เรื่อง น้องเมียเพื่อน NC++

ตอนที่ 193: ประจัญบานพายุทราย

ฟิ้ววววววววว... ซู่ววววววววว!

เสียงสายลมมหาศาลกรีดร้องเสียดแหลมดั่งเสียงกรีดร้องของพญามัจจุราช ท้องฟ้าเหนือผืนทะเลทรายดูไบที่เคยเป็นสีฟ้าครามสดใส บัดนี้ถูกกลืนกินด้วย 'กำแพงทรายสีแดงเข้ม (Super Sandstorm Wall)' ขนาดยักษ์ที่มีความสูงกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบเมตร ทอดยาวขวางเส้นขอบฟ้านับสิบกิโลเมตร มวลทรายและฝุ่นผงนับล้านตันกำลังเคลื่อนตัวเข้าถล่มไซต์งานก่อสร้างโอเอซิสซิตี้ด้วยความเร็วกว่าเก้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง บดบังแสงอาทิตย์จนความมืดมิดเข้าปกคลุมราวกับวันสิ้นโลก!

แรงลมกรรโชกหมุนวนกวาดเอาเต็นท์ชั่วคราวและป้ายเตือนภัยปลิวว่อนไปในอากาศ เม็ดทรายหยาบคมพุ่งกระทบกระจกนิรภัยของศูนย์ควบคุมดังกราวราวกับ-่ากระสุนปืนกล

คนงานก่อสร้างชาวอาหรับและชาวเอเชียนับหมื่นคน ต่างวิ่งกรูเข้าสู่หลุมหลบภัยใต้ดินตามเสียงไซเรนฉุกเฉินที่กรีดร้องระงม บรรยากาศเต็มไปด้วยความโกลาหลและความตื่นตระหนก เพราะในประวัติศาสตร์ของดูไบ ไม่เคยมีพายุทรายลูกใดที่มีขนาดและความรุนแรงเทียบเท่ากับครั้งนี้มาก่อน หากไซต์งานถูกฝังกลบ โครงการมูลค่าสามหมื่นล้านดอลลาร์จะต้องพังทลายลงในพริบตา!

ทว่าบนยอดหอสังเกตการณ์กลางแจ้งของไซต์งาน ผมและ 'แพรว' วิศวกรสาวคนเก่ง ยืนตระหง่านอยู่หน้าแผงควบคุมหลักในชุดช็อปวิศวกรกันฝุ่นสีกรมท่า สวมแว่นตานิรภัยและหน้ากากกรองอากาศ สองมือของพวกเราจับจ้องอยู่ที่สวิตช์เปิดการทำงานของ 'ระบบม่านอากาศแรงดันยิ่งยวด (Aerodynamic Air-Curtain Barrier)' ซึ่งเป็นเกราะป้องกันทางวิศวกรรมที่หงส์ธาราคิดค้นขึ้นมาเพื่อท้าทายธรรมชาติ!

"พี่วิวคะ! ความเร็วลมหน้าคลื่นพุ่งขึ้นแตะหนึ่งร้อยสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงแล้วค่ะ!" แพรวตะโกนรายงานเสียงดังแข่งกับเสียงลมพายุที่หวีดหวิว ร่างเพรียวระหงฟิตเฟิร์มของเธอต้านแรงลมอย่างมั่นคง ดวงตาคู่คมหลังเลนส์แว่นเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่น "ม่านอากาศแรงดันสูงพร้อมปล่อยตัวที่ระดับหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วค่ะ!"

"เปิดระบบม่านอากาศทุกสถานีรอบไซต์งานเดี๋ยวนี้แพรว!" ผมสั่งการด้วยน้ำเสียงหนักแน่นดั่งสายฟ้าฟาด สองมือกระแทกคันโยกควบคุมลงมาจนสุด!

วี้ดดดดดดดดด... ฟู่ววววววววว!

ทันทีที่สวิตช์ถูกเปิดออก ท่อไอพ่นเทอร์โบแฟนพลังงานไฟฟ้าแสงอาทิตย์ขนาดยักษ์จำนวนหกสิบตัวที่ติดตั้งเรียงรายเป็นแนววงกลมล้อมรอบไซต์งานสองหมื่นไร่ ก็ระเบิดแรงขับดันมหาศาลพ่นกระแสลมบริสุทธิ์ความเร็วสูงพุ่งทะแยงมุมขึ้นสู่อากาศที่มุมหกสิบองศา! มอเตอร์เหนี่ยวนำแม่เหล็กไฟฟ้าหมุนรอบจัดด้วยความเร็วกว่าสองหมื่นรอบต่อนาที สร้างแรงอัดอากาศสูงถึงหนึ่งพันสองร้อยกิโลปาสกาล

กระแสลมแรงดันยิ่งยวดเชื่อมประสานเข้าหากันเป็นโดมลมโปร่งใสที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ทำหน้าที่ดั่ง 'โล่กำแพงอากาศ (Kinetic Air Shield)' ที่มีความหนากว่ายี่สิบเมตร ครอบคลุมพื้นที่ก่อสร้างทั้งหมดไว้ภายใน

วินาทีต่อมา... กำแพงทรายขนาดยักษ์นับล้านตันก็โถมซัดเข้าปะทะกับม่านอากาศของหงส์ธาราอย่างจัง!

ตูมมมมมมมมม!

เสียงการปะทะกันระหว่างกระแสลมสองสายดังกึกก้องราวกับฟ้าร้องกลางทะเลทราย มวลเม็ดทรายที่พัดเข้ามาด้วยความเร็วสูงถูกกระแสลมของม่านอากาศเบี่ยงเบนทิศทางให้พุ่งเฉียงขึ้นสู่ท้องฟ้าด้านบน ลอยข้ามไซต์งานก่อสร้างไปโดยไม่สามารถตกลงมาแตะต้องผืนดินเบื้องล่างได้แม้แต่เม็ดเดียว! แรงเฉือนของอากาศฉีกกลุ่มก้อนพายุทรายให้แตกกระจายออกเป็นสองซีก ไหลอ้อมผ่านพื้นที่โครงการไปสู่ทะเลทรายเวิ้งว้างเบื้องหลัง

ภายในเขตม่านอากาศของโอเอซิสซิตี้... อากาศกลับนิ่งสงบ ลมพัดเอื่อยๆ เพียงยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง และอุณหภูมิยังคงเสถียรอยู่ที่ยี่สิบสี่องศาเซลเซียสอย่างน่าอัศจรรย์! แปลงเพาะพันธุ์ไม้พืชทะเลทราย อุปกรณ์ก่อสร้าง และอาคารสำนักงาน ยังคงตั้งตระหง่านอยู่อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน!

ภาพเหตุการณ์ปาฏิหาริย์ที่ถ่ายทอดสดผ่านโดรนตรวจการณ์ขึ้นสู่หน้าจอห้องบัญชาการทั่วดูไบ ทำให้เจ้าชายฮัมดานและคณะเสนาธิการทหารที่เฝ้ามองดูอยู่ถึงกับยืนตะลึงตาค้าง บรรดาผู้เชี่ยวชาญด้านธรณีวิทยาและอุตุนิยมวิทยาต่างอ้าปากค้างด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง

"อัลฮัมดุลิลลาฮ์... มหัศจรรย์เหลือเกิน!" เจ้าชายฮัมดานทรงอุทานออกมาผ่านวิทยุสื่อสารด้วยความตื้นตันพระทัย "นายช่างวิว... ท่านเพิ่งเอาชนะพายุทรายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอาระเบียได้ด้วยกำแพงลมที่มองไม่เห็น! นี่ไม่ใช่แค่งานวิศวกรรมแล้ว แต่มันคือปาฏิหาริย์ที่จะเปลี่ยนอนาคตของเมืองกลางทะเลทรายไปตลอดกาล!"

เมื่อสัญญาณเตือนภัยลดระดับลงสู่ความปลอดภัย พายุทรายลูกยักษ์พัดผ่านเลยไป ประตูหลุมหลบภัยใต้ดินเปิดออก คนงานนับหมื่นคนค่อยๆ เดินก้าวขึ้นมาบนผืนดิน เมื่อพวกเขาเห็นว่าไซต์งานปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ ต้นไม้สีเขียวและอุปกรณ์ทุกชิ้นไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย เสียงโห่ร้องแซ่ซ้องและเสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทะเลทราย

"นายช่างวิว! วิศวกรเทวดาหงส์ธารา! สุโก้ย! มาชาอัลลอฮ์!"

คนงานหลายร้อยคนวิ่งเข้ามารุมล้อม ชูมือและก้มกราบขอบคุณที่ผมช่วยชีวิตและปกป้องงานของพวกเขาไว้ได้ แพรวที่ยืนอยู่ข้างผมปาดคราบเหงื่อและฝุ่นที่เปรอะข้างแก้มออก รอยยิ้มสดใสเบ่งบานบนใบหน้าเนียนสวยของเธอ แววตาของเธอท่วมท้นไปด้วยความภาคภูมิใจในตัวผมอย่างถึงที่สุด

หลังจากสั่งการให้หัวหน้าช่างเข้าตรวจสอบระบบท่อไอพ่นและบันทึกข้อมูลทางวิศวกรรม ผมและแพรวก็เดินกลับเข้าสู่อาคารควบคุมกลางไซต์งาน

อะดรีนาลีนในร่างกายที่พุ่งพล่านจากการเผชิญหน้ากับพายุทรายระดับโลก ค่อยๆ คลายตัวลง ทว่ากลับถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นและพลังงานแห่งชีวิตที่พลุ่งพล่านอยู่ในสายเลือดอย่างรุนแรง

แพรวถอดแว่นตานิรภัยและหมวกนิรภัยออก สะบัดเรือนผมยาวสลวยที่เปียกชื้นเหงื่อให้ทิ้งตัวสยายเคลียไหล่บาง ลมหายใจของเธอยังคงหอบกระชั้น หน้าอกอวบอิ่มใต้ชุดช็อปรัดรูปกระเพื่อมไหวขึ้นลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมสปอร์ตประจำตัวของแพรวส่งกลิ่นยั่วยวนใจอย่างประหลาด

"พี่วิวคะ... เราทำได้แล้วค่ะ! เราชนะพายุทรายยักษ์ได้จริงๆ!" แพรวหมุนตัวกลับมากระโดดกอดคอผมแน่น สองขาเรียวเกี่ยวรัดเอวผมไว้ ร่างกายฟิตเฟิร์มเปี่ยมพลังของเธอแนบชิดกับแผงอกของผมจนสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวดั่งกลองศึก

"เก่งมากแพรว เธอคำนวณเวกเตอร์ลมได้แม่นยำไร้ที่ติจริงๆ" ผมยกสองแขนขึ้นโอบอุ้มบั้นท้ายแน่นตึงของเธอไว้ ลูบแผ่นหลังบางเบาๆ สัมผัสความอุ่นร้อนของผิวกายสาวผ่านเนื้อผ้าช็อป

สองสายตาของเราสบประสานกันอย่างแนบแน่น... ความตึงเครียดจากสมรภูมิพายุ แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความเสน่หาที่ปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว

ดวงตากลมโตคู่คมของแพรวที่สบมองผมในเวลานี้... ไม่ใช่ดวงตาของวิศวกรผู้เคร่งขรึมอีกต่อไปแล้ว

มันคือแววตาของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยไฟแห่งความเสน่หา ความตื่นเต้น และความกระหายรักที่ปะทุขึ้นมาจากสัญชาตญาณของการเอาชีวิตรอดผ่านวิกฤตครั้งยิ่งใหญ่มาด้วยกัน! เลือดในกายของสาววัยยี่สิบห้าปีสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง ริมฝีปากอิ่มสีชมพูธรรมชาติของเธอเผยอออกเล็กน้อยอย่างเชื้อเชิญ

"พี่วิวขา..." แพรวกระซิบเสียงสั่นพร่าข้างหูผม ริมฝีปากอิ่มขบเม้มติ่งหูผมเบาๆ ส่งกระแสความซาบซ่านให้แล่นริ้วไปทั่วร่าง "แพรวตื่นเต้นจนหัวใจจะระเบิดอยู่แล้วค่ะ... ร่างกายของแพรวร้อนผ่าวไปหมดแล้ว... แพรวต้องการพี่วิวค่ะ..."

แพรวใช้มือเรียวดันตัวออกจากอ้อมกอดผมช้าๆ แล้วจูงมือผมเดินตรงไปยังประตูด้านในสุดของอาคารควบคุม ซึ่งเป็น 'ห้องควบคุมแรงดันนิรภัย (Pressurized Safe Chamber)' ผนังห้องทำจากโลหะผสมไทเทเนียมหนาสิบเซนติเมตร ประตูเลื่อนปิดลงตามหลังพวกเราโดยอัตโนมัติด้วยระบบแม่เหล็กไฟฟ้า ตัดขาดเสียงหวีดหวิวของโลกภายนอกออกอย่างสิ้นเชิง

ภายในห้องนิรภัย แอร์เย็นฉ่ำเป่ารดผิวกาย แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องกระทบโต๊ะควบคุมโลหะขัดมันเงาวับกลางห้อง ซึ่งถูกออกแบบมาให้รับน้ำหนักได้หลายตัน

แพรวหันกลับมาประจันหน้ากับผม แววตาคู่คมทอประกายเร่าร้อนดั่งเปลวไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง

สองมือเรียวของเธอเอื้อมไปจับที่หัวซิปชุดช็อปวิศวกรสีกรมท่า แล้วค่อยๆ รูดซิปผ่าหน้าลงมาอย่างช้าๆ...

แกร่ก... แกร่ก... แกร่ก...

สาบเสื้อช็อปแยกออกจากกัน เผยให้เห็นว่าข้างในเธอไม่ได้สวมใส่เสื้อชั้นในแม้แต่ชิ้นเดียว! มีเพียงทรวงอกคู่งามขนาดคัพซีขาวผ่องเนียนตึงที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ ยอดปทุมถันสีชมพูสดชูชันแข็งเป็นไตเปียกชื้นเหงื่อบางๆ ท้าทายสายตา หน้าท้องแบนราบมีมัดกล้ามร่อง 11 ฟิตเปรี๊ยะ และกางเกงในผ้าฝ้ายสปอร์ตตัวจิ๋วสีดำที่เริ่มเปียกชื้นไปด้วยน้ำหล่อลื่นใสตรงเป้ากางเกงจนเห็นรอยแยกสีชมพูวับๆ แวมๆ

แพรวปลดชุดช็อปออกจากร่าง ทิ้งลงสู่พื้นโลหะอย่างไม่ไยดี แล้วก้าวขึ้นไปนั่งบนโต๊ะควบคุมโลหะ แยกเรียวขายาวขาวเนียนออกจากกันอย่างท้าทาย สองมือยันขอบโต๊ะไว้ แอ่นอกอวบอัดขึ้นมาตรงหน้าผม

"พี่วิวขา... มาช่วยดับไฟร้อนในตัวแพรวทีสิคะ... บนโต๊ะควบคุมตัวนี้แหละค่ะ!" แพรวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า เชื้อเชิญอย่างเปิดเผย

และในห้องนิรภัยกลางสมรภูมิทะเลทรายแห่งนี้... บทรักอันดุดัน ร้อนแรง และถึงพริกถึงขิงของสาววิศวกรคนเก่ง กำลังจะระเบิดขึ้นบนโต๊ะควบคุมโลหะอย่างบ้าคลั่งในวินาทีนี้!