เรื่อง ประมุขมารผู้นี้ร้ายนัก

หลัง๵่า๞๩้๞ค่ำคืนแ๮่๫การ ‘ลงโทษอันแสนหวานและเร่าร้อน’ บนโต๊ะหนังสือและเตียงใหญ่ในเรือนเมฆาหวน ร่างกายของข้าก็แทบจะแหลกสลายเป็นชิ้นๆ เอวและสะโพกยังคงระบมจนก้าวขาแทบไม่ออก ทว่าความสงสัยและเงื่อนงำเกี่ยวกับคนร้ายที่ใช้พิษเหมันต์ผลาญวิญญาณและป้ายหยกรูปงูพิษพันกระบี่ที่พบในหมู่บ้านหุบเขาเมฆาคราม กลับยังคงวนเวียนรบกวนจิตใจของข้าจนไม่อาจข่มตานอนหลับได้อย่างสนิทใจเลยแม้แต่น้อย

ป้ายหยกนั้น... มีลวดลาย สัญลักษณ์ และเนื้อหยกขาวชั้นดีที่คล้ายคลึงกับตราประจำตัวของผู้อาวุโสระดับสูงในสำนักฝ่ายธรรมะของข้าอย่างน่าประหลาด

‘เป็นไปไม่ได้... สำนักฝ่ายธรรมะที่พร่ำสอนเรื่องคุณธรรมและช่วยเหลือผู้คนมาตลอด จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเข่นฆ่าชาวบ้านบริสุทธิ์ได้อย่างไร?’ ข้าคิดในใจด้วยความสับสนและหวาดหวั่นอย่างยิ่ง ‘หรือว่าจะมีคนในสำนักทรยศ? หรือมีผู้อยู่เบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น? ข้าต้องหาคำตอบและหลักฐานที่ชัดเจนให้จงได้เพื่อพิสูจน์ความจริง’

ในช่วงบ่าย ขณะที่ข้าเดินเล่นอยู่ในสวนสมุนไพรหลังเรือนพักเพื่อคลายความตึงเครียดและสำรวจภูมิประเทศ พ่อครัวอากุ้ยได้ยกน้ำชาดอกเก๊กฮวยผสมน้ำผึ้งป่าและขนมเปี๊ยะงาดำมาให้ข้า พร้อมกับเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีและสีหน้าเปี่ยมเมตตา

"หมอเสิ่นขอรับ วันนี้ท่านประมุขติดประชุมลับกับเหล่าแม่ทัพและองครักษ์เรื่องการวางกำลังป้องกันแนวเขาตลอดทั้งบ่าย ท่านประมุขกำชับไว้ว่าให้ท่านหมอพักผ่อนอยู่ในเรือน อย่าได้เดินไปทางหลังเขาเด็ดขาดนะขอรับ เพราะที่นั่นมีถ้ำศิลาเพลิงกาฬซึ่งเป็นเขตหวงห้ามและมีค่ายกลอันตรายอยู่มาก หากพลัดหลงเข้าไปอาจเกิดอันตรายถึงชีวิตได้"

คำเตือนของอากุ้ย กลับกลายเป็นเบาะแสชั้นยอดสำหรับยอดสายลับเช่นข้าในทันที

‘ถ้ำศิลาเพลิงกาฬ... เขตหวงห้ามที่เก็บรวบรวมตัวอย่างแร่ธาตุและสมุนไพรพิษโบราณ’ ข้าคิดในใจ ‘หากข้าอยากรู้ว่าพรรคมารมีตำราพิษโบราณหรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับพิษเหมันต์ผลาญวิญญาณหรือไม่ ที่นั่นย่อมมีคำตอบที่ข้าตามหา’

เมื่ออากุ้ยเดินลับสายตาไป ข้าจึงตัดสินใจแอบเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางลัดด้านหลังยอดเขาเพลิงกาฬ มุ่งหน้าสู่ ‘ถ้ำศิลาเพลิงกาฬ’ ทันที

ทางเดินเข้าสู่ถ้ำศิลาคดเคี้ยว มืดสลัว และลาดชัน ผนังถ้ำชื้นแฉะและมีไอเย็นเยียบแผ่ออกมาเป็นระลอก ข้าจุดคบเพลิงขนาดเล็ก ก้าวเท้าเดินอย่างระมัดระวัง สองตากวาดมองสำรวจตัวอักษรโบราณและภาพจำหลักที่สลักไว้บนผนังถ้ำศิลา ซึ่งบันทึกเรื่องราวการต่อสู้และตำรายาสมุนไพรในอดีต

ข้าเดินลึกเข้าไปจนถึงโถงถ้ำชั้นใน ที่ซึ่งมีแปลงหญ้าพิษโบราณและแท่นศิลาจารึกตั้งตระหง่านอยู่

ทว่า ในจังหวะที่ข้ากำลังจะก้าวข้ามแท่นหินศิลาเพื่อเข้าไปดูจารึกตัวยาสมุนไพรโบราณด้านในนั้นเอง...

กริ๊ก!

เสียงกลไกหินกระทบกันเบาๆ ใต้ฝ่าเท้าของข้าดังกึกก้องในความเงียบงัน

"แย่แล้ว! ค่ายกลกับดักโบราณ"

ข้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหมุนตัวกระโดดถอยหลัง ทว่าค่ายกลโบราณของพรรคมารทำงานรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ช่องลับบนผนังถ้ำเปิดออก พ่นเข็มเงินอาบยาพิษนับร้อยเล่มพุ่งตรงเข้ามาดั่ง-่าฝนกระหน่ำ

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ข้าสะบัดแขนเสื้อ ใช้ทักษะวิชาตัวเบาและซัดผงสมุนไพรเบี่ยงเบนทิศทางของเข็มพิษไปได้เกือบหมด ทว่ามีเข็มพิษสีดำสนิทเล่มหนึ่ง เล็ดลอดผ่านการป้องกัน พุ่งเข้าปักเฉียดท่อนแขนซ้ายของข้าอย่างจัง!

ฉึก!

"อึก!"

ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาตามท่อนแขน ข้าทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นดิน กลิ่นคาวเลือดและไอพิษสีดำลอยขึ้นมาจากปากแผล

"นี่มัน... 'เข็มพิษเจ็ดอสรพิษ' พิษร้ายแรงอันดับหนึ่งที่สามารถทำลายเส้นชีพจรหัวใจภายในสามอึดใจ"

ข้าหน้าซีดเผือด หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัว รีบยกมือขวาขึ้นเพื่อจะกดจุดสกัดชีพจรไม่ให้พิษแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจ

ทว่า... สิ่งมหัศจรรย์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตของข้า ก็พลันปรากฏขึ้นตรงหน้า

บาดแผลที่ถูกเข็มพิษปัก ไม่ได้กลายเป็นสีดำคล้ำหรือเน่าเปื่อยอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่หยดเลือดสีแดงสดที่ไหลรินออกมา กลับเปล่งประกายแสงสีทองจางๆ ระยิบระยับดั่งละอองดาวบนฟากฟ้ายามราตรี

ประกายแสงสีทองนั้นแผ่ซ่านเข้าห่อหุ้มไอพิษสีดำไว้ ก่อนจะหลอมละลายและสลายพิษร้ายของเข็มเจ็ดอสรพิษให้มลายหายไปในอากาศจนหมดสิ้นในชั่วพริบตาเดียว ความเจ็บปวดอันตรธานหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงรอยแผลตื้นๆ ที่มีเลือดหยดเล็กๆ ไหลซึมออกมาเท่านั้น

"นะ...นี่มันอะไรกัน?" ข้าจ้องมองหยดเลือดประกายทองบนท่อนแขนของตนเองด้วยความตื่นตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตา

"พิษเจ็ดอสรพิษ... สลายตัวไปเองงั้นรึ?! ร่างกายของข้า... เป็นอะไรไป?!"

---

ขณะที่ข้ากำลังนั่งตรวจแผนที่ยุทธศาสตร์อยู่ในห้องประชุมใหญ่ จู่ๆ แผ่นหยกตรวจจับค่ายกลที่พกติดตัวข้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับสัญญาณเตือนว่าค่ายกลเข็มพิษในถ้ำศิลาเพลิงกาฬหลังเขาถูกเปิดใช้งาน

"มีคนบุกรุกถ้ำศิลาหลังเขาพ่ะย่ะค่ะท่านประมุข" โม่เหวินร้องขึ้นด้วยความตระหนก

หัวใจของข้ากระตุกวูบอย่างรุนแรง ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวไม่ใช่เรื่องศัตรูบุกรุก... แต่เป็นภาพของกระต่ายน้อยเสิ่นชิงเหอที่หายตัวไปจากเรือนพักตั้งแต่ตอนบ่าย

"ชิงเหอ!"

ข้าตวาดลั่น ทะยานร่างออกจากห้องประชุมด้วยวิชาตัวเบาขั้นสูงสุด เพลิงทมิฬห่อหุ้มร่างข้าพุ่งทะยานข้ามยอดไม้ดั่งดาวตกสีดำ เพียงชั่วพริบตาเดียวก็มาถึงหน้าปากถ้ำศิลาเพลิงกาฬ

เมื่อข้าพุ่งตัวเข้าไปในถ้ำ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้หัวใจของข้าแทบจะหยุดเต้น

เสิ่นชิงเหอกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นดิน มีเข็มพิษสีดำตกกระจายอยู่รอบตัว และบนท่อนแขนเสื้อสีครามของเขามีรอยฉีกขาดพร้อมคราบเลือดสีแดงสด

"ชิงเหอ!"

ข้าปรี่เข้าไปทรุดตัวลงคุกเข่า โอบร่างโปร่งบางของเขาเข้าสู่อ้อมแขนอย่างตื่นตระหนก มือหนาของข้าสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต ข้าประคองท่อนแขนของเขาขึ้นมาดูด้วยความหวาดกลัวว่าพิษร้ายจะทำอันตรายคนรักของข้า นัยน์ตาสีดำสนิทลุกโชนด้วยความโกรธจัดที่เขาเอาตัวมาเสี่ยงอันตรายเช่นนี้

"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?! บาดเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่?! เจ้าเด็กโง่... เหตุใดจึงแอบเข้ามาในถ้ำต้องห้ามคนเดียวเช่นนี้! หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าจะทำอย่างไร!"

ข้าเอ่ยตวาดด้วยความโกรธระคนห่วงใยจนแทบคลั่ง นัยน์ตาสีดำสนิทแดงก่ำ

"หลิงเซียว... ข้าไม่เป็นไร..." เสิ่นชิงเหอเอ่ยเสียงแผ่ว สบตากับข้าด้วยความตกตะลึง

"ข้าไม่เจ็บเลยแม้แต่น้อย... พิษมันสลายไปเอง..."

ข้าไม่ฟังคำอธิบาย ข้าช้อนร่างของเขาขึ้นอุ้มแนบอกอย่างรวดเร็ว ก้าวเท้าพุ่งทะยานออกจากถ้ำ มุ่งตรงกลับสู่เรือนเมฆาหวนในทันที

---

เยี่ยหลิงเซียวอุ้มข้ากลับมาวางลงบนตั่งนุ่มในห้องนอนใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเคร่งเครียดและตึงเขม็งจนน่ากลัว เขารีบฉีกแขนเสื้อของข้าออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นรอยแผลกรีดบางๆ ที่มีหยดเลือดซึมออกมา

เยี่ยหลิงเซียวหยิบมีดเงินและผ้าสะอาดออกมา เตรียมจะกรีดปากแผลเพื่อรีดพิษและถ่ายทอดลมปราณช่วยชีวิตข้าอย่างเร่งด่วน

ทว่า เมื่อสายตาคมกริบของเขาสังเกตเห็นรอยเลือดบนแขนของข้าอย่างชัดเจน... มือหนาของเขาก็ชะงักกึกไปในทันที

หยดเลือดของข้าที่หยดลงบนผ้าขาว ไม่เพียงแต่ไม่มีรอยดำคล้ำของพิษเจ็ดอสรพิษ แต่กลับเปล่งประกายแสงสีทองระยิบระยับจางๆ พร้อมกับส่งกลิ่นหอมสะอาดของดอกบัวสวรรค์และสมุนไพรทิพย์ออกมาอย่างน่าอัศจรรย์ ไร้ซึ่งร่องรอยของการถูกพิษกัดกร่อนแม้แต่น้อย

ดวงตาคมกริบของเยี่ยหลิงเซียวเบิกกว้างขึ้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง สับสน และความเข้าใจอันลึกซึ้งที่ผุดขึ้นมาในชั่วพริบตา ราวกับชิ้นส่วนปริศนาทั้งหมดที่เขาตามหามาเนิ่นนานได้ประกอบเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ

"ประกายแสงสีทอง... และกลิ่นหอมของบัวสวรรค์กลืนพิษ..."

เยี่ยหลิงเซียวพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย

เขาหยิบขี้ผึ้งหยกสมานแผลขึ้นมาทาลงบนรอยแผลของข้าอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ก่อนจะใช้ผ้าพันแผลสะอาดพันรอบท่อนแขนให้อย่างประณีต นิ้วหนาลูบไล้หลังมือของข้าอย่างหวงแหนและแนบแน่น ถ่ายทอดความอบอุ่นเข้ามาในหัวใจของข้า

เยี่ยหลิงเซียวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองสบตากับข้าตรงๆ แววตาคู่นั้นสะท้อนความเจ็บปวด ความห่วงใย และความจริงจังอันลึกซึ้งอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

บรรยากาศในห้องนอนใหญ่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของพวกเราทั้งสองคน

"หลิงเซียว... เลือดของข้า... มันเกิดอะไรขึ้นงั้นรึ? เหตุใดเลือดของข้าจึงเป็นเช่นนี้?"

ข้าเอ่ยถามด้วยความหวาดหวั่นและไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายของตนเอง

เยี่ยหลิงเซียววางตลับยาลง เขายื่นมือหนาทั้งสองข้างขึ้นมาประคองพวงแก้มของข้าไว้อย่างอ่อนโยน ทว่าแววตาของเขากลับเคร่งขรึมและทรงอำนาจอย่างที่สุด

"ชิงเหอ..." เยี่ยหลิงเซียวเอ่ยเสียงต่ำหนักแน่น

"เจ้าเคยรู้ตัวหรือไม่ว่า... เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกายของเจ้ามาตั้งแต่กำเนิด... ไม่ใช่เลือดของมนุษย์ธรรมดา แต่เป็นสายเลือดพิเศษที่คนทั้งยุทธภพกำลังตามล่า และเป็นกุญแจสำคัญสู่ความลับทั้งหมดของชีวิตเจ้า... ตามข้ามา ข้าจะพาเจ้าไปดูความจริงทั้งหมดในห้องลับเดี๋ยวนี้!"