เรื่อง แอบเสียว...น้าพื่อน!! NC++
บที่ 182: น่านน้ำอ่าวไทยสู่ฐานยิงจรวด
*บรืนนนนนนนนนน... ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาา!*
เรือตรวจการณ์ไฮเทคพลังงานไฮโดรเจนความเร็วสูง 'GSO-Vanguard' ลำสีดำด้านทรงล้ำสมัยดั่งยานรบแห่งอนาคต แล่นแหวกเกลียวคลื่นสีครามเข้มของอ่าวไทยด้วยความเร็วกว่าห้าสิบน็อต ละอองน้ำทะเลสีขาวฟุ้งกระจายแตกเป็นฟองรอบลำเรือ สายลมทะเลพัดโชยมาปะทะผิวกายอย่างสดชื่น แสงแดดยามสายส่องสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับดั่งเกล็ดมรกต
บนดาดฟ้าเรือตรวจการณ์ ผมยืนทอดสายตามองทัศนียภาพของ้ะเกว้างใหญ่ สวมเสื้อโปโลเข้ารูปสีดำและกางเกงสแล็กสบายๆ เคียงข้างด้วยผู้พันอลิซ คาร์เตอร์ ี่วันนี้สวมเสื้อกล้ามยุทธวิธีสีเขียวขี้ม้าเข้ารูป เน้นทรวงอกคัพ D ทรงโตขาวเนียนล้นทะลัก กางเกงคาร์โก้รัดรูปสีทรายเน้นสะโพกผายและเรียวขายาวสมส่วน ปืนพกสั้นคัสตอมเหน็บอยู่ี่ซองปืนข้างต้นขา เรือนผมสีบลอนด์ทองปลิวไสวตามแรงลมทะเล
"เกาะมังกรทอง (Golden Dragon Island) อยู่ห่างออกไปข้างหน้าอีกสิบไมล์ทะเลค่ะท่านบอส" อลิซชี้มือไปยังแนวเกาะหินปูนขนาดใหญ่ี่ตั้งตระหง่านอยู่กลางน่านน้ำลึก "เกาะนี้มีโครงสร้างทางธรณีวิทยาเป็นหินแกรนิตแข็งแกร่ง มีร่องน้ำลึกรอบทิศทาง และี่สำคัญคือมุมยิงจรวดสู่วงโคจรแนวราบ (Equatorial Orbital Trajectory) เปิดกว้างสู่มหาสมุทรแปซิฟิกโดยไม่มีแนวบินผ่านชุมชนใดๆ เลยค่ะ"
"ยอดเยี่ยมมากผู้พัน ชัยภูมิแบบนี้คือสวรรค์ของการสร้าง Spaceport อย่างแท้จริง" ผมพยักหน้ารับด้วยความชื่นชม
เกรซี่นั่งตรวจสอบพิมพ์เขียวสามมิติบนแท็บเล็ตเสริมขึ้น:
"ท่านประธานคะ ทางเราได้ออกแบบแผนผังพื้นี่เบื้องต้นแ้ค่ะ พื้นี่ตอนเหนือของเกาะจะถูกพัฒนาเป็นแท่นปล่อยจรวดหลัก (Launch Pad Alpha & Beta) ส่วนพื้นี่ตอนกลางจะเป็นศูนย์วิจัยและประกอบยานอวกาศ (Vehicle Assembly Building) และบริเวณยอดเขาสูงสุดจะติดตั้งสถานีเรดาร์ติดตามดาวเทียมและหอดูดาวอวกาศลึกค่ะ"
ไอ้กอล์ฟี่สวมแว่นกันแดดสีชาและเสื้อฮาวายลายดอก เดินถือกระป๋องเบียร์เดินเข้ามาทำท่าเก๊ก:
"โอ้โหเสี่ยบอส! นี่พวกเรากำลังจะสร้างฐานยิงจรวดแบบในหนังเรื่องสตาร์วอร์สเลยเหรอวะเนี่ย! ต่อไปถ้าสร้างเสร็จ ข้าขอจองคิวแรกขึ้นไปเหยียบดวงจันทร์เลยนะเว้ย จะไปปักธงพริ้งพราวโฮลดิ้งกับธงสโมสรดอนเมืองเอฟซีให้ชาวโลกได้เห็น!"
"แกขึ้นไปดวงจันทร์เดี๋ยวก็ทำยานเขาพังพอดีไอ้กอล์ฟ ไปคุมคนงานก่อสร้างบนเกาะโน่นไป๊!" เกรซหันมาแซว ทำเอาลูกเรือและทีมวิศวกรหัวเราะกันครืน
ระหว่างการเดินทางข้ามอ่าวไทย ไอ้กอล์ฟี่นั่งอยู่ท้ายเรือหยิบเบ็ดตกปลาทะเลขนาดยักษ์ออกมาเหวี่ยงเบ็ดลงไปในน้ำ เพียงไม่กี่นาที คันเบ็ดก็โค้งงออย่างรุนแรง รอกตกปลาส่งเสียงร้อง *ฟิ้วววววววววววว!*
"เฮ้ยยยย! เสี่ยบอส! ผู้พัน! ช่วยข้าด้วย! ปลายักษ์กินเบ็ดเว้ยยยย!" ไอ้กอล์ฟร้องลั่น พยายามรั้งคันเบ็ดอย่างสุดชีวิตจนหน้าดำหน้าแดง
ผมและอลิซต่างหัวเราะร่า ก่อนี่ผมจะเดินเข้าไปช่วยไอ้กอล์ฟดึงคันเบ็ดขึ้นมา หลังจากออกแรงสู้กันอยู่พักใหญ่ ปลากะมงพร้าวยักษ์ (Giant Trevally) ตัวโตขนาดเกือบยี่สิบกิโลกรัม ก็ถูกดึงขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือสำเร็จ ตัวปลาสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ
"ฮ่าๆๆ! เห็นฝีมือข้าไหมเสี่ยบอส! เย็นนี้พวกเรามีปลาทะเลสดๆ ทำซาชิมิกับต้มยำกินฉลองเปิดฐานยิงจรวดแ้เว้ย!" ไอ้กอล์ฟยืดอกโม้อย่างอารมณ์ดี ทำเอาอลิซและลูกเรือทุกคนต่างพากันปรบมือหัวเราะกันอย่างมีความสุข
เมื่อเรือตรวจการณ์เทียบท่าเทียบเรือคอนกรีตเสริมเหล็กของเกาะ พวกเราขึ้นรถขับเคลื่อนสี่ล้อพลังงานไฟฟ้ามุ่งหน้าขึ้นสู่ยอดเขา ซึ่งเป็นี่ตั้งของ 'ศูนย์บัญชาการหอดูดาวและสถานีควบคุมภาคพื้นดิน' ตัวอาคารสร้างด้วยคอนกรีตกันแรงระเบิดและกระจกกันกระสุนบานยักษ์ี่มองเห็นวิวอ่าวไทยได้แบบพาโนรามา 360 องศา
รถขับเคลื่อนสี่ล้อแล่นผ่านอุโมงค์คอนกรีตลึกเข้าไปยังศูนย์วิจัยและพัฒนาเครื่องยนต์จรวด (Rocket Propulsion Facility) ดร.ไฮน์ริช หัวหน้าทีมวิศวกรชาวเยอรมัน เดินเข้ามาต้อนรับและนำพวกเราชมเครื่องยนต์จรวดขับดันพลาสมาขนาดยักษ์ 'Pringpraw Titan-X' ี่กำลังติดตั้งอยู่บนแท่นทดสอบ
"กราบเรียนท่านเซอร์บอสครับ เครื่องยนต์ตัวนี้ใช้เชื้อเพลิงมีเทนเหลวร่วมกับออกซิเจนเหลว (Methalox) ให้แรงขับดันสูงถึงหนึ่งล้านปอนด์ แต่ปล่อยมลพิษเป็นศูนย์ สะอาดและทรงพลังี่สุดในประวัติศาสตร์การบินอวกาศครับ!" ดร.ไฮน์ริชรายงานด้วยความภาคภูมิใจ
"ยอดเยี่ยมมาก ดร.ไฮน์ริช ทางพริ้งพราวโฮลดิ้งพร้อมสนับสนุนงบประมาณวิจัยเต็มี่ ขอให้ทุกคนทำงานอย่างปลอดภัยและรอบคอบี่สุด" ผมกล่าวให้กำลังใจทีมงานวิศวกรกว่าร้อยชีวิต
ี่บริเวณท่าเทียบเรือน้ำลึกของเกาะมังกรทอง เครนยกตู้คอนเทนเนอร์ไฮดรอลิกขนาดมหึมาและเรือบรรทุกเชื้อเพลิงเหลวี่สั่งต่อพิเศษ กำลังเทียบท่าเพื่อทดสอบระบบขนถ่ายเชื้อเพลิงไฮโดรเจนและมีเทนเหลว อลิซพาผมเดินตรวจแนวบังเกอร์ป้องกันภัยี่ฝังลึกลงไปใต้ชั้นหินแกรนิตกว่าสามสิบเมตร
"โครงสร้างี่นี่ถูกออกแบบให้ทนทานต่อแรงระเบิดและแผ่นดินไหวขนาดแปดริกเตอร์ค่ะท่านบอส ไม่ว่าจะมีภัยพิบัติใดๆ ฐานยิงแห่งนี้จะยังคงทำหน้าี่ส่งดาวเทียมขึ้นสู่อวกาศได้อย่างปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ" อลิซอธิบายพลางชี้ไปยังกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กกล้าี่หนากว่าสองเมตร
สายตาี่มุ่งมั่นและเปี่ยมด้วยความเชี่ยวชาญของอลิซ ทำให้ผมรู้สึกเชื่อมั่นในศักยภาพของเธออย่างยิ่ง ความเข้มแข็งของผู้หญิงคนนี้ ช่างมีเสน่ห์ดึงดูดใจจนยากจะต้านทาน
เมื่อขึ้นสู่ยอดเขาสูงสุด ทัศนียภาพของหอดูดาวและสถานีเรดาร์ติดตามดาวเทียมพาโนรามา เผยให้เห็นขอบฟ้าโค้งกว้างของอ่าวไทย คลื่นทะเลสีครามซัดสาดกระทบหน้าผาหินแกรนิตเบื้องล่างอย่างทรงพลัง ทว่าหมู่เมฆสีดำทะมึนี่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ก็เป็นสัญญาณเตือนว่าธรรมชาติกำลังเตรียมบททดสอบครั้งใหญ่ให้แก่พวกเรา
ภายในศูนย์บัญชาการเต็มไปด้วยแผงคอนโซลควบคุมไฮเทค จอภาพดิจิทัลขนาดยักษ์ และอุปกรณ์โทรคมนาคมความเร็วสูง วิศวกรอวกาศชั้นนำจากทั่วโลกนับร้อยชีวิตกำลังเร่งทดสอบระบบจำลองการสื่อสารกับดาวเทียม
ในขณะี่การตรวจพื้นี่กำลังดำเนินไปด้วยความราบรื่น ท้องฟ้าเหนืออ่าวไทยี่เคยแจ่มใสก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึน ลมพายุหมุนกระโชกแรง คลื่นทะเลยกตัวสูงกว่าสี่เมตร ฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะท้านฟ้า
*เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงงง! ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาา!*
ฝน-่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง สัญญาณเตือนภัยสภาพอากาศแปรปรวนระดับฉุกเฉินดังขึ้นทั่วทั้งเกาะ หัวหน้าวิศวกรวิ่งเข้ามารายงานด้วยความเร่งรีบ:
"ท่านประธานครับ! พายุดีเปรสชันเขตร้อนเข้าปะทะกะทันหันครับ คลื่นลมแรงเกินกว่าี่เรือตรวจการณ์จะแล่นออกไปได้ ทีมงานและเจ้าหน้าี่ส่วนใหญ่ต้องอพยพลงไปหลบภัยี่บังเกอร์ชั้นใต้ดินครับ!"
"เข้าใจแ้ ดูแลความปลอดภัยของทุกคนให้เรียบร้อย" ผมสั่งการอย่างสุขุม
เกรซเปิดแท็บเล็ตแสดงผลการวิเคราะห์การจราจรทางอวกาศเหนือน่านฟ้าไทย:
"ท่านประธานคะ ทางเราได้ทำการประสานงานกับสำนักงานการบินพลเรือนแห่งประเทศไทยและองค์กรควบคุมการบินระหว่างประเทศ (ICAO) เรียบร้อยแ้ค่ะ ในช่วงี่มีการยิงจรวด น่านฟ้าจะถูกกำหนดเป็นเขตห้ามบินชั่วคราวเพื่อความปลอดภัยสูงสุด นอกจากนี้ โครงสร้างหอส่งสัญญาณควบคุมการยิงยังมีระบบสำรองไฟด้วยเครื่องปฏิกรณ์เซลล์เชื้อเพลิงไฮโดรเจน ซึ่งสามารถจ่ายกระแสไฟต่อเนื่องได้นานถึงสามสิบวันโดยไม่ต้องพึ่งพาไฟฟ้าจากภายนอกค่ะ"
"รอบคอบมากเกรซ นี่คือหัวใจสำคัญของความมั่นคงทางเทคโนโลยีี่พริ้งพราวโฮลดิ้งต้องยึดถือเป็นอันดับหนึ่ง" ผมพยักหน้ารับด้วยความพอใจ
ไอ้กอล์ฟี่นั่งจิบน้ำผลไม้อยู่ข้างๆ พยักหน้าหงึกๆ พลางเสริมด้วยความมั่นใจ:
"ไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยเลยเสี่ยบอส! ตราบใดี่ข้าไอ้กอล์ฟยังยืนคุมอยู่ี่นี่ ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะมาแหยมกับฐานยิงจรวดของพริ้งพราวโฮลดิ้งได้เด็ดขาด!"
ลมพายุี่โหมกระหน่ำทำให้ระบบไฟฟ้าสำรองของศูนย์บัญชาการหลักตัดการทำงานชั่วคราว ไฟส่องสว่างสีขาวดับพรึ่บลง เหลือเพียง 'แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัว' ี่ส่องสว่างนำทางไปตามแนวทางเดินและห้องควบคุมหลัก
ผมและผู้พันอลิซต้องเข้าไปหลบอยู่ในห้องควบคุมบัญชาการชั้นบนสุดเพียงสองคน เสียงฝนี่กระหน่ำปะทะกระจกพาโนรามาและเสียงฟ้าร้องคำรามเบื้องนอก ตัดขาดพวกเราจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
อลิซถอดเสื้อกล้ามยุทธวิธีี่เปียกชื้นจากละอองฝนออก สองมือเรียวสะบัดผมสีบลอนด์ทองี่เปียกชุ่ม ละอองน้ำกระเซ็นไปทั่วห้อง เสื้อกล้ามสีขาวตัวในี่เปียกแนบเนื้อ เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องคัพ D อวบอิ่มล้นทะลักและยอดปทุมถันสีชมพูอ่อนี่ดุนดันเนื้อผ้าบางเบาอย่างชัดเจน เม็ดเหงื่อผสานกับละอองน้ำไหลหยดย้อยลงมาตามร่องอกและเอวคอดกิ่ว
อลิซหันกลับมาสบตากับผม แววตาสีฟ้าครามคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อพายุแม้แต่น้อย... แต่กลับลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาี่ไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้อีกต่อไป!
"ท่านเซอร์บอสคะ..." อลิซเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ลมหายใจหอบกระเส่า "ในค่ำคืนี่พายุคลั่งแบบนี้... ไม่มีดาวเทียมดวงไหนบนฟ้า จะดึงดูดความสนใจของดิฉันได้เท่ากับตัวท่านอีกแ้ค่ะ..."
คำพูดี่ตรงไปตรงมาและเร่าร้อนของผู้พันสาวสายบู๊ ดังก้องท่ามกลางเสียงฟ้าร้อง พร้อมแ้ี่จะเปิาสมรภูมิเ่าี่ร้อนแรงี่สุดเหนือ้ะเไทย!
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??