การลุกฮือที่กำลังจะมาถึง

บทนำ

ข้อชี้แจง

ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน มันกำลังจะระเบิดออก สิ่งนี้ได้รับการยอมรับด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและวางมาดสำคัญตามโถงทางเดินของรัฐสภา เช่นเดียวกับที่มันเพิ่งถูกพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามร้านกาแฟเมื่อวานนี้ มีความรื่นรมย์บางอย่างแฝงอยู่ในการคำนวณความเสี่ยง เราได้รับรายการมาตรการป้องกันโดยละเอียดเพื่อรักษาความปลอดภัยของอาณาเขตเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เทศกาลปีใหม่กำลังเปลี่ยนทิศทางไปอย่างชัดเจน—"ปีหน้าจะไม่มีหอยนางรมให้กินแล้ว รีบกินซะตอนที่ยังมีโอกาส!" เพื่อป้องกันไม่ให้งานเฉลิมฉลองถูกบดบังอย่างสิ้นเชิงจากความวุ่นวายตามธรรมเนียม ตำรวจ 36,000 นายและเฮลิคอปเตอร์ 16 ลำจึงถูกส่งออกไปอย่างเร่งด่วนโดย อัลลิโอต์-มารี (Alliot-Marie)[1]—ตัวตลกคนเดียวกันกับที่คอยเฝ้าจับตาสัญญาณการลุกลามของความวุ่นวายแบบกรีซอย่างสั่นเทาในช่วงที่มีการประท้วงของนักเรียนมัธยมปลายในเดือนธันวาคม โดยเตรียมพร้อมกองกำลังตำรวจไว้เผื่อเหตุฉุกเฉิน ภายใต้เสียงพึมพำที่พยายามทำให้เราอุ่นใจ เราสามารถรับรู้ได้ชัดเจนขึ้นทุกวันถึงเสียงของการเตรียมพร้อมสำหรับสงครามเปิดเผย เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเพิกเฉยต่อการบังคับใช้อย่างเย็นชาและเน้นผลทางปฏิบัติ ซึ่งบัดนี้ไม่แม้แต่จะพยายามแสร้งทำตัวเป็นปฏิบัติการรักษาสันติภาพอีกต่อไป

หนังสือพิมพ์ต่างพากันจดบันทึกรายชื่อสาเหตุของความไม่สงบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้อย่างขะมักเขม้น แน่นอนว่ามีวิกฤตทางการเงินที่มาพร้อมกับตัวเลขการว่างงานที่พุ่งสูงขึ้น ส่วนแบ่งของความสิ้นหวังและแผนงานทางสังคม รวมถึงเรื่องอื้อฉาวของ Kerviel และ Madoff มีความล้มเหลวของระบบการศึกษา การผลิตแรงงานและพลเมืองที่ลดลง แม้กระทั่งเมื่อใช้เด็กจากชนชั้นกลางเป็นวัตถุดิบก็ตาม มีการดำรงอยู่ของคนหนุ่มสาวที่ไม่มีตัวแทนทางการเมืองใดๆ มารองรับ คนหนุ่มสาวที่ถูกมองว่าไม่มีดีอะไรเลยนอกจากคอยทำลายรถจักรยานฟรีที่สังคมอุตส่าห์จัดหาไว้ให้ด้วยความหวังดี

[1] มิทเชล อัลลิโอต์-มารี (Michèle Alliot-Marie) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทยของฝรั่งเศส

ไม่มีปัญหาที่น่ากังวลเหล่านี้เรื่องใดเลยที่ควรจะดูเหมือนเป็นเรื่องที่ก้าวข้ามไม่ได้ในยุคที่รูปแบบการปกครองหลักคือการจัดการวิกฤตการณ์โดยแท้ เว้นเสียแต่ว่าเราจะพิจารณาว่าสิ่งที่อำนาจกำลังเผชิญอยู่นั้น ไม่ใช่เพียงแค่วิกฤตการณ์อีกระลอกหนึ่ง หรือแค่ลำดับของปัญหาเรื้อรัง หรือความวุ่นวายที่ถูกคาดการณ์ไว้บ้างแล้ว แต่มันคือภัยอันตรายที่แปลกประหลาด: นั่นคือรูปแบบความขัดแย้งหนึ่งได้ผุดขึ้นมา และมีการเข้ายึดครองจุดยืนต่างๆ ซึ่งไม่สามารถถูกจัดการได้อีกต่อไป

ผู้ที่ประกอบรวมกันเป็นภัยอันตรายนี้ในทุกหนทุกแห่ง จำเป็นต้องตั้งคำถามกับตัวเองให้มากกว่าแค่คำถามไร้สาระเกี่ยวกับสาเหตุ หรือความน่าจะเป็นของความเคลื่อนไหวและการเผชิญหน้าที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ พวกเขาจำเป็นต้องถามว่า ตัวอย่างเช่น ความวุ่นวายในกรีซสะท้อนมาถึงสถานการณ์ในฝรั่งเศสได้อย่างไร? การลุกฮือที่นี่ไม่สามารถเป็นเพียงการคัดลอกสิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่นมาวางได้ง่ายๆ สงครามกลางเมืองระดับโลกยังคงมีลักษณะเฉพาะในแต่ละพื้นที่ ในฝรั่งเศส สถานการณ์การจลาจลในวงกว้างจะกระตุ้นให้เกิดการระเบิดในทิศทางอื่น

ผู้ก่อจลาจลชาวกรีกกำลังเผชิญหน้ากับรัฐที่อ่อนแอ ในขณะที่สามารถใช้ประโยชน์จากความนิยมอย่างท่วมท้นในหมู่ประชาชนได้ เราต้องไม่ลืมว่าเมื่อเพียงสามสิบปีที่แล้ว ประชาธิปไตยได้ก่อตั้งตัวเองขึ้นมาใหม่จากการลุกฮือต่อต้านระบอบเผด็จการทหาร (Regime of the Colonels) โดยอาศัยการใช้ความรุนแรงทางการเมืองเป็นพื้นฐาน ความรุนแรงนี้ ซึ่งความทรงจำเกี่ยวกับมันยังไม่จางหายไปไหน ยังคงดูเป็นสัญชาตญาณสำหรับชาวกรีกส่วนใหญ่ แม้แต่ผู้นำของพรรคสังคมนิยมก็เคยปาระเบิดขวดสักลูกสองลูกในวัยหนุ่ม ทว่าการเมืองแบบดั้งเดิมก็ยังเต็มไปด้วยกลเม็ดเด็ดพรายที่รู้ดีว่าจะรับมือกับแนวทางปฏิบัติเหล่านี้อย่างไร และจะยัดเยียดขยะทางอุดมการณ์ของพวกมันเข้าไปในใจกลางของการจลาจลได้อย่างไร หากการต่อสู้ของกรีกไม่ได้ถูกตัดสินและถูกปราบปรามลงบนท้องถนน—เนื่องจากตำรวจถูกเอาชนะที่นั่นอย่างเห็นได้ชัด—นั่นก็เป็นเพราะการทำให้มันไร้ผลนั้นถูกดำเนินการที่อื่น ไม่มีอะไรจะบั่นทอนและนำมาซึ่งหายนะได้มากไปกว่าการเมืองแบบดั้งเดิมนี้ ที่มาพร้อมกับพิธีกรรมที่แห้งผาก การคิดที่ปราศจากความคิด และโลกใบเล็กๆ ที่ปิดตายของมัน

ในฝรั่งเศส ข้าราชการพรรคสังคมนิยมที่ได้รับการยกย่องสูงสุดของเรา ไม่เคยเป็นอะไรไปได้มากกว่าเปลือกแห้งๆ ที่คอยเติมเต็มห้องโถงของรัฐสภา ที่นี่ทุกสิ่งสมรู้ร่วมคิดกันเพื่อทำลายล้างความเข้มข้นทางการเมืองแม้เพียงน้อยนิดให้สูญสิ้นไป ซึ่งหมายความว่ามันมีความเป็นไปได้เสมอที่จะจับพลเมืองมาเป็นศัตรูกับผู้กระทำผิด ในปฏิบัติการที่กึ่งเป็นเรื่องของการใช้ภาษาซึ่งดำเนินไปควบคู่กับปฏิบัติการกึ่งทหาร การจลาจลในเดือนพฤศจิกายน 2005 และขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมในฤดูใบไม้ร่วงปี 2007 ในบริบทที่ต่างออกไป ได้ให้แบบแผนตัวอย่างไว้หลายประการแล้ว ภาพของนักศึกษาฝ่ายขวาในน็องแตร์ที่ปรบมือขณะที่ตำรวจขับไล่เพื่อนร่วมชั้นของพวกเขาออกไป เผยให้เห็นภาพคร่าวๆ ของสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าความยึดติดของชาวฝรั่งเศสที่มีต่อรัฐ—ในฐานะผู้รับรองคุณค่าสากล และปราการด่านสุดท้ายที่จะต้านทานหายนะ—ถือเป็นพยาธิสภาพที่ยากจะแก้ไข มันเป็นยิ่งกว่านิยายหลอกลวงที่ไม่รู้ว่าจะดำเนินต่อไปอย่างไร แม้แต่ผู้ปกครองของเราเองก็มองว่ามันเป็นภาระที่ไร้ประโยชน์มากขึ้นเรื่อยๆ เพราะอย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็มองความขัดแย้งตามความเป็นจริงของมัน—นั่นคือในเชิงการทหาร พวกเขาไม่มีปัญหาทางใจใดๆ ในการส่งหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายชั้นยอดเข้าไปปราบปรามการจลาจล หรือเพื่อปลดปล่อยศูนย์รีไซเคิลที่ถูกยึดครองโดยคนงานของพวกเขาเอง ในขณะที่รัฐสวัสดิการล่มสลาย เราได้เห็นการปรากฏขึ้นของความขัดแย้งที่ป่าเถื่อนระหว่างผู้ที่ปรารถนาระเบียบกับผู้ที่ไม่ต้องการมัน ทุกสิ่งที่การเมืองฝรั่งเศสเคยทำให้หมดฤทธิ์ได้กำลังอยู่ในกระบวนการปลดปล่อยตัวเองออกมา

มันจะไม่มีวันสามารถประมวลผลทุกสิ่งที่มันเคยกดทับไว้ได้ทั้งหมด ในระดับที่ลึกซึ้งของการเน่าเปื่อยทางสังคม เราสามารถพึ่งพาการเคลื่อนไหวที่กำลังจะมาถึงว่าจะค้นพบลมหายใจแห่งลัทธิสุญนิยม (nihilism) ที่จำเป็น ซึ่งไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่ต้องเผชิญกับข้อจำกัดอื่นๆ

ขบวนการปฏิวัติไม่ได้แพร่กระจายโดยการติดเชื้อ แต่แพร่กระจายโดยการสั่นสะเทือน (resonance) สิ่งที่ถูกก่อตัวขึ้นที่นี่สะท้อนเข้ากับคลื่นกระแทกที่ถูกปล่อยออกมาจากสิ่งที่ถูกก่อตัวขึ้นที่นั่น ร่างกายที่สั่นสะเทือนจะทำเช่นนั้นตามรูปแบบของมันเอง การลุกฮือไม่เหมือนโรคระบาดหรือไฟป่า—ซึ่งเป็นกระบวนการเชิงเส้นที่แพร่กระจายจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่งหลังจากเกิดประกายไฟแรก แต่มันมีรูปร่างเหมือนดนตรี ซึ่งจุดรวมศูนย์ของมัน แม้จะกระจายตัวอยู่ในเวลาและพื้นที่ แต่ก็ประสบความสำเร็จในการกำหนดจังหวะการสั่นสะเทือนของตัวเอง ซึ่งทวีความหนาแน่นขึ้นเสมอ จนถึงจุดที่การกลับคืนสู่สภาวะปกติไม่ใช่สิ่งที่พึงปรารถนาหรือแม้แต่จะจินตนาการได้อีกต่อไป

เมื่อเราพูดถึง "จักรวรรดิ" (Empire) เรากำลังเรียกชื่อกลไกแห่งอำนาจที่ขัดขวางและเข้าตัดไฟแต่ต้นลมเพื่อระงับศักยภาพในการปฏิวัติใดๆ ในสถานการณ์หนึ่ง ในแง่นี้ จักรวรรดิไม่ใช่ศัตรูที่เผชิญหน้ากับเราแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน แต่มันคือจังหวะที่กำหนดตัวมันเองขึ้นมา คือวิธีการแจกจ่ายและกระจายความเป็นจริง มันไม่ใช่ระเบียบของโลกมากเท่ากับเป็นการชำระบัญชีที่น่าเศร้า หนักอึ้ง และมีความเป็นทหาร สิ่งที่เราหมายถึง พรรคของผู้ลุกฮือ (party of insurgents) คือการร่างองค์ประกอบที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง คือความเป็นจริงอีกด้านหนึ่ง ซึ่งตั้งแต่กรีซไปจนถึงย่านชานเมือง (banlieues) ของฝรั่งเศส[2] กำลังแสวงหาความสอดคล้องของตัวมันเอง

[2] Banlieue - ย่านชุมชนแออัดหรือสลัมของฝรั่งเศส ซึ่งมักจะตั้งอยู่บริเวณชานเมือง

บัดนี้เป็นที่เข้าใจกันโดยทั่วไปแล้วว่าสถานการณ์วิกฤตคือโอกาสมากมายสำหรับการปรับโครงสร้างการครอบงำ นี่คือเหตุผลที่ ซาร์โกซี สามารถประกาศได้โดยไม่ดูเหมือนโกหกจนเกินไปนักว่า วิกฤตการณ์ทางการเงินคือ "จุดจบของโลกใบหนึ่ง" และปี 2009 จะเห็นฝรั่งเศสก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ ละครฉากวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจนี้ถูกสมมติให้เป็นความแปลกใหม่: เราถูกสมมติให้อยู่ในรุ่งอรุณของยุคสมัยใหม่ที่เราทุกคนจะร่วมมือกันต่อสู้กับความไม่เท่าเทียมและภาวะโลกร้อน แต่สำหรับคนรุ่นเรา—ซึ่งเกิดมาในวิกฤตและไม่รู้จักสิ่งใดเลยนอกจากวิกฤตทางเศรษฐกิจ การเงิน สังคม และระบบนิเวศ—นี่เป็นสิ่งที่ยอมรับได้ยากทีเดียว พวกเขาจะไม่สามารถหลอกเราได้อีกด้วยคำพูดซ้ำซากจำเจอย่าง "ตอนนี้เรามาเริ่มต้นกันใหม่" และ "มันเป็นแค่เรื่องของการรัดเข็มขัดชั่วคราวเท่านั้น" พูดตามตรง ตัวเลขการว่างงานที่ย่อยยับไม่สามารถกระตุ้นความรู้สึกใดๆ ในตัวเราได้อีกต่อไป วิกฤตคือวิธีการในการปกครอง ในโลกที่ดูเหมือนจะดำรงอยู่ได้ก็ต่อเมื่อมีการจัดการความล่มสลายของตัวเองอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเท่านั้น

สิ่งที่สงครามครั้งนี้กำลังต่อสู้กันอยู่ไม่ใช่วิธีการต่างๆ ในการจัดการสังคม แต่เป็นความคิดที่ไม่อาจลดทอนและประนีประนอมได้เกี่ยวกับความสุขและโลกของพวกเขา เรารู้เรื่องนี้ และผู้มีอำนาจก็รู้เช่นกัน ซากเดนของกลุ่มติดอาวุธและนักเคลื่อนไหวที่เฝ้ามองเรา—ซึ่งมีจำนวนเพิ่มขึ้นเสมอและระบุตัวตนได้ง่ายขึ้นเสมอ—กำลังทึ้งหัวตัวเองด้วยความพยายามที่จะยัดเยียดเราลงในกล่องใบเล็กๆ ในหัวเล็กๆ ของพวกเขา พวกเขายื่นแขนมาหาเราเพื่อที่จะบีบคอเราให้หายใจไม่ออกได้ถนัดขึ้น ด้วยความล้มเหลว ความเป็นอัมพาต และปัญหาที่โง่เขลาของพวกเขา จากการเลือกตั้งไปจนถึง "การเปลี่ยนผ่าน" นักเคลื่อนไหวจะไม่มีวันเป็นอะไรได้มากไปกว่าสิ่งที่กีดกันเราให้ออกห่างจากความเป็นไปได้ของคอมมิวนิสต์มากขึ้นทุกที โชคดีที่เราจะไม่ยอมรับทั้งการทรยศหรือการหลอกลวงอีกต่อไปแล้ว

อดีตได้ให้คำตอบที่แย่ๆ แก่เรามามากเกินกว่าที่เราจะมองไม่เห็นว่าความผิดพลาดนั้นอยู่ที่ตัวคำถามเอง ไม่มีความจำเป็นต้องเลือกระหว่างการบูชาความหลงใหลในความฉับพลันทันใด (spontaneity) กับการควบคุมโดยองค์กร; ระหว่างเครือข่ายนักกิจกรรมที่ "ใครอยากมาก็มา" กับระเบียบวินัยของระบบชนชั้นบังคับบัญชา; ระหว่างการลงมือทำอย่างสิ้นหวังในตอนนี้ กับการรอคอยอย่างสิ้นหวังในภายหลัง; ระหว่างการแขวนสิ่งที่จะต้องถูกใช้ชีวิตและทดลองไว้ ในนามของสรวงสวรรค์ที่ดูเหมือนนรกมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งมันถูกเลื่อนออกไป กับการพร่ำบอกซ้ำๆ ด้วยปากที่เต็มไปด้วยซากศพว่า การปลูกแครอทก็เพียงพอแล้วที่จะปัดเป่าฝันร้ายนี้ไป

องค์กร (Organizations) คืออุปสรรคในการจัดตั้งพวกเราเอง (organizing ourselves) แท้จริงแล้ว ไม่มีช่องว่างระหว่างสิ่งที่เราเป็น สิ่งที่เราทำ และสิ่งที่เรากำลังจะกลายเป็น องค์กรต่างๆ—ไม่ว่าจะเป็นทางการเมืองหรือแรงงาน ฟาสซิสต์หรืออนาธิปไตย—มักจะเริ่มต้นด้วยการแยกแง่มุมเหล่านี้ของการดำรงอยู่ออกจากกันในทางปฏิบัติ จากนั้นจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับพวกมันที่จะนำเสนอรูปแบบนิยมที่งี่เง่าของพวกมันในฐานะยารักษาเพียงหนึ่งเดียวสำหรับการแยกส่วนนี้ การจัดตั้งองค์กรไม่ใช่การมอบโครงสร้างให้กับความอ่อนแอ เหนือสิ่งอื่นใด มันคือการสร้างสายใย—สายใยที่ไม่ได้เป็นกลางแต่อย่างใด—แต่เป็นสายใยที่น่าสะพรึงกลัว ระดับของการจัดตั้งองค์กรวัดได้จากความเข้มข้นของการแบ่งปัน—ทั้งทางวัตถุและทางจิตวิญญาณ

นับจากนี้เป็นต้นไป การจัดตั้งทางวัตถุเพื่อความอยู่รอดคือการจัดตั้งทางวัตถุเพื่อการโจมตี แนวคิดใหม่เกี่ยวกับคอมมิวนิสต์จะต้องถูกสร้างขึ้นในทุกแห่งหน ในเงามืดของร้านเหล้า ในโรงพิมพ์ ตึกร้างที่ถูกยึดครอง (squats) ฟาร์ม โรงยิมที่ถูกยึดครอง การสมรู้ร่วมคิดใหม่ๆ จะต้องถือกำเนิดขึ้น ความรู้เห็นเป็นใจอันล้ำค่าเหล่านี้จะต้องไม่ถูกปฏิเสธวิธีการที่จำเป็นสำหรับการระดมกองกำลังของพวกมัน

ณ ที่แห่งนี้คือศักยภาพแห่งการปฏิวัติอย่างแท้จริงของปัจจุบันกาล การปะทะกันที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งมากขึ้นมีคุณสมบัติที่น่าเกรงขามเช่นนี้: มันเป็นโอกาสเสมอสำหรับการสมรู้ร่วมคิดในลักษณะนี้ บางครั้งอาจเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ แต่บางครั้งก็ไม่อาจทรยศหักหลังได้ เมื่อคนหนุ่มสาวไม่กี่พันคนค้นพบความมุ่งมั่นที่จะจู่โจมโลกใบนี้ คุณต้องโง่พอๆ กับตำรวจถึงจะไปมัวตามล่าเส้นทางการเงิน ผู้นำ หรือสายสืบ

สองศตวรรษของระบบทุนนิยมและลัทธิสุญนิยมของตลาด (market nihilism) ได้นำพาเราไปสู่ความแปลกแยกขั้นรุนแรงที่สุด—จากตัวเราเอง จากผู้อื่น จากโลก นิยายเกี่ยวกับปัจเจกชนได้เน่าเปื่อยลงในความเร็วระดับเดียวกับที่มันกลายเป็นความจริง พวกเรา ลูกหลานของมหานคร ขอวางเดิมพันนี้: ว่ามันเป็นไปได้ที่ในความขาดแคลนขั้นรุนแรงที่สุดของการดำรงอยู่ ซึ่งถูกกลบเกลื่อนอย่างถาวรและถูกเสกเป่าให้หายไปอย่างถาวรนั้น ความเป็นไปได้ของคอมมิวนิสต์ได้สถิตอยู่

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่เรากำลังทำสงครามด้วยคือมานุษยวิทยาทั้งมวล กับแนวคิดเรื่องมนุษย์นั่นเอง

ดังนั้น คอมมิวนิสต์ จึงเป็นทั้งข้อสมมติฐานและการทดลอง การแบ่งปันความรู้สึกนึกคิดและการสร้างสรรค์การแบ่งปัน การเปิดเผยสิ่งที่เป็นของส่วนรวมและการสร้างกองกำลัง คอมมิวนิสต์ในฐานะแม่พิมพ์ของการจู่โจมที่พิถีพิถันและกล้าหาญต่อการครอบงำ ในฐานะเสียงเพรียกและชื่อเรียกสำหรับทุกโลกที่ต่อต้านการสร้างสันติภาพของจักรวรรดิ ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันทั้งหมดที่ไม่อาจลดทอนลงเหลือเพียงการปกครองของสินค้า มิตรภาพทั้งหมดที่น้อมรับความจำเป็นของสงคราม คำว่า คอมมิวนิสต์ เรารู้ดีว่ามันเป็นคำที่ต้องใช้ด้วยความระมัดระวัง ไม่ใช่เพราะในขบวนพาเหรดของคำศัพท์อันยิ่งใหญ่ มันอาจจะไม่ค่อยเป็นที่นิยมนักอีกต่อไป แต่เป็นเพราะศัตรูตัวฉกาจที่สุดของเราเคยใช้มัน และยังคงใช้อยู่ เราขอยืนยัน คำบางคำเปรียบเสมือนสมรภูมิรบ: ความหมายของมัน ไม่ว่าจะเป็นการปฏิวัติหรือการโต้กลับ คือชัยชนะที่ต้องถูกกระชากออกมาจากขากรรไกรของการต่อสู้

การละทิ้งการเมืองแบบดั้งเดิมหมายถึงการเผชิญหน้ากับสงคราม ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นที่ของภาษาเช่นกัน หรือพูดให้ถูกคือ ในวิธีที่คำพูด ท่าทาง และชีวิตเชื่อมโยงกันอย่างแยกไม่ออก หากคนเราทุ่มเทความพยายามอย่างมากในการจับคนหนุ่มสาวคอมมิวนิสต์สองสามคนเข้าคุกในฐานะผู้ก่อการร้าย เพียงเพราะพวกเขาถูกตั้งข้อสงสัยว่ามีส่วนร่วมในการตีพิมพ์หนังสือ "The Coming Insurrection" นั่นไม่ใช่เพราะ "อาชญากรรมทางความคิด" แต่เป็นเพราะพวกเขาอาจเป็นตัวแทนของความสอดคล้องบางอย่างระหว่างการกระทำกับความคิด ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยได้รับการผ่อนปรนนัก

สิ่งที่คนเหล่านี้ถูกกล่าวหา ไม่ใช่เรื่องการเขียนหนังสือ หรือแม้แต่การใช้กำลังโจมตีกระแสไหลเวียนอันศักดิ์สิทธิ์ที่หล่อเลี้ยงมหานคร แต่เป็นเพราะพวกเขามีความเป็นไปได้ที่จะเผชิญหน้ากับกระแสเหล่านี้ด้วยความหนาแน่นของความคิดและจุดยืนทางการเมือง ที่การกระทำหนึ่งๆ สามารถสร้างความหมายขึ้นมาได้ตามความสอดคล้องอื่นของโลก ที่ไม่ใช่โลกอันรกร้างของจักรวรรดิ การต่อต้านการก่อการร้ายอ้างว่าเป็นการโจมตีอนาคตที่เป็นไปได้ของ "การซ่องสุมอาชญากร" แต่สิ่งที่ถูกโจมตีจริงๆ คืออนาคตของสถานการณ์ต่างหาก คือความเป็นไปได้ที่เบื้องหลังคนขายของชำทุกคนจะมีเจตนาร้ายซ่อนอยู่ และเบื้องหลังทุกความคิด คือการกระทำที่มันเรียกร้องหา คือความเป็นไปได้ที่แสดงออกโดยแนวคิดทางการเมือง—ที่ไม่เปิดเผยตัวตนแต่เปิดรับ ที่แพร่เชื้อได้และควบคุมไม่ได้—ซึ่งไม่สามารถถูกผลักไสไปไว้ในห้องเก็บของแห่งเสรีภาพในการแสดงออกได้

แทบไม่เหลือข้อสงสัยใดๆ เลยว่าคนหนุ่มสาวจะเป็นกลุ่มแรกที่ลุกขึ้นเผชิญหน้ากับอำนาจอย่างดุเดือด ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ ตั้งแต่เหตุการณ์จลาจลในฤดูใบไม้ผลิปี 2001 ที่แอลจีเรีย ไปจนถึงเดือนธันวาคม 2008 ในกรีซ ไม่มีอะไรเป็นอย่างอื่นเลยนอกจากชุดของสัญญาณเตือนในเรื่องนี้ ผู้ที่เมื่อ 30 หรือ 40 ปีที่แล้วเคยกบฏต่อพ่อแม่ของตน จะไม่ลังเลเลยที่จะลดทอนสิ่งนี้ให้กลายเป็นเพียงความขัดแย้งระหว่างวัย หรือไม่ก็อาการที่คาดเดาได้ของวัยรุ่น อนาคตเดียวของ "คนรุ่นหนึ่ง" (generation) คือการกลายเป็นคนรุ่นก่อนหน้า บนเส้นทางที่นำไปสู่สุสานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ตามธรรมเนียมแล้ว ทุกสิ่งมักจะเริ่มต้นด้วย "ขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคม" โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่ฝ่ายซ้าย ซึ่งยังคงเน่าเปื่อยไม่เสร็จสิ้น พยายามอย่างเสแสร้งที่จะกอบกู้ความน่าเชื่อถือของตนกลับคืนมาบนท้องถนน เว้นเสียแต่ว่าบนท้องถนนนั้น พวกเขาไม่ได้ผูกขาดอีกต่อไป แค่ดูว่าทุกครั้งที่มีการระดมพลใหม่ของนักเรียนมัธยมปลาย—เช่นเดียวกับทุกสิ่งที่ฝ่ายซ้ายยังคงกล้าสนับสนุน—รอยแยกระหว่างข้อเรียกร้องที่คร่ำครวญของพวกเขากับระดับของความรุนแรงและความมุ่งมั่นของขบวนการมักจะขยายกว้างขึ้นอย่างต่อเนื่อง เราต้องเปลี่ยนรอยแยกนี้ให้กลายเป็นสนามเพลาะ

หากเราเห็นขบวนการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นสืบเนื่องกันมาอย่างเร่งรีบ โดยไม่หลงเหลือสิ่งใดให้เห็นอยู่เบื้องหลัง ถึงกระนั้นก็ต้องยอมรับว่ามีบางสิ่งยังคงอยู่ เส้นทางสายดินปืนเชื่อมโยงสิ่งที่อยู่ในแต่ละเหตุการณ์ซึ่งไม่ยอมถูกดักจับโดยเงื่อนเวลาอันไร้สาระของการถอนกฎหมายฉบับใหม่ หรือข้ออ้างอื่นๆ ด้วยการกระตุกเป็นพักๆ และในจังหวะของมันเอง เรากำลังเห็นบางสิ่งที่คล้ายกับกองกำลังก่อตัวเป็นรูปร่างขึ้นมา กองกำลังที่ไม่ได้คอยรับใช้เวลาของมัน แต่กำหนดเวลาของมันอย่างเงียบๆ

มันไม่ใช่เรื่องของการทำนายการล่มสลาย หรือการพรรณนาถึงความเป็นไปได้แห่งความสุขอีกต่อไป ไม่ว่ามันจะมาเร็วหรือช้า ประเด็นคือต้องเตรียมพร้อมสำหรับมัน มันไม่ใช่คำถามของการจัดเตรียมโครงร่างว่าการลุกฮือควรจะเป็นอย่างไร แต่เป็นการมองความเป็นไปได้ของการลุกฮือให้เป็นในสิ่งที่มันไม่เคยหยุดนิ่งที่จะเป็น: แรงกระตุ้นที่สำคัญของวัยหนุ่มสาวพอๆ กับภูมิปัญญาของประชาชน หากคนเรารู้วิธีการเคลื่อนไหว การไม่มีโครงร่างตายตัวย่อมไม่ใช่อุปสรรคแต่เป็นโอกาส สำหรับผู้ลุกฮือ มันเป็นพื้นที่เดียวที่สามารถรับประกันสิ่งสำคัญที่สุดได้ นั่นคือการรักษาการเป็นฝ่ายริเริ่ม สิ่งที่ยังคงต้องถูกสร้างขึ้น ที่ต้องคอยดูแลรักษาเสมือนการดูแลกองไฟ คือมุมมองบางอย่าง อาการไข้ทางยุทธวิธีบางประการ ซึ่งเมื่อมันปรากฏขึ้นมาแล้ว แม้แต่ในตอนนี้ ก็เปิดเผยตัวมันเองว่าเป็นตัวกำหนด—และเป็นแหล่งกำเนิดของความมุ่งมั่นอย่างสม่ำเสมอ คำถามบางประการได้ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาแล้ว ซึ่งเมื่อวานนี้อาจดูน่าขันหรือล้าสมัยไปแล้ว คำถามเหล่านี้จำเป็นต้องถูกหยิบยกขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อตอบพวกมันอย่างเด็ดขาดตายตัว แต่เพื่อทำให้พวกมันมีชีวิตขึ้นมา การหยิบยกคำถามเหล่านี้ขึ้นมาใหม่ไม่ใช่คุณธรรมที่น้อยที่สุดของการลุกฮือในกรีซ: สถานการณ์ของการจลาจลในวงกว้างกลายมาเป็นสถานการณ์การลุกฮือได้อย่างไร? จะทำอย่างไรเมื่อยึดท้องถนนได้แล้ว เมื่อตำรวจพ่ายแพ้อย่างย่อยยับที่นั่นแล้ว? รัฐสภายังคงสมควรถูกโจมตีอยู่หรือไม่? ความหมายในทางปฏิบัติของการโค่นล้มอำนาจในระดับท้องถิ่นคืออะไร? เราจะตัดสินใจกันอย่างไร? เราจะดำรงชีพกันอย่างไร?

เราจะค้นหากันและกันได้อย่างไร?

* คณะกรรมการล่องหน, มกราคม 2009

การลุกฮือที่กำลังจะมาถึง

ไม่ว่าจะมองจากมุมใด...

ไม่ว่าจะมองจากมุมใด ปัจจุบันกาลนี้ก็ไม่มีทางออก นี่ไม่ใช่คุณธรรมที่น้อยที่สุดของมัน มันฉีกกระชากพื้นดินอันมั่นคงทุกแห่งหนไปจากผู้ที่แสวงหาความหวังเหนือสิ่งอื่นใด ผู้ที่อ้างว่ามีทางออกจะถูกโต้แย้งในแทบจะทันที ทุกคนเห็นพ้องต้องกันว่าสิ่งต่างๆ มีแต่จะแย่ลง "อนาคตไม่มีอนาคต" คือภูมิปัญญาของยุคสมัยหนึ่ง ซึ่งแม้จะดูเหมือนเป็นปกติสุขอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ก็ได้ก้าวไปถึงระดับจิตสำนึกของพวกพังก์ยุคแรกเริ่มแล้ว

พื้นที่ของการเป็นตัวแทนทางการเมืองได้ปิดฉากลงแล้ว จากซ้ายไปขวา มันคือความว่างเปล่าแบบเดียวกันที่วางมาดเป็นจักรพรรดิหรือพระผู้ช่วยให้รอด คือพนักงานขายคนเดียวกันที่ปรับเปลี่ยนวาทกรรมตามผลการสำรวจล่าสุด ผู้ที่ยังคงไปลงคะแนนเสียงดูเหมือนจะไม่มีเจตนาอื่นใดนอกจากต้องการลบหลู่หีบเลือกตั้งด้วยการลงคะแนนที่เป็นเพียงการประท้วงที่บริสุทธิ์ เราเริ่มสงสัยว่ามันเป็นการต่อต้านการลงคะแนนเสียงนั่นเองที่ทำให้ผู้คนยังคงไปลงคะแนน ไม่มีสิ่งใดที่เราได้เห็นเลยที่เพียงพอต่อสถานการณ์นี้ ห่างไกลจากคำว่าเพียงพอมากนัก ในความเงียบงันของมันเอง ประชาชนดูเหมือนจะมีวุฒิภาวะมากกว่าหุ่นเชิดเหล่านี้ที่มัวแต่ทะเลาะเบาะแว้งกันเองว่าจะปกครองพวกเขาอย่างไรเสียอีก คำพึมพำของชายแก่ (chibani)[3] ในเบลวิลล์ยังแฝงไปด้วยภูมิปัญญามากกว่าคำประกาศทั้งหมดของบรรดาผู้ที่เรียกตัวเองว่าผู้นำของเรา ฝาปิดกาต้มน้ำทางสังคมถูกปิดตายแน่นหนาถึงสามชั้น และแรงดันภายในก็ยังคงพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จากอาร์เจนตินา ผีร้ายแห่ง Que Se Vayan Todos (ออกไปให้หมดทุกคน)[4] กำลังเริ่มหลอกหลอนชนชั้นปกครองอย่างจริงจัง

[3] ชิบานิ (Chibani) เป็นภาษาอาหรับแปลว่า ชายแก่ ในที่นี้หมายถึงชายชราที่เล่นแบ็กแกมมอนตามร้านกาแฟในย่านเบลวิลล์ ซึ่งเป็นย่านผู้อพยพขนาดใหญ่ในปารีส

[4] Que Se Vayan Todos (พวกมันต้องออกไปให้หมดทุกคน!) - เสียงตะโกนของกบฏอาร์เจนตินาในปี 2001

เปลวเพลิงในเดือนพฤศจิกายน 2005 ยังคงริบหรี่อยู่ในใจของทุกคน กองไฟแห่งความสนุกสนานกองแรกเหล่านั้นคือพิธีศีลจุ่มของทศวรรษที่เต็มไปด้วยความหวัง นิทานของสื่อที่ว่า "ย่านชานเมือง (banlieue) ปะทะ สาธารณรัฐ" อาจจะใช้ได้ผล แต่มันก็แลกมาด้วยความจริงที่สูญเสียไป กองไฟถูกจุดขึ้นในใจกลางเมือง แต่ข่าวนี้กลับถูกปิดบังอย่างเป็นระบบ ถนนทั้งสายในบาร์เซโลนาลุกไหม้เพื่อแสดงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน แต่ไม่มีใครรับรู้เรื่องนี้นอกเหนือจากผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นั่น และมันก็ไม่จริงเลยที่ว่าประเทศนี้หยุดลุกไหม้แล้ว เราสามารถพบผู้คนที่มีประวัติแตกต่างกันมากมายในหมู่ผู้ถูกจับกุม ซึ่งมีเพียงสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงพวกเขาไว้ด้วยกัน นั่นคือความเกลียดชังต่อสังคมที่มีอยู่—ไม่ใช่ชนชั้น เชื้อชาติ หรือแม้แต่เพื่อนบ้าน สิ่งที่แปลกใหม่ไม่ใช่ "การกบฏในย่านชานเมือง" เนื่องจากสิ่งนั้นเกิดขึ้นมาตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 80 แล้ว แต่เป็นการแตกหักกับรูปแบบที่เคยเป็นมา ผู้ก่อการเหล่านี้ไม่รับฟังใครอีกต่อไป