เรื่อง เเม่ทัพผู้นี้ร้ายนัก

สอง๼ัป๪า๮์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว...

สำหรับแม่ทัพที่ผ่านการฝึกฝนร่างกายมาอย่างทรหดอย่างข้า บาดแผลจากคมดาบที่สีข้างเริ่มตกสะเก็ดและสมานตัวจนแทบจะหายสนิทแล้ว เส้นเลือดและกล้ามเนื้อที่เคยฉีกขาดได้รับการฟื้นฟูด้วยฝีมือการเย็บแผลและตัวยาสมุนไพรชั้นเลิศของไป๋อัน ร่างกายของข้าแข็งแรงพอที่จะกระโดดขึ้นหลังม้าศึก ควงทวนหนักแปดสิบชั่ง หรือกวัดแกว่งดาบฟันศัตรูให้ขาดเป็นสองท่อนได้อย่างสบายๆ

แต่ทว่า... ในสมองของข้ากลับไม่มีความคิดที่จะจับดาบเลยแม้แต่น้อย

เพราะหากข้าหายดี... หากบาดแผลนี้หายสนิท... ข้ออ้างที่ข้าจะใช้รั้งตัวหมอน้อยให้อยู่ใกล้ๆ ก็จะหมดลงไปด้วย

ข้าจะยอมให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร

"รองแม่ทัพจ้าว" ข้าเอ่ยเรียกเสียงเข้มขณะยืนเปลือยท่อนบนอยู่กลางห้องพัก มัดกล้ามเนื้อทั่วร่างตึงแน่นทรงพลัง ไร้ร่องรอยของความอ่อนล้า

"ขอรับท่านแม่ทัพ" รองแม่ทัพจ้าวเดินเข้ามารายงานตัว แต่พอเห็นข้ายืนยืดเส้นยืดสายอย่างกระปรี้กระเปร่าก็ทำหน้าสงสัย

"ท่านแม่ทัพ แผลของท่านหายสนิทแล้วหรือขอรับ วันนี้ข้าจะได้เตรียมม้าศึกและนำทัพออกตรวจแนวชายแดน..."

"ใครบอกเจ้าว่าข้าหายดีแล้ว?" ข้าหันไปหรี่ตามองเขาด้วยสายตาดุดันจนรองแม่ทัพจ้าวสะดุ้งเฮือก

"เอ่อ... ตะ แต่ข้าเห็นท่านขยับตัวคล่องแคล่ว แผลก็ตกสะเก็ดแล้ว..."

"ข้ายังเจ็บมาก" ข้าตัดบทเสียงแข็ง

"เจ็บจนแทบจะเดินไม่ไหว ขยับแขนทีไรก็เจ็บแปลบไปถึงทรวงอก และที่สำคัญ... อาการบาดเจ็บภายในของข้ายังกำเริบเป็นพักๆ"

รองแม่ทัพจ้าวกะพริบตาปริบๆ มองแผ่นอกกำยำที่แข็งแกร่งดั่งหินผาของข้าสลับกับใบหน้าคมคายที่กำลังตีหน้าขึงขัง ก่อนที่ดวงตาของนายทหารคนสนิทจะค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นเมื่อเริ่มเข้าใจความนัย

"ทะ... ท่านแม่ทัพ หรือว่าท่าน..."

"รู้แล้วก็จงหุบปากให้สนิท" ข้ากระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

"อีกประเดี๋ยวหมอไป๋จะเดินข้ามรั้วมาตรวจแผลประจำวัน เจ้าจงออกไปทำหน้าที่ประคองข้า แสร้งทำเป็นว่าข้ากำลังทรุดหนัก เดินกะเผลก และไอแห้งๆ เข้าใจหรือไม่? หากเจ้าแสดงละครหลุดพิรุธแม้แต่นิดเดียว ข้าจะสั่งโบยเจ้าห้าสิบไม้แล้วส่งไปเฝ้าคอกม้าที่ชายแดนสุดขอบฟ้า"

"ขะ... เข้าใจแล้วขอรับ ข้าจะแสดงให้สมจริงที่สุดเลยขอรับ"

รองแม่ทัพจ้าวรีบกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก พยักหน้ารับคำสั่งอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่ข้าคุ้นเคยก็ดังแว่วมาจากทางรั้วไม้

ข้ารีบสวมเสื้อคลุมตัวยาวหลวมๆ ปลดสายรัดเอวให้เปิดอ้ากว้าง ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ แสร้งทำไหล่ห่อ คอตก และแกล้งส่งเสียงไอแห้งๆ ออกมาอย่างน่าเวทนาทันที

"แค่ก... แค่ก..."

---

ข้าถือกล่องยาสมุนไพรและผ้าพันแผลสะอาดเดินข้ามรั้วเตี้ยๆ มารายงานตัวที่เรือนพักของแม่ทัพกู้ตามหน้าที่ แต่ภาพที่ข้าเห็นตรงหน้ากลับทำให้ข้าต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังขา

ตรงลานดินหน้าเรือน ร่างสูงใหญ่ของกู้ฉางเฟิงกำลังถูกรองแม่ทัพจ้าวประคองเดินอย่างทุลักทุเล ขาข้างหนึ่งของแม่ทัพร่างยักษ์ลากไปกับพื้นราวกับคนเป็นอัมพาต ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเหยเก มือข้างหนึ่งกุมสีข้างแน่น อีกมือหนึ่งเกาะไหล่รองแม่ทัพไว้แน่นจนชุดเกราะของนายทหารแทบจะบุบ

"ท่านแม่ทัพ... ค่อยๆ ก้าวนะขอรับ... โอ๊ย อย่าเพิ่งล้มขอรับ"

รองแม่ทัพจ้าวส่งเสียงร้องโวยวายอย่างโอเวอร์แอคติ้ง ใบหน้าตื่นตระหนกจนเกินจริง

"แค่ก... แค่ก... จ้าวเอ๋อร์... ข้าคงไม่ไหวแล้ว... แผลที่สีข้าง๦ั๤ปวดร้าวไปถึงกระดูก..."

กู้ฉางเฟิงส่งเสียงแหบโหย ดวงตาหรี่ปรือราวกับคนใกล้จะหมดสติ

ข้ายืนกอดอกมองภาพละครปาหี่ตรงหน้าด้วยสายตานิ่งสนิท...

'นี่พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นหมอเทวดาหรือเป็นคนโง่กันแน่?'

ข้าเป็นคนเย็บแผลให้เขาเองกับมือ ข้ารู้ดีว่าแผลลึกกี่เซนติเมตร และสภาพร่างกายที่แข็งแกร่งดั่งวัวป่าของกู้ฉางเฟิงนั้นฟื้นตัวได้เร็วกว่าคนทั่วไปถึงสามเท่า เมื่อวานนี้ตอนที่ข้าแอบมองผ่านหน้าต่าง ข้ายังเห็นเขายกถังน้ำหนักหลายสิบชั่งด้วยมือข้างเดียวอยู่เลย แล้ววันนี้จะมาเดินขากะเผลก ไอแห้งๆ อะไรกัน

'เจ้าแม่ทัพจอมเจ้าเล่ห์... อยากเล่นละครนักใช่ไหม ได้ ข้าจะจัดให้สาสมใจ' ข้าแอบเค่นยิ้มในใจ

"ท่านแม่ทัพเป็นอะไรมากหรือไม่ขอรับ"

ข้าแสร้งทำเสียงตกอกตกใจ รีบก้าวเข้าไปช่วยประคองอีกข้างหนึ่ง

พอข้าเข้าไปแตะตัว กู้ฉางเฟิงก็ทิ้งน้ำหนักตัวมหาศาลลงมาที่ร่างของข้าทันที ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตวัดโอบรอบเอวบางของข้าอย่างแนบเนียน ใบหน้าคมคายโน้มลงมาแทบจะเกยอยู่บนไหล่ของข้า กลิ่นกายบุรุษอันร้อนแรงและกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ปะทะเข้ากับจมูกของข้าอย่างจังจนข้าเกือบจะเสียหลักล้ม

"ท่านหมอไป๋... เจ้ามาพอดี... ข้าเจ็บเหลือเกิน..."

เสียงทุ้มกระซิบข้างหูข้า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนขนอ่อนของข้าลุกเกรียว

"รีบพาท่านแม่ทัพเข้าไปในห้องตรวจเดี๋ยวนี้ขอรับ"

ข้าบอกรองแม่ทัพจ้าว ก่อนจะช่วยกันพยุงร่างยักษ์เข้าไปนั่งลงบนเตียงตรวจ

เมื่อเข้ามาในห้อง ข้าก็หันไปสั่งรองแม่ทัพจ้าว

"เจ้าออกไปรอด้านนอก ข้าจะตรวจร่างกายท่านแม่ทัพอย่างละเอียด"

"ขอรับ" รองแม่ทัพจ้าวรีบเผ่นหนีออกไปทันที ปล่อยให้ข้าอยู่ตามลำพังกับบุรุษตัวโตที่กำลังนั่งทำหน้าตาอิดโรยอยู่บนเตียง

ข้าเดินไปยืนตรงหน้ากู้ฉางเฟิง วางกล่องยาลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดเสื้อคลุมของเขาออกอย่างไม่เกรงใจ

สาบเสื้อคลุมแยกออกจากกัน เผยให้เห็นแผงอกกว้างกำยำที่เปลือยเปล่า กล้ามเนื้อหน้าท้องเรียงตัวสวยงามเป็นลอนคลื่นแน่นตึง ผิวสีแทนสุขภาพดีสะท้อนแสงแดดรำไร และที่สำคัญที่สุด... รอยแผลเย็บที่สีข้างด้านซ้ายแห้งสนิท ตกสะเก็ดเป็นเส้นเรียบเนียน ไม่มีอาการบวมแดงหรืออักเสบเลยแม้แต่น้อย

"ไหน... ท่านบอกว่าเจ็บตรงไหนนะขอรับ" ข้าแกล้งถามด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย

"ตรงนี้... ตรงสีข้าง และลามไปถึงหน้าอกด้านใน" กู้ฉางเฟิงชี้นิ้วลงบนแผ่นอกแกร่งของตัวเอง สายตาคมกริบจ้องมองข้าอย่างมีเลศนัย

"งั้นข้าต้องกดตรวจดูอย่างละเอียดเสียแล้ว..."

ข้ายกมือขึ้น วางปลายนิ้วเรียวทั้งห้าลงบนแผ่นอกตึงแน่นของเขา สัมผัสแรกคือความร้อนผ่าวและจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นตุบๆ อย่างหนักแน่นและรวดเร็ว ข้าเริ่มออกแรงกดและลูบไล้ไปตามมัดกล้ามเนื้อหน้าอก ลากไล่ลงมายังหน้าท้องลอนแน่นอย่างจงใจ

"อืม..." กู้ฉางเฟิงส่งเสียงครางทุ้มต่ำในลำคอ ร่างกายของเขาเกร็งแน่นขึ้นมาทันที กล้ามเนื้อหน้าท้องกระตุกรับสัมผัสของปลายนิ้วข้า

"เจ็บตรงนี้หรือไม่ขอรับ?" ข้ากดนิ้วลงบนกล้ามท้องแน่นหนั่น

"เจ็บ... แต่พอมือเจ้าลูบ... ๦ั๤รู้สึกดีขึ้นมาก"

เสียงของเขาเริ่มแหบพร่าและสั่นระริก สายตาที่มองข้าไม่ได้มีความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย มีแต่ไฟราคะและความปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ข้าลอบมองดูมังกรตัวโตที่กำลังติดกับ ข้าลากปลายนิ้วผ่านรอยแผลที่สีข้าง ก่อนจะจงใจออกแรง 'หยิก' เข้าที่ผิวเนื้อข้างรอยแผลอย่างแรง!

หมับ บิด

"โอ๊ย!" กู้ฉางเฟิงสะดุ้งสุดตัว ร้องเสียงหลงออกมาทันที ใบหน้าหล่อเหลาตื่นตระหนก

"เจ็บจริงๆ ด้วยสินะขอรับ"

ข้ากอดอก เลิกคิ้วมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ย

"แผลแห้งสนิทจนแทบจะหายดีแล้ว ผิวเนื้อรอบข้างก็ไม่อักเสบ แต่ท่านแม่ทัพกลับร้องโอดโอยจะเป็นจะตาย ข้าว่าโรคที่ท่านเป็นคงไม่ใช่พิษบาดแผลหรอกกระมัง... แต่เป็น 'โรคตอแหล' เสียมากกว่า"

กู้ฉางเฟิงชะงักไปเมื่อโดนข้าจับไต๋ได้คาหนังคาเขา แต่แทนที่เขาจะรู้สึกละอายใจ บุรุษหน้าหนาผู้นี้กลับหลุดหัวเราะหึๆ ในลำคอ แววตาพญาเหยี่ยวฉายประกายพึงพอใจอย่างที่สุด

"หมอน้อย... เจ้านี่ฉลาดและมือหนักไม่เปลี่ยนเลยนะ"

"ในเมื่อรู้ว่าแผลหายดีแล้ว ก็เลิกแกล้งป่วยเสียที พรุ่งนี้ข้าจะไม่มาตรวจ..."

ข้ายังพูดไม่ทันจบประโยค ฝ่ามือหนาใหญ่ของกู้ฉางเฟิงก็เอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดของข้าอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ย!"

แรงดึงมหาศาลกระชากร่างของข้าจนลอยละลิ่ว ข้าเสียหลักล้มพับลงไปทาบทับอยู่บนแผ่นอกกว้างที่เปลือยเปล่าของเขาอย่างจัง ใบหน้าของข้าจมลงกับซอกคออุ่นร้อน สองมือของข้าทาบอยู่บนมัดกล้ามอกที่แน่นตึง กลิ่นกายบุรุษที่หอมกรุ่นและร้อนแรงโอบล้อมตัวข้าไว้จนแทบสำลัก

"ปล่อยนะ กู้ฉางเฟิง ท่านจะทำอะไร"

ข้าดิ้นรน พยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ท่อนแขนแกร่งดั่งคีมเหล็กทั้งสองข้างของเขากลับรวบกอดเอวและแผ่นหลังของข้าไว้แน่น ดึงร่างของข้าให้แนบชิดกับกายหนาของเขาจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน

ตึกตัก! ตึกตัก!

เสียงหัวใจสองดวงเต้นกระหน่ำประสานกันเป็นจังหวะเดียวอย่างบ้าคลั่ง

"แผลภายนอกของข้าอาจจะหายแล้ว..."

กู้ฉางเฟิงโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหยักลึกเฉียดผ่านพวงแก้มขาวเนียนของข้าไปกระซิบที่ข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่อัดแน่น

"แต่แผลในใจของข้า... ๦ั๤ยังไม่หาย"

"ท่านพูดเรื่องบ้าอะไร..." ข้าตัวสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสได้ถึงริมฝีปากร้อนผ่าวที่ขบเม้มติ่งหูของข้าเบาๆ

"ตั้งแต่เจ้ากดข้าลงเตียงในวันนั้น... ตั้งแต่เจ้าชี้นิ้วด่าข้าอย่างไม่กลัวตาย... หัวใจของข้าก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย"

กู้ฉางเฟิงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาบนแผ่นหลังของข้า

"ข้าไม่อยากให้เจ้าเลิกมาดูแลข้า... ไป๋อัน ข้าอยากให้เจ้ามองแค่ข้า อยู่ใกล้ๆ ข้า... ตลอดไป"

ดวงตาของข้าเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดเป็นจุณ คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาและสายตาร้อนแรงที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาข้านั้น ทำให้หัวใจของข้าสับสนวุ่นวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทว่า... ก่อนที่ข้าจะได้เอ่ยปากด่าหรือผลักเขาออกไป ท้องฟ้าด้านนอกที่เคยแจ่มใสก็พลันมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน ลมพายุหมุนกรรโชกแรงจนหน้าต่างไม้เปิดกระแทกปังๆ พร้อมกับเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง

ครืนนนนน ซ่าาาาาา

สายฝน-่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว พายุฝนที่รุนแรงที่สุดในรอบปีได้พัดถล่มเมืองชายแดนเหนือเข้าอย่างจัง... และ๦ั๤กำลังจะเปลี่ยนแปลงค่ำ๦ื๲๲ี้ไปตลอดกาล