เรื่อง เทพแมงดา.....วันสิ้นโลก!! NC++

ตอนที่ 43: อสูรสมุทรคลั่ง

หนวดหนาเตอะที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมฟาดเข้าใส่กราบเรือจนโครงสร้างเหล็กฉีกขาด น้ำทะเลทะลักเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง!

แรงกระแทกมหาศาลทำให้เรือตรวจการณ์ลำยักษ์โคลงเคลงอย่างรุนแรงจนกราบเรือเอียงวูบไปเกือบสี่สิบห้าองศา เสียงเหล็กกล้าบิดเบี้ยวลั่นเปรี๊ยะดังเสียดหู ผิวน้ำทะเลสีดำมะเมื่อมรอบด้านถูกแทนที่ด้วยฟองคลื่นสีขาวและไอพิษสีเขียวคล้ำที่แผ่ออกมาจากร่างของสัตว์ประหลาดใต้สมุทร

"กรี๊ดดดดดด!" เบลล์เซถลาไปชนกับแผงควบคุมในห้องกัปตัน แต่หมวดแพรคว้าตัวเธอไว้ได้ทัน

"ทุกคนจับราวยึดไว้ให้มั่น!" หมวดแพรตะโกนลั่น สายตาคมกริบจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างห้องควบคุม "มันคือ 'คราเคนซอมบี้ (Kraken Zombie)'! ปลาหมึกยักษ์กลายพันธุ์จากผลกระทบของสารกัมมันตรังสีและเชื้อไวรัสทางทะเล!"

ซู่วววววววววววววววววววววววววววววววว!!

ลูกตาขนาดยักษ์สีเหลืองอำพันเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสองเมตร ผุดโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาทางกราบขวาของเรือ ม่านตาของมันแยกเป็นสี่แฉกดั่งดวงตาของปีศาจจากขุมนรก จ้องมองเรือตรวจการณ์ด้วยความกระหายเลือด ปากรูปจะงอยปากนกแก้วสีดำสนิทขนาดเท่ารถตู้เปิดอ้าออก เผยให้เห็นเขี้ยวฟันแหลมคมนับพันซี่ที่เรียงซ้อนกันเป็นวงกลมพร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้แหลกละเอียด

"มันกำลังจะกลืนกินหัวเรือทั้งลำแล้วค่ะต้า!" ดร.เมย์ ร้องเตือนด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "เนื้อเยื่อของมันมีคุณสมบัติในการสร้างกรดกัดกร่อน ถ้าโดนมันรัดอีกไม่ถึงสามนาที เรือลำนี้จะหักเป็นสองท่อนแน่!"

"ไม่มีทางที่ฉันจะยอมให้สัตว์เดรัจฉานมาขวางทางพวกเรา!"

ผมคำรามกร้าว สัญชาตญาณมังกรในกายลุกโชนดั่งเปลวสุริยัน ร่างกายของผมเปล่งประกายออร่าสีทองอร่าม กล้ามเนื้อทุกมัดบวมเป่งด้วยพละกำลังอันไร้ขีดจำกัด

[ ทักษะ 'ร่างทองคำมังกรผงาดขั้นสมบูรณ์' ทำงาน! ]

[ เพิ่มพลังกายภาพ พลังโจมตี และความเร็ว 400%! ป้องกันกรดและสารพิษทางชีวภาพ 100%! ]

"แพร! เมย์! เบลล์! วิ่งไปที่ป้อมปืนกลหนักหัวเรือ ระดมยิงเข้าที่ลูกตาขวาของมันเพื่อดึงความสนใจ! ส่วนฉัน... จะออกไปตัดหนวดมันเอง!"

"ต้า! มันอันตรายเกินไปนะคะ!" หมวดแพรคว้าแขนผมไว้ด้วยความเป็นห่วง แววตาของเธอสั่นระริก

ผมกุมมือหมวดแพรแน่นแล้วส่งยิ้มมั่นใจให้ "เชื่อใจผัวสิคนสวย... ผัวของพวกเธอไม่เคยแพ้ใครอยู่แล้ว!"

คำพูดอันทรงพลังบวกกับประกายตาอันมุ่งมั่นของผม ทำให้หมวดแพรพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เธอหันไปดึงตัวเบลล์และ ดร.เมย์ มุ่งหน้าสู่ป้อมปืนกลหนักหัวเรือทันที

ปัง!

ผมถีบประตูด้านข้างห้องโดยสารเปิดออก แล้วกระโจนร่างออกสู่ดาดฟ้าเรือตรวจการณ์ท่ามกลางสายฝนของน้ำทะเลและละอองพิษที่สาดกระเซ็น ลมทะเลพัดกรรโชกแรงจนเสื้อยืดของผมแนบไปกับแผงอกล่ำสัน

ในมือขวา... ผมกระชับ 'มีดสปาต้าอาบประกายแสงมังกรทอง' เล่มงาม ลำมีดเหล็กกล้าเปล่งแสงเรืองรองดั่งดาบศักดิ์สิทธิ์ ความร้อนระอุจากพลังแมงดาทำให้หยดน้ำทะเลที่ตกลงมาสัมผัสใบมีดระเหยกลายเป็นไอน้ำในเสี้ยววินาที

ฟิ้วววววววววววววววววววววววววววววว!!

หนวดยักษ์เส้นที่หนึ่งขนาดเท่าต้นตาลใหญ่ ฟาดดิ่งลงมาจากท้องฟ้าหมายจะบดขยี้ร่างของผมให้แบนติดดาดฟ้าเรือ!

ผมไม่หลบ แต่ย่อตัวลงเล็กน้อย ถ่ายเทพลังมังกรลงสู่ปลายเท้า แล้วดีดตัวพุ่งทะยานสวนขึ้นไปกลางอากาศดั่งลูกศรทองคำ!

"ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!"

ฉับบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!

คมมีดสปาต้าสีทองตวัดผ่านอากาศเป็นทางยาวฟันทะลวงเนื้อหนวดของคราเคนซอมบี้ขาดสะบั้นราวกับฟันผ่านเต้าหู้! เนื้อเยื่อหนวดยักษ์หนักหลายตันขาดกระเด็นร่วงหล่นลงกระแทกดาดฟ้าเรือ เลือดสีม่วงดำส่งกลิ่นเหม็นเน่าพุ่งกระฉูดออกมาดั่งน้ำพุแตก!

กิ๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ!!

เสียงกรีดร้องโหยหวนของอสูรสมุทรดังกึกก้องจนแก้วหูแทบฉีกขาด มันบิดตัวด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส คลื่นน้ำทะเลซัดกระแทกจนเรือเอียงวูบอีกครั้ง

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงปืนกลหนักหัวเรือก็แผดเสียงคำรามลั่น!

บร้ารรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร!! บร้ารรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร!!

หมวดแพรและเบลล์ช่วยกันควบคุมปืนกลหนักลำกล้องคู่ Browning M2 สาด-่ากระสุนขนาด .50 นับร้อยนัดเข้าใส่ลูกตายักษ์สีเหลืองอำพันของอสูรทะเลอย่างแม่นยำ กระสุนเจาะทะลวงกระจกตาจนแตกกระจาย เลือดและของเหลวสีเหลืองข้นทะลักล้นออกมา คราเคนยักษ์บ้าคลั่งตาบอดไปหนึ่งข้าง มันอ้าจะงอยปากกว้างเพื่อส่งเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด

"ตอนนี้แหละต้า! ปากมันเปิดแล้ว!" ดร.เมย์ ตะโกนลั่นผ่านระบบสื่อสาร

ผมที่กำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศเหนือผิวน้ำ อาศัยแรงเหวี่ยงเหยียบลงบนซากหนวดที่ดิ้นพล่าน แล้วกระโดดพุ่งตรงดิ่งไปยังจะงอยปากยักษ์ของมันทันที!

จากช่องเก็บของในระบบเทพแมงดา ผมคว้า 'ลูกระเบิดพลาสม่าแรงดันสูง (High-Yield Plasma Grenade)' ขนาดเท่าลูกแตงโมออกมาสองลูก ปลดสลักชนวนระเบิดด้วยฟันอย่างดุดัน!

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

"เอาของหวานไปกินซะ ไอ้ปลาหมึกนรก!"

ผมขว้างลูกระเบิดพลาสม่าทั้งสองลูกพุ่งตรงเข้าสู่ลำคอส่วนลึกของคราเคนยักษ์อย่างแม่นยำ ก่อนจะใช้ปลายเท้าถีบขอบจะงอยปากของมันเพื่อส่งตัวเองดีดตัวพุ่งกลับมาลงบนดาดฟ้าเรือตรวจการณ์อย่างสง่างาม!

"หมอบลงทุกคน!" ผมตะโกนสั่งพร้อมกับกระโจนเข้าไปกอดร่างของหมวดแพร เบลล์ และ ดร.เมย์ ไว้ในอ้อมแขน ใช้แผ่นหลังสีทองกำยำของผมเป็นเกราะกำบังให้สาวๆ

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

เสียงระเบิดพลาสม่าภายในร่างของอสูรสมุทรดังสนั่นหวั่นไหว ลำตัวของมันพองขยายออกก่อนจะฉีกขาดระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจากภายในสู่ภายนอก!

ลูกไฟพลาสม่าสีฟ้าครามเผาผลาญอวัยวะภายในจนไหม้เกรียม เนื้อปลาหมึกเน่าและหนวดที่เหลือแหลกละเอียดกลายเป็นละอองฝนเลือดสีม่วงดำตกลงสู่ผืนน้ำทะเล คลื่นกระแทกซัดผิวน้ำจนเกิดเป็นระลอกคลื่นยักษ์กระจายตัวออกไปไกลหลายไมล์ทะเล

ผืนน้ำที่เคยเดือดพล่าน... ค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงซากปรักหักพังและควันจางๆ ลอยเหนือน้ำ

[ ติ๊ง! สังหาร 'คราเคนซอมบี้ระดับบอสใต้สมุทร' สำเร็จ! ]

[ โฮสต์ได้รับแต้มเทพแมงดา +100,000 แต้ม! ]

[ ได้รับไอเทมพิเศษ: 'ไข่มุกชีวภาพใต้สมุทร (Deep-Sea Bio Pearl)' ใช้สำหรับฟื้นฟูพลังชีวิตและสกัดเซรุ่มต้านพิษรังสี! ]

"ต้า... ต้าปลอดภัยใช่ไหมคะ?!" หมวดแพรผงกศีรษะขึ้นมาจากอ้อมอกผม สองมือเรียวลูบไล้ไปตามแผ่นอกและใบหน้าของผมด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง

"ฉันไม่เป็นไรเลยสักนิดแพร สบายมาก" ผมยิ้มตอบ พลางก้มลงจุ๊บหน้าผากเนียนของเธอเบาๆ

เบลล์และ ดร.เมย์ ต่างโผเข้ามากอดผมแน่นด้วยความโล่งอก ดร.เมย์ขยับแว่นพลางถอนหายใจยาว: "พลังของต้า... มันก้าวข้ามขีดจำกัดทางชีววิทยาของมนุษย์ไปไกลมากจริงๆ ค่ะ เมย์ทึ่งจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว"

"คิกๆ ก็ผัวพวกเราเป็นยอดมนุษย์นี่นา!" เบลล์หัวเราะร่าอย่างภาคภูมิใจ

เมื่อเคลียร์น่านน้ำเปิดทางได้สำเร็จ เบลล์รีบวิ่งกลับไปตรวจสอบระบบขับเคลื่อนของเรือตรวจการณ์ โชคดีที่โครงสร้างหลักยังไม่พังทลาย เธอสตาร์ทเครื่องยนต์ดีเซลทางทะเล นำเรือมุ่งหน้าแล่นตัดคลื่นทะเลลึกออกสู่อ่าวไทยตามพิกัดรหัสศูนย์เจ็ดทันที

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ท่ามกลางหมอกควันสีเทาเหนือน่านน้ำเปิด...

เงามหึมาสีเทาเงินดั่งเกาะเหล็กลอยน้ำขนาดยักษ์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นสู่สายตาของพวกเรา!

มันคือเรือบรรทุกเครื่องบินพลังงานนิวเคลียร์ขนาดยักษ์ ความยาวกว่าสามร้อยเมตร ดาดฟ้าบินกว้างขวางมีเครื่องบินรบจอดเรียงรายอยู่สองสามลำ เสากระโดงเรดาร์และป้อมปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยานตระหง่านท้าทายฟ้า มีตัวอักษรภาษาอังกฤษสีขาวขนาดใหญ่สลักอยู่ข้างลำเรือ:

**"EDEN CARRIER - 01"**

"เรามาถึงแล้ว... เรือบรรทุกเครื่องบินเอเดน!" หมวดแพรพึมพำด้วยความตื่นเต้น

เบลล์ชะลอความเร็วเรือตรวจการณ์ นำเรือเข้าเทียบท่าข้างกาบเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดยักษ์ตรงจุดบันไดเทียบเรือฉุกเฉิน

ทว่า... ในวินาทีที่เรือตรวจการณ์เทียบท่าสนิท และบันไดลิงเหล็กถูกปลดปล่อยทิ้งตัวลงมาสู่ดาดฟ้าเรือของพวกเรา...

แกร๊ก!

เสียงขึ้นลำกล้องปืนไรเฟิลจู่โจมทางทหารดังขึ้นอย่างเฉียบขาดจากด้านบน!

ปลายกระบอกปืนไรเฟิล M4A1 สีดำมะเมื่อมที่ติดดาบปลายปืนแหลมคม ถูกเล็งตรงดิ่งลงมาจ่อชิดเข้าที่กึ่งกลางหน้าผากของผมอย่างแม่นยำในระยะไม่ถึงสองเมตร!

และผู้ที่เหนี่ยวไกปืนอยู่นั้น...

คือหญิงสาวรูปร่างสูงเพรียวสง่างามราวกับนางแบบ วัยประมาณสามสิบปี สวมเครื่องแบบนายทหารเรือสีขาวบริสุทธิ์รัดรูปแนบเนื้อ ที่ขับเน้นทรวดทรงอกเป็นอก เอวคอดกิ่ว และสะโพกผายอวบอัดสะบึมจนกระดุมเสื้อแทบปริ หมวกนายทหารเรือสีกรมท่าประดับตราสมอทองคำสวมเอียงอย่างทะมัดทะแมง ดวงตาเรียวคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวใต้แพขนตายาว จ้องมองผมด้วยแววตาเย่อหยิ่ง เย็นเยียบ และไม่ยอมก้มหัวให้ใครในใต้หล้า!

เธอคือ **"ผู้การวิเวียน"** จอมพลหญิงเหล็กผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองเรือเอเดน!

"อย่าขยับแม้แต่มิลลิเมตรเดียว!" วิเวียนแผดเสียงสั่งด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจและเด็ดเดี่ยว "ยกมือขึ้นเหนือศีรษะซะ พวกโจรสลัดชั้นต่ำ! ใครอนุญาตให้พวกแกแล่นเรือเข้ามาในน่านน้ำควบคุมของกองทัพเรือ?!"

ปลายกระบอกปืนเย็นเยียบกดแนบชิดหน้าผากของผม ท่ามกลางสายลมทะเลที่พัดกรรโชก...

การเผชิญหน้าอันดุเดือดระหว่างเจ้าชีวิตแห่งแดนร้าง กับจอมพลหญิงเหล็กผู้เย่อหยิ่ง ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!