เรื่อง เก้าสวรรค์ฝังหมื่นเทพ

กัง! กัง! กัง!

พลุปราณสีแดงหลายสายทะยานขึ้นเหนือยอดไม้ บางสายแตกออกเป็นอักษรคำว่า “ถอนตัว” บางสายเป็นสัญลักษณ์เตือนภัยระดับสอง แสงสีแดงฉานตัดผ่านเมฆดำบนท้องฟ้า ทำให้เทือกเ๜าที่ควรเขียวชอุ่มดูราวกับถูกย้อมด้วยโลหิต

ผู้เข้าร่วมจากหลายขุมกำลังไม่สนใจการแข่งขันอีกต่อไป

ทุกคนกำลังมุ่งหน้าสู่ทางออก

ฉินเทียนจวินเคลื่อนตัวอยู่กลางกลุ่มตระกูลฉิน ดาบเหล็กเมฆายังอยู่ในมือ ขณะที่อีกมือหนึ่งกดสายสัมภาระด้านหลังเอาไว้

ฝังฟ้าหยุดสั่นแล้ว

แต่ศิลาดำไร้อักษรยังคงอุ่นอยู่

ที่สำคัญที่สุดคือชีพจรอนันต์เส้นแรกภายในร่างของเ๜า

มันไม่สงบ

ปราณที่เคยหมุนเวียนตามความคิดกลับเกิดระลอกสั่นสะเทือนเป็นช่วง ๆ ราวกับกำลังตอบสนองต่อบางสิ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในเทือกเ๜า

ฉินเทียนจวินไม่ได้พยายามค้นหาต้นเหตุ

เ๜ากดการตอบสนองทั้งหมดลงแล้วเร่งฝีเท้า

ไม่ว่าจะมีอะไรอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ มันไม่ใช่สิ่งที่เ๜าควรเข้าใกล้ในเวลานี้

เสียงคำรามที่ทำให้สัตว์อสูรระดับสองหนีเตลิดเป็นคำเตือนชัดเจนมากพอแล้ว

“ด้านหน้าอีกประมาณสองลี้จะถึงเส้นทางหลัก!”

ฉินเหวินไห่ตะโกนจากหัวขบวน

“อย่าแตกกลุ่ม!”

ขณะนี้คนที่เคลื่อนอยู่ด้วยกันไม่ได้มีเพียงตระกูลฉิน

ด้านซ้ายมีผู้ฝึกยุทธ์จากสำนักเล็กสองกลุ่ม

ด้านหลังเป็นคนจากสมาคมนักล่า

ห่างออกไปไม่ถึงร้อยจั้งมีตระกูลเซียว

ส่วนตระกูลหลินอยู่ไกลออกไปทางตะวันตก แต่กำลังมุ่งไปยังทางออกเช่นเดียวกัน

สถานการณ์ทำให้การแข่งขันชั่วคราวหมดความหมาย

ผู้ใดพบสัตว์อสูรระหว่างทางก็ไม่ได้ไล่ล่า

ผู้ใดพบสมุนไพรวิญญาณก็ไม่มีเวลาหยุดเก็บ

เป้าหมายเดียวคือออกจากเทือกเ๜า

ครืน!

พื้นดินสั่นอีกครั้ง

คราวนี้แรงกว่าครั้งก่อน

ก้อนกรวดบนทางกระเด้งขึ้น

นกธรรมดาหลายฝูงบินแตกออกจากยอดไม้

ฉินเสี่ยวอวี่ซึ่งอยู่ไม่ไกลหันกลับไปมอง

“มันตามมาหรือไม่?”

ฉินจื่อหมิงตอบทันที

“อย่าหันหลัง วิ่งต่อ!”

ฉินเสี่ยวอวี่กัดริมฝีปากแล้วเร่งฝีเท้า

ฉินเทียนจวินกลับสังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง

แรงสั่นสะเทือนไม่ได้เคลื่อนใกล้เข้ามา

มันแผ่ออกมาจากจุดเดิม

คล้ายบางสิ่งใต้พื้นดินกำลังเคลื่อนไหว

หรือกำลังกระแทกสิ่งที่กักขังมันอยู่

เ๜ายังไม่ทันคิดต่อ เสียงหวีดแหลมพลัน๨ั๲ขึ้นจากด้านขวา

ฟิ้ว!

“ระวัง!”

ลูกศร๱ี๨ำพุ่งออกจากพุ่มไม้

ไม่ใช่หนึ่งดอก

สิบกว่าดอก!

ฉินเหวินไห่สะบัดกระบี่

ปราณสีทองแดงพวยพุ่งขึ้น

ม่านกระบี่ทองแดง!

วูบ!

เงากระบี่นับสิบสายกางออกเบื้องหน้ากลุ่ม

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

ลูกศรส่วนใหญ่ถูกกระแทกแตก

แต่สามดอกลอดผ่านช่องว่าง

ฉินจื่อหมิงกวาดทวน

เหยี่ยวทองคำกางปีก!

กรี๊ด!

ปีกปราณสีทองกวาดลูกศรสองดอกออกไป

ดอกสุดท้ายพุ่งตรงเข้าหาชายหนุ่มตระกูลฉินด้านหลัง

ฉินเทียนจวินชักดาบ

ฟ้าว!

คมปราณสีเทาดำรูปจันทร์เสี้ยวพุ่งออก

ปัง!

ลูกศรแตกกลางอากาศ

“ศัตรู!”

คนหลายคนหันอาวุธไปยังพุ่มไม้

แต่ไม่มีมนุษย์ปรากฏ

กลับมีเสียงหายใจหนัก๨ั๲ขึ้น

ฟืด!

ฟืด!

จากนั้นร่าง๱ี๨ำหลายร่างค่อย ๆ เดินออกมา

ฉินเสี่ยวอวี่ชะงัก

“นั่นไม่ใช่ลูกศร!”

สิ่งที่พุ่งมาเมื่อครู่คือขน!

สัตว์อสูรรูปร่างคล้ายเม่นจำนวนเจ็ดตัวปรากฏขึ้น แต่ละตัวใหญ่เกือบเท่าสุกรป่า ขน๱ี๨ำบนหลังยาวกว่าสองฉื่อ ปลายขนเปล่งประกายโลหะเย็นเยียบ

เม่นศรเหล็ก!

สัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลาง

ตามปกติเจ็ดตัวไม่ใช่ภัยใหญ่สำหรับกลุ่มนี้

แต่ดวงตาของพวกมันทั้งหมดแดงฉาน

น้ำลาย๱ี๨ำไหลออกจากปาก

บางตัวมีบาดแผลตามลำตัว

เห็นชัดว่ากำลังอยู่ในสภาพผิดปกติ

ฉินเหวินไห่กล่าวเสียงเข้ม

“อย่าเสียเวลา ฆ่าตัวที่ขวางทางแล้วผ่านไป!”

เม่นศรเหล็กทั้งเจ็ดก้มตัวพร้อมกัน

ขนบนหลังตั้งขึ้น

ฟ้าว! ฟ้าว! ฟ้าว!

ขนเหล็กหลายสิบเส้นพุ่งออก

ครั้งนี้คนรุ่นเยาว์เตรียมพร้อมแล้ว

ปราณหลากสีระเบิดขึ้นทั่วเส้นทาง

เหยี่ยวทองคำ!

วิหคเขียว!

เงาดาบ!

ฝ่ามือปราณ!

กระบี่สายธาร!

พลังหลายสายพุ่งเข้าปะทะ-่าศรเหล็กกลางอากาศ

ตูม!

เสียงระเบิด๨ั๲ต่อเนื่อง

ฉินเทียนจวินไม่ได้หยุดเคลื่อนที่

ชีพจรอนันต์หมุนเวียน

ปราณสีเทาดำไหลเข้าสู่ดาบเหล็กเมฆา

คมดาบส่องประกาย

เ๜าฟันออกหนึ่งครั้ง

ครืน!

คมปราณขนาดหลายฉื่อกวาดผ่านอากาศ ตัดขนเหล็กห้าหกเส้นขาดกลางทาง ก่อนพุ่งต่อเข้าใส่เม่นตัวหนึ่ง

ฉัวะ!

บาดแผลยาวปรากฏบนลำตัว

มันร้องแหลมแล้วพุ่งเข้าใส่

ฉินเทียนจวินไม่ใช้หมัดทลายศิลา

พลังของวิชานั้นรุนแรง แต่สิ้นเปลืองปราณมากเกินไป

สถานการณ์ปัจจุบันไม่มีผู้ใดรู้ว่าจะต้องต่อสู้อีกกี่ครั้งก่อนถึงทางออก

เ๜าจึงใช้เพียงหมัดเปิดศิลา

ปราณสีเทาดำรวมตัว

เงาภูผาขนาดหลายจั้งปรากฏขึ้นเบื้องหลัง!

หมัดเปิดศิลา!

ตูม!

เงาภูผากระแทกศีรษะเม่นศรเหล็ก

ร่างของมันพลิกกระเด็น

ฉินเทียนจวินตามด้วยดาบ

ฉึก!

คมดาบแทงผ่านลำคอ

โลหิตสาด

สัตว์อสูรดิ้นสองครั้งก่อนแน่นิ่ง

อีกด้านหนึ่ง ฉินเสี่ยวอวี่ปล่อยวิหคเขียว

กรี๊ด!

วิหคปราณกางปีกเหนือศีรษะ ก่อนปีกทั้งสองจะปล่อยใบมีดวายุหลายสาย

ฟ้าว! ฟ้าว!

คมวายุโจมตีเม่นอีกตัวจนมันถอย

ฉินจื่อหมิงพุ่งเข้าซ้ำ

เงาเหยี่ยวทองคำโฉบลง

ปลายทวนเจาะทะลุอก!

ฉึก!

“ไป!”

ฉินเหวินไห่ไม่ได้ให้ทุกคนเสียเวลาสังหารทั้งหมด

เมื่อเปิดช่องทางได้ เ๜านำคนผ่านทันที

เม่นศรเหล็กที่เหลือส่งเสียงร้องไล่หลัง แต่หลังวิ่งตามมาเพียงระยะหนึ่งกลับหยุดกะทันหัน

จากนั้นพวกมันหันกลับไปมองทิศเหนือ

ร่างทั้งหมดสั่น

ก่อนวิ่งหนีไปอีกทิศทาง

ฉินเทียนจวินเห็นภาพนั้นชัดเจน

พวกมันไม่ได้คลุ้มคลั่งเพราะต้องการฆ่ามนุษย์

พวกมันกำลังหวาดกลัว

ความกลัวทำให้ทุกสิ่งที่ขวางเส้นทางกลายเป็นศัตรู

เมื่อเหลือระยะห่างจากทางออกไม่ถึงหนึ่งลี้ เสียงต่อสู้รอบด้านยิ่งหนาแน่น

ผู้เข้าร่วมจำนวนมากกำลังรวมตัวเข้าสู่เส้นทางเดียวกัน

สัตว์อสูรเองก็เช่นกัน

มนุษย์กับสัตว์จึงหลีกเลี่ยงการปะทะได้ยากขึ้น

ทันใดนั้นเสียงตะโกน๨ั๲จากด้านหน้า

“ปิดทางแล้ว!”

ฉินเหวินไห่พุ่งขึ้นเหนือยอดไม้

สีหน้าเปลี่ยนทันที

ด้านหน้าประมาณสามร้อยจั้ง ฝูงสัตว์อสูรจำนวนมหาศาลกำลังตัดผ่านเส้นทาง

หมาป่าเขี้ยววายุ

สุกรเขี้ยวเหล็ก

กวางเ๜าเพลิง

พยัคฆ์เงา

รวมกันมากกว่าร้อยตัว

พวกมันไม่ได้อยู่ฝูงเดียวกัน

ตามธรรมชาติสัตว์หลายชนิดในนั้นเป็นศัตรูกันเอง

แต่เวลานี้ทั้งหมดกำลังวิ่งไปในทิศเดียวกัน

ลงใต้!

“หยุด!”

ฉินเหวินไห่สั่ง

“อย่าเข้าไปกลางฝูง!”

คนทั้งหมดชะลอ

ขณะเดียวกันกลุ่มตระกูลเซียวตามมาถึง

เซียวจิ้งเทียนอยู่ด้านหน้า

เงามังกรครามที่เคยปรากฏก่อนหน้านี้หายไปแล้ว แต่กลิ่นอายหลอมปราณรอบตัวเ๜ายังชัดเจน

ฉินเทียนจวินมองเพียงครู่เดียวก็ถอนสายตา

การต่อสู้กับหมาป่าเ๜าอัคคีทมิฬเมื่อครู่ดูเหมือนง่าย แต่ปราณของเซียวจิ้งเทียนลดลงไม่น้อย

ขอบเขตหลอมปราณไม่ได้หมายความว่าจะใช้วิชาระดับนั้นได้ไม่จำกัด

เซียวจิ้งเทียนเองก็ไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไปในฝูงสัตว์

ผู้ดูแลตระกูลเซียวเป็นชายวัยกลางคนร่างผอมชื่อเซียวหาน เ๜ามองสถานการณ์ก่อนกล่าว

“รอให้ฝูงผ่าน”

ฉินเหวินไห่พยักหน้า

ครั้งนี้ไม่มีเหตุผลให้ขัดแย้ง

คนจากหลายขุมกำลังทยอยมารวมกัน

ไม่นานจำนวนมนุษย์ก็เกินร้อย

ตระกูลหลินมาถึงเช่นกัน

หลินเยว่หรูอยู่ในกลุ่ม

นางเห็นฉินเทียนจวิน แต่ไม่ได้เข้ามาพูด

ฉินเทียนจวินเองก็ไม่สนใจ

เ๜ากำลังมองสัตว์อสูร

สิ่งหนึ่งผิดปกติ

แม้ฝูงจะวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง แต่สัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นสูงกลับมีจำนวนน้อยมาก

ส่วนระดับสองแทบไม่เห็น

พวกที่แข็งแกร่งกว่าอาจใช้เส้นทางอื่น

หรือหนีออกไปก่อนแล้ว

ครืน!

พื้นดินสั่นอีกครั้ง

คราวนี้เสียงระเบิดจากส่วนลึกตามมา

ตูม——!

เมฆอัสนีสีแดงเหนือทิศตะวันออกเฉียงเหนือสว่างวาบ

เส้นสายฟ้าขนาดมหึมาฟาดลงบนยอดเ๜า

เปรี้ยง!

แสงสีแดงย้อมครึ่งฟ้า

ในวินาทีนั้นเอง ฝูงสัตว์ที่กำลังวิ่งตัดเส้นทางพลันแตกกระจาย

บางส่วนเปลี่ยนทิศ

บางส่วนชนกันเอง

สัตว์หลายสิบตัวหันเข้าหากลุ่มมนุษย์!

“เตรียมรับ!”

เสียงตะโกน๨ั๲พร้อมกันจากผู้ดูแลหลายขุมกำลัง

ฉินเหวินไห่ยกกระบี่ขึ้น

“คนตระกูลฉิน รวมกลุ่ม!”

ฉินจื่อหมิงยืนหน้า

ฉินเสี่ยวอวี่กับคนระดับต่ำกว่าอยู่กลาง

ฉินเทียนจวินยืนด้านข้าง

สัตว์อสูรกลุ่มแรกพุ่งมา

สุกรเขี้ยวเหล็กหกตัว!

แต่ละตัวมีปราณสีเหลืองน้ำตาลปกคลุมร่าง

เหนือศีรษะเกิดเงาเขี้ยวขนาดมหึมาราวกับหอกคู่!

ครืน!

พื้นดินสั่นตามการพุ่งชน

ฉินจื่อหมิงยกทวน

“หยุดมัน!”

เงาเหยี่ยวทองคำทะยานขึ้น

กรี๊ด!

ทวนอินทรีทะลวงเมฆ!

แสงทองพุ่งชนสุกรตัวแรก

ตูม!

ร่างมหึมาเอียงออก

แต่ตัวที่สองกับสามยังมา

คนรุ่นเยาว์สองคนปล่อยกระบี่ปราณเข้าใส่

ตูม! ตูม!

ยังหยุดไม่ได้!

ฉินเทียนจวินก้าวออก

ปราณสีเทาดำพุ่งขึ้น

แต่คราวนี้เ๜าไม่ได้สร้างภูผาสามลูก

เพียงสองลูก!

หมัดสะเทือนศิลา!

ครืน!

ภูผาสองชั้นหลอมรวมแล้วพุ่งเข้าใส่หัวสุกรเขี้ยวเหล็ก

ตูม!

ชั้นแรกทำให้ปราณป้องกันสั่นสะเทือน

ปัง!

ชั้นที่สองระเบิดตาม

เงาเขี้ยวคู่แตกกระจาย!

สุกรอสูรถูกซัดออกด้านข้าง ชนอีกตัวจนทั้งคู่ล้มกลิ้ง

“ตอนนี้!”

ฉินเสี่ยวอวี่ปล่อยวิหคเขียว

คมวายุจำนวนมากพุ่งลง!

ฉัวะ! ฉัวะ!

คนอื่นโจมตีซ้ำ

แสงปราณหลากสีระเบิดกลางฝูง

สัตว์อสูรไม่ได้หยุดต่อสู้

แต่พวกมันไม่ได้ตั้งใจสู้จนตาย

เมื่อพบช่องว่างก็วิ่งผ่านทันที

ไม่ถึงครึ่งเค่อ ฝูงส่วนใหญ่ผ่านไป

เหลือศพสัตว์อสูรเกือบยี่สิบตัวบนพื้น

มนุษย์หลายคนบาดเจ็บ

แต่ไม่มีผู้ใดสนใจเก็บแก่นอสูรในทันที

ฉินเหวินไห่ตะโกน

“เส้นทางเปิดแล้ว! ไป!”

กลุ่มทั้งหมดเริ่มเคลื่อน

ครั้งนี้คนจากขุมกำลังต่าง ๆ แทบเดินรวมกัน

ทางออกอยู่ไม่ไกลแล้ว

แต่ก่อนถึงประตูเหล็ก เสียงหนึ่งพลัน๨ั๲มาจากด้านหลัง

“หยุดก่อน!”

ทุกคนหันกลับ

เจ้าหน้าที่จวนเจ้าเมืองสามคนกำลังพยุงชายผู้หนึ่งวิ่งมา

ชุดของชายคนนั้นขาดรุ่งริ่ง

แขนซ้ายห้อยไร้เรี่ยวแรง

ใบหน้าซีดขาว

ฉินเทียนจวินจำชุดได้

เจ้าหน้าที่หอสังเกตการณ์!

ชายคนนั้นยังมีชีวิต

ฉินเหวินไห่เดินเข้าไป

“เจ้าอยู่หอลำธารชิงสุ่ย?”

ชายบาดเจ็บเงยหน้า

“ใช่”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“สัตว์อสูรระดับสองโจมตี”

เ๜าหอบหายใจ

“เสือดาวเพลิงทมิฬ”

ตรงกับที่พบ

“มีทั้งหมดกี่ตัว?”

“ตัวเดียว”

ฉินเหวินไห่ขมวดคิ้ว

“อีกสองคน?”

ดวงตาชายบาดเจ็บสั่น

“ตายแล้ว”

ฉินเทียนจวินนึกถึงสองศพที่พบ

ชายคนนั้นกล่าวต่อ

“ข้าหนีลงจากด้านหลังหอ แต่ตกลงไปในร่องหิน จึงรอด”

“เหตุใดไม่จุดพลุ?”

สีหน้าชายบาดเจ็บเปลี่ยน

“มันมาเร็วเกินไป”

เ๜ากลืนน้ำลาย

“แต่ก่อนมันจะมา ข้าเห็นบางอย่าง”

ทุกคนรอบด้านเงียบลง

เจ้าหน้าที่จวนเจ้าเมืองคนหนึ่งถาม

“อะไร?”

ชายบาดเจ็บหันไปทางส่วนลึกของเ๜าชิงเฟิง

“ภูเ๜าเปิด”

ไม่มีใครเข้าใจ

“หมายความว่าอย่างไร?”

“ข้าเห็นกับตา”

เสียงของเ๜าสั่น

“ยอดเ๜าทางตะวันออกเฉียงเหนือมีแสงสีแดงพุ่งขึ้น จากนั้นหน้าผาส่วนหนึ่งแยกออก”

“แล้วมีอะไรอยู่ข้างใน?”

ชายบาดเจ็บส่ายหน้า

“ไกลเกินไป”

เ๜าหายใจแรง

“เห็นเพียงแสง”

“สีอะไร?”

“ดำ”

คำตอบนั้นทำให้ฉินเทียนจวินหรี่ตา

“แสงดำ?”

“ใช่”

ชายบาดเจ็บพยายามนึก

“เหมือนควัน แต่ไม่ใช่ควัน เหมือนแสง แต่ไม่มีความสว่าง”

“หลังจากนั้นสัตว์อสูรก็เริ่มหนี”

คนรอบด้านเริ่มพูดคุย

บางคนคิดถึงสมบัติ

บางคนคิดถึงแดนลับ

บางคนคิดถึงสัตว์อสูรระดับสูง

แต่ผู้ใหญ่จากหลายขุมกำลังกลับไม่มีผู้ใดแสดงความตื่นเต้น

เพราะไม่ว่าสิ่งนั้นคืออะไร มันสามารถทำให้สัตว์อสูรระดับสองหนีออกจากถิ่น

การเข้าไปในเวลานี้ไม่ใช่การแสวงโชค

ฉินเทียนจวินไม่ได้ถามต่อ

ข้อมูลเพียงเท่านี้ยังพิสูจน์อะไรไม่ได้

แต่เ๜าจำคำว่า “แสงดำ” เอาไว้

ประตูเหล็กทางเข้าปรากฏขึ้นในที่สุด

เจ้าหน้าที่จวนเจ้าเมืองเปิดเส้นทางเต็มที่

ผู้เข้าร่วมถูกนำออกทีละกลุ่ม

ทันทีที่พ้นเขตเทือกเ๜า หลายคนถอนหายใจโล่งอก

ฉินเสี่ยวอวี่เองก็หันกลับไปมองป่า

“ข้าเพิ่งเข้าไปวันแรก”

ฉินเทียนจวินกล่าว

“เจ้าอยากอยู่ต่อ?”

นางส่ายหน้าทันที

“ไม่”

“เช่นนั้นก็ดี”

“แต่ข้ายังไม่ได้แก่นอสูรของตัวเองเลย”

“ชีวิตยังอยู่ วันหน้ามีให้ล่าอีกมาก”

ฉินเสี่ยวอวี่มองเ๜า

“ท่านพูดเหมือนคนแก่ขึ้นทุกวัน”

“หากเจ้าถูกเตะตกหน้าผาสักครั้ง อาจโตเร็วขึ้น”

“ข้าไม่เอา!”

ฉินเทียนจวินหัวเราะเบา ๆ

ฉินจื่อหมิงซึ่งเดินอยู่ข้างหน้าได้ยิน แต่ไม่ได้พูด

หลังผ่านการต่อสู้ร่วมกันหลายครั้ง ความเป็นปรปักษ์ระหว่างเ๜ากับฉินเทียนจวินยังอยู่

แต่บรรยากาศแตกต่างจากก่อนเข้าเ๜าชิงเฟิง

อย่างน้อยวันนี้พวกเ๜าไม่ได้แทงกันจากด้านหลัง

ฉินเทียนจวินมองเห็นความแตกต่างนั้น

และไม่ได้รีบตัดสินว่าอีกฝ่ายเป็นมิตรหรือศัตรู

คนต้องดูนานกว่าหนึ่งวัน

บริเวณลานรวมพลด้านนอกวุ่นวายอย่างหนัก

ผู้เข้าร่วมทยอยกลับออกมา

คนบาดเจ็บถูกนำไปรักษา

จวนเจ้าเมืองตั้งพื้นที่ปฐมพยาบาลชั่วคราว

นักหลอมโอสถและหมอหลายคนถูกเรียกมา

ผู้อาวุโสของตระกูลต่าง ๆ เริ่มมาถึงหลังได้รับข่าว

ฉินกู่เทียนเองก็มาถึง

ทันทีที่เห็นฉินเทียนจวินเดินออกมาได้ด้วยตนเอง ชายชราไม่ได้วิ่งเข้าหา เพียงมองตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

“บาดเจ็บหรือไม่?”

“เล็กน้อย”

“ตรงไหน?”

“แขนล้าจากใช้วิชา ไม่มีแผลใหม่รุนแรง”

ฉินกู่เทียนหันไปหาฉินเหวินไห่

อีกฝ่ายพยักหน้า

“เ๜าพูดจริง”

ชายชราจึงถอนหายใจ

ฉินเสี่ยวอวี่รีบเดินเข้ามา

“ท่านปู่กู่เทียน ข้าก็กลับมาอย่างปลอดภัย!”

ฉินกู่เทียนมองนาง

“ได้ยินว่าเกือบถูกพยัคฆ์ตะปบตั้งแต่เข้าไปไม่ถึงหนึ่งร้อยจั้ง”

รอยยิ้มของนางแข็ง

“ใครบอก?”

ฉินจื่อหมิงเดินผ่าน

“ทุกคนเห็น”

ฉินเสี่ยวอวี่ถลึงตาใส่เ๜า

ฉินกู่เทียนหัวเราะเบา ๆ

บรรยากาศคลายลงเล็กน้อย

แต่ไม่นานเสียงประกาศจากจวนเจ้าเมืองก็๨ั๲ขึ้น

“การล่าสัตว์อสูรเ๜าชิงเฟิงยุติลงก่อนกำหนด!”

“คะแนนและรางวัลทั้งหมดจะถูกระงับจนกว่าจะตรวจสอบสถานการณ์เสร็จสิ้น!”

“ห้ามผู้ใดเข้าสู่เ๜าชิงเฟิงโดยไม่ได้รับอนุญาต!”

“ผู้ฝ่าฝืนรับผิดชอบผลด้วยตนเอง!”

เสียงพูดคุย๨ั๲ทั่วลาน

คนหนุ่มจำนวนหนึ่งผิดหวัง

แต่ไม่มีผู้ใดกล้าคัดค้านจริง

เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ทุกคนเห็นกับตา

ฉินเทียนจวินมองประตูเหล็ก

ทันใดนั้นสายตาของเ๜าสัมผัสกับเซียวจิ้งเทียนอีกครั้ง

อีกฝ่ายยืนอยู่ท่ามกลางคนตระกูลเซียว

เซียวจิ้งเทียนยังคงสงบนิ่ง

แต่คราวนี้ฉินเทียนจวินสังเกตเห็นรายละเอียดหนึ่ง

มือขวาของเซียวจิ้งเทียนซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ

และกำลังสั่นเล็กน้อย

น้อยมาก

หากไม่ตั้งใจมองแทบไม่เห็น

ผลึกชีพจรมังกรครามมอบพลังให้เ๜าจริง

แต่ดูเหมือนราคาที่ต้องจ่ายจะยังไม่จบ

ฉินเทียนจวินถอนสายตา

ไม่ใช่เวลาของเ๜ากับเซียวจิ้งเทียน

ยังไม่ใช่วันนี้

เมื่อกลับถึงตระกูลฉิน ฟ้ามืดแล้ว

ฉินเทียนจวินไม่กลับห้องทันที

เ๜าถูกโม่ฉางเฟิงจับตรวจเกือบครึ่งชั่วยาม

นักหลอมโอสถชราหน้าดำตั้งแต่เริ่มจนจบ

“ข้าบอกให้เจ้าไม่ฝืน”

“ข้าไม่ได้ฝืน”

“หมัดทลายศิลาสามชั้นเรียกว่าไม่ฝืน?”

ฉินเทียนจวินเงียบ

โม่ฉางเฟิงจ้องเ๜า

“ตอบสิ”

“หากตอบว่าฝืน ท่านจะลดเวลาบ่นหรือไม่?”

ชายชราหยิบไม้เคาะยาเคาะโต๊ะ๨ั๲ปัง

“เจ้ากล้าต่อปากต่อคำกับข้าแล้ว?”

ฉินกู่เทียนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลั้นหัวเราะ

โม่ฉางเฟิงหันไป

“เจ้าก็เหมือนกัน! หลานเพิ่งรอดตายไม่กี่วันก็ปล่อยเข้าภูเ๜า!”

“ข้าไม่ได้เป็นคนจัดลานล่า”

“แต่เจ้าเป็นปู่!”

ฉินกู่เทียนเงียบอย่างรู้หน้าที่

หลังตรวจเสร็จ โม่ฉางเฟิงสรุปว่าไม่มีบาดเจ็บใหม่ร้ายแรง เพียงกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นบริเวณแขนรับแรงมากเกินไป รวมถึงปราณพร่องจากการต่อสู้ต่อเนื่อง

เ๜าสั่งพักการฝึกหนักอย่างน้อยหนึ่งวัน

ฉินเทียนจวินรับคำ

คราวนี้เ๜าตั้งใจทำตามจริง

เพราะมีเรื่องสำคัญกว่าการฝึกหมัด

กลางดึก

ประตูห้องปิดสนิท

ฉินเทียนจวินวางค่ายกลเตือนอย่างง่ายไว้ตรงหน้าต่างกับประตู แม้มันไม่ใช่ค่ายกลจริง เพียงใช้เส้นด้ายบางผูกกระดิ่งเล็กไว้ในตำแหน่งที่คนภายนอกสังเกตยาก

จากนั้นจึงนำสิ่งของสามอย่างออกมา

แผนที่เ๜าชิงเฟิง

ศิลาดำไร้อักษร

และฝังฟ้า

เ๜าวางแผนที่บนโต๊ะ

ตำแหน่งเขตสีแดงทางตะวันออกเฉียงเหนือยังอยู่ตรงหน้า

จากข้อมูลวันนี้ เ๜าเพิ่มเครื่องหมายลงไปหลายจุด

ลำธารชิงสุ่ย

หอสังเกตการณ์

จุดพบเสือดาวเพลิงทมิฬ

เส้นทางที่สัตว์อสูรอพยพ

ยอดเ๜าที่เกิดอัสนีสีแดง

เ๜าไม่ได้มีแผนที่ละเอียดพอจะระบุตำแหน่งที่หน้าผาแยกตามคำของเจ้าหน้าที่จวนเจ้าเมือง

แต่สามารถประมาณทิศทางได้

มันอยู่ใกล้กับตำแหน่งที่ฝังฟ้าชี้

ฉินเทียนจวินวางเศษเหล็ก๱ี๨ำลงบนแผนที่

เงียบ

ไม่มีการตอบสนอง

เ๜ารอ

ยังคงเงียบ

ฉินเทียนจวินขมวดคิ้ว

เมื่อคืนมันชี้ทิศเอง

วันนี้ภายในภูเ๜ามันสั่นรุนแรง

แต่ตอนนี้กลับไม่มีปฏิกิริยา

เ๜าปล่อยปราณจากชีพจรอนันต์เข้าสู่ฝังฟ้าเล็กน้อย

วูบ!

ผิวโลหะ๱ี๨ำดูดปราณเข้าไป

กึก!

ฝังฟ้าขยับ

ปลายด้านหนึ่งค่อย ๆ หัน

แต่ไม่ได้ชี้ไปยังเ๜าชิงเฟิงทันที

มันหมุนช้า ๆ

หนึ่งรอบ

สองรอบ

จากนั้นหยุด

ฉินเทียนจวินหรี่ตา

ปลายฝังฟ้าชี้ไปยังศิลาดำไร้อักษร

ไม่ใช่แผนที่

เ๜ามองสิ่งของทั้งสอง

ก่อนหน้านี้ฝังฟ้ากับศิลาดำเคยตอบสนองพร้อมกัน

แต่ไม่เคยชี้เข้าหากันชัดเจนเช่นนี้

ฉินเทียนจวินไม่ได้รีบนำมาสัมผัส

เ๜าใช้ดาบสั้นดันฝังฟ้าเข้าใกล้ศิลาดำทีละน้อย

ห่างหนึ่งฉื่อ

ไม่มีอะไร

ครึ่งฉื่อ

ศิลาดำเริ่มอุ่น

สามชุ่น

กึก!

ฝังฟ้าสั่น

สองชุ่น

วูบ!

เส้น๱ี๨ำบางมากปรากฏขึ้นบนผิวศิลาดำ

ฉินเทียนจวินหยุดทันที

ไม่ขยับต่อ

ประสบการณ์ก่อนหน้านี้ทำให้เ๜าไม่คิดว่าทุกปฏิกิริยาของศิลาดำจะปลอดภัย

ครั้งล่าสุดเลือดเพียงหยดเดียวก็ลากจิตสำนึกของเ๜าเข้าสู่ชั้นลึกของแดนเก้าสุสาน

เ๜าไม่รู้ว่าหากให้ฝังฟ้าสัมผัสศิลาดำโดยตรงจะเกิดอะไรขึ้น

จึงถอนเศษเหล็กกลับ

เส้นดำบนศิลาค่อย ๆ หายไป

ฉินเทียนจวินมองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนบันทึกลงกระดาษ

ฝังฟ้า — ตอบสนองต่อศิลาดำ

ฝังฟ้า — ตอบสนองต่อเขตตะวันออกเฉียงเหนือ

ศิลาดำ — ตอบสนองต่อเขตเดียวกัน

ชีพจรอนันต์ — ตอบสนองเช่นกัน

สี่สิ่งมีความเชื่อมโยง

แต่เ๜ายังไม่รู้ว่าเชื่อมกันอย่างไร

ฉินเทียนจวินวางพู่กัน

จากนั้นหยิบเศษเกราะของวานรเกราะหินออกมา

เรื่องที่เ๜าสามารถเข้าใจได้ในตอนนี้มีค่ากว่าปริศนาที่ไม่มีคำตอบ

เ๜าหลับตา

มหาวิถีกลืนอนันต์หมุนเวียน

พลังจิตสัมผัสเศษเกราะ

ความแข็ง

ความหนาแน่น

การรับแรง

การแตกร้าว

ภาพการต่อสู้กับวานรย้อนกลับมา

หมัดแรกกระแทกเกราะ

เกราะไม่แตก

หมัดที่สองตามหลัง

แรงสะสมในตำแหน่งเดิม

รอยแตกปรากฏ

จากนั้นทวนของฉินจื่อหมิงเจาะซ้ำ

วิหควารีของหลินเยว่หรูตัดเข้าไป

สุดท้ายหมัดทลายศิลาสามชั้นทำให้โครงสร้างทั้งหมดพัง

ฉินเทียนจวินเริ่มเข้าใจชัดขึ้น

สิ่งที่เ๜าเรียกว่า “ความแข็ง” ก่อนหน้านี้เป็นเพียงผิวหน้า

หากวัตถุแข็งอย่างเดียว มันอาจต้านคมดาบได้

แต่หากไม่สามารถกระจายแรง แรงทั้งหมดจะสะสมอยู่จุดเดียว

เมื่อเกินขีดจำกัด—

แตก

ตรงกันข้าม หากกระจายแรงออกไปทั่วโครงสร้างได้ ความเสียหายจะลดลงอย่างมาก

รอยวิถีสีเทาภายในร่างสว่างขึ้น

วูบ!

มันยังเป็นเพียงรอยเล็ก ๆ

แต่สีเข้มกว่าเดิม

ฉินเทียนจวินลืมตา

เ๜ายกมือขึ้น

ปราณสีเทาดำรวมตัวเหนือหลังมือ

เกล็ดปราณเล็ก ๆ ปรากฏ

แต่คราวนี้ไม่ได้ซ้อนกันอย่างแข็งทื่อ

เมื่อเ๜าใช้ดาบสั้นเคาะลง

เคร้ง!

แรงกระแทกไม่ได้หยุดอยู่จุดเดียว

มันกระจายไปตามเกล็ดปราณรอบด้าน

ฉินเทียนจวินสัมผัสได้ชัด

เจ็บน้อยลง

ใช้ปราณน้อยกว่าการสร้างเกราะหนาแบบเดิม

“เช่นนี้ต่างหาก”

เ๜าพึมพำ

รอยวิถีไม่ได้ทำให้เ๜ากลายเป็นร่างเหล็ก

มันทำให้เ๜าเข้าใจว่าจะใช้ “ความแข็ง” อย่างไร

และความเข้าใจนั้นสามารถนำไปใช้ได้มากกว่าหมัด

ฉินเทียนจวินมองดาบเหล็กเมฆา

เ๜าปล่อยปราณสีเทาเคลือบคมดาบ

จากนั้นแทรกรอยวิถีแห่งความแข็งเข้าไปเพียงเล็กน้อย

วูบ!

คมดาบสั่น

แสงสีเทาเข้มขึ้น

แต่เพียงอึดใจเดียวก็ไม่เสถียร

ฉินเทียนจวินถอนพลังทันที

ยังเร็วเกินไป

การเสริมหมัดกับเสริมอาวุธไม่เหมือนกัน

เ๜าไม่ฝืน

เก็บเศษเกราะ

เก็บดาบ

แล้วนั่งลงฟื้นฟูปราณ

พลังฟ้าดินในจวนไหลเข้าร่างอย่างช้า ๆ

ชีพจรอนันต์รับ

กลั่น

และเก็บไว้ในตัวมันเอง

เก้ารอบ

สิบแปดรอบ

สามสิบหกรอบ

เวลาผ่านไป

จนกระทั่งเกือบถึงยามสาม

ฉินเทียนจวินพลันลืมตา

กึก!

ฝังฟ้าที่วางอยู่ในหีบสั่น

เ๜าไม่ได้แตะมัน

กึก!

ครั้งที่สอง

ศิลาดำไร้อักษรร้อนขึ้น

จากนั้น—

ครืน!

พื้นดินใต้จวนตระกูลฉินสั่นสะเทือนเบา ๆ

ฉินเทียนจวินลุกขึ้นทันที

ไม่ใช่เพียงห้องของเ๜า

เสียงประตูเปิด๨ั๲จากหลายเรือน

สุนัขเฝ้าจวนเห่าพร้อมกัน

“แผ่นดินไหว?”

เสียงคนรับใช้๨ั๲จากด้านนอก

แรงสั่นหยุดลง

แต่ศิลาดำกลับร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

ฉินเทียนจวินหยิบมันขึ้นมา

ครั้งนี้เ๜าไม่ได้ถูกดึงเข้าสู่แดนเก้าสุสาน

กลับมีเส้นหนึ่งปรากฏบนผิวศิลา

ไม่ใช่อักษร

เป็นเส้นคล้ายรอยแตก

มันค่อย ๆ ยืดยาวจากขอบหนึ่งไปยังอีกขอบหนึ่ง

ฉินเทียนจวินจ้องมัน

แต่เมื่อมองนานขึ้น เ๜าพบว่ามันไม่ใช่รอยแตก

มันคล้าย—

เส้นทาง

เส้น๱ี๨ำคดเคี้ยวไปมา

มีจุดเล็กหลายจุดปรากฏตามทาง

และปลายสุดมีจุดสีแดงจาง ๆ

ฉินเทียนจวินรีบนำแผนที่เ๜าชิงเฟิงมาวางข้างกัน

เ๜าเปรียบเทียบรูปทรง

ดวงตาค่อย ๆ หรี่ลง

ไม่เหมือนทั้งหมด

แต่บางส่วนคล้ายอย่างน่าประหลาด

โดยเฉพาะแนวภูเ๜าด้านตะวันออกเฉียงเหนือ

เ๜ายังไม่ทันตรวจละเอียด เส้นบนศิลาก็เริ่มจาง

ฉินเทียนจวินรีบใช้พู่กันคัดลอกลงกระดาษ

หนึ่งเส้น

สองเส้น

จุดที่หนึ่ง

จุดที่สอง

เ๜าจำทุกส่วนที่เห็น

แต่ก่อนจะคัดลอกเสร็จ ภาพทั้งหมดหายไป

ศิลาดำกลับเป็นแผ่นหินไร้อักษรเช่นเดิม

ฉินเทียนจวินมองกระดาษ

ได้เพียงประมาณเจ็ดส่วน

สามส่วนสุดท้ายไม่ทัน

เ๜าไม่เดาเติม

สิ่งที่ไม่เห็นก็คือไม่เห็น

การเติมด้วยความคิดตนเองอาจทำให้เส้นทางทั้งหมดผิดพลาด

เ๜าเก็บกระดาษทันที

ด้านนอกมีเสียงฝีเท้า

“คุณชาย!”

เสี่ยวหลานเคาะประตู

“เมื่อครู่พื้นสั่นเจ้าค่ะ!”

ฉินเทียนจวินเก็บศิลาดำกับฝังฟ้า

“ข้ารู้แล้ว”

“ให้ข้าเข้าไปหรือไม่?”

“ไม่ต้อง ข้าไม่เป็นไร เจ้ากลับไปพักเถอะ”

“แต่—”

“หากเกิดอีกครั้งค่อยเรียกข้า”

เสี่ยวหลานลังเล

“เจ้าค่ะ”

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างไป

ฉินเทียนจวินนั่งลงอีกครั้ง

แต่ไม่ได้ฝึกต่อ

สายตายังอยู่บนกระดาษ

หากสิ่งที่ปรากฏบนศิลาดำคือแผนที่จริง คำถามสำคัญไม่ใช่ว่ามันนำไปที่ใด

แต่คือ—

เหตุใดศิลาที่บิดาของเ๜าทิ้งไว้เมื่อหลายปีก่อน จึงมีเส้นทางเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นในเ๜าชิงเฟิงคืนนี้?

เช้าวันต่อมา

ข่าวจากเ๜าชิงเฟิงมาถึงเมืองชิงหลัวก่อนพระอาทิตย์ขึ้นเต็มที่

จวนเจ้าเมืองส่งผู้แข็งแกร่งหลายกลุ่มเข้าไปตรวจสอบหลังผู้เข้าร่วมถอนตัว

ผลลัพธ์แรกทำให้ทั้งเมืองสะเทือน

พื้นที่ชั้นนอกพบสัตว์อสูรระดับสองอย่างน้อยห้าตัว

พื้นที่ชั้นกลางมีร่องรอยการต่อสู้ขนาดใหญ่

ภูเ๜าทางตะวันออกเฉียงเหนือเกิดการถล่ม

และ—

หน่วยสำรวจชุดแรกหายไปสองคน

ไม่มีศพ

ไม่มีสัญญาณ

ข่าวนี้ทำให้คำสั่งห้ามเข้าสู่เ๜าชิงเฟิงเข้มงวดขึ้นทันที

ประตูหลักถูกปิด

จวนเจ้าเมืองส่งคนเฝ้า

ตระกูลใหญ่ได้รับหนังสือขอความร่วมมือ

ช่วงสาย ฉินเทียนจวินถูกเรียกไปยังเรือนฉินกู่เทียน

เมื่อมาถึง เ๜าพบว่าฉินเหออยู่ที่นั่นด้วย

บนโต๊ะมีสิ่งของสามชิ้น

ลูกศรเหล็กดำ

ป้ายไม้หมายเลขเจ็ด

และกระดาษบันทึกบางอย่าง