เรื่อง พิธีร่านมนต์ดำ

แสงอรุณ๱ุ่๹ของเ๰้าวันใ๮๣่สาดส่อง๧๪๨๵่า๞ช่อง๮๞้า๻่า๫ไม้๼ั๠ของเรือนไ๿๾ กลิ่นไอฝนที่เพิ่งสร่างซาผสมผสานกับกลิ่นดอกราตรีที่เริ่มโรยตัว ให้ความรู้สึกสดชื่นและเงียบสงบอย่างประหลาด ราวกับความบ้าคลั่งและมหาพิธีกรรมอันเร่าร้อนเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้นจริง

ฉันค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ร่างกายที่เคยอ่อนล้ากลับสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ผิวพรรณทั่วเรือนร่างขาวผ่องเปล่งปลั่งมีเลือดฝาดสีชมพูระเรื่อดั่งผลท้อสุกงอม รอยคราบน้ำรักของพี่วินและพี่กฤชที่เคยแห้งกรังตามหน้าท้องและง่ามขา บัดนี้ถูกชำระล้างออกไปหมดแล้วด้วยฝีมือของชายทั้งสองที่ช่วยกันเช็ดตัวดูแลฉันอย่างทะนุถนอมเมื่อตอนใกล้๱ุ่๹

"อื้มม..."

ฉันบิดกายเหยียดแขนขาบนฟูกนอนนุ่มในห้องนอนใหญ่ เสียงครางหวานหลุดออกมาจากลำคออย่างเป็นธรรมชาติ ทว่า... วินาทีที่ขยับตัว เสียดสีกับผืนผ้าห่มแพรเนื้อละเอียด ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็แล่นปราดเข้าสู่ไขสันหลังทันที!

*ซี้ดด...*

ยอดอกสีชมพูทั้งสองข้างแข็งชันเป็นไตเมื่อสัมผัสกับเนื้อผ้า ร่องสวาทเบื้องล่างที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาตลอดทั้งคืน แทนที่จะระบมหรือเมื่อยล้า กลับเต้นตุบ ๆ ร้อนผ่าว และหลั่งหยาดน้ำใสเหนียวหนืดออกมาเคลือบกลีบเนื้ออีกครั้งอย่างไม่น่าเชื่อ!

ความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วอยู่กลางอก... รอยปานแดงรูปหยดน้ำกำลังแผ่ไออุ่นอันซ่านเสียวออกมาอย่างต่อเนื่อง

ฉันเอื้อมมือลูบเนินอกตัวเองช้า ๆ นิ้วมือสัมผัสโดนรอยปานแดงที่นูนเด่นขึ้นมาเล็กน้อย ผิวเนื้อตรงจุดนั้นนุ่มลื่นและร้อนจัดดั่งถ้วยชาอุ่น ๆ แค่ปลายนิ้วสัมผัสเบา ๆ ความเสียวซ่านก็แล่นกระตุกวาบไปทั่วท้องน้อยจนฉันต้องเผลอขมิบร่องเนื้อเบื้องล่างเข้าหากันแน่น

"ทำไม... ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้อีกล่ะ..." ฉันพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน แววตาที่สะท้อนในกระจกบานใหญ่ตรงโต๊ะเครื่องแป้งดูฉ่ำเยิ้มและเย้ายวนเกินกว่าจะเป็นแววตาของเด็กสาวขี้อายคนเดิม

ในขณะนั้นเอง เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับร่างของพี่วินที่เดินก้าวเข้ามาในห้อง สามีของฉันสวมกางเกงผ้าฝ้ายขายาวตัวเดียว เปลือยท่อนบน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนที่มีรอยข่วนบาง ๆ จากฝีมือของฉันเมื่อคืน ใบหน้าของพี่วินดูสดใสและอิ่มเอมอย่างเห็นได้ชัด ในมือของเขาถือถ้วยน้ำขิงร้อน ๆ โชยควันกรุ่น

"มิ้น... ตื่นแล้วเหรอคนดี" พี่วินส่งยิ้มละมุนให้ฉัน เขาวางถ้วยน้ำขิงลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ โน้มตัวลงมาจูบขมับของฉันอย่างรักใคร่ "เป็นยังไงบ้างครับ รู้สึกเพลียหรือเจ็บตรงไหนไหม?"

"ไม่เจ็บเลยค่ะพี่วิน... แปลกมาก มิ้นรู้สึกสดชื่นแล้วก็... ร้อน ๆ ยังไงไม่รู้ค่ะ" ฉันตอบเสียงแผ่ว สบตาสามีด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยเสน่หาอย่างที่ฉันเองก็ควบคุมไม่ได้

พี่วินยิ้มกว้าง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโล่งใจอย่างที่สุด "โล่งอกไปที... มิ้นรู้ไหม เมื่อเ๰้าพี่เพิ่งไปดูอาการพี่ดาวมา ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นจริง ๆ มิ้น! อาการเพ้อคลั่งและผื่นดำตามตัวของพี่ดาวจางหายไปเกือบหมดแล้ว! ท่านั่งสวดมนต์ได้ ใบหน้ามีสีเลือดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด พี่กฤชบอกว่ามนต์ดำที่กดทับดวงจิตของพี่ดาวถูกพลังหยินหยางบริสุทธิ์ของมิ้นช่วยดูดซับและสลายออกไปแล้ว!"

"จริงเหรอคะพี่วิน!" ฉันร้องออกมาด้วยความยินดี หัวใจพองโตเมื่อรู้ว่าความเสียสละของตัวเองสามารถช่วยชีวิตพี่สะใภ้ได้จริง ๆ

"จริงสิครับคนดี... มิ้นคือผู้มีพระคุณของตระกูลเราเลยนะ" พี่วินประคองใบหน้าของฉันขึ้นมา สบตาลึกซึ้ง ก่อนจะค่อย ๆ โน้มลงมาประกบจูบปากฉันอย่างดูดดื่มเนิ่นนาน ลิ้นของสามีสอดแทรกเข้ามาทักทายอย่างอ่อนโยน เพื่อมอบความอบอุ่นและคลายความกังวลให้ฉัน

*จ๊วบ... อื้มม...*

แต่แทนที่จูบนั้นจะทำให้ฉันสงบลง... ร่างกายของฉันกลับตอบสนองอย่างหิวกระหาย! ลิ้นของฉันตวัดรัดลิ้นของพี่วินอย่างดูดดื่ม สองแขนยกขึ้นโอบรอบคอแกร่งของเขาไว้แน่น แอ่นอกบอบบางบดเบียดเข้ากับแผงอกเปลือยเปล่าของสามีอย่างเปิดเผย ยอดอกที่แข็งเป็นไตบดขยี้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนพี่วินถึงกับสะดุ้ง สะโพกของฉันเริ่มร่อนบดไปกับฟูกนอนอย่างไม่อาจควบคุม

"อื้มม... มิ้น... จ๊วบ..." พี่วินผละริมฝีปากออกช้า ๆ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนตื่นตัว ลมหายใจของสามีเริ่มติดขัดเมื่อเห็นท่าทีรุกรานอันร้อนแรงของฉัน

"พี่วินขา... มิ้น... มิ้นอยากจูบอีก..." ฉันกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า แววตาฉ่ำหวานเย้ายวนดั่งนางแมวยั่วสวาท ฉันค่อย ๆ ปลดผ้าห่มออกจากร่างอย่างช้า ๆ ปล่อยให้มันร่วงหล่นลงไปกองที่ปลายเตียง เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าอันงดงามหมดจด ไร้ซึ่งเสื้อผ้าอาภรณ์แม้แต่ชิ้นเดียว!

ผิวขาวเนียนละเอียดดั่งน้ำนมสะท้อนแสงแดดยามเ๰้า ทรวดทรงองค์เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายอวบอัด และตรงหว่างขา... ร่องเนื้ออวบอูมสีแดงสดที่ยังคงชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นใสเยิ้ม กำลังเปิดอ้าอวดความงดงามอย่างไม่คิดจะปิดบัง

พี่วินกลืนน้ำลายลงคอดัง *เอื๊อก* ลำเอ็นใต้กางเกงผ้าฝ้ายเริ่มดันพองโตขึ้นมาทันที "มิ้น... ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะครับคนดี เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก..."

"มิ้นร้อนค่ะพี่วิน... ร้อนไปทั้งตัวเลย ใส่เสื้อผ้าแล้วมันอึดอัด... มันเสียดสีตรงนี้ไปหมดเลยค่ะ" ฉันไม่เพียงแต่พูด แต่ยังจับมือของพี่วินมาวางทาบลงบนเนินอกอวบอิ่มของตัวเอง นำพานิ้วของสามีให้ลูบไล้ผ่านยอดอกที่แข็งเกร็ง และเลื่อนลงมาสัมผัสรอยปานแดงรูปหยดน้ำ

"ซี้ดด... มิ้น..." พี่วินครางเสียงพร่า ร่างกายของเขาเกร็งแน่นเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผะผ่าวที่แผ่ออกมาจากเนินอกของเมียรัก

"พี่วินช่วยมิ้นหน่อยสิคะ... ร่องของมิ้นมันคัน มันแฉะไปหมดแล้ว..." ฉันกระซิบคำหวานที่ตรงไปตรงมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต มนต์เสน่ห์บางอย่างกำลังครอบงำจิตใจของฉัน ขับดันความร่านร้อนที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ให้ออกมาโลดแล่น

ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออกกว้าง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของพี่กฤชที่ก้าวเข้ามาในห้อง เขาสวมกางเกงสแล็กสีดำและเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบนสามเม็ด เผยให้เห็นรอย๼ั๠อาคมสีเข้มที่ล้นขึ้นมาถึงลำคอ ในมือถือตำราใบลานเก่าแก่เล่มหนึ่ง

"วิน... เรื่องอาการของพี่ดาว..."

พี่กฤชชะงักคำพูดไปในทันที! สายตาคมกริบของเขาจับจ้องมองมายังเตียงนอนกว้าง...

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ชายหนุ่มผู้สุขุมและทรงอำนาจถึงกับยืนนิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกึก!

ฉันกำลังนอนเปลือยกายอ้าซ่าอยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งจับมือของสามีวางไว้บนหน้าอก ส่วนอีกมือหนึ่งเลื่อนลงไปลูบคลึงกลีบเนื้อร่องสวาทของตัวเองอย่างลืมอาย น้ำเงี่ยนใสเยิ้มหยดเปรอะเปื้อนเรียวขาขาวผ่อง แววตาของฉันที่ตวัดมองสบตากับพี่กฤชไม่ได้มีความเขินอายเหมือนทุกครั้ง แต่กลับเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเชิญชวนและหิวกระหายในรสรักอย่างลึกซึ้ง!

"พี่กฤชขา..." ฉันส่งเสียงหวานหยดย้อย เรียวขายาวค่อย ๆ แยกออกกว้างขึ้นต่อหน้าต่อตาสองหนุ่ม "เข้ามาหามิ้นสิคะ... เข้ามาช่วยมิ้นอีกคน..."

พี่กฤชกลืนน้ำลายช้า ๆ แววตาคมเข้มที่เคยเปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็น บัดนี้วูบไหวด้วยความปรารถนาอันรุนแรงและร้อนรุ่ม ลำ-วยหนาใหญ่ใต้กางเกงสแล็กของเขาขยายตัวดันผ้าจนนูนเด่นเป็นลำยาวอย่างเห็นได้ชัด ทว่า... ด้วยสัญชาตญาณของจอมขมังเวท พี่กฤชสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ร้ายแรงยิ่งกว่า!

เขาก้าวเท้ายาว ๆ ตรงเข้ามาที่ข้างเตียงทันที ไม่สนใจความยั่วยวนของเรือนร่างเปลือยเปล่า แต่เขากลับทิ้งตัวลงคุกเข่า จ้องมองตรงไปที่เนินอกของฉันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก!

"มิ้น... อยู่นิ่ง ๆ ก่อนคนดี" พี่กฤชเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความร้อนรน มือหนาของเขายื่นมาแตะเหนือเนินอกของฉันโดยไม่สัมผัสเนื้อ ทว่าฝ่ามือของเขากลับสั่นสะท้านจากคลื่นความร้อนที่แผ่ออกมา!

"เกิดอะไรขึ้นครับพี่กฤช?!" พี่วินที่เริ่มได้สติ ถามขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นสีหน้าของพี่ชายบุญธรรม

พี่กฤชชี้ให้พี่วินดูรอยปานแดงบนเนินอกของฉัน...

บัดนี้ รอยปานแดงรูปหยดน้ำไม่ได้มีสีแดงสดตามปกติอีกต่อไป! 

แต่มันกลับขยายขนาดใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า ลวดลายรอบนอกแตกแขนงออกเป็นเส้นใยสีม่วงคล้ำคล้ายกับรากไม้ปีศาจ เลื้อยลามไปทั่วเนินอกขาวผ่อง และที่กลางรอยปานนั้น มีไอร้อนสีชมพูจาง ๆ ระเหยลอยกรุ่นขึ้นมาในอากาศอย่างน่าสะพรึงกลัว! ผิวเนื้อรอบ ๆ เต้นกระตุกตุบ ๆ ราวกับมีสิ่งมีชีวิตกำลังหายใจอยู่ใต้ผิวหนังของฉัน!

"มันไม่ใช่แค่คุณไสยธรรมดาจริง ๆ ด้วย..." พี่กฤชเอ่ยเสียงสั่นพร่า ใบหน้าหล่อเหลาซีดลงเล็กน้อย "พิธีเมื่อคืนช่วยถอนพิษมนต์ดำออกจากตัวพี่ดาวได้จริง... แต่พิษร้ายเหล่านั้น มันไม่ได้สลายไปไหนเลยวิน!"

"หมายความว่ายังไงครับพี่กฤช?!" พี่วินหน้าถอดสี รีบดึงผ้าห่มมาคลุมท่อนล่างของฉันไว้ด้วยความเป็นห่วง

พี่กฤชส่ายหน้าช้า ๆ แววตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดระคนเจ็บปวด "พิษมนต์ดำ... มันเปลี่ยนทิศทาง! รอยปานแดงของมิ้นทำหน้าที่เป็นหลุมดำดูดซับพิษร้ายทั้งหมดเข้ามาไว้ในตัวเธอ... และตอนนี้ มนต์ดำฝ่ายต่ำได้แปรสภาพกลายเป็น 'มารราคะ' ที่กำลังตื่นขึ้นมากลืนกินสติสัมปชัญญะของมิ้น!"

"อึก... อ๊าา... พี่กฤชขา... มิ้นร้อน... มิ้นต้องการของพวกพี่..." ฉันครางกระเส่า ไม่ได้รับรู้ถึงความน่ากลัวที่พวกเขากำลังพูดคุยกันเลยแม้แต่น้อย สองมือของฉันเอื้อมไปคว้าท่อนแขนแกร่งของพี่กฤช ดึงร่างสูงใหญ่ของเขาให้โน้มลงมาหา

พี่กฤชถูกดึงลงมาจนใบหน้าแนบชิดกับพวงแก้มของฉัน ลมหายใจร้อนผ่าวของฉันเป่ารดซอกคอของเขา พี่กฤชหลับตาลงแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ใคร่ที่กำลังปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง เขาโน้มลงจูบหน้าผากของฉันอย่างอ่อนโยน ลูบหัวปลอบประโลมฉันด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ

"มิ้น... อดทนไว้นะเด็กดีของพี่... พี่จะไม่ยอมให้มารราคะทำลายชีวิตมิ้นเด็ดขาด" พี่กฤชกระซิบข้างหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและลุ่มหลงอย่างแท้จริง

ก่อนที่พี่กฤชจะหันขวับไปสบตากับพี่วิน แววตาของเขากร้าวขึ้นด้วยความเด็ดเดี่ยว...

"วิน... เรามีเวลาไม่มากแล้ว ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ มิ้นจะถูกตัณหาราคะเผาผลาญจนกลายเป็นหญิงบ้ากามที่ขาดสติไปตลอดชีวิต!"

"แล้วเราต้องทำยังไงครับพี่กฤช! บอกผมมาเถอะ ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยมิ้น!" พี่วินร้องถามด้วยน้ำตารื้น

พี่กฤชสูดหายใจเข้าลึก ก้มมองตำราใบลานในมือ ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้บรรยากาศในห้องพลันเย็นเยียบลงทันตา...

"มีเพียงคนเดียวในแผ่นดินนี้ที่จะสะกดมารราคะตนนี้ได้... เราต้องพามิ้นไปหาอาจารย์หาญ ที่สำนักไสยเวทกลางป่าลึกให้เร็วที่สุด!"

แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง มินตรากลับเอื้อมมือลงไปกุมเป้ากางเกงของพี่กฤชและพี่วินพร้อมกัน แล้วออกแรงบีบเค้นลำเนื้อที่แข็งตึงของชายทั้งสองอย่างร่านร้อน พร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่แฝงแววปีศาจราคะ!

การต่อสู้กับมารราคะ... กำลังจะกลายเป็นบ่วงเสน่หาที่ไม่มีใครในเรือนนี้สามารถถอนตัวได้อีกต่อไป!