เรื่อง ระบบสังหารวิถีทวนพลิกปฐพี

ติดตาม

บทที่ 32 อสนีบาตทลายฟ้า

ปรับสีและขนาดตัวอักษร

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

คลื่นพลังอัดกระแทกมหาศาลจากการปะทะกันระหว่างกระบี่โบราณของบุรุษลึกลับชุดคลุมเทา และฝ่ามืออสูรเหมันต์ของ ผู้อาวุโสเทียนหยุน ยอดฝีมือระดับ ขอบเขตบรรพจารย์ แผ่ขยายระเบิดออกเป็นวงกว้างนับร้อยลี้! สายลมพายุหิมะฉีกขาดเป็นชิ้นๆ พลังงานลมปราณสองสายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงปะทะเบียดขับกันกลางอากาศ เสียงมัจจุราชคำรามก้องสะท้านไปทั่วหุบเขาลึกแห่งพรมแดนแดนเถื่อน ทหารรับจ้างตระกูลจางและกองทัพทมิฬโลหิตรอบด้านต่างกรีดร้องระงม ก่อนจะถูกคลื่นลมปราณซัดกระเด็นลอยละลิ่วราวกับใบไม้แห้งถูกพายุหอบ

เคร้ง! เคร้ง! เคร้งงงงงงงงงง!!

กลางม่านฝุ่นควันและละอองหิมะที่ปลิวว่อน เงาร่างสองสายโรมรันพันตูเข้าหากันด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์!

บุรุษชุดคลุมเทาสะบัดกระบี่โบราณในมือวาดเป็นวงโค้งประกายแสงสีเงินยวดยวง กระบวนท่ากระบี่ดุดัน เด็ดขาด และเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารไร้ขีดจำกัด ทุกการตวัดกระบี่พุ่งเป้าไปที่จุดตายของผู้อาวุโสเทียนหยุนอย่างไร้ความเมตตา ขณะที่ผู้อาวุโสเทียนหยุนเองก็แผดเสียงคำรามลั่น เกร็งลมปราณขอบเขตบรรพจารย์จนท่อนแขนทั้งสองข้างสว่างวาบไปด้วยรังสีปราณสีเทาหม่น คล้ายกับมีกรงเล็บพยัคฆ์อสูรเข้าห่อหุ้มมือทั้งสองข้าง เขาใช้กรงเล็บลมปราณปะทะเข้ากับคมกระบี่โบราณโดยตรงจนเกิดเสียงโลหิตและเหล็กกล้าปะทะกันดัง แกร๊ก! แกร๊ก! ปานฟ้าจะถล่ม

"ไอ้ซ่อนหัวในกะลา!" ผู้อาวุโสเทียนหยุนตวาดลั่น ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล "กล้าดียังไงมาขัดขวางงานใหญ่ของสำนักเจิ้นหลง! คิดว่าการสวมชุดคลุมปิดบังใบหน้าแล้วข้าจะดูไม่ออกรึว่ากระบวนท่ากระบี่ของเจ้าคืออะไร?!"

บุรุษชุดคลุมเทาไม่เอ่ยตอบแม้แต่คำเดียว นัยน์ตาใต้ฮู้ดทอประกายแสงสีเงินเย็นเยียบ เขาหมุนตัวตวัดเกร็งลมปราณลงสู่ปลายกระบี่ แล้วพุ่งแทงออกไปตรงๆ เป็นจำนวนร้อยกระบี่ในเสี้ยววินาที—วิชากระบี่ราตรีดับสูญ: 'ดาวตกทะลวงธารา'!

ฉับ! ฉับ! ฉั๊วะ!

ประกายกระบี่นับร้อยสายพุ่งแหวกอากาศดุจ-่าฝนอุกกาบาต ผู้อาวุโสเทียนหยุนเบิกตากว้าง สะบัดกรงเล็บลมปราณปัดป้องอย่างบ้าคลั่ง แต่ทว่าด้วยความเร็วและพลังทำลายล้างอันล้ำลึกของกระบวนท่า ทำให้รังสีกระบี่หลายสายหลุดรอดการป้องกัน เฉือนผ่านชุดนักพรตสีเทาจนขาดวิ่น เลือดสดๆ พุ่งฉีดออกจากบ่าและหน้าอกของผู้อาวุโสระดับบรรพจารย์เป็นทางยาว!

"อั่ก...!" ผู้อาวุโสเทียนหยุนกระเด็นถอยหลังไปห้าก้าว ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีเทาหม่นสั่นระริกด้วยความเหลือเชื่อ "เจ้า... พลังปราณระดับบรรพจารย์ขั้นต้น! แถมยังบรรลุเจตจำนงกระบี่ขั้นสมบูรณ์! ในเขตชายแดนเหนือ ยอดฝีมือระดับนี้มีอยู่ไม่กี่คน... แกคือใครกันแน่?!"

ทว่า บุรุษชุดคลุมเทาหาได้เปิดโอกาสให้ศัตรูพักหายใจ เขาเหยียบเท้าลงบนพื้นศิลาจนแตกเป็นรอยแยกลึก พุ่งทะยานร่างติดตามไปดุจเงาตามตัว กระบี่โบราณตวัดฟันฉับจากบนลงล่าง หมายจะแยกร่างของบรรพจารย์เทียนหยุนออกเป็นสองซีก!

เคร้งงงงงงงงงง!!

ผู้อาวุโสเทียนหยุนยกกรงเล็บลมปราณขึ้นหนีบคมกระบี่ไว้ได้ทันควัน ทว่าแรงอัดกระแทกมหาศาลก็กดทับให้เข่าขวาของเขากระแทกย่อยยับลงกับพื้นหิมะจนพื้นดินยุบตัวเป็นหลุมกว้างหลายสิบศอก!

"อย่าได้ใจไปนัก! ไอ้เด็กเมื่อวานซีน!" ผู้อาวุโสเทียนหยุนแผดเสียงคำรามด้วยความเคียดแค้นสุดขีด จุดตันเถียนของเขาหมุนวนอย่างระเบิดระเร่อ ปลดปล่อย เขตแดนอสูรเหมันต์ แผ่พวยพุ่งออกมาจากร่างอย่างเต็มกำลัง!

ครืนนนนนนนน!!

บรรยากาศรอบกายพลันแปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเย็นระดับแช่แข็งอวัยวะ เกล็ดหิมะกลายเป็นคมมีดน้ำแข็งนับหมื่นเล่มเล่มพุ่งเข้าเชือดเฉือนร่างของบุรุษชุดคลุมเทาจากทุกลูกทิศทาง!

บุรุษชุดคลุมเทาขมวดคิ้วมุ่นใต้ฮู้ด เขารู้ดีว่าหากปะทะกันในเขตแดนของขอบเขตบรรพจารย์โดยตรง ย่อมต้องเสียเปรียบ เขาจึงสะบัดกระบี่เบี่ยงทิศทาง ถีบตัวกระเด็นถอยหลังออกมาตั้งหลักกลางอากาศได้อย่างฉิวเฉียด ผ้าคลุมไหล่สีเทาบางส่วนถูกความเย็นแช่แข็งจนกรอบและหลุดลุ่ย ออกเผยให้เห็นโครงหน้าที่เฉียบคมและบาดแผลเก่าบนลำคอเบาบาง

ขณะเดียวกัน—เบื้องล่าง ณ ซากหินศิลาที่โค่นล้ม

หลิวซิน ที่ทรุดตัวนั่งชันเข่ากระอักเลือดอยู่ ทอดสายตามองการรบอันดุเดือดระหว่างบุรุษชุดคลุมเทาและผู้อาวุโสเทียนหยุนด้วยนัยน์ตาสีดำสนิทที่ทอประกายคมกริบ ความเจ็บปวดรวดร้าวที่อกและจุดตันเถียนยังคงทารุณ แต่ทว่า ด้วยอานุภาพแห่ง ‘ระบบแต้มสังหาร’ และรากฐานพลังปราณ ขอบเขตทะลวงชีพจร ขั้นที่ 9 ที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกายาทวนทมิฬ กระแสพลังงานสีทองอร่ามกำลังซ่อมแซมกระดูกที่แตกร้าวและสมานบาดแผลภายในอย่างรวดเร็ว

‘บุรุษชุดคลุมผู้นี้... พลังกระบี่ของเขาดุดันและเฉียบขาด แต่กลับมีความนุ่มนวลซ่อนอยู่ในจังหวะเบี่ยงหลบ...’ หลิวซินคิดในใจ ขณะใช้ทวนเหล็กดำยันพื้นพยุงร่างลุกขึ้นยืนช้าๆ ลมหายใจเข้าออกเริ่มกลับมาสม่ำเสมอ ‘และที่สำคัญ... ในยามที่เขาตวัดกระบี่ กลิ่นอายลมปราณสายนั้นแฝงไว้ด้วยร่องรอยแห่ง 'เคล็ดวิชาตระกูลหลิว' ขั้นสูง ที่มีเพียงผู้นำตระกูลรุ่นก่อนๆ เท่านั้นที่จะล่วงรู้!’

ดวงตาของหลิวซินวาวโรจน์ด้วยความประหลาดใจและสงสัย

‘หรือว่า... คนผู้นี้คือ...?!’

ไม่ไกลกันนัก หลี่มู่หลัน ที่นอนบาดเจ็บกุมหน้าอกอยู่บนพื้นหิมะ เมื่อเห็นผู้อาวุโสเทียนหยุนโดนบุรุษชุดคลุมเทาต้อนจนต้องงัด เขตแดนอสูรเหมันต์ ออกมาใช้ นางก็พยุงร่างลุกขึ้นด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาดั่งหงส์ทอประกายอาฆาตมาดร้าย

"ผู้อาวุโสเทียนหยุน! อย่าปล่อยให้มันมีชีวิตรอดกลับไปได้นะเจ้าคะ!" หลี่มู่หลันแผดเสียงตะโกนฟ้อง "มันคือมือสังหารที่อาจจะถูกว่าจ้างมาจากสำนักคู่แข่ง! สังหารมันซะ แล้วข้าจะลงมือเด็ดหัวไอ้หลิวซินด้วยตัวเอง!"

หลี่มู่หลันรวบรวมลมปราณที่เหลืออยู่ ชักกระบี่พญานาคสีขาวขึ้นมาอีกครั้ง หมุนตัวพุ่งเป้ามายังหลิวซินที่กำลังยืนพักฟื้นอยู่!

"หลิวซิน! ตายซะเถอะแก!" หลี่มู่หลันกรีดร้องลั่น พุ่งแทงกระบี่ใส่ลำคอของหลิวซินด้วยจิตสังหารอันลุกโชน!

ทว่า... หลิวซินในยามนี้ หาใช่เหยื่อที่นางจะเคี้ยวได้ง่ายๆ อีกต่อไป!

"หลี่มู่หลัน... แกคิดว่าข้าจะพลาดท่าให้แกเป็นครั้งที่สองงั้นรึ?!"

หลิวซินคำรามลั่น นัยน์ตาสีดำสนิทระเบิดประกายแสงสีทองเจิดจ้า ร่างกายระเบิดกระแสลมปราณขั้นที่ 9 สวนกลับไปอย่างเต็มกำลัง! ทวนเหล็กดำในมือที่ได้รับการฟื้นฟูสาดประกายแสงสีดำทมิฬ พุ่งทะยานออกไปต้อนรับคมกระบี่ของหลี่มู่หลันโดยตรง!

เคร้งงงงงงงงงงงงงงงงงง!!

เสียงโลหิตและเหล็กกล้าปะทะกันสนั่นหวั่นไหว แรงสะท้อนจากการโจมตีทำให้หลี่มู่หลันต้องกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าว กระอักเลือดออกมาอีกคำโต ขณะที่หลิวซินยืนหยัดถือทวนมั่นคง ไม่ถอยหลังเลยแม้แต่ก้าวเดียว!

"เป็นไปไม่ได้...!" หลี่มู่หลันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "บาดเจ็บขนาดนั้น... เหตุใดแกถึงยังฟื้นตัวกลับมาได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้?!"

"เพราะหนี้แค้นของแกและคนตระกูลหลิว... มันยังไม่ได้ถูกสะสางอย่างไรเล่า!" หลิวซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเยือกเย็นดุจมัจจุราช

ในเวลาเดียวกัน บนท้องฟ้าเบื้องบน การประลองระหว่างบุรุษชุดคลุมเทาและผู้อาวุโสเทียนหยุนได้ดำเนินมาถึงจุดเดือดสูงสุด!

ผู้อาวุโสเทียนหยุนแผดเสียงคำรามลั่น เร่งรัดลมปราณในจุดตันเถียนจนถึงขีดสุด ร่างกายของเขาส่องแสงสีเทาหม่นสว่างจ้า คลื่นพลังอสูรเหมันต์กลายสภาพเป็นกรงเล็บพยัคฆ์ยักษ์ขนาดร้อยศอก พุ่งกดทับลงมาจากฟากฟ้าหมายจะบดขยี้บุรุษชุดคลุมเทาให้กลายเป็นเศษเนื้อ—วิชาอสูรเหมันต์บรรพกาล: 'กรงเล็บพยัคฆ์ถล่มปฐพี'!

"ตายซะ! ไอ้สวะซ่อนหน้า!" ผู้อาวุโสเทียนหยุนแผดเสียงคำราม

บุรุษชุดคลุมเทายืนสงบนิ่งอยู่กลางสายลมหนาว นัยน์ตาใต้ฮู้ดสุกสว่างดุจดวงดาวในยามราตรี เขาสูตหายใจเข้าลึกๆ กระชับด้ามกระบี่โบราณด้วยสองมือ แล้วยกขึ้นชี้ฟ้า

วิชากระบี่ลับตระกูลหลิว: 'จักรพรรดิกระบี่กลืนดารา'!

วูบมมมมมมมมมม!!

รัศมีกระบี่สีเงินยวดยวงหมุนวนเป็นพายุหมุนขนาดมหึมา พุ่งทะยานแหวกอากาศขึ้นไปปะทะกับกรงเล็บพยัคฆ์ยักษ์เบื้องบนอย่างจัง!

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

การปะทะกันครั้งใหญ่หลวงที่สุดในประวัติศาสตร์พรมแดนแดนเถื่อนอุบัติขึ้น! แรงระเบิดจากพลังงานสองสายทำลายล้างหอคอย ค่ายพักแรม และต้นสนรอบข้างราบเป็นหน้ากอง ท้องฟ้าเบื้องบนถูกแหวกออกเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ ละอองหิมะระเหยกลายเป็นไอหมอกในพริบตา!

เมื่อม่านควันและไฟสงครามค่อยๆ จางลง—

ร่างของผู้อาวุโสเทียนหยุนกระเด็นร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า กระแทกพื้นศิลาจนแตกเป็นหลุมลึก เลือดสดๆ พุ่งทะนอกจากปาก กรงเล็บลมปราณที่ท่อนแขนถูกฟันขาดสะบั้นไปข้างหนึ่ง! เขานอนหอบหายใจโรยแรง นัยน์ตาสีเทาหม่นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและอัปยศอดสูอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ส่วนบุรุษชุดคลุมเทา ค่อยๆ ลอยตัวลงมาจากอากาศอย่างสง่างาม แม้จะมีรอยเลือดซึมตามชายเสื้อ แต่ทว่ากระบี่โบราณในมือยังคงเปล่งประกายแสงสีเงินงดงามและทรงพลัง

เขาเดินย่างสามขุมตรงเข้าไปหาผู้อาวุโสเทียนหยุนที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น ยกกระบี่ขึ้นชี้หน้าบรรพจารย์แห่งสำนักเจิ้นหลงด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

"กลับไปบอกบรรพจารย์ที่เหลืออีกสี่คนของพวกเจ้าที่สำนักเจิ้นหลง..." บุรุษชุดคลุมเทาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ "หากยังกล้าส่งคนมายุ่งเกี่ยวกับหลิวซิน หรือคิดจะแตะต้องเขตชายแดนเหนืออีก... ข้าจะไปเยือนถึงใจกลางสำนักเจิ้นหลง และเด็ดหัวพวกแกทุกคนด้วยมือของข้าเอง!"

กล่าวจบ บุรุษชุดคลุมเทาก็สะบัดแขนเสื้อ ซัดคลื่นลมปราณผลักร่างของผู้อาวุโสเทียนหยุนและหลี่มู่หลันกระเด็นลอยละลิ่วออกไปจากบริเวณค่ายทหารทมิฬโลหิตอย่างไม่แยแส!

ความเงียบสงบกลับคืนสู่หุบเขาลึกอีกครั้ง เหลือทิ้งไว้เพียงซากความพินาศของค่ายทหารและศพทหารรับจ้างที่นอนเรียงราย

บุรุษชุดคลุมเทาหมุนตัวหันกลับมาสบตากับหลิวซินที่ยืนถือทวนพยุงร่างอยู่ นัยน์ตาใต้ฮู้ดคู่นั้นทอดมองเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย ทั้งความภาคภูมิใจ ความสงสาร และความอาลัยอาวรณ์

หลิวซินก้าวเท้าเดินเข้าไปหาบุรุษชุดคลุมเทาทีละก้าว สายตาจ้องมองโครงหน้าใต้ฮู้ดอย่างไม่วางตา ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย

"ท่าน... คือใครกันแน่?" หลิวซินเอ่ยถาม "เหตุใดจึงต้องยื่นมือเข้ามาช่วยข้าถึงสองครั้งสองคราว? และเคล็ดวิชากระบี่เมื่อครู่... ท่านมีความเกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลหลิว?"

บุรุษชุดคลุมเทานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาค่อยๆ ยื่นมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นขึ้นไปจับที่ขอบฮู้ด แล้วถอดมันออกช้าๆ...

เผยให้เห็นใบหน้าคมสันแก่ชราตามวัย มีหนวดเคราสีดอกเลา และนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดุจพยัคฆ์ผู้ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน—ใบหน้าที่หลิวซินเคยเห็นเพียงในรูปภาพและจดจำได้จากความทรงจำอันลางเลือนในวัยเด็ก!

"ซินเอ๋อร์..." เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นเอ่ยขึ้น

หลิวซินเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความตกใจอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน คำพูดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อได้เห็นใบหน้าของผู้มาช่วยชีวิตตนชัดเจน!

ผู้มาใหม่ไม่ใช่ใครอื่น—‘หลิวเทียนฉาง’ ท่านลุงใหญ่ผู้เป็นอดีตผู้นำตระกูลหลิวรุ่นก่อน ผู้ซึ่งทุกคนในเมืองหลิวโจวเชื่อว่าตายไปในสนามรบเมื่อสิบปีก่อน!

"ท่านลุงใหญ่... ท่าน... ท่านยังไม่ตาย?!" หลิวซินอุทานออกมาด้วยความเหลือเชื่อ

หลิวเทียนฉางแย้มยิ้มจางๆ แววตาทอประกายความเอ็นดูยื่นมือขึ้นแตะไหล่ของหลิวซินเบาๆ "ข้ายังไม่ตาย... และข้ากลับมาเพื่อสะสางแค้นเก่า!"

ตอนต่อไป

บทที่ 33: คำถาม