เรื่อง ปรมาจารย์เหล็กสังหาร
ล้อเ็หนามายักษ์อัดเหินจนแหลกเป็นผง คลื่นกระแทกจากการพุ่งชนสั่นสะเทือนผ่านชั้นหินขึ้นมาถึงใต้ฝ่าเท้าของเยี่ยจ้าน ยานเกราะศึกสีดำมะเมี่ยมแล่นไถลเป็นทางยาว ประกายไฟสว่างวาบจากการเสียดสีระหว่างขอบเกราะหนากับผนังผาแคบ กลิ่นกำมะถันไหม้เกรียมและไอความร้อนแผ่พุ่งออกมาจากช่องระบายด้านข้างราวกับลมหายใจของสัตว์ร้ายใต้พิภพ ไอความร้อนระอุผ่าวปะทะผิวกายจนเหงื่อกาฬซึม รสขมฝาดของเขม่าควันและละอองฝุ่นหินลอยคว้างแตะปลายลิ้น
'ระยะห่างหกสิบก้าว มุมลาดชันสี่สิบห้าองศา แรงเฉื่อยจากมวลเ็บวกกับแรงขับเคลื่อน... หากปะทะตรงๆ ย่อมยากจะหยุดยั้ง แต่หากขยี้จุดรวมแรงเค้น คลื่นทำลายย่อมย้อนกลับไปฉีกร่างพวกมันเอง'
ทว่าก่อนที่ยานเกราะจะพุ่งเข้าสู่ระยะประชิด ขบวนทหารราบตระกูลจ้าวที่รอดชีวิตจากการระเบิดหินถล่มก็กรูกันเข้ามาจากด้านหลัง พวกมันเคลื่อนพลด้วยความชำนาญศึก โล่ศิลาทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าามหึมานับร้อยบานถูกยกขึ้นตั้งเรียงแถวหน้ากระดานสองชั้น ปิดกั้นช่องแคบศิลาพันปีไว้จนมิดชิดเพื่อกางปีกคุ้มกันยานเกราะศึก
บนผิวโล่หนาสี่ชุ่นสลักอักขระศิลาโบราณ แสงสีเหลืองหม่นของปราณธาตุดินสว่างวาบเชื่อมประสานรอยต่อระหว่างแผ่นหิน ผสานโล่แต่ละบานให้กลายเป็นกำแพงเนื้อเดียวที่ไร้ช่องโหว่
ขุนพลตระกูลจ้าวผู้สวมเกราะเ็ชุบทองแดงยืนอยู่บนหลังคายานเกราะศึก ดาบโค้งในมือชี้ขึ้นมายังชะง่อนผาพร้อมเสียงตวาดก้อง
"พวกมดปลวกบนผา คิดว่าธนูหักๆ จะระคายผิวโล่ศิลาปราณดินของข้าหรือ! ปิดแนวรับ คุ้มกันรถศึก เปิดทางให้อาวุธสวรรค์ชำระล้างพวกกบฏให้เหือดแห้ง!"
เสียงทหารรับจ้างตระกูลจ้าวโห่ร้องรับคำสั่ง โล่ศิลาถูกตอกลงบนพื้นหินจนเกิดเสียงทึบแน่น แผ่นศิลานับร้อยประสานกันแน่นหนาดั่งปราการธรรมชาติ ทหารรา้านหลังชักหน้าไม้สั้นเล็งขึ้นสู่ยอดผา เตรียมระดมยิงกดดันไม่ให้ผู้ใดโงหัวขึ้นมาขัดขวางการเตรียมยิงของยานเกราะ
ปาหงที่หมอบอยู่หลังโขดหินข้างกายเยี่ยจ้านถ่มน้ำลายปนฝุ่นดินลงพื้น มือหนากำด้ามขวานศึกสี่สิบห้าจินแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน
"มารดามันเถอะ! กำแพงหินหนาานั้น ต่อให้ข้ากระโดดลงไปจามด้วยขวานสุดแรงก็คงทำได้แค่สะกิดผิวหิน ทวนธรรมดายิงใส่ไปก็มีแต่จะหักสะบั้น!"
'ความหนาแน่นของแคลเซียมคาร์บอเนตผสมแรงยึดเหนี่ยวจากพลังปราณ'
เยี่ยจ้านกวาดมองแนวป้องกันเบื้องล่าง มือขวาของเขากระตุกเกร็ง รอยแผลเป็นรูปตาข่ายผลึกบนฝ่ามือร้อนผ่าวขึ้นมาวูบหนึ่ง การประเมินทางสายตาส่งข้อมูลโครงสร้างเข้าสู่สมองอย่างแม่นยำ
'พวกมันคิดว่าความหนาสี่ชุ่นผสานปราณดินจะไร้เทียมทาน แต่ในทางผลึกศาสตร์ ยิ่งวัสดุมีความแข็งเกร็งโดยไร้ความยืดหยุ่นมากเท่าไร ขีดจำกัดการดูดซับแรงกระแทก ณ จุดศูนย์กลางยิ่งต่ำลงเท่านั้น หากรับแรงเค้นเฉือนเฉพาะจุดเกินพิกัด ผลึกจะพังทลายเป็นลูกโซ่'
เขายกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น
'กบในกะลาครอบที่มองไม่เห็นแม้แต่สัจธรรมของโครงสร้างวัตถุ... ปราณดินอันน่าภาคภูมิใจจะกลายเป็นสุสานฝังพวกเจ้าเอง'
พวกยอดยุทธ์ในแผ่นดินนี้มักหลงใหลในความหนาและพลังลมปราณอันมองไม่เห็น แต่ไม่เคยเข้าใจเลยว่า สิ่งที่ตัดสินการทะลวงไม่ได้อยู่ที่ความศรัทธา แต่อยู่ที่ความแข็งระดับโมห์สและพื้นที่หน้าตัดของหัวกระสุน
เนี่ยชิงหลวนขยับกายเข้ามาแนบชิดด้านข้าง แผ่นเกราะเบาสีสนิมเ็ของนางกระทบกับโครงเ็ค้ำยันแขนซ้ายของเขา กลิ่นไอเหงื่อผสมกลิ่นเ็อันเป็นเอกลักษณ์ของแม่ทัพหญิงโชยเข้าแตะจมูก ดวงตาคมกริุจเหยี่ยวของนางจับจ้องแนวโล่เบื้องล่างด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชน นางไม่ได้ตื่นตระหนกต่อแสงสีส้มที่กำลังเรืองรองขึ้นเรื่อยๆ ภายในลำกล้องของยานเกราะศึกเลยแม้แต่น้อย
"เยี่ยจ้าน" นางเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงอำนาจเด็ดขาด "ข้าเบื่อฟังพวกสุนัขรับใช้เห่าหอนเต็มทน ขอลองเขี้ยวเล็บใหม่ที่เจ้าตีให้กองร้อยพยัคฆ์หน่อยเถอะ"
"ศรวุลแฟรมซินเทอร์คาร์ไ์หนึ่งร้อยดอกพร้อมแล้ว" เยี่ยจ้านตอบกระชับ ปลายนิ้วชี้ไปยังกึ่งกลางแนวป้องกัน "มุมยิงทำมุมกดสี่สิบห้าองศา เล็งไปที่แกนกลางของโล่แต่ละบาน ตรงนั้นคือจุดรวมแรงเค้นที่ปราณดินเชื่อมต่อกันบางที่สุด อย่าเล็งที่รอยต่อ ให้เล็งที่เนื้อหินตรงๆ"
เนี่ยชิงหลวนพยักหน้า นางผุดลุกขึ้นคุกเข่าข้างหนึ่งบนขอบผาอย่างไม่เกรงกลัวลูกศรที่อาจสวนขึ้นมา มือเรียวยกคันธนูรอกคู่เ็กล้าสีดำด้านขึ้นพาดสาย นกหวีดเขาสัตว์ที่คล้องคอถูกยกขึ้นเป่าส่งสัญญาณรหัสศึกสั้นกระชั้นสามครั้ง
หวีด— หวีด— หวีด!
พลแม่นปืนกองร้อยพยัคฆ์สามสิบนายที่ซุ่มอยู่ตามแนวซอกหินผุดขึ้นพร้อมกัน คันธนูระบบรอกคู่ที่เยี่ยจ้านดัดแปลงถูกง้างจนสุด สายลวดเ็กล้าดีดตึงเปรี๊ยะ ลูกศรหัวสีเทาเข้มสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายด้าน หัวลูกศรทรงกรวยหกเหลี่ยมปลายแหลมจัดผ่านกระบวนการอบอัดความร้อนจนมีความแข็งเกือบเทียบเท่าเพชร ถูกจัดวางบนร่องยิงอย่างมั่นคง
ขุนพลตระกูลจ้าวเบื้องล่างเห็นทหารบนผาโผล่ขึ้นมาก็แค่นหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังสะท้อนก้องทั่วช่องแคบ
"ยิงมาเลยพวกสวะ! คิดว่าคันธนูประหลาดนั่นจะทำอะไรปราณศิลาพันชั่งได้หรือ ยิงลงมาให้หักเล่นเสียเถอะ!"
ทหารรับจ้างหลังโล่ต่างพากันหัวเราะเยาะ พวกมันมั่นใจในวิชาปราณดินที่เคยต้านทานทั้งหอกซัดและศรเพลิงของกองทัพชายแดนมานับครั้งไม่ถ้วน โล่ศิลาหนาสี่ชุ่นคือปราการที่แม้แต่ม้าศึกยังไม่อาจกระแทกให้สะเทือน
เนี่ยชิงหลวนไม่แม้แต่จะเสียเวลาต่อปากคำ นางดึงสายธนูจนแนบแก้ม เล็งศรเข้าใส่โล่บานใหญ่ตรงหน้าขุนพลศัตรู
"กองร้อยพยัคฆ์... เล็งศูนย์กลางโล่ ยิงทะลวงศิลา!"
ฟึ่บ!
เสียงสายธนูดีดสะบัดพร้อมกันสามสิบคันดังกระหึ่มประหนึ่งเสียงฟ้าร้องลั่นหุบเขา พลังงานศักย์ที่สะสมอยู่ในระบบรอกทดแรงถูกถ่ายทอดสู่ลูกศรวุลแฟรมอย่างหมดจด ส่งหัวกระสุนโลหะหนักพุ่งแหวกม่านราตรีลงไปด้วยความเร็วสูงลิ่วจนเกิดเสียงหวีดแหลมแสบแก้วหู
เปรี๊ยะ!
ไม่มีการเด้งสะท้อน ไม่มีความยืดหยุ่นผ่อนแรง หรือเก้านศรหักสะบั้นให้เห็นแม้แต่น้อย
วินาทีที่หัวลูกศรทังสเตนคาร์ไ์ปะทะเข้ากับใจกลางโล่ศิลา พลังงานจลน์มหาศาลบีบอัดลงบนพื้นที่หน้าตัดเพียงเสี้ยวเล็บ ความแข็งระดับ 9.5 โมห์สขยี้โครงสร้างผลึกหินปูนและชั้นปราณดินจนแตกสลายในพริบตา คลื่นความเค้นเฉือนแผ่กระจายออกเป็นวงกลมรวดเร็วกว่าการส่งผ่านแรงของพลังปราณ เสียงระเบิดตูมดังกึกก้องกัมปนาทฉีกกระชากความมั่นใจของทหารตระกูลจ้าว โล่ศิลาหนาสี่ชุ่นที่พวกมันภาคภูมิใจแตกกระจายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยดั่งแผ่นกระจกบางที่ถูกค้อนเ็ฟาดเต็มเหนี่ยว เหินแหลมคมระเบิดย้อนเข้าใส่ร่างของพลโล่ด้านหลังจนเลือดเนื้อสาดกระจาย ลูกศรหัววุลแฟรมที่สูญเสียพลังงานจลน์ไปเพียงบางส่วนยังคงพุ่งทะลวงต่อไปข้างหน้า มันฉีกกระชากเกราะอกเ็กล้าคุณภาพต่ำของทหารรับจ้าง ทะลวงผ่านกระดูกซี่โครงและกล้ามเนื้อจนโผล่ทะลุแผ่นหลัง ปักตรึงร่างของพวกมันเข้ากับซากหินบนพื้นดินอย่างโหดเหี้ยม
เลือดสดๆ สีแดงฉานพวยพุ่งสาดกระจายไปทั่วแนวรบ ละอองเลือดปะทะเข้ากับฝุ่นหินที่คลุ้งตลบ กลายเป็นกลิ่นคาวสนิมเ็คละคลุ้งไปทั่วหุบเขา เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความทรมานดังระงมแทนที่เสียงหัวเราะเยาะเมื่อครู่ ทหารที่อยู่แถวสองมองดูรูโหว่าเท่ากำปั้นบนอกของสหายร่วมศึกด้วยแววตาตื่นตระหนกสุดขีด บางคนทิ้งอาวุธถอยกู่ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจเข้าใจได้ว่าอาวุธชนิดใดกันที่สามารถฉีกปราณดินและโล่หินให้กลายเป็นเผงได้ในพริบตาเดียว
'การแตกหักแบบเปราะสมบูรณ์แบบ'
เยี่ยจ้านมองผลงานเบื้องล่างด้วยความพึงพอใจเชิงวิศวกรรม
'ปราณคุ้มกายไม่ได้ช่วยเพิ่มความเหนียวให้เนื้อหิน เมื่อเจอกับหัวเจาะที่มีความหนาแน่นสูงกว่าและไม่บิดงอตามแรงต้าน ผลลัพธ์ย่อมเป็นไปตามสมการกลศาสตร์เสมอ ฟิสิกส์ไม่เคยเจรจากับผู้ใด'
"ยิงซ้ำ!" เนี่ยชิงหลวนสั่งการต่อเนื่องอย่างไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูตั้งตัว
หวีด— ฟึ่บ!
ศรระลอกที่สองและสามถูกปล่อยลงไปดั่ง-่าฝนโลหะทมิฬ คราวนี้เป้าหมายคือทหารราบที่กำลังแตกตื่น กำแพงโล่ศิลาที่เคยไร้พ่ายพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงในเวลาไม่ถึงสิบอึดใจ ทหารรับจ้างตระกูลจ้าวล้มตายเกลื่อนกลาด กองร้อยพยัคฆ์แสดงให้เห็นถึงความเหนือชั้นของอาวุธที่สร้างขึ้นจากหลักการอันแท้จริง
ขุนพลตระกูลจ้าวหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ดาบโค้งในมือสั่นระริกเมื่อเห็นกองกำลังของตนถูกสังหารดั่งผักปลา ความถือดีในพลังปราณมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความบ้าคลั่งของสัตว์จนตรอก
"ปีศาจ... พวกเจ้ามันปีศาจ!" มันแผดเสียงลั่นพร้อมกับกระโดดถอยหลังกลับเข้าไปในยานเกราะศึก "เปิดประตูเตาหลอม! ปลดสลักอาวุธสวรรค์! เผาพวกมันให้วอดวายไปพร้อมกับผานี้!"
ครืน...
เสียงฟันเฟืองเ็าใหญ่ภายในยานเกราะศึกหมุนขบกันดังลั่น แผ่นเ็หนาสองชุ่นที่ประกบปิดส่วนหน้ารถศึกเริ่มเลื่อนแยกออกจากกัน ไอน้ำเดือดพล่านพวยพุ่งออกมาจากรอยต่อจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวด้วยความร้อนสูงจัด
เยี่ยจ้านหรี่ตาลง มองทะลุผ่านม่านไอน้ำเข้าไปยังส่วนลึกของยานเกราะ
เบื้องหลังบานประตูเ็ที่เปิดอ้าออก คือแท่งโลหะทรงกระบอกายักษ์สีดำมะเมี่ยมที่มีความยาวกว่าหนึ่งจั้ง พื้นผิวของมันสลักลวดลายร่องเกลียวระบายความร้อนอันซับซ้อน และบัดนี้ แกนกลางของมันกำลังเปล่งแสงสีส้มสว่างจ้า บาดตาจนความมืดมิดของยามราตรีถูกขับไล่ไปจนหมดสิ้น
คลื่นความร้อนยิ่งยวดแผ่ซ่านออกมาราวกับเปิดประตูนรก หินผาโดยรอบเริ่มส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะจากความร้อนสะสมที่พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน
'ไม่มีวาล์วระบายแรงดันย้อนกลับ ไม่มีระบบลดอุณหภูมิฉุกเฉิน... ต่อให้อานุภาพทำลายล้างสูงส่งเพียงใด มันก็เป็นเพียงท่อบีบอัดไอเดือดพล่านที่พร้อมจะพังทลายจากแรงเค้นภายใน'
ท่อไซฟอนความร้อนแรงดันสูงาสมบูรณ์—อาวุธโบราณชนิดเดียวกับที่เคยตัดแขนของบิดาเขาเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้ถูกติดตั้งอยู่บนยานเกราะศึก และกำลังเตรียมปลดปล่อยพลังทำลายล้างที่พร้อมจะหลอมละลายทุกสิ่งบนหน้าผาให้กลายเป็นเถ้าถ่าน
"ปาหง! พาทุกคนถอยไปหลังแนวสันผาหินแกรนิตเดี๋ยวนี้!" เนี่ยชิงหลวนตะโกนสั่งการ พลางดึงแขนเสื้อของเยี่ยจ้าน "เยี่ยจ้าน หลบเร็ว!"
ทว่าเยี่ยจ้านกลับปักหลักนิ่ง แขนกลซ้ายของเขายกขึ้น สายตาสะท้อนแสงสีส้มเจิดจ้าที่กำลังสว่างขึ้นเรื่อยๆ ในลำกล้องมรณะเบื้องล่าง
"มันเปิดประตูระบายความร้อนแล้ว" เยี่ยจ้านเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งมีดผ่าตัด "ระบบที่ไม่มีวาล์วลดแรงดัน เมื่อเปิดปากท่อจนสุด นั่นไม่ใช่แค่จังหวะยิง... แต่มันคือจังหวะที่จุดอ่อนที่สุดของมันเปิดเผยออกมาเช่นกัน"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??