เรื่อง ระบบสังหารวิถีทวนพลิกปฐพี

ติดตาม

บทที่ 33: คำถาม

ปรับสีและขนาดตัวอักษร

ละออง๮ิ๬ะสีขาวโ๵๣๤โปรยปรายลงมาปกคลุมทั่วซากความพินาศของค่ายพักแรมกองทัพทมิฬโลหิต บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดจนน่าสะพรึงกลัว มีเพียงเสียงลมพายุที่พัดหวีดหวิวผ่านซากเสาหินและซากเต็นท์ที่ถูกเผาไหม้เป็นจุล

หลิวซิน ยืนนิ่งงัน๵๾ู่เบื้องหน้า หลิวเทียนฉาง ท่านลุงใหญ่ผู้ซึ่งหายสาบสูญไปจากหน้าประวัติศาสตร์ตระกูลหลิวมานานนับสิบปี ร่างกายของเขายังคงสั่นสะท้านด้วยความตื่นตะลึงและคลื่นอารมณ์อันหลากหลายที่โถมทับเข้ามาในอก—ทั้งความรู้สึกคิดถึง ความสงสัย และความเคารพรักที่ฝั๹ลึก๵๾ู่ใน๦๥า๬๿๱๹๽ำวัยเด็ก

"ท่านลุงใหญ่..." หลิวซินเอ่ยเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองใบหน้าอันคมสันที่มีรอยแผลเป็นผ่านศึกของหลิวเทียนฉางอย่างไม่กะพริบตา "ท่านยังไม่ตาย... จริงๆ ด้วย! ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ท่านหายไปไหนมา? และเหตุใด... เหตุใดการล่มสลายของตระกูลหลิวในเมืองหลิวโจว รวมถึงการที่คนตระกูลจางและสำนักเจิ้นหลงเข้ามาเหยียบย่ำพวกเรา ท่านถึงเพิ่งปรากฏตัวในตอนนี้? เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดมันคืออะไรกันแน่?!"

คำถามนับร้อยประเดประดังพรั่งพรูออกจากปากของหลิวซินด้วยความอัดอั้นตันใจ เขาก้าวเข้าไปใกล้เพื่อต้องการคำตอบที่ชัดเจนเกี่ยวกับปริศนาทั้งหมดที่คอยกัดกินตระกูลหลิวมาตลอดหลายปี

ทว่า หลิวเทียนฉางกลับส่ายศีรษะเบื้องหน้าเบื้องหลังช้าๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดุจพยัคฆ์ผู้ผ่านศึกทอดมองหลิวซินด้วยแววตาที่ล้ำลึกและเปี่ยมไปด้วยความหมายอันซับซ้อน

"ซินเอ๋อร์..." หลิวเทียนฉางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ "เรื่องราวในอดีต... มันมีความลับและเบื้องลึกเบื้องหลังที่ดำมืดเกินกว่าที่เจ้าจะแบกรับไหวในตอนนี้ การที่เจ้าถามหาความจริงในยามที่พลังยุทธของเจายังไม่ก้าวสู่จุดสูงสุด มีแต่จะนำพาหายนะมาสู่ตัวเจ้าเองเร็วยิ่งขึ้นเท่านั้นส่วนหลิวเจิ้นฮ่าๆๆ เจ้าจักทำอันใดก็ตามใจเถอะ"

"แต่ท่านลุงใหญ่..." หลิวซินขมวดคิ้วแน่น พยายามจะเอ่ยแย้ง "ข้าได้ก้าวข้ามขีดจำกัด บรรลุพลังปราณ ขอบเขตทะลวงชีพจร ขั้นที่ 9 และสามารถต่อกรกับปรมาจารย์ได้แล้ว ข้าไม่ใช่เด็กน้อยที่ไร้ทางสู้แบบในอดีตกาลอีกต่อไป! ทำไมท่านถึงยังบอกว่า..."

"ข้ารู้ว่าเจ้าเก่งกาจขึ้นมากเพียงใด..." หลิวเทียนฉางกล่าวแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ทว่าแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน เขายกมือขึ้นตบลงบนบ่าของหลิวซินเบาๆ สองครั้ง "แต่ศัตรูที่เราต้องเผชิญหน้า หาได้มีเพียงแค่หลี่มู่หลันหรือผู้อาวุโสเทียนหยุนแห่งสำนักเจิ้นหลงไม่... เบื้องหลังสำนักเจิ้นหลงยังมีตาข่ายอำนาจที่โยกย้ายกลไกไปถึงระดับราชสำนักและขุมพลังลึกลับในแดนเถื่อน การชำระแค้นครั้งนี้... เป็นภาระหน้าที่ที่ข้าจะต้องสะสางด้วยมือของตัวเอง!"

"สะสางด้วยมือของตัวเองงั้นรึ?" หลิวซินทวนคำ แววตาวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น "แล้วข้าล่ะ? ข้าเป็นบุตรแห่งตระกูลหลิว เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่ต้องแบกรับความอัปยศและความตายของคนในตระกูล เหตุใดข้าจึงต้องยืนดู๵๾ู่เฉยๆ?!"

"เจ้ายังมีเส้นทางของเจ้าที่ต้องเดิน..." หลิวเทียนฉางถอนหายใจยาวเหยียด แววตาทอดมองออกไปไกลยังเส้นขอบฟ้าทิศใต้ที่ถูกย้อมด้วยสีเลือด "จำไว้... การก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งยุทธภพ ไม่ได้วัดกันที่ความเร่งรีบในการล้างแค้น แต่วัดกันที่ความแข็งแกร่งของจิตใจและรากฐานที่มั่นคง เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม... ความจริงทั้งหมดจะปรากฏต่อหน้าเจ้าเอง"

กล่าวจบ หลิวเทียนฉางก็ไม่รอให้หลิวซินได้เอ่ยถามสิ่งใดต่อ ร่างของเขาก็ค่อยๆ เลือนรางจางหายไปจากสายตาดุจควันหมอกท่ามกลางพายุ๮ิ๬ะวิชาตัวเบาขั้นสูงสุดที่ไร้ร่องรอยโดยสิ้นเชิง!

"ท่านลุงใหญ่...!" หลิวซินก้าวเท้าพุ่งตามไปคว้าความว่างเปล่า ทว่ารอบกายกลับเหลือเพียงความเงียบงันและลมหนาวที่พัดโชยมาปะทะร่าง

ณ บริเวณซากหินปรักหักพัง หลิวซินยืนนิ่งเงียบงัน๵๾ู่ลำพัง นัยน์ตาสีดำสนิททอดมองไปยังจุดที่หลิวเทียนฉางหายตัวไป ความคิดนับพันพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองของเขา

‘ทำไมท่านลุงใหญ่ถึงต้องปิดบังเรื่องราวทั้งหมด? เบื้องหลังสำนักเจิ้นหลงและตระกูลหลิว ตระกูลจาง มีความลับอะไรที่น่าสะพรึงกลัวซ่อน๵๾ู่กันแน่? หรือว่าการที่ตระกูลหลิวถูกทำลายในอดีต จะเกี่ยวข้องกับ... อำนาจลึกลับที่เหนือกว่าสำนักใหญ่?’

สิบปีก่อนตระกูลหลิวเคยเป็นสิบตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงแต่เหตุการณ์เมื่อปีนั้นทำให้ตระกูลตกตำลงมาจนต้องลี้ภัยมายังชายแดน

หลิวซินยืนขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง สมองประมวลผลเหตุการณ์ต่างๆ ตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาฟื้นคืนชีพขึ้นมาในร่างนี้ จนกระทั่งการปรากฏตัวของหลี่มู่หลัน, ผู้อาวุโสเทียนหยุน และในตอนนี้คือการกลับมาอย่างลึกลับของหลิวเทียนฉาง ปริศนามากมายซ้อนทับกันราวกับใยแมงมุมที่ไม่มีวันแกะออก

ผ่านไปเนิ่นนาน ท่ามกลางพายุ๮ิ๬ะที่โหมกระหน่ำ หลิวซินก็สะบัดศีรษะแรงๆ ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัวสมอง นัยน์ตาสีดำสนิทกลับมาเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยวและเฉียบคมดุจเดิม

‘ช่างมันเถอะ! ในเมื่อท่านลุงใหญ่บอกว่าเขามีเรื่องที่ต้องสะสางด้วยตัวเอง เช่นนั้นข้าก็จะไม่เสียเวลามานั่งมัวครุ่นคิดหาคำตอบที่ยังมาไม่ถึง!’ หลิวซินคิดในใจอย่างเด็ดขาด ‘ไม่ว่าเบื้องหลังจะซ่อนอำนาจน่ากลัวเพียงใด สิ่งเดียวที่จะพิสูจน์ทุกอย่างและทลายทุกอุปสรรคได้... ก็คือพลังในกำมือของตัวข้าเอง!’

เส้นทางข้างหน้าถูกกำหนดไว้ชัดเจนแล้ว—ในเมื่อกองทัพทมิฬโลหิตและสำนักเจิ้นหลงกล้าส่งกำลังพลมาตั้งค่ายท้าทายถึงหน้าประตูค่ายป้าเป่ย และคิดจะใช้ค่ายกลโลหิตบดขยี้เขา หลิวซินย่อมไม่อาจปล่อยให้พวกมันลอยนวลกลับไปตั้งหลักได้อีกต่อไป!

"ในเมื่อพวกแกอุตส่าห์ยกพลมากันนับแสนนายเพื่อต้อนรับข้า..." หลิวซินแย้มยิ้มเยียบเย็น รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันดุร้ายและทรงพลัง "ข้าก็จะใช้คมทวนเหล็กดำเล่มนี้... บุกทลายค่ายศัตรูให้ราบเป็นหน้ากลอง เพื่อประกาศให้แผ่นดินแดนเถื่อนได้ประจักษ์ว่า จุดจบของคนทระนงที่กล้าเป็นศัตรกับข้า... มีสภาพเช่นไร!"

ตัดภาพกลับมา ณ ชายขอบค่ายพักแรมของกองทัพทมิฬโลหิต

แม้ว่าผู้อาวุโสเทียนหยุนและหลี่มู่หลันจะถูกพลังปราณของหลิวเทียนฉางซัดกระเด็นหนีพ่ายไปแล้ว ทว่ากองกำลังทหารรับจ้างและยอดฝีมือระดับล่างถึงระดับกลางของกองทัพทมิฬโลหิตที่เหลือรอด๵๾ู่อีกนับหมื่นนาย ยังคงตรึงกำลังกระจัดกระจาย๵๾ู่ตามแนวหุบเขาและค่ายพักสำรองรอบนอก เพื่อรอคำสั่งถอยทัพกลับสำนักเจิ้นหลง

ทว่า ท่ามกลางความตื่นตระหนกและหวาดผวาจากเหตุการณ์ที่ผู้อาวุโสระดับบรรพจารย์พ่ายแพ้หนีตายนั้นเอง—

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้องกังวานดุจเสียงกลองศึกดังสะท้อนมาจากทางปากหุบเขา ทหารยามของกองทัพทมิฬโลหิตที่ยืนถือหอกตรวจการณ์๵๾ู่สะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับไปมองตามเสียง

ท่ามกลางม่านหมอก๮ิ๬ะและแสงจันทร์สลัว เงาร่างสูงโปร่งในชุดเกราะทหารสีดำสนิทผู้หนึ่ง กำลังก้าวเดินย่างสามขุมเข้ามาด้วยท่าทีองอาจและมั่นคง มือขวาถือทวนเหล็กดำคู่ใจที่ลากไปกับพื้นศิลาจนเกิดประกายไฟสีส้มวาบวับ รังสีปราณ ขอบเขตทะลวงชีพจร ขั้นที่ 9 แผ่ซ่านปกคลุมร่างแผดเผาบรรยากาศรอบข้างจนเดือดพล่าน!

ผู้มาใหม่ไม่ใช่ใครอื่น—หลิวซิน นั่นเอง!

"เฮ้ย! นั่นมัน... หลิวซิน!" ทหารรับจ้างนายหนึ่งเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ร้องตะโกนลั่นค่าย "ไอ้เด็กปีศาจตระกูลหลิวที่สู้กับผู้อาวุโส มันยังไม่ตาย! มันบุกมาคนเดียวที่ค่ายของเราแล้ว!"

สิ้นเสียงตะโกน ทหารรับจ้างและยอดฝีมือที่เหลือรอดนับหมื่นนายต่างแตกตื่นโกลาหล บางคนหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวจากชื่อเสียงอันเหี้ยมโหดที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นจากการสังหารหลิวเซวียนและซัดผู้อาวุโสกระเด็น แต่ทว่า ด้วยจำนวนที่ยังคงมี๵๾ู่อย่างมหาศาล นายกองของกองทัพทมิฬโลหิตจึงแผดเสียงคำรามปลุกขวัญกำลังใจลูกน้องทันที

"พวกเรามีกันนับพันนาย! กลัวอะไรมันวะ แค่เด็กหนุ่มตัวคนเดียว บุกมาถึงที่นี่ก็เท่ากับรนหาที่ตาย! สั่งระดมพลทั้งหมด ล้อมฆ่ามันให้ตายคาที่!"

เฮฮฮฮฮฮฮฮ!!

เสียงคำรามกึกก้องของทหารรับจ้างนับหมื่นนายดังสะท้อนสนั่นหวั่นไหว พวกมันชูอาวุธในมือ—ดาบ หอก ธนู และกระบอง—พุ่งกรูแห่แหนเข้าหาหลิวซินราวกับฝูง-่าฝูงหมาป่ากระหายเลือดที่เตรียมฉีกทึ้งเหยื่อเป็นชิ้นๆ

หลิวซินยืนนิ่งหยัดมั่นคงท่ามกลาง๮ิ๬ะที่โปรยปราย นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นทอดมองกองทัพนับหมื่นที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยแววตาสมเพชเวทนา ไร้ซึ่งความหวั่นเกรงหรือความตื่นตระหนกใดๆ แม้แต่น้อย

"มาได้เวลาพอดี..." หลิวซินแย้มยิ้มเยียบเย็น รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยจิตสังหารและกระหายการปลดปล่อยพลัง "ข้ากำลังหาที่ทดสอบพลังปราณขั้นที่ 9 ที่สมบูรณ์แบบพอดี... พวกแกทุกคน จงเอาชีวิตมาเซ่นไหว้ให้แก่คมทวนของข้าเสียเถอะ!"

ตูมมมมมมมมมม!!

หลิวซินระเบิดกระแสลมปราณสีดำทมิฬผสมประกายทองพวยพุ่งทะยานเสียดแทงท้องฟ้า รังสีปราณกดดันจนพื้นดินรอบตัวยุบตัวลงเป็นหลุมลึก เขาสะบัดทวนเหล็กดำในมือพุ่งทะยานพุ่งเข้าประจันหน้าด้วยตัวคนเดียวอย่างองอาจ!

ตอนต่อไป

บทที่ 34: ค่ายกล