เรื่อง ย้อนเวลากลับมายุค 70 : ขอเป็นหวานใจนายพรานหนุ่มสายเปย์
เจียงเ่สวินตกใจ รีบศีรษะของเธอไว้ ท่ามกลางสายตาไม่พอใจของเธอ เาแสร้งกระแอมไอออกมาทีหนึ่ง
"ทำตัวดี ๆ หน่อย! นี่อยู่บนถนน ถ้าใครมาเห็นเข้าจะทำยังไง?" เาแสร้งทำเป็นเคร่งขรึม แต่ฝ่ามือใหญ่ี่ทิ้งลงข้างตัวกลับกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เาต้องพยายามอย่างหนักี่จะไม่ดึงหญิงสาวข้างกายเข้ามาโอบกอด
ซูเสี่ยวเซียวรู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเา โดยเฉพาะฝ่ามือใหญ่ี่ทรงพลังซึ่งวางอยู่บนไหล่ของเธอ แม้จะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ แต่ความร้อนจากฝ่ามือก็ำใ้ร่างกายของเธอเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดราวกับภูเาไฟี่พร้อมจะปะทุ เธอถึงกับได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัวเร็ว
แต่ซูเสี่ยวเซียวก็ัว่าจะมีคนผ่านมาเห็นความใกล้ชิดี่เกินพิกัดนี้ หรือัว่าเจียงเ่สวินจะจับสังเกตความผิดปกติของเธอได้ เธอจึงกัดริมฝีปากล่างแน่นแล้วค่อย ๆ ขยับเท้าถอยห่างจากเจียงเ่สวินทีละนิด
เจียงเ่สวินถูกเธอำใ้รู้สึกคอแห้งผากจนต้องเบือนหน้าไปทางอื่นชั่วคราว
"เอาละ คราวนี้พี่พอใจหรือยังคะ" เสียงเง้างอนของยุวชนตัวน้อยดังขึ้น
เจียงเ่สวินถึงได้หันกลับมามอง แล้วเาก็พบว่าระหว่างเากับเธอมีระยะห่างกันเป็นเมตร เกือบจะสองเมตรด้วยซ้ำ
"จำเป็นต้องถอยไปไกลขนาดนั้นเลยเหรอ?" เาเกือบจะหลุดขำกับนิสัยขี้แงของยุวชนตัวน้อย อยากจะคว้าตัวเธอมากอดแล้วกัดสักสองทีให้เข็ด
ซูเสี่ยวเซียวพยักหน้าอย่างจริงจัง "จำเป็นมากค่ะ"
นี่คือผลจากการี่เธอเพิ่งทดสอบมาทีละนิด ตราบใดี่ยังอยู่ในระยะหนึ่งเมตร กลิ่นอายของเจียงเ่สวินจะเข้าครอบงำประสาทสัมผัสของเธอจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ แต่ถ้าห่างออกไปมากกว่าหนึ่งเมตร ต่อให้ขยับตัวนิดหน่อย หรือแค่ยื่นนิ้วเข้าไปในระยะนั้น เธอก็จะมีการตอบสนองทันที
ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย ระยะหนึ่งเมตรครึ่งขึ้นไปคือระยะี่ไว้ใจได้ี่สุด
เจียงเ่สวินมองเธอแล้วขบกรามแน่น ได้! ยัยตัวแสบผู้ไม่รัีคนนี้ ต่อไปอย่าหวังว่าเาจะให้กอดอีกเลย
"เมื่อกี้ฉันลองคิดดูอย่างละเอียดแล้ว สองคนนั้นคงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ และฉันเองก็ควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยอยู่ ดังนั้นวิธีี่ดีี่สุดคือฉันควรย้ายออกไปอยู่ข้างนอกค่ะ" ซูเสี่ยวเซียวพูดด้วยน้ำเสียงภูมิใจเหมือนได้คิดแผนการี่ยอดเี่ยมออกมา
ี่สำคัญี่สุดคือ ชาตินี้กับชาติก่อนไม่เหมือนกัน เธอแสดงออกว่ากระตือรือร้นจะแต่งงานกับเจียงเ่สวินมากขนาดนี้ พานหย่งเซิ่งอาจจะจนตรอกทำเรื่องเลวร้ายขึ้นมา ถ้าเากล้าลงมือจริง ๆ ในแง่ของพละกำลังเธอเสียเปรียบแน่นอน และใครจะไปคอยระวังโจรได้ตลอดเวลา? การไปอยู่ใกล้เจียงเ่สวินให้มากขึ้นน่าจะำใ้เธอสบายใจกว่า
แต่คิ้วี่เฉียบคมราวกับใบมีดของเจียงเ่สวินกลับขมวดเข้าหากันทันที "ไม่ได้!" เากล่าวปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
แม้คนในกองผลิตจะัเา แต่โลกนี้ก็มีพวกคนี่ไม่ัตายอยู่เสมอ ยุวชนตัวน้อยหน้าตาสะสวยขนาดนี้ ถ้าต้องไปอยู่คนเดียวแล้วเกิดมีใครปีนรั้วพังประตูเข้าไปจะทำอย่างไร?
"ย้ายไปอยู่ใกล้ ๆ พี่ก็ไม่ได้เหรอคะ?" ซูเสี่ยวเซียวถามเสียงอ่อน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความร้อนรุ่มในกายเจียงเ่สวินก็พุ่งพล่านไปรวมอยู่ี่จุดเดียว เาขยับขาอย่างไม่เป็นธรรมชาตินิดหน่อย ก่อนจะปฏิเสธด้วยน้ำเสียงี่เต็มไปด้วยความคาดหวังแต่ถูกข่มเาไ้ "ไม่ได้ เราตกลงกันแล้วว่าจะรอให้ถึงช่วงปีใหม่เพื่อกลับไปพบพ่อแม่คุณก่อน ให้พวกท่านยอมรับผมในฐานะลูกเขยถึงจะแต่งงานได้"
"ใครบอกว่าเราจะแต่งงานกันล่ะคะ?" ซูเสี่ยวเซียวถามกลับด้วยความสงสัย
เจียงเ่สวินระเบิดอารมณ์ทันที "ถ้าไม่แต่งงานแล้วจะมานอนด้วยกัน ยิ่งไม่ได้เข้าไปใหญ่!"
"ฝันไปเถอะค่ะ!" ซูเสี่ยวเซียวหน้าแดงก่ำพลางโต้กลับ "ฉันหมายถึงสร้างห้องเล็ก ๆ ติดกับห้องี่พี่อยู่ ต่อไปพอเราแต่งงานกันแล้วค่อยทุบกำแพงกั้นออกไงคะ"
เจียงเ่สวินตัวแข็งค้าง เารู้สึกว่าสิ่งี่ได้ยินนั้นราวกับเสียงจากสวรรค์ เารู้สึกตื่นเต้นจนตัวแทบสั่น หลังจากกลืนน้ำลายอยู่ครู่ใหญ่ถึงได้กู้คืนสติี่หลุดลอยไปกลับมาได้
เาตอบตกลงพร้อมกับใบหูี่ขึ้นสีแดงจาง ๆ "ตกลง เดี๋ยวผมจะไปบอกพ่อให้"
"ให้ฉันไปคุยกับหัวหน้ากองผลิตหมู่บ้านเองดีกว่าค่ะ ยังไงฉันก็เป็นคนจะสร้างบ้าน ถ้าพี่ไปพูด พี่ใหญ่กับพี่รองของพี่ต้องคิดว่าเป็นพี่ี่อยากแต่งงานแล้วสร้างเรือนหอแน่ ๆ ฉันได้ยินมาว่าตอนพวกเาทั้งสองแต่งงาน ี่บ้านไม่ได้สร้างห้องใหม่ให้ ถึงตอนนั้นไม่รู้ว่าจะโวยวายกันขนาดไหน" ซูเสี่ยวเซียวพูดด้วยท่าทางรังเกียจ แต่แววตาี่มองเจียงเ่สวินกลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
"คุณไม่ต้องไปสนใจพวกเาหรอก" เจียงเ่สวินหน้าถมึงทึงเมื่อนึกถึงคนพวกนั้นในบ้าน
แต่ซูเสี่ยวเซียวกลับจ้องมองเาด้วยดวงตากลมโตใสซื่อ "ในอนาคตฉันต้องแต่งเข้าบ้านเจียงนะคะ จะไม่สนใจได้ยังไง? อีกอย่างฉันจะย้ายออกจากบ้านพักยุวชนแถมยังจะสร้างบ้านติดกับบ้านพี่ ก็ต้องหิ้วของไปฝากพ่อพี่บ้าง ฉันมีใบชาและบุหรี่ี่คุณพ่อใส่กระเป๋ามาให้ตอนลงชนบท ท่านบอกว่าถ้าเจอความลำบากในกองผลิตให้เอาของพวกนี้ไปขอความช่วยเหลือ ครั้งนี้พอดีได้ใช้ จะได้ไม่ต้องวางทิ้งไว้ในหีบจนเสียของไปเปล่า ๆ "
ในชาติก่อน คนในตระกูลเจียงทั้งสี่คนี่เต็มไปด้วยการคดโกงล้วนเป็นเจียงเ่สวินกับแม่ของเาี่ต้องรับมือ หลังเธอตายและคอยตามติดเจียงเ่สวิน ป้ากัวก็เสียชีวิตไปแล้ว พี่สาวของเจียงเ่สวินก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับเาชนิดี่ไม่เผาผีกัน เธอไม่รู้ว่าในช่วงสองปีนั้นเกิดอะไรขึ้น แต่ี่แน่ ๆ การตายของป้ากัวต้องมีเงื่อนงำี่ไม่ธรรมดา
ในเมื่อครั้งนี้เธอเลือกยืนอยู่ฝั่งเดียวกับเจียงเ่สวิน เธอก็ต้องเป็นฝ่ายเริ่มกำจัดพวกผี-่าซาตานในบ้านเจียงเอง
"เาเป็น่าี่พ่อาีคุณ เรื่องแค่นี้ไม่จำเป็นต้องส่งของกำนัลหรอก" เจียงเ่สวินปฏิเสธด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สายตาคมเข้มลึกล้ำจับจ้องอยู่ี่ซูเสี่ยวเซียวไม่วางตา ความรู้สึกนั้นเหมือนถูกสัตว์ป่าจ้องเขม็งจนน่าขนลุก
ซูเสี่ยวเซียวลอบยืดหลังตรงขึ้นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นถามอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "พี่มองฉันแบบนั้นทำไมคะ?"
"เมื่อกี้คุณกำลังพยายามจะขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับผมงั้นเหรอ?" เจียงเ่สวินพยายามเสียงี่เ็นเียบเาไ้เพราะัจะำใ้หญิงสาว้าตกใจ
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??