวกมันขับไล่ผู้อยู่อาศัยออกไป และประกาศว่าจะยึดเมืองนี้ไว้ ใครี่ยอมสยบจะถูกทำให้เป็นทาส ส่วนใครี่ไม่ยอมจะถูกฆ่าทิ้งให้หมด
ทว่าในคืนี่พวกมันประกาศกร้าว ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ไม่มีใครล่วงรู้ รู้เีแค่ผลลัพธ์สุดท้ายี่ทุกได้เห็น
เช้าวันรุ่งขึ้น พวกมันนอนหายใจรวยริน หัวใจถูกไม้สูงาสี่เมตรแทงทะลุ ร่างถูกแขวนไว้เป็นเานุษย์ี่หน้าประตูเมืองนายพราน
กลิ่นคาวเลือดี่รุนแรงึดูดให้พวกแร้งและหมาป่ารุมทึ้ง ต่อหน้าต่อตาเหล่าพ่อค้าี่สัญจรไปมา ผู้แข็งแกร่งี่เปลี่ยนอาชีพขั้นสองแล้ว หรือแม้แต่ี่มีระดับเลเสูงถึงสี่สิบขึ้นไป ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ ทีละน้อย กลายเป็นแหล่งพลังงานในการวิวัฒนาการพวกมัน
หลังานั้น มีเสียงประกาศดังออกมาาในเมืองว่า เมืองนายพรานไม่ปฏิเสธผู้ี่สัญจรผ่านไปมา แต่หากใครคิดจะยึดเมือง หรือลงมือกับผู้อยู่อาศัยในเมือง ให้ไปี่คฤหาสน์ใจกลางเมืองเพื่อท้าดวลกับเจ้าเมืองแห่งนี้
ส่วนผลลัพธ์การท้าดวลี่ล้มเหลวนั้น พวกเขาคงเห็นกันหมดแล้ว
นับแต่นั้นมา ยังมีอีกหลายกลุ่มี่ประเมินตนเองสูงเกินไป พยายามจะยึดเมืองนี้เป็นตน แต่ผลลัพธ์สุดท้ายกลับเหมือนเดิมทุกประการ คือถูกทำให้เป็นเานุษย์แขวนไว้บนไม้ และกลายเป็นสารอาหารในการวิวัฒนาการแร้งและหมาป่าในี่สุด
ี่โด่งดังี่สุดคือชื่อีแาหมู่บ้านผู้กล้าี่ชื่อว่าซาก้า เป็นเบอร์เซิร์กเกอร์เลเห้าสิบ
แม้จะแข็งแกร่งขนาดนั้น แต่เมื่อไปท้าดวล ในขณะี่ในเมืองยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็พ่ายแพ้ไปแล้ว ถึงขั้นี่ว่าไม่ได้เห็นแม้แต่หน้าเจ้าเมืองด้วยซ้ำ
ตั้งแต่นั้นมา ี่มาเมืองนายพรานจึงรู้ดีว่าอะไรทำได้และอะไรห้ามทำ
พวกเขาจะยึดพื้นีุ่หนึ่งหรือหลายุเพื่อตั้งแก๊ง มีลูกพี่ มีผู้อาวุโส จะใช้ชีวิตแบบนักเลงโฉดแค่ไหนก็ได้ แต่การพยายามพิชิตเมืองี่ดูไม่สะดุดตาแห่งนี้ หรือการลงมือกับชาวเมือง คือข้อห้ามเด็ดขาดี่พวกเขาไม่กล้าแตะต้อง
กฎข้อนี้ในเมืองนายพราน มีผลบังคับใช้มากกว่าคัมภีร์ต้องห้ามเสียอีก
แน่นอนว่า เพื่อให้พวกเขาาารถตีกันได้อย่างเต็มี่ เจ้าเมืองจึงได้วางสนามพลังป้องกันไว้หน้าบ้านพักผู้อยู่อาศัยี่ได้รับความคุ้มครอง เพื่อไม่ให้การต่อสู้ี่วุ่นวายส่งผลกระทบต่อชาวเมือง
หึ... หึ...
ชายี่มีรอยแผลเป็นี่หางตาซ้ายรูม่านตาหดเกร็ง หายใจหอบถี่ ความหนาวเหน็บพุ่งขึ้นมาาแผ่นหลังจนแทบจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า เจ้าเมืองได้เล็งเป้ามาี่เขาและส่งคำเตือนมาแล้ว หากเขายังกล้าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า พรุ่งนี้เช้าี่ตื่นมาคงจะได้เห็นเขากลายเป็นเานุษย์แขวนอยู่บนไม้ รอให้แร้งและหมาป่ามารุมทึ้งเนื้อเขา
เขาค่อย ๆ วางตาแก่ลงอย่างระมัดระวัง พร้อมกับชักมือออกาลำคอด้วยอาการสั่นเทา
"ไสหัวไปซะ อย่าให้ฉันเห็นหน้าแกี่ี่อีก!" ตาแก่ตวาดไล่
ชายนั้นไม่กล้าปริปากแม้แต่คำเดียว รีบหันหลังวิ่งออกาบาร์โดยไม่กล้ารั้งรอแม้แต่วินาทีเดียว
จนกระทั่งเขาออกมาถึงถนน เมื่อแสงแดดอุ่น ๆ สาดส่องลงมาบนร่างกาย เขาจึงรู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น พลางหอบหายใจอย่างหนัก
"บัดซบ! ไอ้เวรนั่น!" เมื่อเริ่มตั้งสติได้ ความหวาดกลัวอย่างรุนแรงก็พุ่งขึ้นมาในใจ เขาขยำประกาศัในมือจนยับยู่ยี่ พลางกัดฟันกรอด "คอยดูเถอะ ความอัปยศี่ฉันได้รับ ฉันจะทวงคืนาแกให้หมดทุกหยด!"
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นอย่างโซเซ เดินมุ่งหน้าไปยังี่พักแห่งหนึ่งในเมือง
ในเมื่อคลุกคลีอยู่ในเมืองนี้มานาน เขาย่อมมีเครือข่ายรู้จักอยู่บ้าง...
…
หลังาหลี่หยวนออการ้าน เขาเดินไปได้ไม่ไกลก็มุดเข้าซอกซอย กระตุ้นใช้จิตเร้นกายและออกาเมืองอย่างรวดเร็ว
เขาเปิดสมุดบันทึกี่ตาแก่ให้มาแล้วกวาดสายตามองอย่างละเอียด ต้องยอมรับว่าตาแก่สรุปเนื้อหาได้ตรงประเด็น ู้ี่จำเป็นถูกรวบรวมไว้อย่างเรียบง่ายและชัดเจน
"ทิศตะวันออกเฉียงใต้เมือง ตรงตำแหน่งห้านาฬิกา ห่างออกไปยี่สิบกิโลเมตร มียอดเขาี่มีรูปร่างคล้ายห้านิ้ว มีมอนสเตอร์ประเภทวานรอาศัยอยู่ มีโอกาสเกิดบอสสูง"
หลี่หยวนพึมพำเบา ๆ ก่อนจะปิดสมุด านั้นจึงกางปีกอินทรีทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้อย่างรวดเร็ว
ในเทือกเขาี่ภูมิประเทศอันตรายเช่นนี้ ไม่มีวิธีไหนจะใช้ได้ดีไปกว่าปีกอินทรี สิ่งนี้ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการล่ามอนสเตอร์ให้เขาได้อย่างมาก
ประมาณสิบกว่านาทีต่อมา ในระดับความสูงกว่าห้าร้อยเมตร หลี่หยวนมองเห็นยอดเขาายอดี่เรียงต่อกันเป็นแนว สูงตระหง่านคล้ายกับนิ้วมือทั้งห้า
น่าจะเป็นี่ี่แหละ... เขาคิดในใจ พร้อมกับดื่มยาเพิ่มมานาหนึ่งขวดเพื่อฟื้นฟูพลังเวท านั้นจึงเร่งความเร็วพุ่งไปทางนั้น ไม่นานนักเขาก็หุบปีกอินทรีและร่อนลงบนกิ่งต้นสนยักษ์บนภูเขา
จี๊ด!
ทว่า ทันทีี่เท้าแตะพื้น เสียงกรีดร้องแหลมคมก็ดังขึ้นาทางด้านหลัง
ด้วยสัญชาตญาณ หลี่หยวนเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างทันที
ลูกศรดอกหนึ่งพุ่งผ่านแก้มเขาไปเีเส้นยาแดงผ่าแปด ทิ้งไว้เีสัมผัสเย็นเยียบ
หลี่หยวนเงยหน้าขึ้น มองเห็นลิงตัวหนึ่งสวมเกราะหนัง สะพายคันูอยู่บนกิ่งสนอีกกิ่งหนึ่ง มันกำลังแยกเขี้ยวใส่เขา พร้อมกับเอื้อมมือไปี่ซองลูกศรด้านหลัง หยิบลูกศรดอกหนึ่งขึ้นมาน็อกเข้ากับสายู
วานรู มอนสเตอร์เลเยี่สิบสอง!
หลี่หยวนจำชนิดมอนสเตอร์ตรงหน้าได้ แม้ว่ามันจะไม่ใช่บอส แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ
ต่อให้ค่าประสบการณ์ามอนสเตอร์ระดับลูกน้องจะน้อยกว่ามาก แต่มันก็ให้แหล่งพลังงานได้! ตอนนี้เขาเป็นหนี้ท่วมหัว...
ยิ่งไปกว่านั้น ไอ้เจ้าเมอร์ลินเวรนั่น ยังต้องการแหล่งพลังงานอีกสองแหน่วย ถ้าตีเป็นวานรู คงต้องล่าประมาณเก้าพันกว่าตัวล่ะมั้ง? อืม... ถ้าเมอร์ลินไม่โกงนะ...
ขณะี่กำลังคิด หลี่หยวนก็พุ่งตัวออกไปดุจสายฟ้าแลบ พร้อมกับประกายแสงแห่งคมดาบี่ฟันผ่านอากาศอย่างเฉียบขาด
วานรูตัวนั้นไม่คาดคิดว่าเจ้าหมอี่ี่ดูไม่ทันจะมีพละกำลังและความเร็วขนาดนี้ กว่ามันจะรู้สึกตัว ร่างหลี่หยวนก็มาปรากฏอยู่ด้านหลังมันเสียแล้ว
ดาบยาวสะบัดเบา ๆ สลัดหยดเลือดีแฉานออก
ฉั๊วะ!
เลือดพุ่งกระฉูดออการ่างวานรูราวกับน้ำพุ ร่างมันสว่างวาบด้วยแสงสีเขียว กลายเป็นกลุ่มก้อนค่าประสบการณ์พุ่งเข้าสู่ร่างกายหลี่หยวน
"ฟู่ว!" หลี่หยวนพ่นลมหายใจยาว พลังยักษ์ถูกเปิดใช้งานในจังหวะี่โจมตี และปิดลงทันทีี่การโจมตีสิ้นสุด หลังาพลังยักษ์บรรลุเลเสิบ เขาก็ไม่ต้องกังวลว่ามันจะส่งผลกระทบต่อสถานะร่างกายหลังาใช้งานอีกต่อไป
เจี๊ยก ๆ!
การโจมตีี่รวดเร็วราวกับสายฟ้าทำให้ฝูงวานรูี่รวมตัวกันอยู่บนต้นสนตกใจ จนพวกมันเริ่มโกลาหล ต่างพากันหยิบลูกศรแล้วระดมยิงใส่หลี่หยวน
ทันใดนั้น ลูกศรจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ราวกับ-่าฝน
ร่างหลี่หยวนเคลื่อนไหวราวกับภูตพราย พลิ้วกายผ่านม่านลูกศร โดยอาศัยความว่องไวและปีกอินทรี แม้กิ่งสนใต้เท้าจะสลับซับซ้อน แต่สำหรับเขาแล้วมันกลับราบเรียบราวกับเดินบนพื้นดิน
เีพริบตาเดียว เขาพุ่งผ่านใต้กิ่งสน ฟันฉับเดียวทั้งกิ่งและวานรูี่หลบไม่พ้นขาดสะบั้นเป็นสองท่อน
านั้นเขาพลิกตัวหลบลูกศรสองดอกี่พุ่งตรงมา พร้อมกับใช้ดาบปัดอีกดอกหนึ่งออกไป ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนกิ่งไม้ ฟันฉับเข้าี่หัววานรูตัวหนึ่ง แล้วพุ่งตัวไปข้างหน้าหลบ-่าลูกศร กางปีกอินทรีพุ่งผ่านไปดุจสายฟ้า
ฉั๊วะ!
คมดาบีแฉานวาดวิถีอย่างงดงามในอากาศ ปลิดชีพวานรูอีกสองตัวในพริบตา
ปึก ปึก!
ในจังหวะนั้น หลี่หยวนหลบไม่พ้น ถูกลูกศรสองดอกยิงเข้าใส่
ลูกศรทะลุเกราะหนังปักลึกเข้าไปในเนื้อ
หลี่หยวนครางในลำคอ
ร่างกายเขาี่ได้รับการเสริมพลังากายาเหล็กและพลังยักษ์นั้นแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า ความเสียหายระดับนี้สำหรับเขาแล้ว จึงสร้างเีความเจ็บปวดเล็กน้อยและลดแถบพลังชีวิตลงเีบางส่วนเท่านั้น
โดยไม่หยุดชะงัก เขากระโดดถอยหลังหลบ-่าลูกศรอีกระลอก พร้อมกับเอื้อมมือไปึลูกศราด้านหลังออก แล้วขว้างใส่วานรูตัวหนึ่งี่กำลังน็อกลูกศรเล็งมาทางเขาอย่างแรง
"จี๊ด!" วานรูตัวนั้นตกใจจนตัวสั่น รีบหันหลังกระโดดไปยังกิ่งไม้อีกกิ่งหนึ่ง
ลูกศรพุ่งผ่านหัวมันไป ทว่าเมื่อมันลงจอดบนกิ่งนั้น กลับพบว่ามีร่างในชุดคลุมดำยืนรออยู่ก่อนแล้ว
มันเงยหน้าขึ้นและกรีดร้องด้วยความตกใจ
ทว่าร่างในชุดคลุมดำได้ชูค้อนกลมขึ้นสูง แล้วทุบลงบนหัวมันหนึ่งที... สองที...
เลือดีแผสมกับเหลวสีขาวกระเซ็นว่อน ร่างไร้หัววานรูสลายกลายเป็นกลุ่มก้อนค่าประสบการณ์และพุ่งเข้าสู่ร่างหลี่หยวน
ในเาเดียวกัน หลี่หยวนก็ใช้พละกำลังดุจสายฟ้าสังหารวานรูอีกสองตัวบนกิ่งไม้อีกด้าน านั้นจึงไล่ล่าวานรูี่เหลือต่อ
การต่อสู้เกิดขึ้นรวดเร็ว และจบลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน
เีสองนาที ฝูงวานรูสิบกว่าตัวบนต้นไม้ก็ถูกหลี่หยวนและร่างแยกเงาสังหารจนสิ้นซาก โดยเขาต้องแลกกับการถูกยิงด้วยลูกศรสี่ดอก
เมื่อเทียบกับพลังชีวิต สิ่งี่หายไปมากกว่าคือพลังเวท
เขาเก็บไอเทมดรอปี่ตกอยู่เต็มพื้น ใช้ฟันเปิดจุกยาเพิ่มมานาแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังุรวมตัววานรูแห่งต่อไป
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??