เรื่อง Forget...Menot!! NC++

บทที่ 10: คำถามและคำท้าทาย

"รอยจูบข้างคอนี่... มิ้นท์หรือเชอร์รี่ล่ะจ๊ะปุ้ย?..."

คำถามตรงเผงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสีชมพูพีชของหลิน เปรียบเสมือนหมัดฮุกที่เหวี่ยงเข้าใส่กลางแสกหน้าของผมอย่างจัง!

บรรยากาศในห้องครัวเงียบกริบลงในชั่วพริบตา มีเพียงเสียงคอมเพรสเซอร์ของตู้เย็นที่ทำงานแผ่วเบา ปลายนิ้วเรียวยาวขาวผ่องของเธอยังคงแตะแช่อยู่บนรอยคิสมาร์กสีแดงเข้มข้างลำคอของผม สัมผัสความเย็นจากปลายนิ้วของเธอตัดกับไอร้อนระอุที่พวยพุ่งขึ้นมาจากร่างกายของผมอย่างรุนแรง

หัวใจของผมเต้นกระหน่ำรัวอยู่ในอก ทว่าสีหน้าภายนอกของผมยังคงนิ่งสนิท ผมไม่ยอมหลบสายตา ไม่แสดงอาการตื่นตระหนก หรือมีพิรุธแบบที่มิ้นท์เคยทำ สายตาคมกริบของผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียวรีคมโตของหญิงสาวตรงหน้าในระยะห่างเพียงไม่ถึงคืบ

"คุณหลินพูดเรื่องอะไรเหรอครับ?" ผมเอ่ยถามกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมาย "รอยตรงคอนี้... มันเป็นรอยแพ้ผื่นคันจากโรงพยาบาลครับ สงสัยผมจะแพ้น้ำยาซักผ้าหรือยาฆ่าเชื้อของที่นั่น"

หลินได้ยินคำแก้ตัวของผม เธอก็ไม่ส่งเสียงหัวเราะเยาะหรือโวยวาย มุมปากของเธอเพียงแค่ยกยิ้มพรายขึ้นมาอย่างมีเลศนัย ปลายนิ้วที่แตะอยู่ที่คอค่อยๆ เลื่อนลงมาตามแนวสันกรามคมกริบ ลากผ่านริมฝีปากล่างของผมอย่างแผ่วเบา จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของโลชั่นบำรุงผิวมือระดับไฮเอนด์

"ผื่นแพ้จากโรงพยาบาลเหรอจ๊ะ?" หลินเอ่ยเสียงหวานหยาดเยิ้ม นัยน์ตาพราวระยับอย่างรู้ทัน "ผื่นแพ้อะไรกัน ถึงได้มีรูปทรงเป็นริมฝีปากมนุษย์ชัดเจนขนาดนี้ แถมรอยกัดรอยดูดยังลึกจนห้อเลือด... แล้วถ้าฉันเดาไม่ผิด กลิ่นน้ำหอมกุหลาบป่าที่ยังติดอยู่บนตัวแกและโซฟาตอนนี้ มันคือน้ำหอมกลิ่นโปรดของนังเชอร์รี่ชัดๆ ส่วนยางรัดผมสีชมพูบนโต๊ะอาหารนั่น ก็ของนังมิ้นท์ที่เพิ่งวิ่งหน้าตื่นสวนกับฉันที่ล็อบบี้ข้างล่าง..."

เธอเว้นจังหวะคำพูดช้าๆ ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้ามาในแววตาของผมราวกับจะอ่านความคิดทะลุปรุโปร่ง

"คิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกจริงๆ เหรอปุ้ย? นังมิ้นท์เดินขาเป๋หน้าแดงแจ๋ตอนลงลิฟต์ ส่วนนังเชอร์รี่ก็เพิ่งโพสต์ลงสตอรี่ไอจีว่า 'วันนี้มีเรื่องเซอร์ไพรส์ ร่างแทบพังแต่ฟินลืม' ทั้งๆ ที่เมื่อเช้ามันบอกว่าจะแวะมาดูแก... สองคนนั้นน่ะ ปิดบังความลับไม่เคยเนียนหรอกนะ"

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ผมสูดลมหายใจเข้าลึก รับรู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้แตกต่างจากมิ้นท์และเชอร์รี่อย่างสิ้นเชิง มิ้นท์นั้นไร้เดียงสาและถูกชักนำได้ง่ายด้วยอารมณ์ ส่วนเชอร์รี่นั้นใจร้อน มั่นใจ และเปิดเผย แต่หลิน... เธอคือผู้หญิงที่มีความเฉลียวฉลาด ช่างสังเกต ละเอียดรอบคอบ และควบคุมเกมได้อย่างเยือกเย็นสมกับเป็นทายาทตระกูลใหญ่

เมื่อเห็นว่าการแก้ตัวไร้ประโยชน์ ผมจึงตัดสินใจเปลี่ยนกลยุทธ์ทันที...

หมับ!

ผมก้าวขาไปข้างหน้าหนึ่งก้าว อาศัยช่วงจังหวะที่หลินไม่ทันตั้งตัว ยื่นมือหนาทั้งสองข้างทาบลงบนขอบเคาน์เตอร์ครัว กักขังร่างระหงของเธอไว้ในอ้อมแขนทันที!

"อุ๊ย..." หลินสะดุ้งตัวเล็กน้อย แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับขอบเคาน์เตอร์หินอ่อน แววตาฉายประกายความตกใจวูบหนึ่ง แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา เธอก็กลับมายิ้มท้าทาย

"ถ้าคุณหลินรู้ความจริงหมดแล้ว..." ผมโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเปี่ยมด้วยพลังดึงดูด "แล้วคุณหลินต้องการอะไรล่ะครับ? จะเอาเรื่องนี้ไปประจานในกลุ่มเพื่อนสาว หรือจะเรียกร้องอะไรจากผม?"

คำถามของผมและการรุกคืบอย่างดุดัน ทำให้แววตาของหลินเป็นประกายวาบขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น เธอไม่ถอยหนี แต่กลับขยับตัวแอ่นร่างเข้าหาผม จนกระทั่ง **หน้าอกคัพ E ไซส์มหึมา** ภายใต้เสื้อเกาะอกผ้าซาตินสีครีม เบียดอัดเข้ากับแผงอกกำยำของผมอย่างจัง!

ฟึ่บ...

ความนุ่มหยุ่นอันมหาศาลของสองเต้าอวบอิ่มที่ดันทะลักเสื้อเกาะอก บดเบียดแนบชิดกับเนื้อตัวผม ความร้อนผ่าวและกลิ่นกายหอมละมุนดั่งดอกไม้เมืองหนาวที่แผ่ซ่านออกมา ทำให้เลือดลมในกายของผมเริ่มสูบฉีดพลุ่งพล่าน สัญชาตญาณสัตว์ป่าที่เพิ่งสงบไปเริ่มขยับตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง ท่อนลำยักษ์แปดนิ้วใต้กางเกงเริ่มขยายตัวแข็งขึงดันกางเกงวอร์มจนนูนเด่นขึ้นมาสัมผัสกับหน้าท้องของเธอผ่านเนื้อผ้า!

หลินสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งดั่งท่อนเหล็กที่ดุนดันอยู่เบื้องล่าง ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ดวงตาคู่สวยสั่นระริกไปชั่วขณะ

"ฉันไม่ได้ต้องการจะเอาเรื่องนี้ไปประจานใครหรอกนะ..." หลินกระซิบชิดแผ่นอกผม น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศอันมหาศาล "ฉันแค่แปลกใจ... แปลกใจมากจริงๆ ตั้งแต่วันที่ฉันไปเยี่ยมแกที่โรงพยาบาลแล้ว แววตาของแกที่มองพวกเรา... มันไม่ใช่แววตาของ 'ยัยปุ้ย' เพื่อนสาวคนเดิมที่ฉันเคยรู้จักเลยสักนิด"

มือเรียวขาวของหลินเลื่อนขึ้นมาลูบไล้แผงอกกำยำของผม ปลายนิ้วสัมผัสผ่านเนื้อผ้าไปตามร่องกล้ามเนื้อที่แน่นตึง ลมหายใจของเธอเริ่มหอบกระชั้นขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความกำยำแบบบุรุษเพศแท้ๆ

"แกจำเรื่องในอดีตไม่ได้จริงๆ ใช่ไหมปุ้ย?" เธอถามย้ำ

"ครับ... จำไม่ได้เลย"

"งั้นฉันจะบอกความลับอะไรให้แกรู้อย่างหนึ่งเอาไหม..." หลินเงยหน้าขึ้นสบตาผม ริมฝีปากอิ่มรูปกระจับเผยอออกเล็กน้อย ดวงตาของเธอฉายแววความปรารถนาที่ซ่อนลึกมานานนับปีออกมาอย่างไม่ปิดบัง

"ความลับอะไรครับ?"

"ความจริงแล้ว... สมัยเรียนมหา'ลัย ตอนที่แกเข้ามาสนิทกับกลุ่มพวกฉันใหม่ๆ ฉันเคยแอบชอบแกนะปุ้ย..."

คำสารภาพของหลินทำเอาหัวใจของผมกระตุกวูบ!

"แกเป็นผู้ชายที่หน้าตาหล่อมาก หล่อ คมเข้ม มีเสน่ห์ หุ่นก็ดี สูงโปร่ง ไหล่กว้าง... แต่พอฉันรู้ว่าแกเป็นกะเทย ใจเป็นหญิง แถมยังชอบกรี๊ดผู้ชายกล้ามโต ตอนนั้นฉันยอมรับเลยนะว่าฉันเสียดายมาก เสียดายจนแทบจะร้องไห้ แต่ก็ต้องตัดใจและยอมรับสถานะเพื่อนสาวร่วมกลุ่มมาตลอดหลายปี..."

หลินลากปลายนิ้วลงมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าท้องแบนราบของผม ปลายเล็บกรีดผ่านเนื้อผ้าเบาๆ จนกล้ามท้องของผมเกร็งรับ ก่อนที่เธอจะจงใจเลื่อนมือต่ำลงไปแตะโดนส่วนหัวบานใหญ่ของท่อนลำยักษ์ที่กำลังเต้นตุบๆ อยู่ใต้กางเกง!

หมับ!

หลินกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกเมื่อสัมผัสได้ถึงขนาดที่ใหญ่โตมโหฬารจนล้นฝ่ามือ ไอร้อนที่แผ่ออกมาทำให้เธอหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันตา

"แต่พอเกิดอุบัติเหตุครั้งนี้ขึ้น... จริตจะก้านกะเทยของแกมันหายไปหมด น้ำเสียงของแก ท่าทางของแก สายตาของแก... มันกลายเป็นผู้ชายแท้ๆ เต็มร้อย และที่สำคัญ... นังมิ้นท์กับนังเชอร์รี่ที่เคยหวงเนื้อหวงตัวนักหนา กลับยอมนอนค้างห้องแก ยอมมีรอยดูดคอ ยอมมีอะไรกับแกจนสภาพหมดแรงทั้งคู่..."

ดวงตาเรียวรีของหลินหรี่ลง แววตาเต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้และท้าทายอย่างถึงขีดสุด

"มันทำให้ฉันอยากรู้เหลือเกินปุ้ย... ว่าไอ้สิ่งที่ทำให้เพื่อนสาวทั้งสองคนของฉันยอมสยบและติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้นเนี่ย... มันจะยอดเยี่ยม ร้อนแรง และดุดันขนาดไหนกันเชียว?"

ความตรงไปตรงมาอันเย้ายวนของคุณหนูไฮโซตรงหน้า ทำเอาความอดทนของผมเริ่มสั่นคลอน ผมก้มลงมองร่องอกลึกขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุกโชนเป็นไฟ มือหนาของผมเลื่อนไปบีบเอวคอดกิ่วของเธอเบาๆ ดึงร่างของเธอเข้ามาชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง

"แล้วคุณหลิน... อยากพิสูจน์ตอนนี้เลยไหมล่ะครับ?" ผมถามเสียงพร่า ท้าทายกลับไปตรงๆ

หลินหัวเราะแผ่วเบาในลำคออย่างมีจริต เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเอื้อมมือทั้งสองข้างขึ้นมาคล้องรอบคอของผม ร่างกายขาวผ่องบดเบียดแนบชิดเข้ามาจนหน้าอกคัพ E แนบสนิทกับแผงอกของผม

"แน่นอนสิจ๊ะ... ฉันไม่ยอมปล่อยให้เพื่อนๆ ได้ของดีไปครองฝ่ายเดียวหรอกนะ" หลินกระซิบข้างหูผม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนขนลุกซู่ "แต่ไม่ใช่ที่นี่... และไม่ใช่ตอนนี้ ห้องนี้มันเปรอะเปื้อนไปด้วยกลิ่นของนังมิ้นท์กับนังเชอร์รี่มากเกินไปแล้ว ฉันไม่ชอบใช้ของร่วมกับใครในสถานที่แบบนี้..."

เธอใช้มือดันอกผมออกเบาๆ แล้วผละตัวออกห่างจากเคาน์เตอร์ครัวอย่างเชื่องช้า จัดเสื้อเกาะอกของเธอให้เข้าที่ ทว่าสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เป้ากางเกงของผมอย่างไม่คลาดสายตา

"พรุ่งนี้ค่ำๆ สองทุ่มตรง... ไปหาฉันที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวริมแม่น้ำเจ้าพระยานะปุ้ย เดี๋ยวฉันส่งโลเคชันและรหัสผ่านเข้าห้องไปให้ในไลน์ ฉันจะเตรียมดินเนอร์และไวน์ชั้นดีไว้รอต้อนรับแก"

หลินเดินกลับไปหยิบเสื้อสูทสีขาวขึ้นมาสวมทับ ท่วงท่านางพญากลับคืนมาอีกครั้ง เธอหยิบคีย์การ์ดสำรองและกระเป๋าถือแบรนด์เนมขึ้นมาคล้องแขน ก่อนจะเดินนวยนาดมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมอีกครั้งที่หน้าประตูห้อง

เธอขยับตัวเข้ามาประชิดตัวผมเป็นครั้งสุดท้าย หน้าอกคัพ E ไซส์มหึมาเบียดกระแทกกับท่อนแขนของผมเต็มๆ ปลายเล็บเรียวสวยแตะลงบนอกเสื้อของผมเบาๆ พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่าเย้ายวนที่ทำให้เลือดในกายของผมเดือดพล่านจนแทบระเบิด...

"เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีล่ะพ่อเสือร้าย... คืนพรุ่งนี้ ฉันจะเป็นคนทดสอบแกด้วยตัวเองทุกซอกทุกมุม... ดูสิว่า-วยยักษ์แปดนิ้วของแก จะทนทานต่อบทเรียนรักของคุณหนูไฮโซอย่างฉันได้สักกี่น้ำ!"

สิ้นเสียงกระซิบอันร้อนแรง หลินก็ส่งสายตาเย้ายวนทิ้งท้ายให้ผมอีกหนึ่งระลอก ก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูก้าวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมหรูหราที่ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ และหัวใจของผมที่เต้นกระหน่ำรัวอยู่ในอก

ผมปิดประตูห้องลง ยืนพิงหลังกับบานประตูพลางสูดลมหายใจเข้าลึก...

จากเพื่อนสาวที่เคยคิดว่าเป็นกะเทย สู่การถูกเพื่อนสาวทั้งกลุ่มรุมล้อมและท้าทายในรสสวาท

และในคืนพรุ่งนี้... คุณหนูหลินผู้สูงศักดิ์ กำลังจะเปิดเพนต์เฮาส์หรูเพื่อรอให้ผมเข้าไปขยี้ความเย่อหยิ่งของเธอให้แหลกคามือ!