เรื่อง เทพแมงดา.....วันสิ้นโลก!! NC++

ตอนที่ 42: ฝูงบินทมิฬปิดน่านฟ้า

เสียงใบพัดโดรนหวีดหวิวกลางอากาศ ก่อนที่ขีปนาวุธนำวิถีลูกแรกจะพุ่งดิ่งลงมายังหน้ารถของพวกเรา!

ควันสีขาวพวยพุ่งเป็นทางยาวแหวกอากาศลงมาด้วยความเร็วเหนือเสียง ประกายไฟที่ส่วนท้ายของจรวดสะท้อนในแววตาของผมอย่างชัดเจน

"เบลล์! หักหลบขวาเต็มตัว!" ผมตะโกนสั่งเสียงกร้าว

"จับแน่นๆ นะจ๊ะทุกคน!"

เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!

เบลล์กระชากพวงมาลัยไปทางขวาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับดึงเบรกมือและเหยียบคันเร่งสวนในเสี้ยววินาที รถหุ้มเกราะสะเทินน้ำสะเทินบกที่มีน้ำหนักหลายตันดริฟต์สไลด์ข้างไปตามพื้นถนนลาดยางมะตอย ควันยางไหม้คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

ขีปนาวุธพุ่งปะทะลงบนผิวถนนตรงจุดที่รถของพวกเราเพิ่งแล่นผ่านไปเพียงไม่กี่เมตร แรงระเบิดฉีกผิวถนนจนกลายเป็นหลุมลึกกว่าสองเมตร สะเก็ดหิน ควันดำ และคลื่นกระแทกซัดเข้าใส่ตัวถังรถด้านซ้ายจนเอียงวูบ ทว่าโครงสร้างเกราะไททาเนียมที่อัปเกรดจากระบบยังคงทนทาน ไม่บุบสลายแม้แต่น้อย

"เกือบไปแล้วพ่อมังกร!" เบลล์หัวเราะร่าอย่างตื่นเต้น นัยน์ตาของสาวนักซิ่งเปล่งประกายด้วยความบ้าระห่ำ เธอหักพวงมาลัยดึงหน้ารถกลับมาตั้งลำตรงได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"หมวดแพร! เปิดระบบป้อมปืนเลเซอร์ ยิงสอยไอ้นกเหล็กพวกนั้นลงมาให้หมด!" ผมสั่งการผ่านชุดหูฟังไร้สาย

"รับทราบค่ะที่รัก! เล็งเป้าหมายเรียบร้อยแล้ว!"

บนหลังคารถ หมวดแพรประจำตำแหน่งพลปืนในป้อมหุ้มเกราะ หน้าจอเล็งความร้อนสามมิติล็อคเป้าหมายโดรนรบสามลำที่บินเรียงกันเป็นแถวหน้ากระดาน นิ้วเรียวกดไกควบคุมไฟฟ้าทันที

ซู่วววววววววววววว! ซู่วววววววววววววว! ซู่วววววววววววววว!

ลำแสงเลเซอร์พลาสม่าสีฟ้าครามความร้อนสูงสามสาย พุ่งทะยานแหวกม่านอากาศขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วแสง ลำแสงเลเซอร์เจาะทะลวงแกนพลังงานของโดรนทั้งสามลำอย่างแม่นยำดั่งจับวาง!

บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!

โดรนรบสามลำแรกระเบิดกลางเวหากลายเป็นลูกไฟสีส้ม เศษเหล็กและแผงวงจรไหม้เกรียมร่วงหล่นลงมาราวกับ-่าฝน

[ ติ๊ง! สังหารโดรนลาดตระเวนไซเบอร์เรเดอร์ 3 ลำ! ได้รับแต้มเทพแมงดา +6,000 แต้ม! ]

"เยี่ยมมากแพร! เก็บไปสามแล้ว!" ผมร้องชม

"ยังเหลืออีกสิบเจ็ดลำค่ะต้า!" ดร.เมย์รายงานพลางพิมพ์วิเคราะห์สัญญาณควบคุมบนแท็บเล็ต "โดรนพวกนี้ไม่ได้ใช้ระบบปัญญาประดิษฐ์อัตโนมัติ แต่มันถูกควบคุมจากระยะไกลผ่านสัญญาณคลื่นความถี่วิทยุเคลื่อนที่... มีขบวนรถของพวกมันกำลังเคลื่อนที่ขนาบข้างเราอยู่บนไหล่ทางค่ะ!"

ผมชะโงกหน้ามองผ่านกระจกมองข้าง ทันใดนั้น บนเนินเขาริมถนนหลวงสายหลัก เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ดัดแปลงนับสิบคันก็แผดเสียงคำรามลั่น!

บรื้นนนนนน! บรื้นนนนนนนนนนน!

กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเกราะหนังสีดำติดแผงวงจรเรืองแสง สวมหมวกกันน็อกไซเบอร์ที่ปิดบังใบหน้ามิดชิด ขี่มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ล้อโตติดโครงเหล็กและปืนกลมือ ขับกระโจนลงมาจากไหล่ทางลงสู่ถนนใหญ่ ล้อมกรอบรถของพวกเราไว้ทั้งซ้ายและขวา!

นอกจากนี้ ยังมีรถกระบะหุ้มเกราะยกสูงอีกสามคันที่มีเสาส่งสัญญาณจานดาวเทียมขนาดใหญ่ติดตั้งอยู่ด้านหลัง นั่นคือสถานีควบคุมโดรนเคลื่อนที่ของพวกมัน!

"พวกสารเลวไซเบอร์เรเดอร์!" หมวดแพรสบถอย่างเดือดดาล "พวกมันตั้งด่านดักปล้นผู้รอดชีวิตและแย่งชิงเทคโนโลยีบนถนนสายใต้มาตลอด!"

หนึ่งในรถกระบะเปิดโทรโข่งเสียงไฟฟ้าสังเคราะห์ดังก้อง: "จอดรถแล้วทิ้งอาวุธซะ! มอบรถหุ้มเกราะและผู้หญิงทุกคนในรถให้พวกเรา แล้วเราจะไว้ชีวิตให้พวกแกไปเป็นทาสขุดแร่!"

"คิดว่ามีมอเตอร์ไซค์กระจอกๆ ไม่กี่คันแล้วจะมาขู่กูเหรอวะ?!" ผมแค่นยิ้มเหี้ยม แววตาประกายทองลุกโชน "เบลล์! สลับที่นั่งกับฉัน เดี๋ยวฉันจะโชว์ลีลาไรเดอร์ระดับพระกาฬให้พวกมันดูเป็นขวัญตา!"

"อื้อหือ! ต้าจะขับเองเหรอจ๊ะ? เบลล์ชอบผู้ชายขับรถดุๆ ที่สุดเลย!" เบลล์ยิ้มพราย ขยับตัวลุกขึ้นจากเบาะคนขับอย่างว่องไว

จังหวะที่เบลล์ขยับร่างข้ามมานั่งตักผม ร่างกายอวบอัดในชุดกางเกงยีนส์ขาสั้นกุดและบั้นท้ายกลมกลึงแนบชิดลงบนเป้ากางเกงของผม ความนุ่มหยุ่นและกลิ่นหอมฟีโรโมนของเธอเสียดสีกับท่อนลำมังกรที่เริ่มตื่นตัวจนผมรู้สึกกระชุ่มกระชวย เบลล์แอบขยับก้นบดเบาๆ พลางส่งสายตายั่วเย้าก่อนจะปีนข้ามไปนั่งเบาะข้างคนขับ

"อื้อหือ... ยั่วกันจังนะแม่ตัวดี เดี๋ยวพอจบศึกจะจัดให้ร้องลั่นรถเลย" ผมกระซิบขู่

"รออยู่นะจ๊ะสุดหล่อ!" เบลล์หัวเราะคิกคัก

ผมเข้าประจำตำแหน่งคนขับ สองมือจับพวงมาลัยทรงสปอร์ตอย่างมั่นคง ระบบเทพแมงดาส่งกระแสพลังความรู้สึกเชื่อมโยงเข้ากับระบบกลไกของรถหุ้มเกราะในพริบตา สายตาของผมมองเห็นเส้นทางการเคลื่อนที่และการกระจายน้ำหนักของรถได้อย่างสมบูรณ์แบบ

[ ทักษะพิเศษ 'ยอดไรเดอร์ทะลวงพายุ (Storm Rider Mastery)' ทำงาน! ]

[ เพิ่มความแม่นยำในการควบคุมยานพาหนะ 500%! ความเร็วและแรงกระแทกเพิ่มขึ้น 200%! ]

"เกาะแน่นๆ นะสาวๆ... พ่อจะพาซิ่งลงนรก!"

ผมกระทืบคันเร่งลงจนมิดด้าม!

บรืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!

เครื่องยนต์เทอร์โบคู่ไฮบริดส่งเสียงคำรามดั่งพญามังกรตื่นจากการหลับใหล ท่อไอเสียด้านหลังพ่นเปลวไฟสีฟ้าครามออกมาเป็นสาย รถหุ้มเกราะพุ่งทะยานแหวกอากาศไปข้างหน้าด้วยอัตราเร่งมหาศาล ความเร็วพุ่งทะลุจากหนึ่งร้อยยี่สิบแตะหนึ่งร้อยแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงในเวลาไม่ถึงสามวินาที!

พวกโจรบนมอเตอร์ไซค์ที่ประกบข้างตกใจตาค้าง: "เฮ้ย! รถมันเร่งความเร็วขึ้นอีกแล้ว! ยิงล้อมัน—"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ผมหักพวงมาลัยเบี่ยงซ้ายอย่างเฉียบคม นำกันชนเหล็กไททาเนียมหนาเตอะกระแทกเข้าใส่ขบวนมอเตอร์ไซค์ทางซ้ายมือสามคันรวด!

โครมมมมมมมมมมมมมม!!

แรงปะทะมหาศาลบดขยี้มอเตอร์ไซค์ทั้งสามคันจนพังยับเยิน ร่างของพวกโจรปลิวกระเด็นลอยละลิ่วข้ามราวกั้นถนน ตกลงไปสู่ก้นหน้าผาสูงชันด้านล่างแหลกเหลวคาที!

"ฮ่าๆๆๆๆ! สะใจโว้ย!" เบลล์ปรบมือหัวเราะลั่น

จากนั้น ผมหักพวงมาลัยสลับขวา ดริฟต์หมุนตัวรถเป็นวงกลมสะบัดท้ายรถฟาดเข้าใส่รถกระบะควบคุมโดรนคันแรกอย่างจัง!

ตูมมมมมมมมมมมมม!!

รถกระบะของพวกโจรเสียหลักพลิกคว่ำหลายตลบ เสาอากาศดาวเทียมหักสะบั้น ไฟลุกท่วมทันที เมื่อสัญญาณควบคุมขาดหาย โดรนบนฟ้าห้าลำก็เริ่มบินเสียหลัก หมวดแพรไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย เธอรัวปืนเลเซอร์สอยโดรนที่เคว้งคว้างกลางอากาศร่วงกราวลงมาอีกลำแล้วลำเล่า!

"อีกสองคันข้างหน้าต้า! พวกมันกำลังจะยิงจรวดต่อต้านรถถัง!" ดร.เมย์ชี้ไปที่รถกระบะสองคันที่เหลือซึ่งเร่งเครื่องแซงขึ้นไปดักหน้า

บนกระบะหลังของพวกมัน มีเครื่องยิงจรวดสี่ลำกล้องกำลังหมุนเล็งลงมา

"คิดจะยิงฉันงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!"

ผมกดปุ่มเปิดใช้งาน 'ไนตรัสพลาสม่า' บนพวงมาลัย รถพุ่งทะยานดั่งกระสุนปืนใหญ่ ผมไม่คิดจะหลบ แต่กลับเร่งความเร็วพุ่งชนเข้าหากลางขบวนของพวกมันตรงๆ!

ก่อนที่จรวดจะทันถูกยิง หน้ารถหุ้มเกราะของผมก็งัดเข้าใต้ท้องรถกระบะคันแรกจนลอยขึ้นฟ้า แล้วผมก็หมุนพวงมาลัยหักหลบ ปล่อยให้รถกระบะคันนั้นร่วงลงมาทับรถกระบะอีกคันที่ตามหลังมาพอดี!

โครมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!! บึ้มมมมมมมมมมมมมมมมม!!

การชนกันเองของรถทั้งสองคันทำให้ลูกจรวดในแท่นยิงเกิดการระเบิดซ้ำซ้อน ลูกไฟขนาดยักษ์ระเบิดกลืนกินพวกโจรไซเบอร์เรเดอร์ทั้งหมดจนไม่เหลือซาก! โดรนทมิฬที่เหลือทั้งหมดเมื่อไร้คนควบคุม ต่างพากันร่วงดิ่งลงกระแทกพื้นระเบิดตามกันไปจนสิ้นซาก!

[ ติ๊ง! กำจัดกองกำลังไซเบอร์เรเดอร์และฝูงบินโดรนทมิฬครบถ้วน! ]

[ ได้รับแต้มเทพแมงดา +50,000 แต้ม! ]

[ ปลดล็อกเส้นทางสู่เมืองท่าชายฝั่งอ่าวไทยอย่างสมบูรณ์! ]

"สำเร็จแล้วค่ะต้า!" หมวดแพรส่งเสียงเชียร์ลงมาจากป้อมปืน ใบหน้าสวยเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ

ผมขับรถต่อไปอีกราวครึ่งชั่วโมง ผ่านถนนเลียบชายหาดที่เต็มไปด้วยต้นมะพร้าวหักโค่นและซากเรือประมงเกยตื้น ในที่สุด กลิ่นอายเค็มของลมทะเลและเสียงคลื่นซัดสาดก็โชยเข้ามาแตะจมูก

เบื้องหน้าของพวกเรา... คืออู่ต่อเรือและท่าเทียบเรือพาณิชย์ร้างขนาดใหญ่ เครนยกตู้คอนเทนเนอร์สนิมเขรอะยืนตระหง่านท้าทายสายลม บนท่าเทียบเรือ มีเรือตรวจการณ์หุ้มเกราะขนาดกลางของกองทัพเรือจอดเทียบท่าอยู่หนึ่งลำ สภาพยังดูสมบูรณ์พอที่จะใช้การได้

"เรามาถึงท่าเรือแล้ว..." ผมชะลอความเร็วรถและนำรถเข้าไปจอดซ่อนไว้ใต้หลังคาโกดังริมน้ำ

ทุกคนก้าวลงมาจากรถ สูดอากาศบริสุทธิ์ของทะเลเข้าปอด ดร.เมย์เปิดเครื่องรับสัญญาณวิทยุเพื่อตรวจจับพิกัดของเรือบรรทุกเครื่องบินเอเดนอีกครั้ง

"สัญญาณตอบรับของเรือเอเดนอยู่ห่างออกไปในทะเลลึกประมาณสิบห้าไมล์ทะเลค่ะต้า" ดร.เมย์รายงาน "ถ้าเราใช้เรือตรวจการณ์ลำนั้น หรือจะใช้รถสะเทินน้ำสะเทินบกของเบลล์แล่นออกไป ก็น่าจะใช้เวลาไม่เกินหนึ่งชั่วโมง..."

ทว่า... ยังไม่ทันที่พวกเราจะได้วางแผนก้าวต่อไป...

ซู่... ซู่... ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!

ผิวน้ำทะเลสีดำสนิทรอบท่าเทียบเรือที่เคยนิ่งสงบ จู่ๆ ก็เริ่มเดือดพล่านขึ้นมาอย่างผิดธรรมชาติ ฟองอากาศขนาดมหึมาผุดขึ้นมาราวกับน้ำในหม้อต้มเดือด คลื่นลูกใหญ่ซัดกระแทกสะพานปลาจนโครงสร้างคอนกรีตสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น!

กลิ่นคาวเน่าเหม็นและไอน้ำเมือกเหนียวหนืดลอยคลุ้งขึ้นมาจากใต้ผืนน้ำจนทุกคนต้องยกมือปิดจมูก

และในวินาทีนั้นเอง...

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

น้ำทะเลระเบิดพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงกว่าสิบเมตร!

หนวดยักษ์สีม่วงดำขนาดมหึมา เส้นผ่านศูนย์กลางหนากว่าสองเมตร เต็มไปด้วยปุ่มดูดทรงกลมที่มีเขี้ยวฟันแหลมคมเรียงรายนับร้อยซี่ โผล่ทะยานพรวดขึ้นมาจากใต้บาดาลพร้อมกันกว่าแปดเส้น!

หนวดอสูรเหล่านั้นเลื้อยรัดและฟาดเข้าใส่สะพานปลาจนเสาคอนกรีตหักสะบั้น ก่อนจะแผ่ขยายออกปิดล้อมทางออกสู่ทะเล และโอบรัดเรือตรวจการณ์ของพวกเราไว้แน่นหนาจนโครงสร้างเหล็กเริ่มส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด!

สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ใต้สมุทรขนาดยักษ์... กำลังรอคอยเหยื่ออยู่ใต้ผืนน้ำมืดมิดเบื้องหน้าของพวกเราแล้ว!