เรื่อง ข้าแค่อยากปลูกสมุนไพร ไยได้พญามังกรปากแข็งมาครอง

ติดตาม
ตอนที่ 1: เส้นตายสามวันกับคืนฟ้าพิโรธ
ตอนที่ 1: เส้นตายสามวันกับคืนฟ้าพิโรธ
  • ปรับสีและขนาดตัวอักษร

ตอนที่ 1: เส้นตายสามวันกับคืนฟ้าพิโรธ


สายลมหนาวเหน็บยามเช้าตรู่พัดกรูผ่านช่องแคบระหว่างหน้าผาหินสูงชัน กิ่งไผ่ป่าสีเขียวเข้มเสียดสีกันจนเกิดเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงสะอื้นของภูตพราย ไอหมอกสีขาวขุ่นลอยเรี่ยเหนือผิวดินที่แห้งผากแตกระแหง บ่งบอกถึงความแร้นแค้นของ 'หุบเขาเมฆาคราม' ดินแดนรกร้างท้ายสำนักกระบี่เมฆาครามที่แทบไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอยากย่างกรายเข้ามา


เสิ่นชิงเยว่ในชุดผ้าป่านสีเขียวซีดตัวเก่าที่ชายเสื้อมีรอยปะชุนสองสามแห่ง กำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างแปลงดินเล็กๆ สองมือที่ขาวเนียนแต่เริ่มมีรอยด้านบางๆ จากการจับจอบขุดดินกำลังประคองยอดอ่อนของ ‘หญ้าหยาดหิมะ’ อย่างทะนุถนอม


กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นของไอดินผสมกลิ่นสมุนไพรจางๆ ลอยแตะจมูก เป็นกลิ่นเดียวที่ช่วยปลอบประโลมหัวใจของเด็กหนุ่มตลอดสามเดือนที่ผ่านมา


สามเดือนแล้ว... นับตั้งแต่วันที่เขาถูกใส่ร้ายและถอดถอนชื่อออกจากทำเนียบศิษย์สายโอสถประจำตำหนักกลาง และถูกโยนมาทิ้งไว้ที่หุบเขารกร้างแห่งนี้เพียงลำพัง


ในสำนักกระบี่เมฆาครามที่ยกย่องวิชากระบี่และพลังทำลายล้างเป็นใหญ่ สายโอสถถูกมองเป็นเพียงเบี้ยล่างคอยหลอมยาฟื้นพลังให้แก่สายกระบี่เท่านั้น ยิ่งคนรักสงบที่มีเพียง ‘จิตวิญญาณพฤกษา’ ไร้เส้นสาย ไร้พรสวรรค์ในการจับกระบี่รบพุ่ง อีกทั้งยังกล้าปฏิเสธที่จะยอมตัวเป็นทาสหลอมยาให้แก่หลิวซูเหวินอย่างเขาก็เป็นได้แค่ ‘ขยะขวางหูขวางตา’ ที่พวกมันร่วมมือกันบีบให้ออก วันที่เขาถูกขับไล่ หลิวซูเหวินศิษย์พี่ใหญ่สายกระบี่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับมองเศษฝุ่น ศิษย์น้องหญิงมู่หรงเยว่หัวเราะเยาะอย่างสะใจที่กำจัดตัวเกะกะสายตาไปได้


ตอนนั้นชิงเยว่แสร้งก้มหน้านิ่ง ทำทีเป็นสะกดกลั้นน้ำตาเพื่อไม่ให้ใครจับพิรุธได้ แต่ความจริงในใจของเขากลับแทบจะจุดพลุฉลองสามวันสามคืน!


ใครจะอยากทนอยู่ในดงคนบ้าอำนาจที่วันๆ เอาแต่แก่งแย่งชิงดี อิจฉาริษยา และคอยหาเรื่องกลั่นแกล้งกันเล่า?


การได้มาอยู่ที่หุบเขาแห่งนี้ แม้ช่วงเดือนแรกจะต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดกับการซ่อมแซมเรือนไม้ไผ่ที่ผุพังจนหลังคารั่ว ต้องถางดงหญ้าหนามด้วยสองมือเปล่า และต้องอดมื้อกินมื้อเพราะสำนักตัดเบี้ยเลี้ยงทั้งหมด แต่สำหรับคนที่รักความสงบอย่างชิงเยว่ ที่นี่คือสวรรค์บนดินชัดๆ


เขาสามารถตื่นตอนไหนก็ได้ ปลูกผักอะไรก็ได้ ชงชาสมุนไพรนั่งจิบชมตะวันตกดินได้โดยไม่มีใครมาคอยชี้นิ้วสั่ง และที่วิเศษที่สุดคือเมื่อเดือนก่อน เขาบังเอิญเดินตามรอยความชื้นหลังดงไผ่ม่วง จนค้นพบ ‘ตาน้ำพุเซียนหยกขาว’ ตาน้ำพุร้อนธรรมชาติที่แผ่ไอพลังวิญญาณบริสุทธิ์อันอบอุ่น ซึ่งช่วยให้เขารอดชีวิตจากความหนาวเหน็บในยามค่ำคืนมาได้ เด็กหนุ่มจึงได้ลงแรงตัดลำไม้ไผ่ม่วงมาผ่าซีก ทะลวงข้อปล้อง แล้วต่อเป็น **'รางผันน้ำไม้ไผ่'** ชักสายน้ำพุเซียนอุ่นๆ ลัดเลาะจากหลังดงไผ่ม่วงด้านหลังเรือน มาลงสู่ร่องน้ำและอ่างหินหน้าเรือน ทำให้มีน้ำทิพย์บริสุทธิ์ไว้กินดื่มและรดแปลงยาได้โดยไม่ต้องลำบากเดินแบกหามไกล


แต่ความสงบสุขบนโลกใบนี้... มักจะอยู่ได้ไม่นานเสมอ


ฟึ่บ!


เสียงแหวกอากาศของกระบี่บินดังหวีดหวิวเหนือศีรษะ ตามมาด้วยแรงลมปะทะที่พัดเอาเศษใบไม้แห้งปลิวกระจาย ชิงเยว่รีบยกแขนเสื้อขึ้นป้องแปลงหญ้าหยาดหิมะที่เพิ่งรดน้ำเสร็จด้วยสัญชาตญาณ


ร่างของชายหนุ่มสองคนในชุดศิษย์สายกระบี่สีขาวขลิบเงินเหยียบกระบี่ร่อนลงมาหยุดยืนอยู่หน้าลานดิน ชายคนนำหน้าคือ ‘อู๋จิ้ง’ ศิษย์สายนอกผู้ทำหน้าที่เป็นสุนัขรับใช้คอยประจบสอพลอหลิวซูเหวิน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส สายตาที่มองสำรวจเรือนไม้ไผ่และแปลงผักของชิงเยว่เต็มไปด้วยความรังเกียจ


"เฮอะ นึกว่าจะนอนหนาวตายกลายเป็นผีเฝ้าหุบเขาไปแล้วเสียอีก เจ้าขยะชิงเยว่" อู๋จิ้งแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ พลางสะบัดแขนเสื้ออย่างไว้ท่า


ชิงเยว่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินออกจากหัวเข่า ใบหน้าเรียวรูปไข่ยังคงสงบนิ่ง ดวงตากลมโตเป็นประกายดั่งผิวน้ำต้องแสงจันทร์มองตรงไปยังผู้มาเยือนอย่างไม่หวั่นไหว


"ศิษย์พี่อู๋จิ้ง หุบเขาเมฆาครามเป็นเขตหวงห้ามของสำนักด้านหลัง ท่านบินข้ามม่านพลังเข้ามาโดยพลการเช่นนี้ มีธุระสำคัญอันใดหรือ?" น้ำเสียงของชิงเยว่ราบเรียบ นุ่มนวล แต่แฝงความหนักแน่นที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ


อู๋จิ้งหรี่ตาลงอย่างไม่พอใจที่เห็นว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่มีท่าทีหวาดกลัวหรือคุกเข่าอ้อนวอนเหมือนแต่ก่อน เขาดึงม้วนเทียบหยกสีแดงเข้มออกมาจากอกเสื้อ แล้วสะบัดข้อมือโยนมันลงบนพื้นดินตรงหน้าเท้าของชิงเยว่ดัง ‘แปะ!’


"นี่คือโองการพิเศษจากศิษย์พี่ใหญ่หลิวซูเหวิน!" อู๋จิ้งเชิดหน้าขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงดังกังวานประหนึ่งกำลังอ่านราชโองการสวรรค์ "ตามกฎใหม่ของสำนัก ศิษย์ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่หุบเขาต้องส่งส่วยทรัพยากรเพื่อบำรุงสำนักใหญ่ ภายในอีก 'สามวัน' เจ้าต้องส่งมอบ 'หญ้าหยาดหิมะระดับสอง' ที่โตเต็มวัยและสมบูรณ์ไร้ตำหนิ จำนวน 'ห้าสิบต้น' ไปที่ตำหนักโอสถ!"


คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของชิงเยว่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย คิ้วเรียวงามขมวดมุ่นเข้าหากันทันที


"ห้าสิบต้นในสามวัน?" ชิงเยว่แค่นยิ้มเย็น "ศิษย์พี่อู๋จิ้ง หญ้าหยาดหิมะระดับสองต้องใช้เวลาเพาะปลูกอย่างน้อยสองเดือนในดินที่มีปราณหนาแน่น แต่หุบเขาแห่งนี้ดินเสื่อมสภาพ ปราณเบาบาง อีกทั้งพวกท่านเพิ่งโยนเมล็ดพันธุ์เกรดต่ำที่ฝ่อครึ่งหนึ่งมาให้ข้าเมื่อต้นเดือน การจะเร่งให้โตเต็มวัยห้าสิบต้นในสามวัน... นี่มันไม่ต่างอะไรกับการจงใจบีบคั้นกันชัดๆ!"


"หุบปาก!" อู๋จิ้งตวาดลั่น ชี้หน้าชิงเยว่ด้วยสายตาดุดัน "สำนักให้ที่ซุกหัวนอนแก่เจ้า ให้ข้าวให้น้ำเจ้ามาหลายปี มีสิทธิ์อะไรมาต่อรอง! ศิษย์พี่ใหญ่สั่งไว้ชัดเจน หากครบกำหนดสามวันแล้วเจ้าไม่มีหญ้าหยาดหิมะห้าสิบต้นไปส่งมอบ... เจ้าจะถูกริบป้ายชื่อศิษย์ ถูกขับไล่ออกจากเทือกเขาเมฆาคราม และถูกลบชื่อออกจากตระกูลเซียน กลายเป็นคนเร่ร่อนไร้แผ่นดินอยู่!"


ศิษย์รับใช้อีกคนที่ยืนข้างหลังหัวเราะเสริม "ข้าว่าเจ้าเก็บกระเป๋าเตรียมตัวไสหัวไปตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า ดินห่วยๆ แบบนี้ แม้แต่หญ้าธรรมดายังแทบไม่โต จะเอาปัญญาที่ไหนไปเสกหญ้าหยาดหิมะระดับสองตั้งห้าสิบต้น ฮ่าๆๆ!"


สายลมหนาวพัดผ่านวูบหนึ่ง บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงใบไผ่เสียดสีกัน


ชิงเยว่ก้มลงมองม้วนเทียบหยกที่เปื้อนฝุ่นดิน เขารู้ดีว่านี่คือแผนการของหลิวซูเหวินและมู่หรงเยว่ที่ต้องการกำจัดเขาให้พ้นทางอย่างเด็ดขาด เพื่อจะได้ยึดพื้นที่หุบเขาแห่งนี้ไปทำเป็นลานฝึกกระบี่ส่วนตัว หรือไม่ก็บีบให้เขาต้องคลานเข่ากลับไปกราบขอร้องเพื่อเป็นทาสรับใช้คอยรองมือรองตีนพวกมัน


แต่คนอย่างเสิ่นชิงเยว่... ต่อให้ต้องตาย ก็จะไม่ยอมกลับไปเป็นเบี้ยล่างให้คนพวกนั้นเหยียบย่ำอีกเด็ดขาด!


เด็กหนุ่มก้มตัวลง หยิบม้วนเทียบหยกขึ้นมาปัดเศษฝุ่นออกอย่างใจเย็น ก่อนจะประสานมือคารวะตามมารยาท ทว่าแววตากลับนิ่งสงบดั่งผิวน้ำไร้ระลอกคลื่น


"ข้าเข้าใจแล้ว ศิษย์พี่อู๋จิ้ง" ชิงเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ ไร้ระลอกอารมณ์โกรธเคือง "ในเมื่อเป็นคำสั่งของตำหนักกลาง ข้าในฐานะศิษย์สำนักย่อมต้องปฏิบัติตาม... อีกสามวันยามรุ่งอรุณ เชิญท่านมารับหญ้าหยาดหิมะห้าสิบต้นได้ที่หน้าหุบเขา และหวังว่าเมื่อข้าส่งมอบครบถ้วนแล้ว สำนักจะรักษาคำพูด ไม่ส่งผู้ใดมารบกวนความสงบของหุบเขาแห่งนี้อีก"


อู๋จิ้งเห็นท่าทีที่นิ่งสนิทจนอ่านไม่ออก อีกทั้งถ้อยคำยังสุภาพไร้ช่องโหว่ให้เอาผิดทางวินัย ยิ่งทำให้เขารู้สึกขัดใจประหนึ่งชกหมัดเข้าใส่ปุยนุ่น เขากัดฟันแค่นยิ้มเยาะ "หึ! วางท่าสงบนิ่งได้ก็ทำไป ข้าจะรอดูว่าถึงตอนนั้นเจ้าจะยังทำหน้าตายแบบนี้ได้อยู่อีกหรือไม่! อย่าให้เห็นว่าขาดไปแม้แต่ต้นเดียวก็แล้วกัน... ไป!"


ฟึ่บ!


ศิษย์ทั้งสองทะยานขึ้นสู่กระบี่บินแล้วพุ่งทะยานหายลับไปในม่านหมอก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความกดดันมหาศาลที่โถมเข้าใส่หุบเขาเล็กๆ แห่งนี้


ชิงเยว่ถอนหายใจออกมาเฮือกยาว ไหล่ที่ตั้งตรงค่อยๆ ผ่อนคลายลง ความเหนื่อยล้าฉายชัดบนใบหน้าหวาน


"สามวัน... ห้าสิบต้น..."


เด็กหนุ่มหันกลับไปมองแปลงดินที่มีต้นกล้าหญ้าหยาดหิมะต้นเล็กๆ พลางกำหมัดแน่น


"คิดจะบีบให้ข้ายอมแพ้งั้นรึ? ฝันไปเถอะ!"


---


เวลาสองวันถัดมาผ่านไปราวกับพายุหมุน


หุบเขาเมฆาครามที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิรบย่อยๆ ของเสิ่นชิงเยว่ เด็กหนุ่มแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน เขาใช้เวลาทั้งกลางวันและกลางคืนทุ่มเทแรงกายและพลังวิญญาณทั้งหมดลงไปในแปลงดิน


ดินของหุบเขานี้เป็นดินเย็นที่มีธาตุโลหะปนเปื้อนสูง พืชสมุนไพรธรรมดาไม่มีทางหยั่งรากได้ ชิงเยว่ต้องใช้จอบขุดร่องดินใหม่ทั้งหมด ขนหินออกทีละก้อน มือทั้งสองข้างที่เคยเนียนนุ่มเริ่มแตกเป็นแผลถลอก เลือดซึมเปรอะเปื้อนด้ามไม้ แต่เขาก็ไม่ยอมหยุดพักแม้แต่นาทีเดียว


ทุกๆ สองชั่วยาม ชิงเยว่จะตักน้ำพุร้อนที่เต็มไปด้วยปราณหยินบริสุทธิ์จาก 'รางผันน้ำไม้ไผ่' ที่ต่อท่อมาจากตาน้ำพุเซียนหยกขาวหลังดงไผ่ม่วง มารดลงบนผืนดินอย่างประณีต


และสิ่งสำคัญที่สุดคือ 'จิตวิญญาณพฤกษา' ในร่างของเขา


ชิงเยว่นั่งคุกเข่าลงบนพื้นดินที่ชื้นแฉะ หลับตาลงแล้ววางฝ่ามือทั้งสองทาบลงบนผืนดิน รวบรวมสมาธิทั้งหมดส่งผ่านกระแสปราณสีเขียวมรกตบางเบาออกจากปลายนิ้ว ปราณพฤกษาไหลซึมลงสู่ใต้ดิน เชื่อมต่อกับรากฝอยเล็กๆ ของต้นกล้าหญ้าหยาดหิมะทั้งห้าสิบต้น


*โตขึ้นสิ... อดทนอีกนิดนะ...*


ชิงเยว่ส่งเสียงกระซิบในใจ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากเนียนและหยดลงบนผืนดิน การใช้ปราณพฤกษาติดต่อกันเป็นเวลานานทำให้แกนพลังในร่างของเขาแห้งเหือด ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นริ้วไปตามเส้นชีพจร แต่ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น


ด้วยความอัศจรรย์ของน้ำพุเซียนหยกขาวผสานกับพลังปราณบริสุทธิ์ของชิงเยว่ ต้นกล้าที่เคยเหี่ยวแห้งและแคระแกร็นก็เริ่มขยับไหว!


ยอดใบสีเขียวอ่อนค่อยๆ ผลิดอกออกใบ เปลี่ยนเป็นสีเงินประกายระยิบระยับดั่งเกล็ดหิมะ ลวดลายน้ำค้างแข็งก่อตัวขึ้นบนผิวใบอย่างงดงาม ไอพลังวิญญาณระดับสองแผ่กระจายออกมาเป็นวงกว้าง ส่งกลิ่นหอมเย็นสดชื่นตลบอบอวลไปทั่วทั้งลานดิน


จนกระทั่งพลบค่ำของวันที่สอง...


หญ้าหยาดหิมะทั้งห้าสิบต้นก็เติบโตเต็มวัยอย่างสมบูรณ์แบบ ลำต้นอวบอิ่ม ใบสีเงินส่องแสงเรืองรองใต้แสงจันทร์นวล เป็นหญ้าหยาดหิมะระดับสองชั้นเลิศที่แม้แต่ในแปลงยาของตำหนักใหญ่ก็ยังหาได้ยาก!


ชิงเยว่ทิ้งตัวลงนั่งพิงเสาเรือนไม้ไผ่อย่างหมดแรง เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและเศษดิน ใบหน้าขาวซีดเซียวจากการสูญเสียพลังปราณไปเกือบหมดสิ้น แต่มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นอย่างมีความสุข


"สำเร็จแล้ว..." เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางมองแปลงสมุนไพรด้วยความภาคภูมิใจ "เสร็จก่อนกำหนดตั้งหนึ่งวันเต็ม... พรุ่งนี้ยังมีเวลาให้เราพักผ่อนอีกหนึ่งวันเต็มๆ รอจนถึงรุ่งอรุณวันส่งมอบในวันที่สี่ เจ้าพวกนั้นจะต้องหน้าชาจนพูดไม่ออกแน่"


เด็กหนุ่มพยุงร่างที่อ่อนล้าลุกขึ้น เดินไปตักน้ำร้อนมาชงชาร้อนๆ หนึ่งถ้วย นั่งจิบริมระเบียงรับลมหนาว ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท ดวงดาวระยิบระยับ ชิงเยว่คิดว่าคืนนี้เขาจะได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มเสียทีหลังจากเหนื่อยล้ามาตลอดสองวันสองคืน


หารู้ไม่ว่า... วิกฤตที่แท้จริงกำลังก่อตัวขึ้นเหนือฟากฟ้า!


---


เปรี้ยงงงงงงงงงงงงง!


เสียงกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับสวรรค์จะถล่มทลายลงมา ปลุกชิงเยว่ให้สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกสงัด!


พื้นดินใต้เรือนไม้ไผ่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนถ้วยชาบนโต๊ะร่วงหล่นลงมาแตกกระจาย ลมพายุหมุนกรรโชกแรงจนหน้าต่างไม้ไผ่เปิดอ้าออก ไอหนาวเหน็บเยียบเย็นผิดปกติพัดกรูเข้ามาในห้องพร้อมกับกลิ่นอายคาวเลือดและกลิ่นไหม้เกรียมของเปลวเพลิงทมิฬ!


ชิงเยว่รีบกระชากผ้าคลุมไหล่ขึ้นมาสวม คว้าตะเกียงวิญญาณแล้ววิ่งพรวดออกไปที่ระเบียงเรือน


ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้เขาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบลืมหายใจ!


ท้องฟ้าเหนือหุบเขาเมฆาครามที่เคยมืดมิด บัดนี้ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกสีม่วงดำทะมึน สายฟ้าสีม่วงเข้มและประกายไฟสีดำเส้นยักษ์ฟาดผ่าลงมาราวกับ-่าฝน ท้องนภาฉีกขาดออกเป็นริ้วๆ คล้ายมีมหาศึกสะท้านภพกำลังเกิดขึ้นเหนือชั้นบรรยากาศ


และท่ามกลางม่านหมอกสีเลือดนั้น... มีลำแสงสีดำสนิทดุจดาวตกขนาดมหึมาพุ่งตกลงมาจากฟากฟ้าด้วยความเร็วสูง!


ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!


เสียงระเบิดดังกึกก้องที่หลังหุบเขา แรงลมกระแทกพัดเอาต้นไผ่หักโค่นไปหลายสิบต้น ชิงเยว่ต้องยกแขนขึ้นบังใบหน้าจากเศษฝุ่นดินที่ปลิวว่อน


เมื่อลมพายุเริ่มสงบลงและเมฆหมอกทมิฬบนท้องฟ้าค่อยๆ สลายตัวไป ชิงเยว่ได้ยินเสียง *ฟู่... ฟู่...* ดังแว่วมาจากแปลงหญ้าหยาดหิมะหน้าเรือน พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นขึ้นจนแทบสำลัก


"แปลงยาของข้า!"


ชิงเยว่ใจหายวาบ รีบถือตะเกียงวิ่งฝ่าความมืดตรงไปยังแปลงสมุนไพรทันที


แสงไฟสีส้มจากตะเกียงส่องกระทบผืนดินที่เพิ่งถูกพรวนอย่างดี บัดนี้ใจกลางแปลงผักกลายเป็นหลุมไหม้เกรียมขนาดเท่าชามข้าว มีควันสีดำและประกายไฟเย็นเยียบพวยพุ่งออกมาจากก้นหลุม


และที่ก้นหลุมนั้นเอง...


มีสิ่งมีชีวิตประหลาดตัวหนึ่งกำลังนอนขดแน่นจมกองเลือดสีดำสนิท!


ชิงเยว่ค่อยๆ ย่อตัวลง ชูตะเกียงเข้าไปใกล้ๆ เพื่อเพ่งมองด้วยความระมัดระวัง


สิ่งนั้นมีรูปร่างคล้าย ‘งูตัวจิ๋ว’ ขนาดลำตัวยาวไม่เกินหนึ่งคืบ และหนาเท่านิ้วก้อยเท่านั้น ทว่าทั่วทั้งร่างของมันถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำมะเมื่อมที่เปล่งประกายเงางามดั่งอัญมณีทมิฬ และที่น่าประหลาดที่สุดคือ บนส่วนหัวเล็กๆ นั้น มี ‘ตุ่มเขาน้อยๆ สีทองประกาย’ งอกออกมาสองข้างอย่างชัดเจน!


ทว่าสภาพของมันในตอนนี้ช่างน่าเวทนายิ่งนัก...


เกล็ดสีดำหลายแห่งฉีกขาดจนเห็นเนื้อใน มีรอยแผลลึกคล้ายถูกกรงเล็บขนาดมหึมาฉีกกระชาก เลือดสีดำที่มีไอพิษมารเข้มข้นไหลรินออกมาไม่หยุดจนชุ่มโคลน ลมหายใจของมันแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ ร่างกายเล็กจิ๋วสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บและความเจ็บปวดเจียนตาย


"นี่มัน... ตัวอะไรกัน? ลูกงูงั้นรึ? แต่ทำไมถึงมีเขาสีทอง..." ชิงเยว่พึมพำด้วยความประหลาดใจ


แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดหาคำตอบ สายตาของชิงเยว่ก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม!


เลือดสีดำที่ไหลออกจากร่างของงูน้อยนั้น ไม่ใช่เลือดธรรมดา แต่มันคือ ‘โลหิตมารทมิฬ’ ที่มีฤทธิ์กัดกร่อนและแผ่ไอเย็นเยียบทำลายล้าง ไอพิษสีม่วงดำกำลังแผ่ขยายออกจากก้นหลุม และเมื่อมันสัมผัสถูกต้นหญ้าหยาดหิมะที่อยู่รอบๆ...


ซู่... ซู่...


ใบสีเงินประกายหิมะที่เคยงดงามกลับเริ่มเหี่ยวเฉา ลำต้นอวบอิ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำและแห้งกรอบตายลงต่อหน้าต่อตาชิงเยว่!


หนึ่งต้น... สองต้น... สามต้น... สี่ต้น... ห้าต้น!


หญ้าหยาดหิมะระดับสองที่เขาทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายเพาะปลูกและฟูมฟักมาตลอดสองวันสองคืน บัดนี้เฉาตายไปต่อหน้าต่อตาถึงห้าต้นเต็มๆ!


"อย่านะ!" ชิงเยว่อุทานด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปดึงต้นหญ้าต้นที่หกให้พ้นจากรัศมีของไอพิษได้อย่างหวุดหวิด


เด็กหนุ่มมองซากสมุนไพรห้าต้นที่กลายเป็นผงถ่านสีดำ แล้วหันกลับมามองงูดำตัวจิ๋วที่นอนรวยรินอยู่ก้นหลุมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและตื่นตระหนก


จากห้าสิบต้น... ตอนนี้เหลือเพียง 'สี่สิบห้าต้น' เท่านั้น!


เหลือเวลาในวันพรุ่งนี้เพียงวันเดียวเท่านั้น ก่อนจะถึงรุ่งอรุณวันครบกำหนดส่งมอบในวันที่สี่! หากส่งมอบขาดไปแม้แต่ต้นเดียว เขาจะต้องถูกริบป้ายชื่อ ถูกขับไล่ออกจากหุบเขา และถูกลบชื่อออกจากตระกูลเซียนทันที!


ชิงเยว่กำมือแน่น มองงูน้อยที่กำลังจะหมดลมหายใจสลับกับแปลงยาที่เสียหาย


เขากำลังเผชิญหน้ากับทางแยกที่บีบคั้นที่สุดในชีวิต—จะปล่อยให้สัตว์ประหลาดตัวนี้ตายเพื่อหยุดการแพร่กระจายของพิษ หรือจะยอมเสี่ยงชีวิตช่วยมัน ทั้งๆ ที่ตัวเขาเองก็กำลังจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว!


ตอนต่อไป
ตอนที่ 2: คนไข้ตัวอันตรายกับช้...

นิยายแนะนำ

นิยายแนะนำ

ความคิดเห็น

COMMENT

ปักหมุด

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited( Kawebook.com )

Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )
ที่อยู่ : 20 หมู่ที่ 6 ตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร 74000
เวลาทำการ : 08 : 00 - 18 : 00 จันทร์ - เสาร์
e-mail : contact@kawebook.com

DMCA.com Protection Status

เริ่มต้นเผยแพร่ผลงาน

เริ่มต้นเป็นนักเขียนออนไลน์ เขียนเรื่องราวที่ประทับใจ สร้างเนื้อหาที่เป็นประโยชน์ และแบ่งปันประสบการ์ดีๆ กับผู้คนทั่วโลก kawebook.com เป็นโอกาส เป็นสื่อกลาง และยังเป็นอีกหนึ่งช่องทาง ในการสร้างรายได้ให้กับนักเขียนมืออาชีพ และนักเขียนมือสมัครเล่นจากทุกมุมโลก เพียงสมัครเป็นสมาชิกเว็บไซต์เพื่อเขียนหนังสือ การ์ตูน หรืออัพโหลดอนิเมชั่น ที่เป็นผลงานของท่าน และเผยแพร่ผลงานสู่สาธารณชน

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา