เรื่อง เพชฌฆาตไร้ใจเหยียบสวรรค์
หลิงเทียนเฉินมาถึงประตูตะวันตกก่อนเวลานัดเล็กน้อย เขาสวมชุดฝึกสีขาวเรียบง่าย ดาบสั้นเหล็กดำห้อยอยู่ข้างกาย ส่วนเสี่ยวเฮยเดินตามหลังอย่างกระตือรือร้น เจ้าสุนัขดำผอมบางดูไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยงธรรมดา หากไม่ใช่เพราะดวงตาที่บางครั้งฉายประกายผิดธรรมชาติ คงไม่มีผู้ใดคิดว่ามันเคยกลืนศิลาวิญญาณและสมุนไพรมีพิษได้โดยไม่เกิดอาการใด
เมื่อคืนหลิงเทียนเฉินใช้เวลาตรวจสอบเส้นทางป่าไผ่ดำอย่างละเอียด พื้นที่ดังกล่าวอยู่ห่างเมืองชิงหลัวประมาณสามสิบลี้ เป็นป่าที่มีพลังวิญญาณค่อนข้างเบาบาง จึงไม่ค่อยพบสัตว์อสูรระดับสูง แต่ด้วยความชื้นและสภาพดินที่เหมาะสม ทำให้มีสมุนไพรบำรุงชีพจรหลายชนิดขึ้นอยู่ตามหุบเขาและลำธารใต้ดิน หญ้าเสริมชีพจรที่เขาต้องการมักเติบโตใกล้รากไผ่อายุเกินสิบปี โดยเฉพาะบริเวณที่พลังวิญญาณจากใต้พิภพไหลผ่าน
แม้ภารกิจจะถูกจัดอยู่ในระดับอันตรายต่ำถึงปานกลาง แต่เขาไม่ได้มองข้ามคำเตือนเรื่องสัตว์อสูรระดับสอง เพราะแม้แต่สัตว์อสูรระดับสองที่บาดเจ็บก็ยังอาจสังหารผู้เปิดชีพจรขั้นสามได้อย่างง่ายดาย หากประมาทเพียงชั่วขณะ
“เทียนเฉิน!”
เสียงเรียกดังจากด้านหลัง หลิงอู๋เจี๋ยเดินเข้ามาพร้อมชายหนุ่มอีกสองคน คนแรกมีรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดฝึกสีน้ำตาลเข้มและสะพายดาบกว้างไว้ด้านหลัง ส่วนอีกคนรูปร่างผอมกว่า สวมชุดสีเขียวหม่นพร้อมกระบี่เรียวยาว
“เจ้ามาก่อนพวกเราเสียอีก” หลิงอู๋เจี๋ยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“ข้าเพิ่งมาถึง”
“เช่นนั้นข้าแนะนำให้รู้จัก นี่คือหลิงต้าซาน เปิดชีพจรขั้นหก ส่วนคนนี้หลิงชิงอี้ เปิดชีพจรขั้นห้า ทั้งสองเคยร่วมภารกิจกับข้ามาหลายครั้ง”
หลิงเทียนเฉินประสานมือให้ทั้งคู่
“หลิงเทียนเฉิน ฝากตัวด้วย”
หลิงต้าซานหัวเราะเสียงดัง “ไม่ต้องเกรงใจ พวกเราเป็นคนตระกูลเดียวกัน อีกอย่างข้าได้ยินเรื่องเจ้าจัดการหลิงห้าวแล้ว นับว่าไม่ธรรมดา!”
หลิงชิงอี้เพียงพยักหน้าอย่างสุภาพ “ป่าไผ่ดำมีเส้นทางค่อนข้างซับซ้อน หากเจ้าไม่คุ้นเคยก็เดินตามพวกเราไว้”
“ขอบคุณ”
หลิงอู๋เจี๋ยมองเสี่ยวเฮยที่กำลังดมพื้นอยู่ข้างเท้าหลิงเทียนเฉิน ก่อนถามด้วยความสงสัย
“เจ้าจะพาสุนัขตัวนี้ไปด้วยหรือ?”
“มันไม่ชอบอยู่ตามลำพัง”
“ฮ่า ๆ! ดูท่ามันจะติดเจ้ามาก”
หลิงเทียนเฉินไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจความสามารถทั้งหมดของเสี่ยวเฮย แต่จากเหตุการณ์ผงสลายชีพจร เขารู้แล้วว่าประสาทรับกลิ่นของมันสามารถตรวจพบสิ่งผิดปกติบางอย่างที่ผู้บ่มเพาะทั่วไปไม่อาจสัมผัสได้ การพามันติดตามจึงอาจมีประโยชน์มากกว่าที่คนภายนอกคิด
หลังตรวจป้ายผ่านประตูเมืองเรียบร้อย ทั้งสี่คนจึงออกเดินทางไปตามถนนดินแดงที่ทอดยาวสู่ป่าไผ่ดำ
แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อย ๆ สาดผ่านหมอกหนา เผยให้เห็นทุ่งหญ้ากว้างและแนวภูเขาสลับซับซ้อนอยู่ไกลออกไป เสียงนกวิญญาณร้องประสานจากยอดไม้ ขณะที่สายลมพัดพากลิ่นดินชื้นและพฤกษาป่ามาปะทะใบหน้า หลิงเทียนเฉินเดินอยู่ด้านหลังหลิงอู๋เจี๋ยเล็กน้อย ระหว่างทางเขาไม่ได้พูดมากนัก แต่คอยสังเกตลักษณะภูมิประเทศและร่องรอยสัตว์อสูรตามพื้นดินอย่างละเอียด
เมื่อเดินทางมาได้ประมาณสิบลี้ หลิงชิงอี้ก็หยุดข้างต้นไม้ใหญ่และชี้ไปยังรอยข่วนบนเปลือกไม้
“รอยของอสูรเล็บเหล็ก”
หลิงต้าซานเดินเข้าไปดู “เพิ่งเกิดไม่นาน”
หลิงอู๋เจี๋ยพิจารณารอยข่วน ก่อนกล่าว “เป็นสัตว์อสูรระดับหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับมัน เว้นแต่จะเข้ามาขวางทาง”
หลิงเทียนเฉินมองรอยข่วนสามเส้นที่ฝังลึกลงในเนื้อไม้ประมาณหนึ่งชุ่น จากนั้นกวาดสายตาไปยังพุ่มหญ้าด้านข้าง เขาพบรอยเท้าสัตว์ขนาดใหญ่ทอดยาวไปทางทิศเหนือ แต่รอยเหล่านั้นไม่ได้กระจัดกระจายเหมือนสัตว์ที่ออกหาอาหารตามปกติ กลับเรียงตัวเป็นแนวเดียวกันราวกับกำลังมุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง
เขาไม่ได้กล่าวอะไรทันที เพียงจดจำทิศทางไว้ในใจ
เมื่อเข้าสู่เขตป่าไผ่ดำ บรรยากาศรอบด้านก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ลำไผ่สีดำสนิทสูงหลายจั้งเรียงรายแน่นขนัด ใบไผ่สีเขียวเข้มปกคลุมท้องฟ้าจนแสงอาทิตย์ส่องลงมาได้เพียงบางส่วน พื้นดินชื้นแฉะและมีรากไม้คดเคี้ยวอยู่ทั่วไป หมอกสีเทาจางลอยต่ำเหนือพื้นป่า ทำให้ระยะมองเห็นลดลงเหลือเพียงไม่กี่สิบจั้ง
หลิงอู๋เจี๋ยหยุดเดินก่อนหันมาหาทุกคน
“จากนี้ไปอย่าแยกกัน หญ้าเสริมชีพจรขึ้นอยู่ตามแนวลำธารทางตะวันตก เราจะเก็บให้ครบสิบต้นแล้วกลับก่อนยามเซิน”
หลิงต้าซานพยักหน้า “ข้าจะดูแลด้านหน้า”
“ชิงอี้คอยระวังด้านหลัง ส่วนเทียนเฉินอยู่ตรงกลาง”
หลิงเทียนเฉินไม่ได้คัดค้าน แม้ต้องการฝึกฝนประสบการณ์จริง แต่เขารู้ว่าการร่วมภารกิจเป็นกลุ่มต้องเคารพการจัดตำแหน่งของผู้มีประสบการณ์มากกว่า หากต่างคนต่างทำตามใจ ย่อมเพิ่มความเสี่ยงโดยไม่จำเป็น
ทั้งสี่เดินลึกเข้าไปในป่าประมาณครึ่งชั่วยาม ก่อนเสียงน้ำไหลจะดังแว่วมาจากด้านหน้า หลิงอู๋เจี๋ยนำทุกคนลงสู่หุบต่ำเล็ก ๆ ซึ่งมีลำธารใสไหลผ่านระหว่างศิลาสีดำ ริมลำธารเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำและพืชวิญญาณระดับต่ำหลายชนิด
“ถึงแล้ว”
หลิงอู๋เจี๋ยชี้ไปยังโคนไผ่ใหญ่ใกล้ลำธาร “หญ้าเสริมชีพจรมีใบเรียวยาวสีเขียวเข้ม เส้นกลางใบเป็นสีเงินอ่อน และมักขึ้นเป็นกลุ่มละสองถึงสามต้น”
หลิงเทียนเฉินเดินเข้าไปสำรวจ ก่อนพบสมุนไพรลักษณะดังกล่าวอยู่ใต้รากไผ่ต้นหนึ่ง เขาคุกเข่าลงและใช้มีดเล็กขุดดินรอบรากอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้เส้นรากซึ่งสะสมพลังวิญญาณเสียหาย
“ต้นนี้ใช่หรือไม่?”
หลิงอู๋เจี๋ยเดินเข้ามาดูแล้วพยักหน้า “ใช่ เก็บรากไว้ให้ครบด้วย หากรากขาด คุณภาพสมุนไพรจะลดลงมาก”
หลิงเทียนเฉินใช้เวลาครู่หนึ่งจึงขุดหญ้าเสริมชีพจรขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์ ใบสีเขียวเข้มส่องประกายเงินจาง ๆ เมื่อสัมผัสแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านแนวไผ่ เขานำสมุนไพรห่อด้วยผ้าสะอาดแล้วเก็บไว้ในถุงสมุนไพร ก่อนช่วยคนอื่นค้นหาต่อ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสี่สามารถเก็บหญ้าเสริมชีพจรได้เจ็ดต้นโดยไม่พบอันตรายร้ายแรง ระหว่างนั้นมีสัตว์อสูรระดับหนึ่งสองตัวเข้ามาใกล้ แต่เมื่อสัมผัสกลิ่นอายของหลิงอู๋เจี๋ยก็ถอยหนีไปโดยไม่เกิดการต่อสู้
หลิงต้าซานเริ่มผ่อนคลาย “วันนี้โชคดีไม่น้อย หากหาพบอีกสามต้นก็กลับได้แล้ว”
หลิงชิงอี้มองแนวไผ่ด้านเหนือ “แถวนั้นน่าจะมีอีก”
หลิงอู๋เจี๋ยพยักหน้า ก่อนนำทุกคนเดินเลียบลำธารขึ้นไปยังพื้นที่สูงกว่าเดิมเล็กน้อย
ทว่าหลังเดินไปได้ไม่ถึงร้อยก้าว เสี่ยวเฮยซึ่งเดินตามหลิงเทียนเฉินมาตลอดกลับหยุดกะทันหัน
“กรรรร”
เสียงคำรามต่ำดังจากลำคอของมัน
หลิงเทียนเฉินหยุดฝีเท้าทันที
“มีอะไร?”
เสี่ยวเฮยจ้องไปยังพุ่มไผ่ด้านซ้าย ขนสีดำบนแผ่นหลังตั้งชันเล็กน้อย ดวงตาของมันฉายประกายระแวดระวังอย่างผิดปกติ
หลิงเทียนเฉินหันไปมองตาม ก่อนสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวจาง ๆ ที่ลอยมากับสายลม
กลิ่นโลหิต
“หยุดก่อน”
น้ำเสียงของเขาทำให้หลิงอู๋เจี๋ยหันกลับมา
“เกิดอะไรขึ้น?”
“มีบางอย่างอยู่ด้านซ้าย”
หลิงต้าซานชักดาบกว้างออกจากฝักทันที ขณะที่หลิงชิงอี้นำกระบี่เรียวขึ้นเตรียมพร้อม
เสียงใบไผ่สั่นไหวดังขึ้นจากพุ่มไม้
ซ่า!
เงาดำขนาดใหญ่พุ่งทะยานออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมเสียงคำรามสะเทือนหุบเขา
โฮก!
อสูรเล็บเหล็กตัวหนึ่งปรากฏต่อหน้าทุกคน ร่างของมันสูงเกือบหนึ่งจั้ง ขนสีเทาดำปกคลุมทั่วกายา กรงเล็บทั้งสองข้างยาวและแหลมคมราวกับศาสตราวุธ แต่สิ่งที่ทำให้หลิงเทียนเฉินขมวดคิ้วไม่ใช่ขนาดของมัน หากเป็นบาดแผลลึกบริเวณลำตัวซึ่งมีโลหิตสีดำไหลซึมออกมาอย่างต่อเนื่อง
“อสูรเล็บเหล็กระดับหนึ่งขั้นสูง!” หลิงชิงอี้ร้องเตือน
หลิงอู๋เจี๋ยก้าวออกไปด้านหน้า “ทุกคนถอย!”
อสูรเล็บเหล็กคำรามอีกครั้ง ก่อนพุ่งเข้าใส่หลิงต้าซานซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด กรงเล็บสีดำกวาดผ่านอากาศจนเกิดกระแสลมรุนแรง
หลิงต้าซานไม่หลบหนี เขาโคจรปราณเข้าสู่ดาบกว้างทันที ประกายพลังสีเหลืองอ่อนปรากฏตามคมดาบ ก่อนฟันสวนออกไปอย่างหนักหน่วง
“ดาบแยกศิลา!”
ครืน!
เงาดาบสีเหลืองพุ่งออกไปเป็นทางสั้น ๆ ก่อนปะทะกับกรงเล็บเหล็กของสัตว์อสูร
เคร้ง!
ประกายปราณแตกกระจายกลางอากาศ แรงปะทะทำให้หลิงต้าซานถอยหลังสองก้าว ขณะที่อสูรเล็บเหล็กถูกสะเทือนจนเสียหลัก แต่ด้วยความดุร้ายของมัน กลับพุ่งเข้ามาอีกครั้งโดยไม่สนใจบาดแผล
หลิงอู๋เจี๋ยเคลื่อนเข้าขวางทันที กระบี่ยาวในมือส่องประกายปราณสีขาว ก่อนปล่อยคมกระบี่ออกไปเป็นสายแสงสั้น ๆ
ฟึ่บ!
คมกระบี่เฉือนผ่านหัวไหล่ของอสูรเล็บเหล็กจนโลหิตสาดกระเซ็น แต่สัตว์อสูรกลับไม่ถอย มันคำรามอย่างคลุ้มคลั่งและพุ่งเข้าใส่หลิงชิงอี้ซึ่งอยู่ด้านหลัง
“ระวัง!”
หลิงเทียนเฉินเห็นว่าระยะห่างระหว่างหลิงชิงอี้กับสัตว์อสูรเหลือไม่ถึงสามจั้ง หากปล่อยให้มันเข้าถึงตัวโดยตรง นางอาจได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาจึงโคจรปราณเข้าสู่เก้าก้าวทลายดาราทันที
ประกายแสงสีทองจาง ๆ ปรากฏใต้ฝ่าเท้า
ฟึ่บ!
ร่างของเขาพุ่งผ่านระยะสองจั้งในพริบตา ก่อนปรากฏตัวด้านข้างอสูรเล็บเหล็ก
“หมัดคลื่นซ้อน!”
เงาหมัดสีทองจาง ๆ ก่อตัวขึ้นพร้อมเสียงปราณคำรามต่ำ
ตูม!
หมัดแรกกระแทกเข้ากับลำตัวของสัตว์อสูรจนมันชะงัก
ครืน!
แรงชั้นที่สองระเบิดซ้อนตามเข้าไป ทำให้ร่างขนาดใหญ่ของอสูรเล็บเหล็กเสียหลักและพุ่งชนลำไผ่ด้านข้างอย่างรุนแรง
กร๊อบ!
ลำไผ่สีดำหักสะบั้นสองต้น ใบไผ่ร่วงกระจายทั่วบริเวณ
หลิงเทียนเฉินถอยกลับทันที ปราณภายในลดลงอย่างรวดเร็วจากการใช้วิชาท่าร่างและหมัดคลื่นซ้อนต่อเนื่องกัน แต่เขาไม่ได้ฝืนโจมตีซ้ำ เพราะรู้ว่าพลังของตนยังไม่เพียงพอสังหารสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นสูงด้วยหมัดเดียว
หลิงอู๋เจี๋ยไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เขาโคจรปราณเข้าสู่กระบี่ยาวจนเกิดประกายสีขาวสว่าง ก่อนพุ่งเข้าประชิดอสูรเล็บเหล็กซึ่งกำลังเสียหลัก
“กระบี่เมฆาผ่า!”
คมกระบี่สีขาวพุ่งผ่านอากาศราวกับสายฟ้าสั้น ๆ ก่อนฟันลงบนลำคอของสัตว์อสูรอย่างแม่นยำ
ฉัวะ!
โลหิตสีดำสาดกระเซ็น อสูรเล็บเหล็กส่งเสียงคำรามครั้งสุดท้าย ก่อนร่างขนาดใหญ่จะล้มลงกับพื้นจนเกิดเสียงสะเทือน
ตูม!
ทุกคนหยุดเคลื่อนไหวและมองซากสัตว์อสูรอย่างระมัดระวัง เมื่อแน่ใจว่ามันสิ้นใจแล้ว หลิงต้าซานจึงถอนหายใจยาว
“เกือบไปแล้ว”
หลิงชิงอี้หันมาหาหลิงเทียนเฉิน “ขอบคุณเจ้าที่ช่วยข้า”
“ไม่เป็นไร”
หลิงอู๋เจี๋ยเดินเข้ามาตรวจบาดแผลของสัตว์อสูร ก่อนขมวดคิ้ว
“แปลกมาก”
หลิงต้าซานถาม “มีอะไร?”
“บาดแผลบนลำตัวมันไม่ได้เกิดจากพวกเรา”
หลิงเทียนเฉินเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ พบว่าบริเวณท้องของอสูรเล็บเหล็กมีรอยฉีกขาดสามเส้นลึกถึงกระดูก ขอบแผลมีสีดำคล้ำและส่งกลิ่นพิษจาง ๆ รอยแผลมีลักษณะคล้ายถูกกรงเล็บของสัตว์อสูรชนิดอื่นโจมตี แต่ความลึกและความรุนแรงกลับมากเกินกว่าสัตว์อสูรระดับหนึ่งทั่วไปจะทำได้
หลิงชิงอี้กล่าว “หรือมีสัตว์อสูรระดับสองอยู่ใกล้?”
หลิงอู๋เจี๋ยพยักหน้าอย่างเคร่งเครียด “เป็นไปได้”
หลิงเทียนเฉินมองรอยโลหิตบนพื้น ก่อนสังเกตเห็นว่ามันทอดยาวมาจากแนวไผ่ด้านเหนือ ซึ่งเป็นทิศทางเดียวกับที่พวกเขากำลังจะเดินต่อไป
“ข้าคิดว่าเราควรกลับ”
คำพูดของเขาทำให้ทุกคนหันมอง
หลิงต้าซานถาม “แต่ยังขาดหญ้าเสริมชีพจรอีกสามต้น”
“หากมีสัตว์อสูรระดับสองอยู่ในพื้นที่ การเสี่ยงชีวิตเพื่อสมุนไพรสามต้นไม่คุ้มค่า”
หลิงอู๋เจี๋ยเห็นด้วยทันที “เทียนเฉินพูดถูก เราจะกลับทางเดิม”
ทั้งสี่รีบเก็บสัมภาระและเตรียมเดินทางกลับ แต่ขณะนั้นเอง เสียงคำรามต่ำกลับดังขึ้นจากส่วนลึกของป่า
โฮก!
เสียงนั้นทุ้มหนักและเต็มไปด้วยแรงกดดันผิดธรรมชาติ แม้อยู่ห่างออกไปหลายสิบจั้ง ทุกคนยังรู้สึกถึงกระแสปราณอสูรที่แผ่กระจายผ่านแนวไผ่
หลิงต้าซานหน้าซีดลง “ระดับสอง!”
หลิงอู๋เจี๋ยชักกระบี่ออกมาอีกครั้ง “อย่าหยุด เดินกลับทันที!”
ทุกคนเร่งฝีเท้าไปตามเส้นทางเดิม แต่หลังเดินไปได้ไม่กี่สิบก้าว เสี่ยวเฮยกลับหยุดและคำรามต่ำอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้มองไปด้านหลัง แต่จ้องไปยังแนวไผ่ด้านหน้า
หลิงเทียนเฉินรู้สึกเย็นวาบในใจ
“หยุด!”
ทันใดนั้นเสียงหวีดแหลมดังขึ้นจากพุ่มไผ่ด้านหน้า
ฟิ้ว!
ลูกศรสีดำสามดอกพุ่งทะยานออกมาพร้อมกัน
หลิงอู๋เจี๋ยตวัดกระบี่ยาวทันที ประกายปราณสีขาวก่อตัวเป็นม่านกระบี่เบื้องหน้า
เคร้ง! เคร้ง!
ลูกศรสองดอกถูกปัดกระเด็น แต่ดอกที่สามพุ่งเฉียดแขนของหลิงต้าซานจนเกิดบาดแผล
“มีคนซุ่มโจมตี!”
หลิงชิงอี้ร้องขึ้น
หลิงเทียนเฉินชักดาบสั้นเหล็กดำออกจากฝักทันที ขณะที่เงาร่างสามสายปรากฏขึ้นบนกิ่งไผ่สูงเหนือศีรษะ คนเหล่านั้นสวมชุดดำปิดใบหน้าและถือหน้าไม้ขนาดเล็กในมือ
“พวกเจ้าเป็นใคร?” หลิงอู๋เจี๋ยตะโกนถาม
ไม่มีคำตอบ
หนึ่งในชายชุดดำยกมือขึ้น ก่อนลูกศรชุดใหม่จะพุ่งลงมาราวกับ-่าฝน
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
หลิงอู๋เจี๋ยปลดปล่อยปราณกระบี่สีขาวออกไปเป็นสายแสงต่อเนื่อง คมกระบี่กวาดผ่านอากาศจนเกิดเสียงคำรามต่ำ ลูกศรหลายดอกถูกทำลายกลางทาง ขณะที่หลิงต้าซานใช้ดาบกว้างสร้างม่านปราณสีเหลืองป้องกันด้านข้าง
หลิงเทียนเฉินอาศัยเก้าก้าวทลายดาราเคลื่อนหลบลูกศรสองดอกอย่างรวดเร็ว ก่อนพุ่งเข้าหาต้นไผ่ที่ชายชุดดำคนหนึ่งยืนอยู่
ประกายแสงสีทองวาบขึ้นใต้ฝ่าเท้า
ฟึ่บ!
ร่างของเขาปรากฏห่างจากโคนไผ่เพียงหนึ่งจั้ง ก่อนปล่อยหมัดคลื่นซ้อนเข้าใส่ลำต้น
ครืน!
ตูม!
คลื่นปราณสองชั้นกระแทกเข้ากับลำไผ่สีดำจนแตกร้าวและหักสะบั้น ชายชุดดำที่ยืนอยู่ด้านบนเสียหลักทันที ก่อนร่วงลงมายังพื้น
“อ๊าก!”
หลิงเทียนเฉินไม่ปล่อยโอกาส เขาพุ่งเข้าประชิดและใช้ดาบสั้นจ่อคออีกฝ่าย
“ใครส่งเจ้ามา?”
ชายชุดดำกัดฟันแน่น ก่อนพยายามหยิบอาวุธลับจากแขนเสื้อ
ฉึก!
หลิงเทียนเฉินแทงดาบสั้นผ่านแขนที่กำลังเคลื่อนไหวทันที โลหิตสดไหลออกมา ชายชุดดำร้องด้วยความเจ็บปวดและทำอาวุธลับตกลงพื้น
“ตอบ!”
ชายชุดดำมองเขาด้วยสายตาอาฆาต ก่อนหัวเราะเสียงต่ำ
“เจ้าคิดว่าจะรอดออกจากป่านี้หรือ?”
หลิงเทียนเฉินขมวดคิ้ว
ทันใดนั้นเสียงระเบิดดังขึ้นจากแนวไผ่รอบด้าน
ตูม! ตูม! ตูม!
เสาศิลาสีดำหลายต้นพุ่งขึ้นจากพื้นดินราวกับถูกปลุกให้ตื่น อักขระสีแดงเข้มปรากฏบนผิวเสา ก่อนเส้นแสงสีโลหิตจะเชื่อมโยงกันเป็นวงกว้าง
หลิงอู๋เจี๋ยหน้าถอดสีทันที
“ค่ายกล!”
แสงสีแดงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนก่อตัวเป็นม่านพลังครอบคลุมพื้นที่หลายสิบจั้งโดยรอบ แนวไผ่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังวิญญาณในอากาศถูกดูดเข้าสู่เสาศิลาจนเกิดกระแสลมหมุนวน
หลิงเทียนเฉินรีบถอยออกจากชายชุดดำ แต่ยังไม่ทันเคลื่อนพ้นระยะ เส้นแสงสีแดงสายหนึ่งก็พุ่งออกจากพื้นดินและพันธนาการข้อเท้าของเขาไว้
ครืน!
กระแสปราณเย็นเยียบไหลผ่านเส้นแสงเข้าสู่ร่าง ทำให้จุดชีพจรทั้งสามสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
หลิงเทียนเฉินรีบโคจรคัมภีร์กลืนอนันต์เพื่อต้านทานพลังที่แทรกซึมเข้ามา แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น เขากลับพบว่าหลิงอู๋เจี๋ยและคนอื่น ๆ ถูกเส้นแสงสีแดงพันธนาการเช่นเดียวกัน
“ค่ายกลดูดปราณ!”
หลิงอู๋เจี๋ยตะโกนด้วยความตกใจ
เสียงหัวเราะเย็นเยียบดังขึ้นจากยอดไผ่ด้านเหนือ
“ฮ่า ๆ! ในที่สุดก็เข้ามาครบทุกคน!”
เงาร่างหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏท่ามกลางหมอกสีแดง ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมดำยาว ใบหน้าถูกปิดด้วยหน้ากากเงิน และมีตราจันทร์เสี้ยวสีแดงห้อยอยู่ที่เอว
หลิงเทียนเฉินหรี่ตาลงทันที
หน้ากากเงิน
ตราจันทร์เสี้ยว
“เงาจันทรา?”
ชายสวมหน้ากากเงินหัวเราะเบา ๆ
“เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ เด็กน้อย?”
หลิงอู๋เจี๋ยพยายามปลดปล่อยปราณกระบี่เพื่อตัดเส้นแสงสีแดง แต่ทุกครั้งที่กระบี่ปะทะกับม่านพลัง ปราณของเขากลับถูกดูดหายไปอย่างรวดเร็ว
“เทียนเฉิน! อย่าใช้ปราณโจมตีค่ายกลโดยตรง!”
หลิงเทียนเฉินรับรู้ถึงอันตรายทันที เขาหยุดโคจรปราณเข้าสู่ดาบสั้นและพยายามใช้กำลังกายาถอยออกจากเส้นแสง แต่พันธนาการกลับรัดแน่นขึ้นทุกครั้งที่เขาขยับ
ชายสวมหน้ากากเงินยืนอยู่บนกิ่งไผ่สูง มองทุกคนราวกับกำลังมองเหยื่อที่ติดกับดัก
“ข้าได้รับคำสั่งให้จับหลิงเทียนเฉินเป็น ๆ ส่วนคนอื่นไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่”
หลิงอู๋เจี๋ยคำราม “เจ้ากล้าลงมือกับศิษย์ตระกูลหลิงในเขตเมืองชิงหลัว!”
เงาจันทราหัวเราะเย็น
“เมื่อพวกเจ้าตายแล้ว ใครจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น?”
ทันใดนั้นเขายกมือขึ้น อักขระบนเสาศิลาทั้งหลายส่องประกายสีแดงเข้มกว่าเดิม
ครืน!
ม่านพลังเหนือศีรษะหมุนวนอย่างรุนแรง ก่อนก่อตัวเป็นเงากระบี่สีโลหิตขนาดหลายจั้งลอยอยู่กลางอากาศ ปลายกระบี่ชี้ลงมายังหลิงอู๋เจี๋ยและพรรคพวก
แรงกดดันจากกระบี่โลหิตทำให้พื้นดินแตกร้าวเป็นทางยาว เศษศิลาลอยขึ้นจากพื้นก่อนแตกกระจายเป็นผุยผง
หลิงต้าซานหน้าซีดเผือด
“พลังระดับรวมปราณ!”
หลิงชิงอี้กัดฟันแน่น “พวกเราจะทำอย่างไร?”
หลิงเทียนเฉินไม่ตอบทันที เขากำลังตรวจสอบกระแสพลังของค่ายกลผ่านการสัมผัสของคัมภีร์กลืนอนันต์ เส้นแสงสีแดงที่พันธนาการร่างไม่ได้เพียงดูดปราณออกไป แต่ยังส่งพลังส่วนหนึ่งกลับเข้าสู่เสาศิลาทั้งแปดต้นเพื่อหล่อเลี้ยงเงากระบี่โลหิตเหนือศีรษะ
หากปล่อยให้ค่ายกลทำงานต่อไป ทุกคนย่อมถูกดูดปราณจนหมด ก่อนถูกกระบี่โลหิตสังหารในคราวเดียว
แต่สิ่งที่ทำให้หลิงเทียนเฉินตกใจยิ่งกว่าคือการที่โลงสวรรค์กลืนอนันต์ภายในจิตเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
กึก! กึก!
อักขระสีดำทองปรากฏขึ้นเหนือฝาโลง
ตรวจพบค่ายกลช่วงชิงพลังต้นกำเนิด
ดวงตาหลิงเทียนเฉินเบิกกว้างเล็กน้อย
ค่ายกลช่วงชิงพลังต้นกำเนิด?
คำเรียกนี้ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนทันที
ในวัยหกขวบ ชีพจรสวรรค์เก้าดาราของเขาถูกช่วงชิงไปด้วยค่ายกลลึกลับ และตั้งแต่นั้นมาเขาก็กลายเป็นคนไร้ค่าที่ไม่สามารถบ่มเพาะได้อีก
ขณะเดียวกัน อักขระบรรทัดใหม่ปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ
ตรวจพบร่องรอยพลังจากค่ายกลช่วงชิงรากสวรรค์
ความสอดคล้องของรูปแบบพลัง: สูง
หลิงเทียนเฉินรู้สึกเย็นเยียบไปทั่วกายา
ค่ายกลตรงหน้าเกี่ยวข้องกับค่ายกลที่เคยช่วงชิงชีพจรของเขา!
เงาจันทรายกมือขึ้นอีกครั้ง กระบี่โลหิตขนาดมหึมาเหนือศีรษะเริ่มสั่นสะเทือน ก่อนปลดปล่อยแรงกดดันรุนแรงลงมายังพื้นดิน
“หมดเวลาแล้ว!”
เสียงของชายสวมหน้ากากเงินดังสะท้อนทั่วป่าไผ่ดำ
“จงตายเสีย!”
กระบี่โลหิตพุ่งลงมาราวกับสายฟ้าสีแดงเข้ม พลังทำลายกวาดผ่านอากาศจนเกิดเสียงคำรามสะเทือนหุบเขา หลิงอู๋เจี๋ยกับพรรคพวกพยายามโคจรปราณป้องกัน แต่เส้นแสงสีแดงยังคงดูดพลังของพวกเขาอย่างต่อเนื่อง
หลิงเทียนเฉินกัดฟันแน่น ก่อนส่งจิตเข้าสู่โลงสวรรค์กลืนอนันต์อย่างรวดเร็ว
“หากเป็นค่ายกลที่ใช้พลังชนิดเดียวกัน เจ้าสามารถกลืนมันได้หรือไม่?”
อักขระสีดำทองบนฝาโลงสั่นสะเทือน ก่อนข้อความใหม่จะปรากฏขึ้น
สามารถกลืนพลังบางส่วนได้
แต่ผู้ครอบครองต้องสัมผัสแกนพลังโดยตรง
หลิงเทียนเฉินเงยหน้ามองกระบี่โลหิตที่กำลังพุ่งลงมา ก่อนกวาดสายตาไปยังเสาศิลาทั้งแปดต้น เขาพบว่าเสาต้นหนึ่งทางทิศตะวันตกมีอักขระสีแดงส่องสว่างกว่าต้นอื่น และกระแสปราณจากเสาทั้งหมดกำลังไหลรวมไปยังตำแหน่งนั้น
แกนพลัง!
แต่เสาศิลาต้นนั้นอยู่ห่างออกไปเกือบสิบจั้ง ขณะที่ร่างของเขายังถูกพันธนาการไว้ และกระบี่โลหิตกำลังจะตกถึงพื้นในอีกไม่กี่ลมหายใจ
หลิงเทียนเฉินมองเสี่ยวเฮยซึ่งยังไม่ถูกเส้นแสงพันธนาการ เจ้าสุนัขดำยืนอยู่ข้างเท้า ดวงตาจ้องไปยังเสาศิลาทางทิศตะวันตกอย่างดุร้าย
ทันใดนั้นมันส่งเสียงคำรามต่ำผิดธรรมชาติ
“กรรรร!”
ประกายสีดำสนิทปรากฏขึ้นในดวงตาของเสี่ยวเฮยเป็นครั้งแรก ก่อนร่างเล็กของมันจะพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว
ฟึ่บ!
เสี่ยวเฮยกระโจนผ่านเส้นแสงสีแดงหลายสายโดยไม่ถูกพันธนาการ ก่อนพุ่งตรงไปยังเสาศิลาที่เป็นแกนค่ายกล
เงาจันทราเห็นดังนั้นก็หัวเราะเย็น
“สัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่งคิดจะทำลายค่ายกลของข้า?”
เขายกมือขึ้น ปราณสีแดงสายหนึ่งพุ่งออกไปหมายสังหารเสี่ยวเฮยทันที
แต่ในขณะที่ปราณสายนั้นกำลังจะกระแทกร่างเจ้าสุนัขดำ เสี่ยวเฮยกลับอ้าปากกว้างอย่างผิดธรรมชาติ
ครืน!
กระแสพลังสีดำสนิทหมุนวนขึ้นเบื้องหน้าปากของมัน ก่อนดูดกลืนปราณสีแดงที่พุ่งเข้ามาจนหายวับไปในพริบตา!
รอยยิ้มของเงาจันทราแข็งค้างทันที
“เป็นไปไม่ได้!”
หลิงเทียนเฉินเองก็เบิกตากว้าง
เสี่ยวเฮยไม่หยุดเพียงเท่านั้น มันพุ่งถึงเสาศิลาทางทิศตะวันตก ก่อนกัดลงบนอักขระสีแดงที่กำลังส่องสว่าง
กร๊อบ!
เสียงแตกร้าวดังสะท้อนทั่วค่ายกล
ทันใดนั้นเสาศิลาทั้งแปดต้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เส้นแสงสีแดงที่พันธนาการทุกคนเริ่มกระตุกอย่างผิดปกติ ขณะที่เงากระบี่โลหิตเหนือศีรษะซึ่งกำลังพุ่งลงมากลับหยุดชะงักกลางอากาศเพียงชั่วพริบตา
เงาจันทราคำรามด้วยความโกรธ
“ฆ่าสัตว์ตัวนั้น!”
ชายชุดดำสองคนบนยอดไผ่รีบปล่อยลูกศรอาบพิษพุ่งเข้าใส่เสี่ยวเฮยพร้อมกัน
ฟิ้ว! ฟิ้ว!
หลิงเทียนเฉินเห็นลูกศรพุ่งเข้าหาเจ้าสุนัขดำ แต่ร่างของเขายังถูกพันธนาการไว้ ขณะเดียวกันกระบี่โลหิตเหนือศีรษะก็เริ่มเคลื่อนลงมาอีกครั้ง
เพียงชั่วพริบตานั้น โลงสวรรค์กลืนอนันต์ภายในจิตกลับสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
ตรวจพบพลังชีพจรสวรรค์เก้าดารา
ต้นกำเนิดพลังอยู่ภายในแกนค่ายกล
หลิงเทียนเฉินรู้สึกหัวใจกระตุกวูบ
ชีพจรสวรรค์เก้าดารา!
พลังของชีพจรที่ถูกช่วงชิงไปเมื่อสิบปีก่อน เหตุใดจึงปรากฏอยู่ภายในค่ายกลแห่งนี้?
ยังไม่ทันที่เขาจะหาคำตอบ เสาศิลาทางทิศตะวันตกก็ระเบิดประกายสีทองออกมาอย่างฉับพลัน อักขระสีแดงบนผิวเสาถูกแสงสีทองกลืนกินทีละส่วน ก่อนภาพเงาของดาราเก้าดวงจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ
ครืน!
ท้องฟ้าเหนือป่าไผ่ดำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
เงาจันทรามองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง ก่อนหลุดคำพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว
“เป็นไปไม่ได้! เหตุใดตราประทับของนายท่านจึงตอบสนองต่อมัน!”
หลิงเทียนเฉินเงยหน้าขึ้นทันที
“นายท่าน?”
แต่ก่อนเขาจะถามต่อ แสงสีทองจากเสาศิลาก็พุ่งเข้าสู่ร่างของเขาอย่างรวดเร็ว
ตูม!
จุดชีพจรทั้งสามสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ขณะที่โลงสวรรค์กลืนอนันต์ภายในจิตปลดปล่อยประกายสีดำทองออกมารับพลังนั้นโดยอัตโนมัติ
หลิงเทียนเฉินกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นผ่านเส้นชีพจรทั่วกายา แต่ท่ามกลางความเจ็บปวดนั้น เขากลับสัมผัสได้ถึงสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยรู้สึกมาตลอดสิบปี
ความคุ้นเคย
พลังสีทองที่ไหลเข้ามามีกลิ่นอายเหมือนส่วนหนึ่งของตนเอง
และในขณะที่กระบี่โลหิตขนาดมหึมากำลังจะตกถึงศีรษะ เสียงคำรามเย็นเยียบของเงาจันทราก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“หลิงเทียนเฉิน! เจ้าต้องตายที่นี่!”
กระบี่โลหิตพุ่งลงมาอย่างเต็มกำลัง
ขณะเดียวกัน อักขระบนโลงสวรรค์กลืนอนันต์กลับปรากฏข้อความสุดท้ายขึ้นอย่างฉับพลัน
ตรวจพบเศษพลังต้นกำเนิดของชีพจรสวรรค์เก้าดารา
สามารถกลืนคืนได้
แต่หากเริ่มกระบวนการในขณะนี้ ผู้ครอบครองจะไม่สามารถเคลื่อนย้ายออกจากค่ายกลจนกว่าการหลอมจะสิ้นสุด
หลิงเทียนเฉินมองกระบี่โลหิตที่กำลังบดขยี้ลงมาจากฟากฟ้า ขณะที่เสี่ยวเฮยยังอยู่ท่ามกลาง-่าลูกศรอาบพิษ และหลิงอู๋เจี๋ยกับพรรคพวกยังคงถูกพันธนาการด้วยเส้นแสงสีแดง
หากเขาเลือกกลืนพลังต้นกำเนิด อาจมีโอกาสทำลายแกนค่ายกลและค้นพบเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับชีพจรที่ถูกช่วงชิงไป
แต่หากกระบวนการล้มเหลว ทุกคนจะถูกกระบี่โลหิตสังหารก่อนที่เขาจะสามารถหลบหนี
หลิงเทียนเฉินกัดฟันแน่น ก่อนส่งจิตเข้าสู่โลงสวรรค์กลืนอนันต์อย่างเด็ดขาด
“เริ่มกลืน!”
ทันใดนั้นประกายสีดำทองมหาศาลพุ่งออกจากจุดชีพจรทั้งสาม ก่อนก่อตัวเป็นวังวนลึกลับเหนือศีรษะของเขา
ครืน!
กระบี่โลหิตที่กำลังพุ่งลงมาปะทะกับวังวนสีดำทองอย่างรุนแรง
ตูม!
เสียงระเบิดสะเทือนฟ้าดินดังสนั่นทั่วป่าไผ่ดำ แรงปะทะกวาดผ่านแนวไผ่จนลำต้นนับสิบหักสะบั้น เศษศิลาและฝุ่นธุลีพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณ
ท่ามกลางกระแสพลังที่ปั่นป่วน หลิงเทียนเฉินกลับได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นจากส่วนลึกของค่ายกล
เป็นเสียงของชายชราที่แหบพร่าและเย็นเยียบ
“ในที่สุด...ผู้ครอบครองชีพจรดั้งเดิมก็ปรากฏตัว!”
เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากเงาจันทรา
แต่ดังมาจากภายในเสาศิลาที่กำลังแตกสลาย!
หลิงเทียนเฉินเบิกตากว้าง ขณะที่เงาร่างสีดำสายหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงดาราเก้าดวง
“ข้ารอเจ้ามาสิบปีแล้ว หลิงเทียนเฉิน!”
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??