เรื่อง พิธีร่านมนต์ดำ

คำถาม๴ั้๤ ๆ ประโยคเดียวจากปากของสามี ดั่งสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกบาลของฉันจนสมองขาวโพลน!

ร่างกายของฉันแข็งทื่อไปทั้งร่าง เลือดในกายเย็นเฉียบ ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลักออกมานอกอก แววตาของพี่วินที่จ้องมองมาในระยะประชิด มันไ๬่ได้มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับลุกโชนไปด้วยประกายแห่งความจริงที่เขาได้เห็นมาทั้งหมดกับตาตัวเอง!

"พะ... พี่วิน..."

ฉันเค้นเสียงสั่นเครืออกมาจากลำคอที่แห้งผาก น้ำตาเม็ดใสเอ่อรื้นขึ้นมาคลอเบ้าตาก่อนจะไหลพรากลงมาอาบสองแก้มอย่างไ๬่อาจกลั้นได้อีกต่อไป "พี่วิน... รู้... รู้เหรอคะ..."

"พี่เห็นครับ..." พี่วินเอ่ยเสียงนุ่มทว่าหนักแน่น ปลายนิ้วของเขายังคงลูบไล้อยู่บนคราบน้ำกามที่แห้งกรังตรงโคนขาอ่อนของฉันอย่างแผ่วเบา "พี่ตื่นขึ้นมาไ๬่เจอมิ้นบนเตียง... พี่เป็นห่วงกลัวมิ้นจะเป็นอะไร ก็เลยเดินตามออกไปที่สวนท้ายคฤหาสน์... แล้วพี่ก็เห็นทุกอย่างผ่านรอยแยกผนังไม้สัก"

"ฮืออ...! พี่วิน! มิ้นขอโทษค่ะ! มิ้นผิดไปแล้ว!"

ฉันปล่อยโฮออกมาสุดเสียง ยกสองมือที่สั่นระริกขึ้นพนมไหว้ปรกอกสามี ร่างกายบอบบางบิดสั่นสะอื้นไห้จนตัวโยนด้วยความรู้สึกผิดบาปอันมหาศาลที่กัดกินจิตใจจนแหลกสลาย

"มิ้นไ๬่ได้ตั้งใจจะทรยศพี่วินนะคะ... ฮึก... มิ้นไ๬่ได้อยากทำเลย! แต่มันเป็นทางเดียวที่จะช่วยชีวิตพี่๸า๷ได้จริง ๆ ยายบัวบอกว่ามนต์ดำอวิชชาสายต่ำโบราณมันเกาะกินมดลูกของพี่๸า๷จนเน่าเปื่อย... มีแต่น้องมิ้นคนเดียวที่มีปานแดงบนโคกเนื้อที่จะช่วยถ่ายเทพลังหยางของพี่กฤชไปล้างอาถรรพ์ได้... ถ้ามิ้นไ๬่ยอม พี่๸า๷ต้องตายแน่ ๆ ค่ะพี่วิน! ฮืออ... มิ้นยอมรับผิดทุกอย่าง พี่วินจะด่า จะตบตี จะหย่ากับมิ้นก็ได้... แต่มิ้นขอร้อง อย่าเกลียดมิ้นเลยนะคะ... ฮึก..."

ฉันก้มหน้าฟุบลงกับแผงอกของสามี ร้องไห้สะอึกสะอื้นปานใจจะขาด รอคอยรับแรงอารมณ์ การด่าทอ หรือการผลักไสไล่ส่งอย่างที่ผู้หญิงคบชู้สมควรจะได้รับ ฉันเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องถูกประณาม

ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง!

ฝ่ามืออบอุ่นของพี่วินไ๬่ได้เงื้อขึ้นตบตี... แต่กลับค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมาลูบไล้เส้นผมนุ่มสลวยของฉันอย่างอ่อนโยน ก่อนที่ท่อนแขนแข็งแรงจะรวบกอดกระชับร่างของฉันเข้าแนบอกอย่างทะนุถนอม สัมผัสของสามีทำให้ฉันหยุดชะงักด้วยความประหลาดใจ

"โธ่... มิ้นคนดีของพี่..." เสียงกระซิบของพี่วินนุ่มนวลและอ่อนโยนเกินกว่าที่ฉันจะคาดคิด "พี่ไ๬่ได้โกรธมิ้นเลยสักนิด... พี่เข้าใจแล้วครับว่าทำไมมิ้นถึงต้องทำแบบนั้น"

"คะ... พี่วิน... ไ๬่โกรธมิ้นจริง ๆ เหรอคะ..." ฉันเงยหน้าขึ้นมองสามีทั้งน้ำตา แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและงุนงงสุดขีด

"พี่ไ๬่โกรธหรอกครับ... มิ้นทำเพื่อช่วยชีวิตคนในครอบครัว มิ้นคือผู้เสียสละที่ยิ่งใหญ่ที่สุดต่างหาก"

พี่วินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนของฉันอย่างอ่อนโยน ก่อนที่เขาจะก้มลงจูบซับเปลือกตา พวงแก้ม และประกบจูบริมฝีปากของฉันอย่างดูดดื่ม จูบของพี่วินเต็มไปด้วยความกระหายที่ร้อนแรงกว่าทุกครั้ง ลิ้นของเขาสอดแทรกเข้ามาดูดชิมรสสัมผัสในโพรงปากของฉันอย่างลึกซึ้ง พลางสูดดมกลิ่นกายสาวที่เพิ่งผ่านศึกรักมาอย่างหลงใหล

เมื่อผละริมฝีปากออก แววตาของพี่วินกลับเริ่มฉายประกายความเร่าร้อนอันวิปริตที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก "แต่รู้ไหมมิ้น... ตอนที่พี่ยืนดูมิ้นอยู่หลังรอยแยกไม้นั่นน่ะ... ภาพที่มิ้นนอนโก่งก้น อ้าขาร้องครางให้พี่กฤชกระแทกควยเข้าไป... มันสวยงามและมีเสน่ห์เหลือเกิน..."

"พะ... พี่วิน..." ฉันเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"พี่ไ๬่เคยเห็นมิ้นในมุมนั้นมาก่อนเลย..." พี่วินโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู ลมหายใจของเขาเริ่มหอบกระชั้นถี่และร้อนผ่าว "มิ้นที่แสนเรียบร้อย อ่อนหวาน ดั่งผ้าพับไว้ของพี่... พอบทจะร่านร้อนขึ้นมา มิ้นกลับตอดรัด-วยพี่กฤชจนแน่นแทบคลั่ง ร้องครางเสียงหวานจนพี่ที่ยืนดูอยู่ข้างนอก... ทนไ๬่ไหวจนต้องควักควยออกมารูดชักว่าวตามไปด้วย!"

คำสารภาพอันเปิดเผยของสามี ทำเอาฉันหน้าร้อนผ่าวจนแทบไหม้เกรียม ความอับอายปนความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างเมื่อนึกถึงภาพที่สามีช่วยตัวเองอยู่หลังบานไม้

"พี่ชอบเห็นมิ้นโดนทำแบบนั้น..." พี่วินพูดความจริงในก้นบึ้งของหัวใจออกมาอย่างหมดเปลือก ดวงตาของเขาฉ่ำเยิ้มไปด้วยตัณหา มือของเขาลูบไล้สะโพกของฉันอย่างหิวกระหาย "ควยพี่กฤชใหญ่มาก... ใหญ่กว่าของพี่เกือบเท่าตัว มิ้นคงเสียวมากใช่ไหมครับตอนที่โดนดุ้นเนื้ออวบหนานั่นแทงเข้ามาจนมิดมดลูก?"

"ฮึก... พี่วิน... อย่าถามแบบนั้นสิคะ... มิ้นอาย..." ฉันซุกหน้าหนีลงกับซอกคอเขาด้วยความขัดเขินอย่างถึงที่สุด

"ไ๬่ต้องอายหรอกมิ้น... ยิ่งมิ้นอาย พี่ก็ยิ่งมีอารมณ์ คราวหน้าถ้าต้องทำพิธีอีก พี่จะไ๬่ปล่อยให้มิ้นต้องไปเผชิญหน้าคนเดียวแล้วนะ" พี่วินประคองใบหน้าของฉันขึ้นมา สบตาฉันด้วยสายตาที่แน่วแน่ "พี่จะไปด้วย... พี่จะเข้าไปยืนดูอยู่ข้าง ๆ แท่นบูชา จะคอยช่วยดูแล คอยจูบปลอบ คอยจับร่างมิ้นไว้ให้พี่กฤชกระแทกเข้ามาได้อย่างถนัด... มิ้นยอมให้พี่ไปด้วยไหมครับ?"

ข้อเสนออันแปลกประหลาดที่แหกทุกกฎเกณฑ์ของคำว่าสามีภรรยา ทำเอาฉันตัวสั่นสะท้านไปหมด ทว่าลึก ๆ ภายในร่างกายที่ถูกครอบงำด้วยมนต์มารราคะ ร่องเนื้อด้านล่างกลับกระตุกตอดรัดตอบรับความคิดนั้นอย่างน่าละอาย! สองจิตสองใจระหว่างความผิดชอบชั่วดีกับความร่านร้อนที่เริ่มก่อตัวขึ้นในจิตใต้สำนึก

และในขณะที่บรรยากาศบนเตียงกำลังตกอยู่ในความเงียบงันอันตึงเครียดอยู่นั้นเอง...

*ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!*

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งร้อน ก่อนที่บานประตูห้องนอนจะถูกผลักเปิดออก!

ร่างสูงใหญ่กำยำของพี่กฤชในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขน ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอย่างถึงขีดสุด สองตาคมดุแดงก่ำ ทันทีที่เขาก้าวเข้ามา เขาก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพฉันกับพี่วินนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียง

"พี่กฤช..." พี่วินขยับตัวลุกขึ้นนั่ง พลางดึงผ้าห่มคลุมร่างให้ฉันอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาของชายหนุ่มทั้งสองคนสบประสานกันอย่างมีความหมายที่ยากจะอธิบาย

พี่กฤชสูดหายใจลึก สันกรามขบแน่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความร้อนใจเรื่องอาการป่วยของพี่สะใภ้ ทว่าเมื่อสบตากับฉัน แววตานั้นกลับแฝงความห่วงใยและเสน่หาที่ซ่อนไว้ไ๬่อยู่

"วิน... มิ้น... อาการของ๸า๷มันไ๬่จบแ๦่๲ี้!"

"เกิดอะไรขึ้นครับพี่กฤช?!" พี่วินถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

พี่กฤชเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง แผ่รังสีแห่งอำนาจและความกังวลใจลงมาค้ำร่างของพวกเราทั้งคู่

"เมื่อกี้๸า๷สำรอกลิ่มเลือดสีดำออกมาอีกรอบ... ยายบัวตรวจดูแล้วบอกว่า มนต์ดำที่ฝังลึกในมดลูกมันเริ่มดิ้นรนต่อต้าน น้ำกามแค่ครั้งเดียวของพี่... มันยังไ๬่พอที่จะล้างรากเสนียดออกไปได้หมด!"

พี่กฤชหันขวับมามองสบตากับฉัน ดวงตาคมดุคู่นั้นทอประกายแห่งความรักใคร่และเว้าวอน ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของฉันสั่นไหว...

"คืนนี้... เราต้องทำพิธีต่ออีกรอบ!" พี่กฤชเว้นจังหวะ สายตาเลื่อนไปสบตากับพี่วินอย่างจริงจัง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนใจปนเจ็บปวด "และคราวนี้ อาถรรพ์มันจะดิ้นรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า... ถ้าพลาด ๸า๷จะไ๬่รอด และตัวมิ้นเองก็จะถูกไอเสนียดตีกลับจนเสียสติ พี่กลัวว่ามิ้นจะรับแรงสะเทือนไ๬่ไหว วิน... แกต้องเข้าไปในเรือนไม้ด้วย แกต้องเป็นคนช่วยจับยึดร่างเมียแกเอาไว้ ช่วยปลอบขวัญมิ้นตอนที่พี่กำลังส่งพลังอาคมเข้าไปในมดลูก!"

พี่กฤชก้าวเข้ามาใกล้เตียงอีกก้าว สายตาคมดุคู่นั้นก้มลงมองสบตากับฉันอย่างลึกซึ้ง แววตาของพี่ชายร่างสูงใหญ่กำยำผู้ทรงอำนาจ บัดนี้เต็มไปด้วยความเว้าวอนและความสงสารจับใจ เขาไ๬่ได้มองฉันเป็นเพียงแค่สะพานบุญหรือเครื่องมือไสยศาสตร์อีกต่อไป แต่คือผู้หญิงที่เขารู้สึกผูกพันและหวงแหนอย่างที่สุด

"มิ้น... พี่ขอโทษนะคนดีที่ต้องลากมิ้นมารับกรรมแบบนี้..." พี่กฤชเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะท้าน มือหนาใหญ่เอื้อมมาลูบศีรษะของฉันอย่างแผ่วเบา "ถ้ามิ้นไ๬่ไหว มิ้นปฏิเสธพี่ได้เลยนะ... พี่จะไ๬่บังคับมิ้นเลยสักคำเดียว"

คำพูดที่ให้เกียรติและเต็มไปด้วยความอบอุ่นของพี่กฤช ทำเอาหัวใจของฉันกระตุกวูบ น้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดกลับเอ่อรื้นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นทั้งสายตาของพี่ชายที่แสนดีและสายตาของสามีที่มองมาด้วยความหวังและเสน่หา ฉันจะปฏิเสธโชคชะตานี้ได้อย่างไร

"น้องมิ้น... น้องมิ้นยอมค่ะพี่กฤช..." ฉันกลั้นสะอื้น ตอบรับออกไปด้วยหัวใจที่เต้นระทึก "เพื่อช่วยพี่๸า๷ เพื่อครอบครัวของเรา... คืนนี้น้องมิ้นจะยอมทำทุกอย่างค่ะ"

พี่วินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอื้อมมือมากุมมือฉันไว้แน่น สบตากับพี่ชายบุญธรรมด้วยแววตาที่ร้อนผ่าวและเปี่ยมล้นไปด้วยข้อตกลงลับที่ไร้เสียง... ข้อตกลงที่จะนำพาชีวิตคู่ของพวกเราดำดิ่งลงสู่ห้วงตัณหาอันไร้จุดสิ้นสุด!