เรื่อง ระบบสังหารวิถีทวนพลิกปฐพี

ติดตาม

บทที่ 34: ค่ายกล

ปรับสีและขนาดตัวอักษร

ลมพายุ๩ิ๦ะพัดโหมกระหน่ำพัดผ่านซากปรักหักพังของค่ายทหารทมิฬโลหิตอย่างบ้าคลั่ง ความหนาวเหน็บระดับติดลบไม่สามารถแช่แข็งจิตสังหารอันลุกโชนที่แผ่ออกมาจากร่างของ หลิวซิน ได้แม้แต่น้อย

เบื้องหน้าของเขา ณ ลานโล่งกว้างท่ามกลางหุบเขาลึก ทหารรับจ้างและยอดฝีมือของกองทัพทมิฬโลหิตที่เหลือรอดจำนวน หนึ่งพันนาย หาได้ยืนรวมกลุ่มกันอย่างไร้ระเบียบราวกับฝูงชนไร้สมองอย่างที่ตาเห็นไม่ ภายใต้การนำของนายกองใหญ่ผู้มีนามว่า ‘จางอวิ๋น’ — ยอดฝีมือขอบเขตทะลวงชีพจร ขั้นที่ 8 ผู้เชี่ยวชาญตำราพิชัยสงครามแดนเถื่อน—พวกมันได้เคลื่อนไหวจัดกระบวนทัพอย่างรวดเร็วด้วยความช่ำชองในยามศึกสงคราม

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงกลองศึกดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน ทหารรับจ้างนับพันนายแยกย้ายสับเปลี่ยนตำแหน่งด้วยความรวดเร็วราวดุดัน พริบตานั้นเอง แสงสีแดงฉานก็พวยพุ่งขึ้นจากพื้นศิลา เชื่อมต่อพลังปราณของแต่ละคนเข้าหากันจนกลายเป็นตาข่ายพลังงานสีเลือดขนาดมหึมา—‘ค่ายกลร้อยพยัคฆ์โลหิต’!

ค่ายกลนี้ไม่ได้ใช้เพียงจำนวนคนในการกดดัน แต่ถูกออกแบบมาเพื่อบีบอัดและสูบฉีดพลังปราณของเป้าหมาย ทหารทุกนายยืนอยู่ในตำแหน่งที่เกื้อหนุนกัน นายกองจางอวิ๋นยืนตระหง่านอยู่บนหอคอยสังเกตการณ์ชั่วคราว ถือธงอาคมสะบัดสั่งการด้วยแววตาเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

"ฮ่าๆๆ! ไอ้เด็กโง่หลิวซิน! แกคิดว่าการที่สำนักเจิ้นหลงถอยไป แล้วแกจะสามารถเดินเข้ามาเหยียบย่ำค่ายของเราได้ตามอำเภอใจอย่างนั้นรึ?!" เสียงตะโกนของนายกองจางอวิ๋นดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ผ่านกระแสลมปราณจนแก้วหูสั่นสะเทือน "นี่คือ 'ค่ายกลร้อยพยัคฆ์โลหิต' ที่หล่อหลอมจากโลหิตของยอดฝีมือ แม้แกจะมีพลังปราณขั้นที่ 9 แต่เมื่อต้องติดอยู่ในค่ายกลนี้ แรงกดดันจะค่อยๆ กัดกินพลังในจุดตันเถียนของแกจนหมดสิ้น... วันนี้ ที่นี่ คือสุสานทวนของแก!"

ทหารรับจ้างในค่ายกลประสานเสียงคำรามพร้อมกัน เฮฮฮฮฮฮฮ! แรงกดดันนับพันสายพุ่งเข้าประชิดตัวหลิวซินจากทุกทิศทุกทาง บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ อากาศถูกสูบออกจนหายใจติดขัด

หลิวซินยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อม นัยน์ตาสีดำสนิทกวาดมองค่ายกลตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลวิเคราะห์จุดอ่อนและกระแสการไหลเวียนของพลังปราณในพริบตาเดียว

‘โฮ... ไม่เลวเลยนี่’ หลิวซินคิดในใจ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก ‘พวกมันจัดกระบวนทัพแบ่งเป็นสามชั้น ชั้นนอกเป็นโล่พลังปราณดูดซับแรงกระแทก ชั้นกลางเป็นหน่วยธนูและซัดอาวุธลับคอยก่อกวน และชั้นในสุดคือยอดฝีมือขั้นที่ 7 และ 8 จำนวนยี่สายนายที่เตรียมพุ่งเข้ามาปิดฉาก... นับว่านายกองของพวกมันมีฝีมือด้านพิชัยสงครามอยู่บ้าง ไม่ใช่สุนัขบ้าไร้สมอง’

ทว่า สำหรับหลิวซิน ผู้ซึ่งผ่านการขัดเกลาจิตวิญญาณนักรบและบรรลุพลังปราณขั้นที่ 9 ที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ค่ายกลระดับนี้... หาใช่กำแพงที่ไม่อาจก้าวข้ามได้ไม่!

"คิดจะใช้ค่ายกลมดบขยี้ข้า... พวกแกยังอ่อนหัดเกินไปร้อยปี!"

หลิวซินคำรามลั่นในลำคอ ระเบิดกระแสลมปราณสีดำทมิฬผสมประกายทองพวยพุ่งระเบิดออกจากร่างอย่างรุนแรง ต้านทานแรงกดดันของค่ายกลจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกวงกลมแผ่ขยายออกไป ทวนเหล็กดำในมือสั่นระริกส่งเสียงคำรามดุจพยัคฆ์หิวกระหาย

"หน่วยหน้ากระดาน... โจมตีประสาน! สังหารมันซะ!" นายกองจางอวิ๋นสะบัดธงอาคมสั่งการเสียงกร้าว

ฉับ! ฉับ! ฉับ!

ทหารรับจ้างแถวหน้าสุดสองร้อยนายพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกัน พรั่นพร้อมด้วยหอกยาวเคลือบปราณโลหิตนับร้อยเล่มพุ่งแทงตรงเข้าใส่หลิวซินจากทุกองศา ปิดตายทุกเส้นทางหลบหนีอย่างสมบูรณ์แบบ รัศมีการโจมตีประสานกันอย่างแนบเนียน ไม่มีช่องว่างแม้แต่น้อย

หากเป็นผู้ฝึกตนขั้นที่ 9 ทั่วไป คงถูกหอกนับร้อยเล่มนี้รุมฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ไปนานแล้ว... แต่หลิวซินไม่ใช่คนทั่วไป!

"ยุทธวิธีผสานกระบวนท่า... น่าสนใจ แต่ช่องว่างระหว่างพวกแก... กว้างเกินไป!"

หลิวซินไม่หลบหนี เขาก้าวเท้าขวาพุ่งทะยานเข้าหากลุ่มหอกยาวเหล่านั้นตรงๆ ทวนเหล็กดำในมือหมุนวนวาดเป็นวงโค้งประกายแสงสีดำทมิฬ—วิชาทวนเบญจสังหาร: 'พายุทวนทมิฬกลืนปฐพี'!

เคร้ง! เคร้ง! ฉั๊วะ! โครมมมม!!

ประกายแสงทวนกวาดตวัดดุจเคียวมัจจุราช คมทวนปะทะเข้ากับหอกเหล็กนับร้อยเล่มจนหักสะบั้นกระเด็นเป็นเสี่ยงๆ แรงหมุนวนของลมปราณทมิฬซัดกระแทกทหารรับจ้างแถวหน้าหลายสิบคนกระเด็นลอยละลิ่ว กระอักเลือดสดๆ ออกมาพร้อมเศษกระดูกแหลกเหลว เปิดช่องว่างขนาดใหญ่ให้หลิวซินพุ่งทะลวงผ่านชั้นแรกเข้าไปได้อย่างง่ายดาย!

"บ้าน่า! มันทำลายแนวป้องกันชั้นแรกด้วยการโจมตีเดียวได้อย่างไร?!" นายกองจางอวิ๋นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเปลี่ยนแผนทันที "หน่วยกลาง... ซัดอาวุธลับขัดขวาง อย่าให้มันตั้งหลักได้!"

ทหารรับจ้างชั้นกลางร้อยกว่านายที่เตรียมตัวอยู่แล้ว ปลดปล่อยอาวุธลับ—ดาวเรืองโลหิตและลูกดอกเคลือบยาพิษนับพันเล่มพุ่งแหวกอากาศเข้าหาหลิวซินดุจ-่าฝนสีดำสนิท

หลิวซินแค่นหัวเราะเยาะหยัน เขาร่างพลิกตัวกลางอากาศด้วยวิชาตัวเบาขั้นสูงสุด รังสีปราณรอบกายแผ่ขยายกลายเป็นโล่เกราะพลังงานสีทองปัดป้องลูกดอกเหล่านั้นจนร่วงกราวลงพื้น บางส่วนที่พุ่งเข้ามาใกล้ เขาก็ใช้ทวนเหล็กดำปัดป้องและสะท้อนกลับไปใส่พวกมันเองอย่างแม่นยำ

อ๊ากกกก! เสียงทหารรับจ้างฝ่ายศัตรูร้องโหยหวนล้มฟุบลงไปหลายสิบราย

ในพริบตานั้นเอง หลิวซินก็พุ่งทะยานฝ่าชั้นนอกและชั้นกลางเข้ามาถึงใจกลางค่ายกล ซึ่งเป็นที่ตั้งของยอดฝีมือขั้นที่ 7 และขั้นที่ 8 จำนวนยี่สายนายที่นำโดยนายกองจางอวิ๋น!

"ไอ้เด็กเวร... แกอวดดีเกินไปแล้ว!" นายกองจางอวิ๋นแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาสะบัดกระบี่ยักษ์คู่ใจพุ่งทะยานเข้าประจันหน้ากับหลิวซินด้วยตัวเอง พลังปราณขั้นที่ 8 ระเบิดออกมาเต็มพิกัด ผสานกับยอดฝีมืออีกยี่สายนายรุมล้อมโจมตีเข้าใส่หลิวซินอย่างดุเดือดไร้ความปรานี

การปะทะกันอย่างดุเดือดในระยะประชิดอุบัติขึ้นกลางวงล้อมทหารพันนาย!

กระบี่ยักษ์ของจางอวิ๋นฟันดิ่งลงมาจากฟากฟ้าด้วยพลังทำลายล้างที่สามารถผ่าภูเขาได้ทั้งลูก ขณะที่ยอดฝีมือคนอื่นๆ ใช้ดาบและง้าวรุมแทงจากมุมอับ

หลิวซินไม่แม้แต่จะหลบเลี่ยง นัยน์ตาสีดำสนิทสุกสว่างดุจเปลวเพลิง เขากระชับทวนเหล็กดำแน่นสนิท รวบรวมพลังปราณขั้นที่ 9 ทั้งหมดผสานเข้ากับจิตวิญญาณนักรบ—วิชาทวนเบญจสังหาร (ขั้นสูงสุด): 'ทวนพยัคฆ์คำรามสะเทือนฟ้า'!

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!

การปะทะกันระหว่างกระบี่ยักษ์และทวนเหล็กดำ ระเบิดคลื่นกระแทกมหาศาลจนพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นผุยผง ยอดฝีมือระดับขั้นที่ 7 และ 8 ทั้งยี่สายนายที่พุ่งเข้ามาล้อมกรอบ ต่างถูกแรงสะท้อนจากคลื่นลมปราณซัดกระเด็นกระดอนกระอักเลือดล้มระเนระนาด นายกองจางอวิ๋นเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด กระบี่ยักษ์ในมือสั่นสะท้านจนแทบหลุดร่วง แรงกดดันมหาศาลจากหลิวซินกดทับลงมาจนเข่าทั้งสองข้างของเขาแทบทรุดลงไปกระแทกพื้น

"มะ... เป็นไปได้อย่างไร?! พลังปราณของแก... ทำไมถึงแข็งแกร่งและหนาแน่นได้ขนาดนี้?!" นายกองจางอวิ๋นอุทานลั่นด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

"สงครามไม่ได้วัดกันที่จำนวนคน... แต่วัดกันที่ความต่างชั้นของพลัง!"

หลิวซินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นเยือกดุจมัจจุราช เขาตวัดข้อมือสะบัดทวนเหล็กดำฟาดเข้าที่ลำตัวของจางอวิ๋นเต็มแรง!

เปรี้ยง! พรวด!

ร่างของนายกองจางอวิ๋นกระเด็นลอยละลิ่วไปไกลกว่าร้อยศอก กระแทกเข้ากับหอคอยสังเกตการณ์จนพังทลายลงมาทับร่างของเขา สิ้นใจตายคาที่ในทันที!

เมื่อนายกองผู้ควบคุมค่ายกลและยอดฝีมือแนวหน้าถูกกำจัดลงในเวลาอันรวดเร็ว ค่ายกลร้อยพยัคฆ์โลหิตก็พังทลายลงในพริบตา ทหารรับจ้างที่เหลืออยู่หลายร้อยนายต่างขวัญกระเจิง เสียขวัญกำลังใจ และพากันวิ่งหนีตายกันอลหม่าน

"หนีเร็ลวเข้า! ไอ้ปีศาจตระกูลหลิวคนนี้มันไม่ใช่คนแล้ว!"

"ถอยทัพ! ทุกคนถอยทัพ!"

ทหารรับจ้างต่างทิ้งอาวุธและวิ่งหนีแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง ทว่า หลิวซินหาได้คิดจะปล่อยให้พวกมันรอดชีวิตกลับไปรายงานความพ่ายแพ้ไม่

"ในเมื่อพวกแกกล้าบุกมาประชิดค่ายป้าเป่ย... วันนี้ ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้รอดชีวิตกลับไปแม้แต่คนเดียว!"

ตอนต่อไป

บทที่ 35: ไล่ล่าสังหารกลางพายุ