0.00 
0.00 
เรื่อง มหามนต์ตราแห่งอาร์คานา
- ปรับสีและขนาดตัวอักษร
-
-
-
-
ตูม!!!
เปไฟสีดำระเบิดออกจากร่างของดัสิ แรงระเบิดผลักคาเกระเด็นไปหลายเมตร
ตึง!
หลังของเขากระแทกบนกำแพงหิน่าแรง
“คาเ!”
เอเ่าตะโกน
แ่คาเยกืึ้ห้าม
“อย่าเข้ามา!”
เขา่ ๆ ุึ้ก่อนะ่ๆิดาบสีดำในมือของเขาด้วยอาาสั่นเ็กน้อย
ตรงหน้า ดัสิกำลังยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพิงสีดำ
าของเขาาเป็สีดำสนิทแะตราประทับสีดำกำลังเรืองแสงอยู่บนลำคอ
“ดัสิ...”
คาเเรียกชื่อเื่ของเขา แ่ไม่มีาตอบัใๆ
ดัสิเพียงิ้
“ผู้สืบทอด...”
เีี่าจากปากเขาไม่ใช่เีเิมันเป็เีี่เย็นชาแะไร้ความรู้สึก
“ถึงเวลาี่เจ้าะัคืนสู่ความว่างเปล่าแ้”
คาเกำดาบในมือไว้แน่น
“นายไม่ใช่ดัสิ”
“ถูกต้อง”
เีั้ตอบ
“แ่ร่างนี้...เป็ของเขา”
เปไฟสีดำพุ่งึ้
ฟู่!!!
เื่ี่ไม่ยอมแพ้
เรย์นก้าวาแะร่ายเ เปไฟสีแดงลุกท่วมแขนของเขา
“ไป คาเ”
คาเหัน
“เรย์น...”
“ฉันะจัดาเอง”
เรย์นปล่อยเปลวเพิงของเขาให้พุ่งออกไปข้างหน้า
“เปลวเพิงราชันย์!”
ตูม!!!
เปไฟสีแดงพุ่งเข้าหาดัสิ แ่ดัสิยกืึ้เพียงข้างเดียวแะเปไฟสีดำ็ปรากฏึ้แะกลืนิเปลวเพิงของเรย์นจนหมด
ฟู่...
เรย์นชะงัก
“อะไรกัน?!”
ดัสิาตัวไปจากจุดเิ
ฟิ้ววว!
หมัดี่อัดไปด้วยังานสีดำพุ่งเข้าไปี่ท้องของเรย์น่าเต็มแรง
ตึง!!!
ำใ้เรย์นกระเด็นกำแพง ำใ้มีเืพุ่งาบริเวณปางเขาเป็ำา
“เรย์น!”
เอเ่าวิ่งเข้าไปหา
“อย่าเข้ามา!”
เรย์นยกมือห้าม เขา่ๆเช็ดเืี่มุมปางเขาพร้อมกับหัวเราะา
“แรงดีนี่...”
เขา่ ๆ ุึ้มา
“แ่ถ้าิว่าะเาะฉันไ้ง่าย ๆ ็ิผิดแ้”
เรย์นไ้เิ่ร่ายเอีกครั้งเปไฟสีแดงุึ้ ๆ ตัวเขาแ่ั้ี้มัน่ากว่าเิ
เอเ่าตกตะลึง
“เรย์น ัของนาย...”
“ฉันเพิ่งเข้าใจ”
เรย์นจ้องดัสิ
“เปไฟของฉันไม่ไ้มีไว้เผาทุก่า”
เขากำหมัด
“มันมีไว้เผาสิ่งี่ควบคุมมนุษย์”
เปลวเพิงปะทะความมืด
เรย์นพุ่งเข้าไปอีกครั้ง
ฟิ้ววว!
ดัสิ่ ๆ กางืึ้ มีเปไฟสีดำาใญ่พุ่งสวนัไป
ตูม!!!
เปไฟั้สองปะทะกันกลางอากาศแรงกระแทกสั่นสะเทือนทั่วห้อง
เอเ่ากัดฟัน
“ัของเาแรงึ้เรื่อย ๆแ้”
คาเยังคงดัสิอยู่ี่เิ เขาไม่ไ้ใาต่อสู้เาะสิ่งี่เขาเ็คือาของดัสิแม้ะาเป็สีดำ
แ่ภายในั้ยังมีปะาแสงเ็ก ๆอยู่เืกำลังาาดิ้นรน
“ดัสิ...”
คาเพูดเา ๆ
“ถ้านายไ้ยินฉัน...”
ดัสิชะงักเพียงเสี้ยววินาที
คาเเ็มัน
“นายยังอยู่ในั้”
าของดัสิสั่นไหว
“คา...เ...”
เีเิของเขาหลุดา เอเ่าเบิกตากว้าง
“เขายังควบคุมตัวเองไ้!”
แ่เีูเซียน็ัึ้ทันที
“อย่าขัดขืน”
ตราประทับสีดำบนคอของดัสิ่าึ้
ึ!
เส้นัสีดำแทงเข้าสู่ร่างของเขาแะดัสิเิ่ี่ะกรีดร้อง
“อ๊ากกกก!”
คาเกำหมัดแน่น
“ปล่อยเขา!”
เีหัวเราะของูเซียนัไปทั่วห้อง
“ถ้าอยาก่เื่ของเจ้า...”
ความมืดด้านหลังตราประทับเิ่เปิดออก
“็ทำลายตราประทับแ่วารีเสียสิ”
คาเยืนนิ่งก่อนะพูดว่า “อะไรนะ?”
“ตราั้คือสิ่งี่ผูกัของเจ้าเาไว้”
ูเซียนพูด
“เมื่อมันแ...ัี่แท้ิของเจ้าะัคืนมา”
คาเจ้องไปี่ตราประทับรอยร้าวกำลังขยายตัว
แกร๊ก...
แกร๊ก...
เีราชันแ่ความว่างเปล่าัึ้ในหัว
“ใช่...”
“ทำลายมัน...”
“แ้เจ้าะไม่ต้องสูญเสียใครอีก”
คาเกำดาบี่อยู่ในมือไว้แน่น
เขารู้สึกถึงัมหาศาลี่อยู่ภายในตัวเองก่อนมันกำลังเรียกร้องให้เขาปล่อยา
แ่ภาพของอีวาน็ผุดึ้มาในความทรงจำ
“อย่าทำลายตราแ่วารี”
คาเหลับตา
“ฉันะไม่ทำ”
เีของูเซียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนี่ะเิ่หัวเราะา
“งั้น็จงดูเื่ของเจ้าาต่อหน้าต่อตา”
คำสาปแ่วารี
ทันใดั้ พื้นั้ห้อง็เปลี่ยนเป็สีดำ อยู่ๆ็ไ้ี้ำจำนวนมหาศาลเิ่ไหลทะลักึ้สู่เพดาน
ซ่า...
ซ่า...
เอเ่าไป ๆ
“นี่ไม่ใช่เมนตร์ธรรมดา”
เรย์นบ
“แ้มันคืออะไร?”
“คำสาป”
เอเ่าตอบ
“คำสาปของวารีกำลังทำงานเต็มรูปแบบ”
รูปันับ้ี่อยู่ๆ ห้องเิ่แออกเาของนักเรียนำาลอยาก่อนี่เาะร้องไห้
แะกำลังตะโกนา
“่เรา...”
“พวกเราไม่อยากา...”
“ปล่อยเรา...”
คาเไปี่เาแ้ทันใดั้...เขาเ็บางสิ่ง วิญญาณเหล่าั้มีเส้นสีดำเชื่อมต่อกัน
แะเส้นั้หมด...เชื่อมเข้าหาตราประทับแ่วารี
คาเเบิกตากว้าง
“เข้าใจแ้”
เรย์นหันมา
“อะไร?”
“ตราประทับไม่ไ้แค่ผนึกเา”
คาเชี้ไปยังเส้นสีดำ
“มันกำลังดูดความทรงจำของเาเาไว้”
เอเ่าตาม
“ถ้าตราถูกทำลาย...”
“เาะไม่ไ้เป็อิสระ”
คาเพูด
“ความทรงจำั้หมดะาเป็ัให้ราชันแ่ความว่างเปล่า”
เรย์นกัดฟัน
“ูเซียนกำลังหลอกพวกเรา”
“ใช่”
คาเตอบ
“เขาไม่ไ้ต้องา่วิญญาณพวกนี้”
ความทรงจำของอีวาน
คาเเดินเข้าไปหาตราประทับทันทีี่มือแตะพื้น...ภาพอดีตปรากฏึ้อีกครั้ง
คราวนี้เขาเ็อีวาน ชายหนุ่มกำลังยืนอยู่กับูเซียน
ั้สองยืนอยู่ตรงหน้าตราประทับแ่วารี
“ทำสำเร็จแ้”
ูเซียนพูด
“ตรานี้ะเ็บความทรงจำของผู้ถูกสังเวยเาไว้”
อีวานตราประทับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“แ่ต้องหยุดพิธี”
“ทำไม?”
“เาะเด็กเหล่านี้ไม่ควรถูกใ้เป็เครื่องมือ”
ูเซียนหัวเราะ
“เจ้าัอะไร อีวาน?”
“ข้าัว่าัึ่ เจ้าะหลอกใ้คาเ”
ูเซียนนิ่งเงียบ
อีวานกำหมัดของเขาแะพูดว่า
“เขาเป็ูกชายของข้า”
“แะเขาคือกุญแจี่บูรณ์แบบ”
“ไม่มีทาง”
อีวานชักดาบ
“ถ้าเจ้าิะใู้กข้า...”
เปไฟสีดำปะทะกับเของูเซียน
ภาพเิ่สั่นสะเทือนก่อนี่เีของอีวานะัึ้
“สักัึ่ คาเะมาี่นี่”
“แะเมื่อวันั้มาถึง...”
ภาพไ้ดับลง
“เขาะต้องเือกด้วยตัวเอง”
คาเไ้เือกแ้
คาเืาึ้แะภาพตรงหน้าเขาคือดัสิ
เื่ของเขากำลังคุกเข่าอยู่ เปไฟสีดำกำลังควบคุมร่างของเขา
“คาเ...”
เีของดัสิเามาก เขาาาพูด่ายากลำบาก
“หนีไป...”
คาเส่ายหน้า
“ไม่”
“ฉัน...ควบคุมมันไม่ไ้”
“งั้นฉันะ่นาย”
ดัสิเงยหน้าไปี่คาเ
“แ่ถ้านายเข้ามาใกล้...มันะดูดัของนาย”
คาเิ้
“ฉันรู้”
ดัสิเบิกตา
“แ้นายยังะมาอีกเหรอ?”
“นายเคยถามฉันไหมตอนี่นาย่ฉัน?”
ดัสิไ้นิ่งเงียบ
คาเเดินเข้าไปหา
“ตอนั้นายไม่เคยถามว่าฉันอันตรายแค่ไหน”
“นายแค่บอกว่า...”
คาเยื่นมือออกไป
“เราเป็เื่กัน”
าของดัสิสั่นไหว
“คาเ...”
คาเวางมือบนตราสีดำี่คอของเขา ัความว่างเปล่าเิ่่ๆไหลาทีละนิด
วูบ...
เีูเซียนัึ้ทันที
“ไม่!”
คาเิ้
“เจอกันสักที”
“อะไร?”
“จุดี่แกควบคุมเขา”
ัสีดำของคาเเปลี่ยนูป่ามันไม่ไ้กลืนิร่างของดัสิแ่กำลังกลืนิเาะ ตราสีดำ
ึ!
“อ๊ากกกก!”
ดัสิร้อง
ตราสีดำเิ่แออก
แกร๊ก!
แกร๊ก!
ูเซียนคำรามา
“เจ้ากล้าขัดขืนข้า?!”
คาเกัดฟัน
“นี่คือเื่ของฉัน”
ัสีดำไ้ระเบิดออก
“แกไม่มีสิทธิ์แตะต้องเขา!”
ตูม!!!
ตราสีดำบนคอของดัสิแออกเปไฟสีดำเิ่่ๆดับลง
ร่างของดัสิล้มลงก่อนี่คาเะรีบพุ่งรับตัวเขาไว้
“ดัสิ!”
ดัสิ่ ๆ ืา
าของเขาเิ่ัมาเป็สีเิ
“คาเ...”
“นายโอเคไหม?”
ดัสิิ้อ่อน
“ฉันหิว...”
คาเหัวเราะา่าโล่งอก
“ยังพูดเรื่องิไ้ แ่ายังไม่า”
เรย์นถอนาใจ
“เจ้านี่มัน...”
เอเ่าิ้
“กับเป็ดัสิิ ๆ”
ตราประทับแ
แ่ความโล่งใจอยู่ไ้เพียงไม่กี่วินาที
แกร๊ก...
เีแัึ้อีกครั้งแะทุกหันัไปตราประทับแ่วารีี่กำลังพังลงรอยร้าวแผ่ไปทั่วตรา
คาเเบิกตากว้าง
“ไม่...”
ดัสิาาุึ้
“เรายังหยุดมันไ้ไหม?”
คาเไปตราประทับ
“ไม่ทันแ้”
แกร๊ก!!!
ตราประทับแออกเป็แสงสีฟ้าแะไ้ระเบิดไปทั่วห้อง วิญญาณนับ้ถูกดูดเข้าไปในความมืด
ก่อนี่มีเีกรีดร้องัก้องตามาจากส่วนลึกี่สุดของวารีเีหัวเราะของูเซียนัึ้่าสะใจ
“สองตราประทับ...”
“ตอนนี้เือีกห้าตราแ้”
คาเกำหมัดแน่นจนมีเืไหลา
“ูเซียน!”
เีั้ตอบั
“เจ้า่เื่ของเจ้าไ้”
“แ่เจ้า่ทุกไม่ไ้ คาเ”
เาดำปรากฏึ้กลางอากาศใบหน้าของูเซียนปรากฏเพียงครึ่งเดียวแะาสีทองจับจ้องไปี่คาเ
“แะตอนนี้...”
ูเซียนิ้
“ต่อไปี่ข้าะเา ะไม่ใช่เื่ของเจ้า”
เาั้่ๆจางาไปในอากาศ
คาเนิ่งงัน
“หมายความว่าไง...”
เอเ่ากำหมัด
“เขาะต้องไปตามหาใครบาง”
เรย์นึ้ไปด้านบน
“แ่ใคร?”
ทันใดั้...
เีระฆังทั่วา์านาัึ้
ิ่! ิ่! ิ่!*
คราวนี้เีระฆังไม่ไ้ัมาจากโรงเรียนแ่มาจาก...
แ่แสง
คาเเงยหน้าึ้
หัวใจของเขากระตุกวูบ
“อิเซีย...”
แะในเวลาเดียวกัน ณ แ่แสงของา์านา หญิงสาวผมสีเงินกำลังยืนอยู่ตรงหน้าต่าง
าสีม่วงอ่อนของเธอจ้องไปี่ท้องฟ้าด้านหลังเธอแะมีเาของชายหนึ่งปรากฏึ้ด้านหลังของเธอ
“ในี่สุด...”
เีของูเซียนัเา ๆ
“็ถึงเวลาของตระกูลเมลมอนด์”
อิเซียหันัทันทีแ่เาั้าไปแ้ บนพื้นเืเพียงตราสีดำรูปา
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
![[นิยายแปล] อภินิหาร หนึ่งราชันหมื่นอัตลักษณ์ Absolute Resonance](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1737518715_77529948.webp)
![[นิยายแปล] Logging 10000 Years into the Future - เทพไร้พ่าย ลุยเดี่ยวอนาคตหมื่นปี【จบ】](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/1751968032_51084667.webp)
![หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1620879063_83193514.webp)
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://s3.ap-southeast-1.amazonaws.com/media.kawebook/img_story_cover/webp/1592451905_80705599.webp)
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
Review/Comment
userA???
???? ??? ? ???? ?? ??