เรื่อง คุณแดน หยุดรินก่อน

“คุณแดนใจเย็น ๆ สิครับ”กาลกวีนั่งลูบแขนหนาอยู่บนโซฟา ตั้งแต่เข้าห้องทำงานมา แดนนี่ก็พยายามระงับความโกรธของตัวเอง เพื่อไม่ให้เผลอไปลงกับคนตัวเล็กข้างกาย

“ต่อไปไม่ต้องทำด้านล่างแล้ว”

“ถ้าผมไม่ทำ เกิดคุณออกัสไล่ผมออกล่ะ”กาลกวีถามกลับ หากเขาไม่ทำ เขาจะมีเงินไปใช้จ่ายได้อย่างไร

“ก็ขึ้นมาทำเหมือนเดิม”

“แต่…”

“ถ้าไม่ฟัง จะไล่ออก”แดนนี่ขู่ ถ้ากาลกวีกลับลงไปทำข้างล่างอีก คงต้องมีใครเจ็บอีกแน่ แค่เห็นมันเอามือสกปรก ๆ ไปจับกาลกวี เขายังเลือดขึ้นหน้าขนาดนี้ หากครั้งต่อไปแล้วมีมากกว่านี้ล่ะ…

“ก็ได้ครับ”

“แล้ววันนี้ก็กลับได้เลย”

“ไม่ต้องทำต่อแล้ว”ไม่ว่าเปล่า แดนนี่เดินไปหยิบกระเป๋าของตน แล้วจูงมือเรียวออกไปทางหลังร้าน

“ไปแบบนี้จะดีเหรอครับ”

“ดี ใครจะกล้าว่าฉัน”แดนนี่ถือว่าเป็นเจ้าของร้านอีกคนหนึ่ง ใครจะว่าเขาหากพาพนักงานคนหนึ่ง กลับก่อนเวลาห้าชั่วโมง

“แวะร้านข้าวหน่อยครับ”ขับออกมาได้สักพัก จู่ ๆ กาลกวีก็เอ่ยขึ้น แดนนี่จึงเลี้ยวจอดข้างร้านข้าวข้างทางโดยไม่อิดออด

“หิวเหรอ”

“คุณแดนยังไม่ได้ทานอะไรหนิครับ”

“ทานก่อนมันจะดึกไปกว่านี้ดีกว่าครับ”แดนนี่พยักหน้าแล้วลงรถตามไป

ร้านข้างทางตั้งเรียงรายกันอยู่หลายร้าน ทั้งสองเดินวนเลือกร้านรอบสองรอบ แต่ก็ไม่เห็นว่าแดนนี่จะออกความเห็นว่าอยากกินอะไร กาลกวีจึงตัดสินใจก้าวเข้าร้านอาหารอีสาน ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากรถที่พวกเขาจอด

“คุณแดนอยากกินอะไรครับ”กาลกวียื่นเมนูให้แดนนี่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน

“อะไรอร่อย”คำถามไม่ได้รับการตอบกลับ แต่แดนนี่เลือกจะเอ่ยถามแทน

“อืมม…งั้นน้ำตกหมู ลาบวุ้นเส้นแล้วก็ต้มแซ่บ”

“คุณแดนโอเคไหมครับ”

กาลกวีเอ่ยเมนูที่คิดว่าทานง่ายให้กับแดนนี่ ด้านคนตัวสูงเมื่อฟังจบก็พยักหน้าตอบรับ กาลกวีถึงได้เขียนรายการอาหารไปเสียบไว้

“…”

“…”

เกิดความเงียบขึ้นระหว่างรออาหาร กาลกวีที่ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับฝ่ายตรงข้าม เขาจึงทำเพียงมองไปที่ถนน มองรถผ่านไปมา

ด้านแดนนี่ก็หยิบมือถือมาทำทีถ่ายวิว แต่แอบติดศีรษะคนตัวเล็กนิด ๆ แล้วกดโพสต์ลงแอพรุ้ง ก่อนจะปล่อยให้มันสั่นเป็นเจ้าเข้า ส่วนตัวเองก็หาเรื่องคุยเพื่อไม่ให้เงียบอีก

itsdanny_dw Post Dinner with…

Unknown:พี่แดนไปเดทกับใครคะ

Unknown:แดนDTAมีแฟนจริงเหรอ

Unknown:เหมือนหัวผู้ชายเลย

“คิดว่าจะทำงานนี้อีกนานไหม”

“ครับ?”

“ที่คลับน่ะ จะทำถึงเมื่อไหร่”แดนนี่ถามย้ำ

“ทำไม…คุณแดนจะไล่ผมออกเหรอ”กาลกวีถามด้วยดวงตาเบิกกว้าง ในใจก็เอาแต่คิดว่า หากแดนนี่ไล่ออกจริง กว่าจะหางานใหม่ได้ มันใช้เวลานานแค่ไหน ถึงจะได้งาน

“เปล่า แค่ถาม ๆ ดู”ได้ยินแบบนั้น กาลกวีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก นึกว่าจะซวยเพราะเรื่องวันนี้เสียอีก

“ผมก็นึกว่า…”

“แต่ถ้าออกก็ดี”แดนนี่เอ่ยขัด

“ทำงานกลางคืนก็แบบนี้แหละ”

“เปลืองตัว ฉันไม่อยากให้เธอทำเท่าไหร่”

“ผมทำได้ครับ”กาลกวีบอกพลางเอื้อมมือไปจับมือแกร่ง ส่งสายตาอ้อนวอนให้แดนนี่เห็นใจ

“ให้ผมทำเถอะ”

“เฮ้ยย ก็ได้แต่ขึ้นมาทำกับฉัน”แดนนี่เอ่ยข้อตกลงที่เคยบอกกับกาลกวี ถ้าเด็กมันอยากทำ เขายอมก็ได้ มาให้มอมเหล้าดีกว่าพวกด้านล่างเยอะ

คุยกันไปสักพักอาหารก็มาเสิร์ฟ แดนนี่มองดูอาหารเพียงสามจาน แต่เหมือนจะมีหนึ่งอย่างที่เขาจะสนใจมันกว่า ต้มแซ่บ ที่กาลกวีบอก แดนนี่หยิบช้อนมาซดดู ก็รับได้ถึงรสชาติเปรี้ยวเผ็ดถูกใจ หากมีข้าวหมักวางอยู่ด้วยคงจะดี

กาลกวีมองคนตัวสูงที่ดูจะชอบน้ำแกงมาก แดนนี่ไม่ค่อยแตะอีกสองจานที่เหลือเลย ซดไปยิ้มไป จนกาลกวีเผลอหลุดหัวเราะ ก่อนจะฮึบไว้ แล้วลงมือกินตามแดนนี่

เมื่อทานเสร็จ แดนนี่ก็ขับรถมาส่งกาลกวีที่หอพัก

“ฝันดีครับ”

“อืม พรุ่งนี้เจอกัน”

“วี”เสียงเพื่อนสาวดังมาจากหน้าห้อง หล่อนวิ่งมากอดคอกาลกวีก่อนจะนั่งลงข้างกัน

“เสียงดังยัยนุช”กาลกวีเอ็ด แล้วยื่นกระดาษของสามแผ่นให้แก่นุชสรา

“เฮ้ย! นี่แกเริ่มทำแล้วเหรอ ฉันยังไม่แตะเลย”

สิ่งที่กาลกวียื่นให้ คือข้อมูลเกี่ยวกับพระพุทธ วิชาศึกษาทั่วไปที่อาจารย์สั่งให้จับคู่แล้วทำเนื้อหาพรีเซ็นต์ นุชสราอึ้งกับความขยันของเพื่อนชายตนมาก สั่งเมื่อวานวันนี้กาลกวีทำเสร็จแล้ว

“เนื้อหาไม่เยอะหรอก”

“แกทำลงสไลด์นะ”

กาลกวีบอกเพื่อน เขามีเพียงมือถือเก่าปีที่ใกล้จะพังเครื่องหนึ่ง ทำให้มันไม่สามารถทำสไลด์ได้ เขาจึงใช้วิธีหาข้อมูลแล้วให้นุชสราลงเนื้อหาแทน

“โอเค ๆ พรุ่งนี้เสร็จเลย”คุยกันไม่นานอาจารย์เข้าคลาสมาแล้ว ทำให้ทั้งสองผละออกมานั่งดี ๆ

“โอ้ย ปวดหลังอ่า”หลังจากอาจารย์เลิกคลาส นุชสราก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ แล้วเอื้อมมือมาจับแขนกาลกวีให้ลุกตาม

“ไม่มีบ่าย ไปกินข้างนอกไหม”กาลกวีถาม วันนี้เขาไม่มีเรียนบ่าย จึงกะว่าจะไปหาอะไรกินนอกมหาวิทยาลัย เพื่อที่จะไม่ต้องไปต่อคิวซื้อนาน

“อยากไปคณะวิศวะอ่ะ”

“คนเยอะ”

“น้า ๆ ร้านนั้นอร่อยอ่ะ”

นุชสราใช้แก้มนุ่มของตนถูไปที่หัวไหล่เพื่อน เมื่อวานที่ไปกิน หล่อนนึกชอบใจในรสมือของคุณป้าร้านนั้นมาก ไหนจะไม่มีคนต่อคิวอีก

“ก็ได้ ๆ ”กาลกวียอมไปตามที่นุชสราต้องการ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าอร่อยจริงดังหล่อนว่า แต่ไปบ่อย ๆ คงไม่ดี เพราะสายตาที่มองแปลกนั้น…

“ป้าคะ เอายำแหนมกับผัดเผ็ดค่ะ”

“กะเพราหมูกรอบไข่ดาวครับ”เมื่อมาถึงทั้งสองก็ตรงดิ่งมาสั่งร้านเดิม แล้วก็เป็นเหมือนเมื่อวาน ร้านราดแกงไม่มีคนยืนต่อแถวอีกแล้ว ทั้ง ๆ ที่ร้านอื่น ๆ ก็มีคนตั้งมาก

“ป้าคะ หนูขอถามอะไรได้ไหม”ระหว่างที่รอคุณป้าตักอาหารให้ นุชสราก็เอ่ยถามขึ้น

“มีอะไร นังหนู”

“ทุกวันคุณป้าขายหมดไหมคะ”

“หมดสิ แค่ช่วงแรก ๆ จะไม่ค่อยมีลูกค้าเท่าไหร่”

“หลังเที่ยงครึ่งนู้น คนถึงมา”คุณป้าตอบพลางตักอาหารให้นักศึกษาทั้งสอง

“อ๋อ ขอบคุณนะคะ”เมื่อได้อาหารของตน นุชสราก็ลากเพื่อนไปนั่งโต๊ะเดิมที่ยังว่างเหมือนเมื่อวานเปี๊ยบ

“เขามองแปลก ๆ อีกแล้ว”นั่งลงไม่ทันไร จุดที่พวกเขาอยู่ก็ได้รับความสนใจมากขึ้น

กาลกวีที่รับรู้ได้ ก็เกิดอาการไม่อยากอาหาร ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตนจะหิวมากก็ตาม นุชสรามองตามคำที่เพื่อนว่า ก็เห็นแบบนั้นจริง ทั้งมองทั้งซุบซิบกัน

“มองเชี้ยไรกัน”นุชสราสบถคำหยาบ

“เราว่าพวกเรากลับไหม”

“ยังไม่ได้กินเลยวี”

“แต่…”

“เอ้าน้องวี”ในขณะที่เพื่อนกำลังเถียงกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลังของนุชสรา

“คุณออกัส หวัดดีครับ”กาลกวียกมือไหว้คนมาใหม่

“กำลังกินข้าวเหรอ”

“พี่นั่งด้วยสิ”ออกัสก็สอดตัวนั่งข้างนุชสรา ไม่นานแดนนี่และปีขาลก็ตามมานั่งประกอบข้างกาลกวี

“คุณแดนคุณปีย์ หวัดดีครับ”

“ครับน้องวี”ปีขาลทักทายกลับ

“เพิ่งมาเหรอ”แดนนี่มองจานข้าวของกาลกวีที่ยังไม่ถูกแตะต้องเขาจึงเอ่ยถาม แล้วตักไข่ดาวของตนไปวางในจานของคนตัวเล็ก

“สักพักแล้วครับ”

“แล้วไข่เนี่ย ถ้าไม่ชอบจะสั่งมาทำไมครับ”กาลกวีมองการกระทำของคนตัวสูงแล้วถาม เมื่อวานแดนนี่ก็ตักไข่ดาวมาให้เขา วันนี้ก็ทำอีก หากไม่ชอบจะสั่งให้เสียเงินทำไม

“อุดหนุนป้าแก”แดนนี่ตอบ

“แหม ๆ โลกนี้มีกันสองคนเลยดิ้”เสียงของออกัสแทรกขึ้นมา แล้วเอื้อมมือไปเกาคางแดนนี่คล้ายหยอกล้อ

“ตลกมามั้ง”

“ทำตึงไอ้-่า นี่เพื่อนเนอะ”ออกัสผละมือของตนออก บ่นกระเง้ากระงอดเพื่อนรัก

“มันขนลุก”แดนนี่บอก

“น้องมองอะไร”ท่ามกลางเสียงทะเลาะของแดนนี่และออกัส จู่ ๆ ปีขาลก็เอ่ยถามกาลกวีและพื่อน

“พี่ก็ดูสายตาพวกนั้นสิ”นุชสราบอก หนุ่มทั้งสามหันไปมองรอบ ๆ ตามที่รุ่นน้องบอก ก็เห็นว่ามีสายตาหลายคู่กำลังมองมาที่พวกเขาอยู่

“ไม่ต้องสนใจ”แดนนี่พูดพลางจับศีรษะของกาลกวีให้กลับมาสนใจจานข้าวตัวเอง

“รีบกินเถอะ”

ลับหลังกาลกวีและเพื่อนสนิท ดวงตาคมกริบกวดมองไปทั่วบริเวณ จนทำให้พวกตาสับปะรดเลิกมองแล้วกลับไปตั้งใจกินข้าวของตน ปีขาลที่เห็นเช่นนั้น ก็เอื้อมมือไปลูบหัวไหล่ คล้ายให้แดนนี่เย็นใจลง

“มีเรียนบ่ายไหม”แดนนี่เอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสองรวบช้อนกันแล้ว

“ไม่มีครับ”

“แต่จะไปทำค้างที่ห้องสมุดครับ”แดนนี่พยักหน้าเข้าใจ

“งั้นพวกพี่ไปก่อนนะ มีเรียนต่อ”ขณะเดียวกันออกัสก็เอ่ยลาเพื่อนและรุ่นน้อง ก่อนจะลากปีขาลไปเรียนพร้อมกัน

“แล้วคุณแดนมีเรียนไหมครับ”กาลกวีหันกลับมาถามคนตัวสูง

“บ่ายไม่มี”

“งั้นไปกับพวกหนูไหมคะ”นุชสราที่เงียบมานานก็เอ่ยถามขึ้น

“ไม่ละ ต้องเข้าช็อปต่อ”

“ฉันไปแล้วนะ”แดนนี่ยกมือวางบนศีรษะมน ขยี้ด้วยความหมั่นเขี้ยวเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือลาเดินออกจากโรงอาหาร

“ไปเถอะ คนเริ่มมองอีกแล้ว”

“เดี๋ยวสิ”ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินพ้นเขตโรงอาหาร จู่ ๆ ก็มีมือมาคว้าแขนเรียมของกาลกวีเสียก่อน

“ครับ?”

“นายเป็นอะไรกับพี่แดน”เจ้าหล่อนโผล่ถามมาถื่อ ๆ ด้านกาลกวีก็แสดงสีหน้างุนงง

“เป็นแฟนพี่แดนเหรอ”หล่อนยังคงถามต่อ คาดคั้นจะเอาคำตอบของตนให้ได้ มือที่จับแขนกาลกวีอยู่ก็บีบแรงขึ้น จนกาลกวีขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความเจ็บ

“แล้วเธอเป็นอะไรกับเขา”นุชสราถามเจ้าหล่อน พลางพยายามแกะมือเธอออกจากแขนเพื่อนชายตน

“ฉันก็เป็นแฟนคลับพี่แดนน่ะสิ”

“แค่แฟนคลับ”

“ไว้เป็นแฟนเมื่อไหร่ค่อยมากร่างใส่”ว่าแล้วนุชสราก็ลากกาลกวีออกมาจากจุดนั้น เดินมาจนถึงห้องสมุดหล่อยถึงได้ปล่อยแขนเพื่อนให้เป็นอิสระ

“เจ็บไหม”

“แค่นี้เองไม่เป็นไรหรอก”

“เฮ้ยย แล้วอีป้านั้นเป็นบ้าอะไร”

นุชสราทำหน้าหงิกนั่งกระแทกเก้าอี้เสียงดัง จนคนในห้องสมุดหันมามอง แต่หล่อนก็หาสนใจ นุชสราโมโห พฤติกรรมของผู้หญิงคนนั้นทำเธอไม่สบอารมณ์ คนดี ๆ ที่ไหน จะกระชากแขนคนไม่รู้จัก แล้วพยายามจะเอาคำตอบให้ได้ เจ้าหล่อนเรียนปริญญาจริงไหม ทำไมเหมือนคนไม่มีการศึกษา

“ใจเย็นแก”กาลกวีก็ไม่รู้จะปลอบเพื่อนยังไง เจ็บแขนแค่นี้สบายมาก ไม่ได้โกรธเคืองสิ่งใด แต่ดูท่าจะผิดกับเพื่อนสาว

“พยายามอยู่”หล่อนว่าพร้อมกับทำท่าหยิบอากาศเหมือนเมื่อวานที่เธอทำ แต่วันนี้ดันเป็นความโมโหแทนความฟิน

จึก จึก จึก

“หืออ”

“อยากรู้เรื่องDTAไหม”อยู่ ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะโตกว่าเขาสองคน มาจิ้มไหล่นุชสรา

“อะไรคือDTA”นุชสราถาม

“DTA หรือดีทีเอ เป็นชื่อที่สาว ๆ ในมอเรียกกลุ่มของพี่แดนนี่ ที่พวกน้องไปนั่งกินข้าวด้วยนั้นแหละ”หญิงสาวคนเดิมนั่งลงตรงข้ามกาลกวี

“พี่ ๆ เขาดังมากเหรอ”เป็นนุชสราที่ถาม ส่วนกาลกวีก็เอาพยักหน้าตามเพื่อนไป

“มาก ทั้งสามน่ะเป็นเดือนสาขาปี4เลยนะ แดนนี่เดือนสาขาเครื่องกล ปีขาลเดือนอุตสา และออกัสเดือนมอไฟฟ้า”เจ้าหล่อนพูดพร้อมกับยกนิ้วขึ้นตามจำนวนคนที่เอ่ยถึง

“โหวี ทำไมเจ้านายแกหล่อฉลาดขนาดนี้”

“นั่นสิ เพิ่งรู้เลยนะเนี่ย”

กาลกวีเห็นด้วยกับเพื่อนสาว เขาที่คิดว่าจะอยู่แบบเมาะ ๆ แมะ ๆ ต้องมารู้จักคนดังของมอ จะไม่โดนกระชากแขนถามแบบเมื่อกี้ตลอดเลยเหรอ แค่คิดก็น่าปวดหัวแล้ว

“แล้วก็ร้านข้าวที่พวกเธอไปกินน่ะ”

“มันเป็นร้านโปรดของDTAเขา แฟนคลับจะรอให้พวกเขามาซื้อกินก่อน ถึงจะไปต่อคิวซื้อ”

เหมือนที่คุณป้าบอกเลยว่าจะขายได้หลังเที่ยงครึ่ง แล้วจากที่เขาเห็น เมื่อกลุ่มแดนนี่มาซื้อแล้ว ร้านนั้นก็จะเป็นอีกร้านที่ถูกพวกลูกเจี๊ยบรุมซื้อกัน

“ฉันนึกว่ามีแต่ในนิยาย”

“นั่นสิ ไม่คิดว่าในชีวิตจริงจะมีด้วย”กาลกวีเห็นด้วยกับเพื่อนสาว เรื่องแบบนี้ เขาเห็นแต่เพื่อนผู้หญิงในโรงเรียนที่เรียกตนว่า สาววาย นั่นแหละเล่าความฟินของฉากแนวนี้ในนิยายให้เขาฟัง

“นี่ ๆ ”สาวนิรนามเคาะโต๊ะเบา ๆ

“พยายามอยู่ห่างพวกDTAไว้นะ”

“ฉันเป็นห่วง กลัวพวกเธอโดนอุ้มไปตบซะก่อน”

“เคยมีเหรอ”นุชสราถาม มือเล็กก็เอามาลูบต้นแขน เหมือนรู้สึกกลัวที่สาวนิรนามเล่าให้ฟัง

“มีสิ เด็กปีหนึ่งที่เข้ามาไม่รู้เรื่อง”

“ทั้งซื้อข้าวร้านนั้น ทั้งเดินเข้าไปทักDTA”สาวนิรนามเอามือป้องปาก โน้มตัวมากระซิบใกล้ ๆ กาลกวีและนุชสรา

“โดนลากไปตบสั่งสอนหลายคนแล้ว”

“ฉันไปแล้วนะ”เล่าให้เด็กกลัวแล้ว สาวนิรนามคนนั้นก็เดินหายไปในซอกตู้หนังสือ

“วี แกรู้จักใครเนี่ย”นุชสรายังคงลูบแขนของตัวเอง พลางบ่นเพื่อนเบา ๆ

“ใครจะคิดว่าเป็นแบบนี้”กาลกวีก็กลัวจะโดนเหมือนที่หญิงสาวคนนั้นบอก ที่มหาวิทยาลัยเขาไม่ค่อยได้เจอแดนนี่หรอก แต่หากพวกแฟนคลับDTAอะไรนั้น รู้ว่าที่คลับเขานั่งเมากับพวกแดนนี่ จะไม่มาฆ่าหมกเขาหรอกหรือ

“น่ากลัว!!”