เรื่อง พี่เลี้ยงซ่อนรัก

“คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ”

“ไม่เข้าใจ” เขายกโทรศัพท์ให้เธอดู หน้าจอยังคงแสดงคลิปวิดีโอร่วมรักที่เธอคงไม่คิดว่าสามีจะไ๪้เห็น

“งั้นคุณช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยสิ ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร แล้วทำไมคุณถึงคุยกับมันเหมือนเป็นผัวอีกคนของคุณ วิ”

วิภาวรรณเม้มริมฝีปากแน่น เธอเหลือบมองภาพบนหน้าจออีกครั้ง ก่อนจะรู้ว่าต่อให้พยายามปฏิเสธต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจอย่างรำคาญ ราวกับคนที่ถูกบังคับให้เสียเวลากับเรื่องน่าเบื่อหน่าย

“เออ! ก็อย่างที่คุณเห็นนั่นแหละ”

เขานิ่งงันไปชั่วขณะ แม้หลักฐานตรงหน้าจะชัดเจน แต่การไ๪้ยินคำยอมรับจากปากภรรยากลับทำให้เขาความเจ็บปวดมากกว่าเดิม

“ทำไม...”

เขาถามออกมา เสียงแหบพร่าอย่างที่ไม่ทันรู้ตัว

“ทำไม มึงถึงทำกับกูแบบนี้วะวิ”

วิภาวรรณหัวเราะหยัน “จะถามทำไมอีกล่ะนนท์ ในเมื่อคุณก็เห็นทุกอย่างแล้ว ฉันไม่อยากเสียเวลามานั่งแก้ตัวกับคุณหรอก”

“แล้วที่ผ่านมา มึงเห็นกูเป็นอะไร” เสียงของเขาดังขึ้นเป็นครั้งแรก

“กูทำงาน หาเงิน ดูแลบ้าน ดูแลลูก พยายามทำทุกอย่างให้ครอบครัวนี้เดินต่อไปไ๪้ แล้วมึงล่ะ! มึงเคยคิดถึงกูบ้างไหม เคยคิดถึงลูกบ้างหรือเปล่า”

“อย่ามาโยนความผิดให้ฉันคนเดียว” วิภาวรรณสวนกลับทันควัน

“คุณต่างหากที่ไม่เคยเข้าใจฉัน คุณคิดว่าการหาเงินมาเลี้ยงครอบครัวมันเพียงพอแล้วหรือไง ชีวิตคนเรามันมีอะไรมากกว่านั้นนะนนท์ ฉันต้องการชีวิตที่ดีกว่านี้ ต้องการสังคมที่ดีกว่านี้ ต้องการมีทุกอย่างที่คนอื่นเขามีกัน”

“แล้วมึงก็เลยเลือกไปนอนอ้าขาให้ไอ้แก่รุ่นลุงเย็ด แลกกับของแบรนด์เนมพวกนี้เนี่ยนะ” ชานนท์ถามกลับ ด้วยความโมโห

“มึงอยากไ๪้ชีวิตหรูหราจนยอมทิ้งความซื่อสัตย์ ยอมเหยียบย่ำคนที่อยู่ข้างมึงอย่างนั้นเหรอวิ มึงสวมเขากู... มึงทำให้กูเป็นควายมานานแค่ไหนแล้ว วิภาวรรณ”

“เออ! แล้วจะทำไม มันผิดตรงไหน ถ้ากูจะเลือกชีวิตที่ดีกว่า” เธอตวาดกลับอย่างไม่เกรงกลัว เชิดหน้าขึ้นยอมรับมันอย่างหน้าด้านๆ ไม่คิดปิดบังความรู้สึกอีกต่อไป

“เขาให้กูไ๪้ทุกอย่าง ทั้งเงิน ตำแหน่ง โอกาส แล้วก็ชีวิตที่มึงไม่มีวันให้กูไ๪้ มึงรู้ไหมชานนท์ ว่าการไ๪้ใช้ชีวิตแบบที่ไม่ต้องคอยกังวลเรื่องเงินมันดีแค่ไหน การไ๪้เข้าไปอยู่ในสังคมที่มีแต่คนมีระดับมันรู้สึกยังไง” เธอปรายตามองสามีตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนยิ้มเยาะ

“พูดไปมึงก็ไม่มีวันเข้าใจหรอก เพราะมึงก็เป็นไ๪้แค่นี้ ไม่มีปัญญาพากูไปกินข้าวหรูๆ สักมือด้วยซ้ำ”

ถ้อยคำดูถูกทิ่มแทงใจชานนท์ยืนนิ่ง มองผู้หญิงตรงหน้าที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเลือกมาเป็นคู่ชีวิตเป็นแม่ของลูกด้วยความสมเพชและเจ็บปวด

“กูไม่มีปัญญางั้นเหรอ” เขาตัดพ้อ เสียงสั่นเครือด้วยความอัดอั้น

“แล้วที่ผ่านมากูทำเพื่อใคร กูทำมาหากินงกๆ เพื่อหาเงินมาเลี้ยงมึงกับลูก มึงเคยสนใจกูกับลูกบ้างไหม วันๆ เอาแต่อ้างว่าทำงานหนัก แต่ที่จริงมึงกลับเอาเรือนร่างไปประเคนให้คนแก่เย็ดแลกตำแหน่ง ลูกสาวมึงแทบจะจำหน้าแม่ตัวเองไม่ไ๪้แล้วด้วยซ้ำมึงเคยอุ้ม เคยหอมพะแพงบ้างไหม มึงทิ้งลูก ทิ้งครอบครัวเพื่อไปเสพสุขกับเรื่องต่ำช้าพวกนี้”

“หยุดเอาเรื่องลูกมาอ้างไ๪้แล้ว กูเหนื่อยกับเรื่องนี้เต็มที” วิภาวรรณแผดเสียงใส่

“นั่นลูกมึงนะ กูถามหน่อยว่ามึงรักลูกบ้างไหม”

“ไม่!” คำตอบของเธอดังชัดเจนจนชานนท์นิ่งไป ดวงตาจับจ้องใบหน้าเธอราวกับไม่แน่ใจว่าตัวเองไ๪้ยินถูกต้องหรือไม่ แต่วิภาวรรณกลับไม่คิดจะถอนคำพูด

“กูไม่เคยต้องการเด็กคนนั้นมาตั้งแต่เเรกด้วยซ้ำ เป็นเพราะมึงที่ขอร้องให้กูอุ้มท้องตัวภาระนี้เอง”

ชานนท์กำมือแน่น ความโกรธที่เคยพลุ่งพล่านค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบ เมื่อไ๪้ยินเธอพูดถึงลูกสาวราวกับเป็นสิ่งของที่สามารถโยนทิ้งไ๪้ เขากลับไม่อยากรู้เหตุผลอะไรอีกแล้ว

“พะแพงไม่ใช่ภาระ” เขาเอ่ยช้า ๆ แต่ละคำหนักแน่นกว่าครั้งไหน

“แกเป็นลูกของเรา เป็นเด็กคนหนึ่งที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือกด้วยซ้ำว่าจะเกิดมาในครอบครัวแบบไหน แต่แกก็ไม่ควรต้องมารับผลจากสิ่งที่พ่อแม่ทำ” เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความสั่นไหวในอกเอาไว้

“มึงจะเกลียดกู จะไม่รักกูอีกแล้วก็ไ๪้ แต่กูไม่มีวันยอมให้มึงพูดถึงลูกแบบนี้เหมือนแกไม่มีหัวใจ”

“ก็แล้วแต่มึงสิ!” วิภาวรรณไม่แยแส

“ในเมื่อมึงรักลูกนัก ก็เลี้ยงมันเองไปเลย! กูยกให้ เรื่องยัยพะแพง กูไม่เอาดูก็รู้ว่าทุกวันนี้พะแพงมันติดพี่เลี้ยงมากกว่ากูอยู่แล้วนี่ ในเมื่อมึงรักลูกนัก มึงก็ไปเอากับยัยกวางพี่เลี้ยงชั้นต่ำนั่นซะ เอามันมาทำเมียเลยสิ ให้มันมาเลี้ยงลูกแทนกู เป็นแม่ของลูกมึงแทนกูไปซะเลย เหมาะสมกันดีนี่ คนชั้นต่ำเหมือนๆ กันก็ควรอยู่ด้วยกัน กูจะไ๪้หมดภาระซะที” เธอยิ้มเยาะด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดีกับประโยคที่ทำร้ายจิตใจความเป็นพ่ออย่างร้ายกาจที่สุด

“ไหนๆ มึงก็รู้แล้วว่ากูมีผัวใหม่ กูขอเลิกกับมึง กูไม่อยากทนอยู่กับผู้ชายกระจอกๆ อย่างมึงอีกต่อไปแล้ว คิดเหรอว่ากูจะยอมให้คนไร้ค่าอย่างมึงมานอนเย็ดกูฟรีๆอีก นอกจากท่อน-วยใหญ่กับขี้เงี่ยนแล้ว มึงมีอะไรให้อวดไ๪้บ้าง แต่งตัวก็ห่วย ไม่มีรสนิยมเอาซะเลย” เธอมองชานนท์ด้วยสายตาเหยียดหยามตั้งแต่หัวจรดเท้า

คำว่าเลิกที่หลุดออกมาจากปากเธอไม่ไ๪้ทำให้ชานนท์ตกใจอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม มันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนคนที่แบกของหนักมานานไ๪้วางมันลงเสียที

“ไ๪้”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้วิภาวรรณชะงัก

“อะไรนะ”

“ถ้ามึงอยากเลิกก็เลิกไปเลย มึงกับกูก็ไม่ไ๪้จดทะเบียนสมรสกันอยู่แล้วนี่ แต่เรื่องของพะแพง เราต้องคุยกันให้ชัดเจน ต่อไปนี้มึงไม่มีสิทธิ์อะไรเกี่ยวกับลูกของกูอีก”

วิภาวรรณกัดฟันแน่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธที่สามีไม่ยอมแสดงท่าทีอ่อนให้อย่างที่เธอคาด เขาโยนโทรศัพท์ลงเตียง ก่อนหันหลังให้เธอ

“ไว้กูจะให้ทนายไปคุยเรื่องลูก วันนี้กูไม่อยากพูดอะไรกับมึงอีกแล้ว”

เขาเดินไปถึงประตู แต่ก่อนจะเปิดออก เขาก็หยุดลงชั่วครู่

“แล้วก็อีกอย่าง อย่าดึงกวางเข้ามาเป็นข้ออ้างเพื่อทำร้ายกู มึงกับกูมีเรื่องต้องสะสางกันเอง อย่าให้คนอื่นต้องรับผิดชอบแทนสิ่งที่มึงเลือกทำ”

พูดจบ เขาก็เปิดประตูเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ท่าทางโกรธจนสั่นเกร็งของชานนท์เมื่อครู่ ไม่ไ๪้ทำให้เธอรู้สึกผิดแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูกที่ไ๪้สลัดคนไร้ค่าอย่างเขาออกไปจากชีวิตเสียที ผู้ชายกระจอกที่ไม่เคยตอบสนองความต้องการของเธอไ๪้เลยสักอย่าง

เทียบไม่ไ๪้เลยสักนิดกับรังสรรค์ ผัวแก่คราวพ่อที่มีทั้งเงิน อำนาจ และเซ็กส์ที่เร่าร้อนถึงใจ ถึงแม้-วยจะไม่ใหญ่ยาวเท่าของชานนท์แต่ก็ปรนเปรอเธอจนลืมโลก พาเธอไปสัมผัสเซ็กส์รูปแบบใหม่ที่ทำให้เธอสุขสม ยิ่งกว่าที่ชานนท์เคยทำ

“หมดภาระซะที…”

วิภาวรรณเก็บของใช้ของเธอเตรียมตัวขนย้ายออกจากบ้านหลังเล็กนี่เสียที จากนั้นจึงดัดเสียงหวานยกหูหาผัวแก่ทันที

“ป๋าขา...วิจะย้ายออกจากบ้านเช่าเดิมแล้วนะคะ ที่นี่บ้านข้างๆเสียงดังมากเลย วิรำคาญ นอนไม่ค่อยหลับเลยค่ะ” เธอออดอ้อนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลน่าสงสาร

รังสรรค์ที่ปลายสายไ๪้ยินเสียงอ้อนหวานซึ้งก็ใจระทวย เขาหัวเราะร่าด้วยความเอ็นดู ไม่รอช้า รีบเอ่ยปากบอกให้เธอตรงไปยังคอนโดมิเนียมสุดหรูใจกลางเมืองที่เขาซื้อไว้ทันที พร้อมกับบอกว่าจะรีบตามไปหาไปฉลองการย้ายเข้าใหม่ด้วยบทรักสุดเหวี่ยง

“ขอบคุณนะคะป๋าขา... เดี๋ยววิไปรอที่คอนโดนะคะ”

เธอวางสายพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะ ไม่นานก็ก้าวขึ้นรถหรูไปอย่างไม่เหลียวหลังกลับไปมองบ้านหลังเก่าหรือลูกสาวเลยแม้แต่น้อย มุ่งหน้าสู่ชีวิตใหม่ที่แลกมาด้วยเรือนร่างและความทะเยอทะยานของเธอเอง