เรื่อง เพชฌฆาตไร้ใจเหยียบสวรรค์
เสียงกลองศึกกึกก้องเืกำแพงเมืองชิงหลัว ประสานกับเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังมาจากป่าทางตะวันตกจนแม้แต่พื้นศิลาบนเชิงเทินยังสั่นสะเทือน ธงรบสีแดงสะบัดอย่างรุนแรงท่ามกลางกระแสลมที่พัดพากลิ่นคาวโลหิตเข้ามาไม่ขาดสาย
สุดขอบสายตา ฝุ่นทรายสีเหลืองขุ่นกำลังพวยพุ่งขึ้นราวกับคลื่นมหาสมุทรที่โหมกระหน่ำเข้าสู่ฝั่ง ภายใต้ม่านฝุ่นนั้นปาฏเงาร่างสัตว์อสูรนับพันตัววิ่งกรูกันออกจากแนวป่า เสียงฝีเท้าของพวกมันประสานเป็นแรงสั่นสะเทือนต่อเนื่องจนชาวเมืองที่หลบอยู่หลังประตูต่างรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
อสูรหมาป่าเขี้ยวเหล็กวิ่งนำหน้าด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว ถัดมาเป็นหมูป่าเกราะศิลาที่มีแผ่นเกราะธรรมชาติหนาหลายชุ่นปกคลุมทั่วกายา ส่วนด้านหลังยังมีเสือเขี้ยวโลหิตและสัตว์อสูรอีกหลายชนิดซึ่งตามปกติแทบไม่มีทางรวมฝูงกันได้
บัดนี้พวกมันกลับพุ่งตรงมายังเมืองชิงหลัวประหนึ่งถูกอำนาจบางอย่างชักนำ
เืท้องฟ้า เงาดำขนาดมหึมาบดบังแสงตะวันยามบ่าย
สัตว์อสูรปีกแดงกางปีกกว้างหลายสิบจั้ง เกล็ดสีแดงเข้มเรียงซ้อนกันราวกับเกราะเหล็กที่ผ่านาหลอมด้วยเปลวเพลิง กรงเล็บแหลมคมสะท้อนประกายเย็นเยียบ ทุกครั้งที่มันกระพือปีก กระแสลมร้อนจะกวาดผ่านยอดไม้จนกิ่งก้านหักสะบั้น
บนแผ่นหลังของสัตว์อสูร บุรุษสวมเกราะดำยืนตระหง่าน ง้าวดำในมือแผ่กลิ่นอายโลหิตเข้มข้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นบิดเบี้ยวเป็นรอยยิ้มอำมหิต
เถี่ยคุน!
ยอดฝีมือขอบเขตทะเลปราณขั้นหก ผู้ซึ่งเพียงชื่อก็ทำให้เหล่านักยุทธ์จำนวนไม่น้อยในเมืองชิงหลัวต้องระวังตัว
“หลิงชางเยว่!”
เสียงคำรามก้องลงมาจากนภา แฝงพลังปราณจนทหารบางนายที่มีระดับบ่มเพาะต่ำถึงกับรู้สึกแน่นหน้าอก
“ส่งหลิงเทียนเฉินออกมาเสีย! ข้าจะให้เวลาเจ้าสิบลมหายใจ หากยังดื้อดึง ข้าจะให้ฝูงอสูรเหยียบเมืองแห่งนี้จนไม่เหลือแม้แต่ซาก!”
บนกำแพงเมือง บุรุษอาภรณ์ครามยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าผู้อาวุโสและแม่ทัพรักษาเมือง กลิ่นอายปราณรอบกายหลิงชางเยว่สงบนิ่ง ต่างจากความปั่นป่วนที่กำลังปกคลุมทั่วสนามรบอย่างสิ้นเชิง
“คนของเจ้าลอบสังหารบุตรชายข้าก่อน เมื่อทำไม่สำเร็จจึงยกฝูงอสูรมาคุกคามผู้บริสุทธิ์ เถี่ยคุน เจ้าคิดว่าเมืองชิงหลัวเป็นสถานที่ให้เจ้าทำตามอำเภอใจหรือ?”
เสียงหัวเราะดังลั่นจากเบื้องบน
“ผู้แข็งแกร่งย่อมมีสิทธิ์กำหนดชะตาของผู้อ่อนแอ! หากเจ้าคิดว่าบุตรชายสำคัญกว่าชีวิตคนทั้งเมือง ก็จงเตรียมรับผลที่ตามมา!”
“เช่นนั้นเจ้าก็ควรเข้าใจด้วยว่า ผู้แข็งแกร่งมิได้มีเพียงเจ้าคนเดียว”
พลังปราณจากกายาหลิงชางเยว่แผ่ออกอย่างเงียบงัน อากาศรอบเชิงเทินพลันหนักอึ้งขึ้นหลายส่วน แม้แต่ธงรบที่กำลังสะบัดอยู่ก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ
“สิบ!”
เถี่ยคุนเริ่มนับถอยหลัง
ทหารรักษาเมืองรีบจัดกำลังตามคำสั่งของหลิงชางเยว่ ผู้บาดเจ็บถูกส่งกลับเข้าเมืองชั้นใน นักธนูประจำตำแหน่งเืเชิงเทิน ะี่ทหารอีกหลายร้อยนายช่วยกันเสริมคานเหล็กด้านหลังประตูเมือง
“แปด!”
“ประมุขตระกูล!”
หลิงเจิ้นหานซึ่งยืนอยู่ด้านหลังผู้อาวุโสหลายคนไม่อาจอดกลั้นได้อีก
“หากส่งหลิงเทียนเฉินออกไปแล้วช่วยชีวิตชาวเมืองได้ เหตุใดจึงไม่ยอมทำ? หรือท่านจะให้คนทั้งเมืองต้องตายเพราะบุตรชายเพียงคนเดียว!”
คำพูดนั้นทำให้ผู้คนบริเวณใกล้เคียงเงียบลงทันที
“เจ้าคิดว่าผู้ที่ใช้สัตว์อสูรนับพันตัวเป็นเครื่องต่อรองจะรักษาคำพูดจริงหรือ?”
น้ำเสียงหลิงชางเยว่เย็นเยียบ
“วันนี้มันเรียกร้องชีวิตบุตรชายข้า วันหน้าอาจเรียกร้องชีวิตบุตรหลานของเจ้า หากเมืองชิงหลัวต้องคุกเข่าต่อคนชั่วทุกครั้งที่ถูกข่มขู่ แล้วกำแพงเมืองนี้จะมีไว้เพื่อสิ่งใด!”
ใบหน้าหลิงเจิ้นหานแข็งค้าง แต่เมื่อสบสายตาเหล่าทหารที่เริ่มเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความฮึกเหิม เขาก็จำต้องกลืนถ้อยคำที่เหลือกลับลงไป
“สาม!”
เถี่ยคุนแสยะยิ้ม
“สอง!”
เืกำแพงเมือง เสียงชักสายธนูดังประสานกันเป็นระลอก
“หนึ่ง!”
ง้าวดำชี้ลงมายังประตูเมือง
“ฆ่า!”
โฮก!
ฝูงอสูรทั้งปวงพุ่งทะยานออกมาราวกับเขื่อนแตก!
-่าฝนธนูนับร้อยสายพุ่งผ่านอากาศ ทะลวงเข้าสู่แนวอสูรหมาป่าจนโลหิตสาดกระเซ็น ทว่าเมื่อหมูป่าเกราะศิลาวิ่งตามเข้ามา ลูกธนูธรรมดากลับกระเด็นออกจากแผ่นเกราะแข็งหนาราวกับกระทบโลหะ
ตูม!
อสูรหมูป่าตัวหนึ่งกระแทกประตูเมืองจนคานไม้ด้านในสั่นสะท้าน ทหารหลายคนถูกแรงสะเทือนซัดล้ม ก่อนที่อสูรอีกสามตัวจะพุ่งเข้ามาสมทบ
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและเสียงไม้แตกร้าว เงาร่างอาภรณ์ครามทะยานลงจากเชิงเทิน
“ฝ่ามือแยกศิลา!”
ครืน!
ปราณสีครามเข้มรวมตัวเป็นเงาฝ่ามือขนาดหลายจั้งกลางอากาศ ลวดลายพลังบนฝ่ามือปราณซ้อนทับกันราวกับชั้นศิลาที่ถูกกดอัดมานับพันปี ก่อนพลังมหาศาลจะกดทับลงสู่พื้นปฐพี
ตูม!
พื้นดินด้านหน้าประตูเมืองระเบิดเป็นรอยแยกกว้าง อสูรหมูป่าเกราะศิลาสามตัวถูกแรงปราณบดกระแทกจนแผ่นเกราะแตกกระจาย ร่างมหึมาของพวกมันกระเด็นออกไปหลายจั้ง กระแทกอสูรที่วิ่งตามหลังจนล้มระเนระนาด
เสียงโห่ร้องดังขึ้นเืกำแพงเมือง
ทว่าเถี่ยคุนกลับไม่สะทกสะท้าน ง้าวดำในมือเปล่งประกายโลหิตเข้มข้นขึ้นทุกขณะ
“หลิงชางเยว่! ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะปกป้องประตูเมืองได้อีกกี่ครั้ง!”
สัตว์อสูรปีกแดงส่งเสียงคำราม ก่อนพุ่งดิ่งลงมาพร้อมกระแสลมร้อนที่กวาดฝุ่นทรายขึ้นสูง
าต่อสู้ระหว่างยอดฝีมือขอบเขตทะเลปราณเริ่มต้นขึ้นเืสมรภูมิอันนองโลหิต
ในเวลาเดียวกัน บริเวณชายป่าทางใต้ของเมืองชิงหลัว เสียงคำรามของอสูรหมาป่าเขี้ยวเหล็กดังขึ้นท่ามกลางต้นไม้ที่ถูกเหยียบย่ำจนหักโค่น
หลิงเทียนเฉินเพิ่งเดินทางกลับมาถึงบริเวณนี้พร้อมเสี่ยวเฮย แต่เส้นทางเข้าสู่เมืองกลับเต็มไปด้วยสัตว์อสูรที่แตกออกจากฝูงใหญ่
อสูรหมาป่าตรงหน้ามีระดับเทียบเท่าสัตว์อสูรขั้นหนึ่งระดับสูง เขี้ยวเหล็กยาวกว่าหนึ่งฉื่อ ปราณสีเทาดำปกคลุมกรงเล็บทั้งสี่จนพื้นดินที่มันเหยียบย่างปาฏรอยลึก
เมื่อพบเด็กหนุ่มอาภรณ์ดำยืนขวางทาง มันก็พุ่งเข้ามาทันที
ฟ้าว!
ประกายปราณจากกรงเล็บกวาดผ่านอากาศ เกิดเป็นรอยแสงสีเทาสามสายพุ่งตรงมายังตำแหน่งที่หลิงเทียนเฉินยืนอยู่
“เก้าก้าวทลายดารา!”
ปราณสีดำทองไหลผ่านเส้นชีพจรทั้งสามอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาพลันพร่าเลือนเป็นเงาจาง ๆ ก่อนเคลื่อนพ้นแนวกรงเล็บไปอย่างเฉียดฉิว
ครืน!
ต้นไม้ด้านหลังถูกปราณกรงเล็บฉีกเปลือกแตกกระจาย
อสูรหมาป่ายังไม่ทันหันกลับมา คลื่นปราณสีดำทองสองชั้นก็พุ่งเข้าหาชายโครงของมัน
“หมัดคลื่นซ้อน!”
ปัง!
คลื่นชั้นแรกกระแทกเข้าใส่ปราณคุ้มกายจนเกิดประกายแสงแตกกระจาย แต่พลังส่วนใหญ่ยังถูกเกราะปราณสีเทาดำต้านทานไว้ได้
ทว่าคลื่นชั้นที่สองกลับระเบิดซ้อนตามเข้าไปในจังหวะที่ปราณคุ้มกายกำลังสั่นสะเทือน!
ตูม!
เสียงกระดูกแตกดังลอดออกมาจากกายาอสูร ร่างใหญ่โตถูกซัดกระเด็นชนต้นไม้จนลำต้นสั่นไหวอย่างรุนแรง โลหิตสีคล้ำไหลออกจากปากของมัน
หลิงเทียนเฉินมิได้ปล่อยให้สัตว์อสูรฟื้นตัว ปราณที่เหลือถูกรวบรวมเข้าสู่ฝ่ามือ ก่อนเงาฝ่ามือสีดำทองจะกดทับลงบนศีรษะของอสูรที่กำลังดิ้นรน
“ฝ่ามือแยกศิลา!”
ปัง!
เสียงคำรามขาดหายไปทันที
ทว่าแรงสะท้อนจากหมัดคลื่นซ้อนยังคงสร้างความเจ็บปวดลึกเข้าไปในแขนขวา พลังปราณภายในเส้นชีพจรทั้งสามลดลงอย่างเห็นได้ชัด แม้กายาที่ผ่านาขัดเกลามาแล้วจะทนทานกว่าผู้บ่มเพาะทั่วไปในระดับเดียวกัน แต่าใช้วิชาที่ปลดปล่อยแรงกระแทกสองชั้นติดต่อกันย่อมมิใช่สิ่งที่ทำได้โดยไร้ต้นทุน
เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากถนนด้านหน้า
ห่างออกไปประมาณยี่สิบจั้ง เกวียนบรรทุกสมุนไพรพลิกคว่ำอยู่ริมทาง ชายชราขาหักนอนอยู่ข้างล้อเกวียน ะี่เด็กหญิงอายุราวสิบขวบพยายามใช้ร่างเล็ก ๆ ของตนบังผู้เป็นปู่จากอสูรหมูป่าเกราะศิลาสองตัว
หนึ่งในนั้นกำลังก้มศีรษะ เขี้ยวแหลมยาวสะท้อนแสงตะวัน
“เสี่ยวเฮย!”
เสียงเห่าดังขึ้นแทบจะพร้อมกับที่เงาดำขนาดเล็กพุ่งออกไป
แม้ลูกสุนัขจะมีขนาดเล็กกว่าสัตว์อสูรตรงหน้าหลายสิบเท่า แต่ความเร็วของมันกลับน่าประหลาดใจ ร่างสีดำพุ่งกระแทกบริเวณใบหูของหมูป่าตัวแรกจนทิศทางของเขี้ยวเบี่ยงออกจากเด็กหญิง
ตูม!
เขี้ยวอสูรเจาะลงบนพื้นดินห่างจากร่างนางเพียงเล็กน้อย
ในจังหวะเดียวกัน เงาร่างของหลิงเทียนเฉินก็มาถึง เขาพาเด็กหญิงออกจากแนวโจมตี ก่อนส่งนางไปยังโขดศิลาด้านหลัง
“พาปู่เจ้าหลบให้พ้นทาง ข้าจะขวางพวกมันไว้!”
อสูรหมูป่าทั้งสองส่งเสียงคำรามพร้อมกัน แผ่นเกราะศิลาบนแผ่นหลังของพวกมันเปล่งประกายสีน้ำตาลเข้ม กระแสปราณจากสัตว์อสูรขั้นหนึ่งระดับสูงตัวใหญ่กว่าทำให้ฝุ่นทรายรอบกายหมุนวนเป็นวง
หลิงเทียนเฉินไม่คิดใช้พลังเข้าปะทะตรง ๆ
เขาเพิ่งสูญเสียปราณไปไม่น้อยจากาสังหารอสูรหมาป่า หากต้องใช้หมัดคลื่นซ้อนเต็มกำลังกับสัตว์อสูรเกราะหนาทั้งสองพร้อมกัน ต่อให้สังหารพวกมันได้ เส้นชีพจรของเขาก็อาจได้รับบาดเจ็บหนัก
เมื่ออสูรตัวแรกพุ่งเข้ามา หลิงเทียนเฉินจึงใช้ความได้เปรียบด้านาเคลื่อนไหวหลบพ้นแนวเขี้ยว ปล่อยให้ร่างใหญ่โตของมันพุ่งกระแทกต้นไม้ด้านหลังจนเปลือกไม้แตกกระจาย
ส่วนอสูรอีกตัวกลับไม่หลงกล มันชะลอฝีเท้าและเปลี่ยนทิศทางตามาเคลื่อนไหวของเขาอย่างดุร้าย
ประกายเย็นวาบผ่านดวงตาหลิงเทียนเฉิน
บริเวณขาหลังของอสูรตัวนั้นมีรอยแผลเก่าซึ่งยังไม่สมานดี โลหิตแห้งกรังเกาะอยู่ตามขอบเกราะศิลาที่แตกบิ่น
เมื่ออสูรพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เขาจึงอาศัยจังหวะที่มันกำลังเร่งความเร็วเคลื่อนพ้นแนวเขี้ยว ก่อนปลดปล่อยหมัดคลื่นซ้อนเข้าใส่รอยแผลเก่าโดยตรง
ปัง! ตูม!
คลื่นปราณชั้นแรกกระแทกแผ่นเกราะที่แตกร้าวให้เปิดกว้าง ส่วนคลื่นชั้นที่สองทะลวงเข้าสู่เนื้อเยื่อด้านในจนเสียงกระดูกแตกดังขึ้นอย่างชัดเจน
อสูรหมูป่าเสียหลักล้มกระแทกพื้น
เงาฝ่ามือสีดำทองกดทับลงบนบริเวณหลังใบหูซึ่งไม่มีเกราะศิลาปกคลุม
สิ้นเสียงระเบิดของปราณ อสูรตัวนั้นก็หยุดดิ้นรน
ส่วนอีกตัวที่เพิ่งหลุดออกจากซากต้นไม้ถูกเสี่ยวเฮยพุ่งเข้ารบกวนไม่หยุด แม้ลูกสุนัขมิอาจสร้างบาดแผลร้ายแรงให้มันได้ แต่ความว่องไวและความดุร้ายที่ผิดจากรูปลักษณ์กลับทำให้อสูรหมูป่าหงุดหงิดจนเสียจังหวะ
หลิงเทียนเฉินอาศัยช่องว่างนั้นใช้ฝ่ามือแยกศิลาทำลายาทรงตัวของมัน ก่อนใช้มีดสั้นที่พกติดตัวแทงเข้าสู่จุดอ่อนหลังใบหูซ้ำจนแน่ใจว่าสัตว์อสูรสิ้นชีวิตแล้ว
เมื่อเสียงคำรามสงบลง ความเจ็บปวดจากแขนขวากลับรุนแรงขึ้นอีกหลายส่วน
ปราณภายในเส้นชีพจรทั้งสามแทบเหือดแห้ง
เขาจึงมิได้รีบร้อนออกเดินทางต่อ แต่ตรวจอาาชายชราอย่างรวดเร็ว ใช้ไม้จากซากเกวียนดามขาที่หักและพันบาดแผลด้วยผ้าสะอาด
“คุณชาย บุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่มีวันลืม!”
เด็กหญิงที่ยังมีคราบน้ำตาบนใบหน้ารีบคุกเข่าตามผู้เป็นปู่ แต่หลิงเทียนเฉินกลับประคองนางขึ้นก่อนที่หน้าผากจะสัมผัสพื้น
“เก็บแรงไว้ดูแลท่านปู่เถอะ ทางด้านหลังเนินเขามีจุดรวมพลของทหารรักษาเมือง อย่าเข้าใกล้แนวป่าอีก”
เด็กหญิงพยักหน้าทั้งน้ำตา มือเล็ก ๆ กำชายเสื้อของผู้เป็นปู่ไว้แน่น
หลิงเทียนเฉินมองทั้งสองจากไปจนแน่ใจว่าพ้นบริเวณอันตราย ก่อนเร่งเดินทางต่อพร้อมเสี่ยวเฮย
ทว่าเพิ่งผ่านแนวป่าไปได้ไม่นาน ความเย็นเยียบสายหนึ่งกลับแผ่ขึ้นจากภายในเส้นชีพจร
ความเจ็บปวดบริเวณหน้าอกทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด
พลังเย็นตกค้างจากาช่วยไป๋ชิงหานยังไม่ถูกขจัดจนหมดสิ้น เมื่อผสานกับาใช้ปราณอย่างหนักติดต่อกัน เส้นชีพจรที่ยังอยู่ระหว่างฟื้นฟูจึงเริ่มส่งสัญญาณเตือน
หลิงเทียนเฉินเลือกหลบหลังโขดศิลาที่ห่างจากแนวอสูร ก่อนนำกล่องหยกสีเงินออกมา
ภายในมีโอสถฟื้นชีพจรจันทราหนึ่งเม็ด
โอสถเม็ดนี้มีค่ามิใช่น้อย เดิมเขาตั้งใจเก็บไว้ใช้ในช่วงสำคัญของาฝึกฝน แต่หากฝืนเดินทางเข้าสู่สนามรบทั้งที่ชีพจรเสียสมดุล ผลที่ตามมาอาจร้ายแรงกว่าาสูญเสียโอสถหนึ่งเม็ดหลายเท่า
ทันทีที่โอสถละลาย กระแสพลังสีฟ้าอ่อนก็แผ่ซ่านเข้าสู่เส้นชีพจร ความเย็นบริสุทธิ์จากตัวยาแตกต่างจากพลังเย็นที่ตกค้างอยู่ก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง ภายใต้าโคจรของคัมภีร์กลืนอนันต์ พลังทั้งสองค่อย ๆ ถูกแยกออกจากกัน ก่อนความเย็นที่เป็นอันตรายจะถูกขจัดออกทีละส่วน
เสี่ยวเฮยเฝ้าอยู่หน้าโขดศิลาโดยไม่ส่งเสียงรบกวน
เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป
ความเจ็บปวดภายในหน้าอกค่อย ๆ ทุเลา เส้นชีพจรทั้งสามกลับมารองรับาโคจรของปราณได้ราบรื่นกว่าเดิม ส่วนปราณที่สูญเสียไปก็ฟื้นฟูขึ้นบางส่วน
แม้ยังไม่เพียงพอให้ทะลวงเข้าสู่ขั้นสี่ แต่รากฐานของเปิดชีพจรขั้นสามกลับมั่นคงขึ้นอย่างชัดเจน
หลิงเทียนเฉินเก็บกล่องหยกที่ว่างเปล่าลงในเสื้อ ก่อนออกเดินทางต่อโดยไม่เสียเวลา
เบื้องหน้า กำแพงเมืองชิงหลัวปาฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันไฟและเสียงาต่อสู้ที่ยังไม่สงบลง
ประตูเมืองด้านตะวันตกเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ทหารหลายร้อยนายกำลังใช้คานเหล็กค้ำประตูจากด้านใน ะี่บนกำแพงมีผู้บาดเจ็บถูกหามออกไปไม่ขาดสาย
เืสนามรบ หลิงชางเยว่กำลังปะทะกับเถี่ยคุนอย่างดุเดือด
ง้าวดำในมือเถี่ยคุนกวาดผ่านนภา ปราณโลหิตเข้มข้นแผ่กระจายเป็นคลื่นสีแดงฉาน ทุกครั้งที่คมง้าวปะทะกับเงาฝ่ามือสีครามของหลิงชางเยว่ ประกายปราณจะระเบิดออกเป็นวงกว้างจนเมฆฝุ่นเบื้องล่างถูกกวาดกระจาย
ทั้งสองล้วนเป็นยอดฝีมือขอบเขตทะเลปราณ ความเข้มข้นของพลังและความเร็วในาโคจรปราณเืกว่าผู้เปิดชีพจรอย่างหลิงเทียนเฉินหลายเท่านัก
เพียงแรงสะท้อนจากาปะทะของพวกเขาก็ทำให้ทหารบนกำแพงต้องอาศัยปราณคุ้มกายประคองตนเอง
“ง้าวโลหิตทะลวงฟ้า!”
เถี่ยคุนระเบิดเสียงคำราม ปราณโลหิตทั้งหมดบนคมง้าวพลันรวมตัวเป็นเงาง้าวยักษ์ยาวหลายสิบจั้ง ลวดลายสีแดงเข้มไหลเวียนบนคมศาสตราราวกับธารโลหิตที่กำลังเดือดพล่าน
ทว่าเป้าหมายของมันกลับมิใช่หลิงชางเยว่
เงาง้าวยักษ์ฟาดลงมายังประตูเมืองโดยตรง!
หลิงชางเยว่จำต้องเปลี่ยนทิศทางวิชาในทันที เงาฝ่ามือสีครามขนาดมหึมาปาฏขึ้นเืกำแพงเมือง ก่อนเข้าปะทะกับคมง้าวโลหิตอย่างรุนแรง
ตูม!
แสงสีครามกับสีแดงระเบิดแตกกระจาย คลื่นปราณกวาดผ่านเชิงเทินจนธงรบหลายผืนฉีกขาด แม้เงาง้าวจะถูกสกัดไว้ได้ แต่หลิงชางเยว่ก็ต้องสิ้นเปลืองปราณำาในาปกป้องประตูเมือง
เถี่ยคุนกลับหัวเราะอย่างอำมหิต
“ข้ารอจังหวะนี้อยู่แล้ว!”
สัตว์อสูรปีกแดงที่บินวนอยู่ด้านหลังพลันพุ่งลงมายังกำแพงอีกด้านหนึ่ง ภายในปากของมันปาฏเปลวเพลิงสีแดงเข้มซึ่งกำลังรวมตัวเป็นลูกไฟขนาดใหญ่
ทหารหลายสิบนายบนเชิงเทินไม่มีเวลาแม้แต่จะหลบหนี
แต่ก่อนเปลวเพลิงจะถูกปลดปล่อย เสียงตะโกนจากซากหอเฝ้าประตูด้านล่างกลับดังขึ้น
“หมอบลง!”
หอกเหล็กยาวสามจั้งพุ่งทะยานออกจากเครื่องยิงหอกด้วยเสียงแหวกอากาศอันแหลมคม
ฉึก!
ปลายหอกแทงทะลุเยื่อปีกขวาของสัตว์อสูรปีกแดง!
มันส่งเสียงคำรามอย่างเจ็บปวด ปีกข้างที่ได้รับบาดเจ็บเสียจังหวะาเคลื่อนไหว เปลวเพลิงที่กำลังจะพ่นลงบนเชิงเทินจึงพุ่งเบี่ยงขึ้นสู่ท้องฟ้า
ตูม!
ลูกไฟระเบิดกลางนภา กลายเป็นม่านเพลิงสีแดงฉานที่ส่องสว่างไปทั่วกำแพงเมือง
ทหารที่รอดชีวิตต่างมองลงไปยังหอเฝ้าประตูที่พังเสียหาย
เด็กหนุ่มอาภรณ์ดำยืนอยู่ข้างเครื่องยิงหอกซึ่งเพิ่งปลดปล่อยศาสตราออกไป
“หลิงเทียนเฉิน!”
หลิงชางเยว่เหลือบเห็นบุตรชายเพียงชั่วขณะ ความกังวลพลันวาบผ่านดวงตา แต่เขาไม่มีเวลาหยุดาต่อสู้
โอกาสที่สัตว์อสูรปีกแดงเสียสมดุลทำให้เถี่ยคุนสูญเสียความได้เปรียบในาควบคุมสนามรบ
ปราณสีครามรอบกายหลิงชางเยว่พลันเข้มข้นขึ้น เงาฝ่ามือหลายชั้นซ้อนทับกันกลางอากาศ ก่อนพุ่งทะลวงเข้าหาง้าวดำอย่างดุดัน
“ฝ่ามือแยกศิลา!”
ครืน!
เงาฝ่ามือสีครามกระแทกเข้ากับคมง้าวโลหิตอย่างต่อเนื่อง ชั้นแรกทำให้ปราณบนง้าวสั่นสะเทือน ชั้นที่สองบดขยี้กระแสปราณที่กำลังรวมตัว ส่วนชั้นสุดท้ายทะลวงผ่านช่องว่างของาป้องกันเข้าใส่เกราะดำโดยตรง
ตูม!
เกราะบริเวณหน้าอกเถี่ยคุนแตกร้าว โลหิตสดพุ่งออกจากปาก ร่างของมันถูกซัดหลุดจากหลังสัตว์อสูร ก่อนร่วงลงกระแทกพื้นดินจนเกิดหลุมลึกหลายฉื่อ
หลิงชางเยว่ตามลงมาอย่างรวดเร็ว
ง้าวดำที่ตกอยู่ข้างกายเถี่ยคุนถูกปราณฝ่ามือบดกระแทกจนด้ามแตกหัก
“เจ้าคิดจะใช้ชีวิตชาวเมืองเป็นเครื่องต่อรองกับข้า บัดนี้ยังมีสิ่งใดจะกล่าวอีก?”
เถี่ยคุนกระอักโลหิตออกมาอีกคำหนึ่ง ก่อนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“เจ้าคิดว่าฆ่าข้าแล้วฝูงอสูรจะหยุดหรือ? ผงล่ออสูรแพร่กระจายไปทั่วแล้ว หากข้าตาย พวกมันก็ยังจะเข่นฆ่าต่อไป!”
เมื่อเห็นหลิงชางเยว่ไม่แสดงท่าทีลังเล เถี่ยคุนจึงรีบเปลี่ยนน้ำเสียง
“ข้ายอมแพ้! ข้ามีหวีดควบคุมและผงล่ออสูรอยู่กับตัว หากเจ้าปล่อยข้าไป ข้าจะช่วยให้พวกมันถอยกลับ!”
ขวดหยกสีดำกับหวีดกระดูกถูกส่งออกมา
หลิงชางเยว่รับสิ่งของทั้งสองไว้ ก่อนส่งสัญญาณให้ทหารเข้ามาควบคุมตัวผู้พ่ายแพ้
ทว่ารอยยิ้มอำมหิตกลับปาฏบนใบหน้าเถี่ยคุนอีกครั้ง
“โง่เขลา!”
ปราณโลหิตที่มันแอบรวบรวมไว้ระเบิดออกจากฝ่ามือ ผงสีดำำาฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ทหารที่กำลังเข้ามาต้องรีบถอยหนีจากกลิ่นฉุนรุนแรง
อาศัยช่องว่างเพียงชั่วขณะ เถี่ยคุนกลับพุ่งทะยานขึ้นไปยังหอเฝ้าประตู!
เป้าหมายคือหลิงเทียนเฉิน!
“เด็กสารเลว! ข้าจะลากเจ้าไปตายด้วย!”
แรงกดดันของยอดฝีมือทะเลปราณขั้นหกถาโถมลงมาอย่างน่าสะพรึงกลัว ปราณโลหิตรวมตัวเป็นกรงเล็บสีแดงเข้มขนาดหลายจั้ง พุ่งทะลวงผ่านอากาศราวกับจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า
หลิงเทียนเฉินรู้ทันทีว่าไม่อาจต้านทานาโจมตีนี้ได้
แม้เขาจะมีรากฐานกายาเืกว่าผู้เปิดชีพจรทั่วไป แต่ความแตกต่างระหว่างเปิดชีพจรกับทะเลปราณมิใช่ช่องว่างที่สามารถชดเชยได้ด้วยความกล้าหาญเพียงอย่างเดียว
“เก้าก้าวทลายดารา!”
ปราณสีดำทองที่เพิ่งฟื้นฟูขึ้นบางส่วนถูกโคจรอย่างรุนแรง ร่างของเขาเคลื่อนพ้นแนวกรงเล็บไปในเสี้ยวลมหายใจ
ตูม!
เสาหลักของหอเฝ้าประตูระเบิดแตกเป็นเสี่ยง!
คานไม้ขนาดใหญ่ร่วงลงมา ท่ามกลางฝุ่นควันที่ปกคลุมทั่วบริเวณ หลิงเทียนเฉินอาศัยความสามารถเปลี่ยนทิศทางของเก้าก้าวทลายดาราเคลื่อนออกจากซากหอที่กำลังพังทลาย
ทว่าปราณภายในเส้นชีพจรทั้งสามกลับลดลงอย่างรวดเร็ว
เถี่ยคุนตามมาอีกครั้ง
กรงเล็บปราณสีแดงเข้มกำลังจะปิดล้อมร่างเด็กหนุ่ม
โฮ่ง!
เงาดำเล็กจ้อยพุ่งออกมาจากด้านข้าง
เสี่ยวเฮย!
ลูกสุนัขสีดำกระโจนเข้าหาใบหน้าเถี่ยคุนอย่างไม่เกรงกลัว แม้าโจมตีของมันไม่อาจสร้างบาดแผลแก่ยอดฝีมือทะเลปราณได้ แต่กลับทำให้อีกฝ่ายต้องเปลี่ยนความสนใจไปชั่วขณะ
“สัตว์เดรัจฉาน!”
ปัง!
กระแสปราณโลหิตซัดเสี่ยวเฮยกระเด็นออกไป ร่างเล็กกระแทกกำแพงศิลาก่อนร่วงลงบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง
“เสี่ยวเฮย!”
ความเย็นเยียบแผ่ขึ้นจากส่วนลึกของดวงตาหลิงเทียนเฉิน แต่เขามิได้ปล่อยให้ความโกรธทำลายสติ
หากฝืนเข้าปะทะกับเถี่ยคุนในเวลานี้ เขาจะถูกสังหารโดยไม่อาจช่วยเสี่ยวเฮยได้เลย.!
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??