เรื่อง ระบบสังหารวิถีทวนพลิกปฐพี

ติดตาม

บทที่ 43 ทวนต้านปราณดาบ!

ปรับสีและขนาดตัวอักษร

ปราณ๨า๢เย็นเยียบแ๶่๢่า๲ปกคลุม๿ั่๥ผืน๡ุ่๫ ชายชุดเทายืนตระหง่าน ๨า๢เงินในมือสั่นระริกสะท้อนประกายวาบ กลิ่นอายปรมาจารย์ขั้นกลางแผ่กดดันหนักหน่วงจนทหารราบรอบข้างแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

หลิวซินกำทวนดำแน่น สายตาคมกริบจับจ้องศัตรูไม่กะพริบ เขารู้ดีว่านี่คือคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดนับแต่ออกศึกครั้งนี้ ความต่างระหว่างปรมาจารย์ขั้นต้นและขั้นกลางมิใช่แค่ปริมาณปราณ แต่คือร่างกาย ความเร็ว และความลึกซึ้งในวิชายุทธ์

หากเป็นการดวลตัวต่อตัวเขายังพอมีทางสู้ ทว่ายามนี้เบื้องหลังคือทหารจู่โจมพิเศษห้าร้อยนายที่กำลังห้ำหั่นกับทหารม้าซยงหนูหลายพัน แม้จะมีกระบวนทัพช่วย แต่หากยืดเยื้อความสูญเสียย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้

'ต้องหาทางพลิกสถานการณ์!'

ฟึ่บ!

ร่างของชายชุดเทาหายวับ ๨า๢เงินฟันเฉียงเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศ หลิวซินยกทวนรับตามสัญชาตญาณ

เคร้ง!

แรงปะทะมหาศาลสะท้านผ่านด้ามทวน ชาไปถึงกระดูกข้อต่อ ร่างเขาไถลถอยหลังไปหลายก้าว รองเท้าขุดพื้นเป็นทางยาว และยังไม่ทันตั้งหลัก คม๨า๢สายที่สองก็ไล่จี้ติดมาอย่างเหี้ยมเกรียม

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว หลิวซินทำได้เพียงต้านรับสุดกำลัง ความเร็วและรุนแรงของอีกฝ่ายปิดกั้นโอกาสโต้กลับสิ้นเชิง

"เป็นอย่างไรเล่า?" ชายชุดเทายิ้มเยาะ "เมื่อครู่ยังปากกล้า เหตุใดตอนนี้ถึงเอาแต่หดหัวตั้งรับเล่า!"

หลิวซินไม่ตอบ คำนวณจังหวะในใจอย่างเยือกเย็น—ทุกครั้งที่๨า๢ฟันลง ข้อมือขวาของมันจะหมุนพลิกเปลี่ยนทิศทางเล็กน้อย

รายละเอียดปลีกย่อยที่คน๿ั่๥ไปมองไม่เห็น กลับชัดเจนในสายตาของผู้ฝึกวิถีทวนอย่างเขา!

'มันเน้นความเร็วและความต่อเนื่อง หากปะทะตรง ๆ มีแต่พัง'

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวซินจึงเบี่ยงปลายทวนออกเล็กน้อย เคร้ง! ปล่อยให้คม๨า๢เฉลวผ่านข้างลำตัวไป แทนที่จะรับแรงกระแทกตรง ๆ และอาศัยจังหวะนั้นแทงสวนออกไปทันที!

ฟึ่บ!

ปลายทวนพุ่งตรงเข้าหาอกเสื้อ ชายชุดเทาผวากายหลบหวุดหวิด ปลายทวนเฉี่ยวชายผ้าขาดวิ่น

"หืม?" เขาถอยกรูดสองก้าว ก้มมองรอยขาดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น "เจ้าอ่านกระบวนท่าของข้าออกรึ?"

หลิวซินควงทวนตั้งมั่น "๨า๢ของเจ้าไม่ได้ไร้ช่องโหว่"

"ฮ่าๆๆ ดี! นานแล้วที่ข้าไม่เจอคนหนุ่มน่าสนใจเช่นนี้!" ชายชุดเทาหมุน๨า๢เงินวนรอบ ปราณสีเงินเข้มข้นหลั่งไหลสู่คม๨า๢จนเปล่งประกายเจิดจ้า "แต่วิสัยทัศน์กับการคว้าโอกาสมันคนละเรื่องกัน!"

"๨า๢แยกวายุ!"

ฉัวะ! ประกาย๨า๢พุ่งทะยานแตกออกเป็นสายเสมือนพายุคมมีดปิดตายทุกทางหนี หลิวซินหรี่ตา รู้ตัวว่าไม่อาจหลบพ้นจึงระเบิดปราณทั้งหมดออกทางปลายทวน

"ทวนทะลวงเมฆ!"

ตูม! ปราณทวนสีดำปะทะปราณ๨า๢สีเงินกลางอากาศระเบิดสนั่น ฝุ่นตลบอบอวล หลิวซินถอยหลังไปหลายก้าวแต่ยังคงยืนหยัดไว้ได้ ด้านชายชุดเทาเองแขนเสื้อก็ขาดวิ่นเช่นกัน แววตาของมันทอประกายเหี้ยมเกรียม "เจ้าหนุ่ม... ข้าเริ่มหมดความอดทนกับเจ้าแล้ว!"

"นายกองหลิว!"

เสียงตะโกนจากแนวหลังดึงสติหลิวซิน เขากวาดตามองสถานการณ์—ทหารจู่โจมพิเศษเริ่มตึงมือเมื่อศัตรูเปลี่ยนเป็นแผนโอบล้อมจากหลายทิศ หากปล่อยให้แนวรบแตก ความพินาศจะมาเยือนทันที

"ทุกคนฟังคำสั่ง! ห้ามไล่ตามศัตรูออกนอกแนว! กลุ่มที่สองถอยตั้งรับแนวหินด้านขวา! กลุ่มที่สามคุมระยะห่าง อย่าให้พวกมันแทรกเข้ามาได้!" หลิวซินตะโกนสั่งการเสียงก้อง เขากำลังใช้ภูมิประเทศแนวหินเตี้ย ๆ บดบังความได้เปรียบเรื่องม้าศึกของศัตรู

"นายกองหลิว ข้าจะไปช่วยกลุ่มสอง!" นายกองคนสนิทร้องท้วง

"ไม่ต้อง! เจ้าคอยค้ำแนวที่สามไว้!"

หลิวซินสะบัดทวนรับมือชายชุดเทาอีกครั้ง อาศัยจังหวะชุลมุนถอยร่นเข้าหาแนวหิน ทหารม้าซยงหนูที่ไล่ตามมาเมื่อเจอภูมิประเทศขรุขระและแนวหินขวางกั้นก็เสียกระบวนทันที เปิดโอกาสให้ทหารหมิงแทงทวนสวนร่วงจากหลังม้าระเนระนาด

ณ จุดรวมพลแนวหิน กองกำลังทั้งสามส่วนถอยกลับมาประสานกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทหารบาดเจ็บอยู่ตรงกลาง ผู้ยังไหวตั้งแนวรับแน่นหนา—นี่คือผลลัพธ์จากการฝึกซ้อมและวินัยที่หลิวซินหล่อหลอมให้

ด้านหน้าแนวหิน ชายชุดเทากัดฟันกรอดพุ่งเข้าหาอีกครั้ง "คิดจะหนีรึ!"

"ข้าไม่ได้หนี แค่จัดการธุระให้เรียบร้อย" หลิวซินหมุนตัวหลบคม๨า๢ ใช้ด้ามทวนกระแทกข้อมืออีกฝ่ายจนชะงัก แล้วอาศัยจังหวะนั้นถอยร่นกลับเข้าแนวป้องกันของกองร้อย

ข่านมู่เอ่อร์มองจากระยะไกลด้วยความหัวเสีย "บัดซบ! ทหารเป็นพันกลับจัดการคนแค่ห้าร้อยไม่ได้!" เมื่อเห็นว่าตีแนวหินไม่แตก เขาจึงออกคำสั่งใหม่ "เปลี่ยนเป้าหมาย! ส่งทหารม้าปีกซ้ายบุกตะลุยเข้าตีแนวป้องกันหลักของค่ายป้าเป่ยโดยตรง!"

ทว่า ทันใดนั้นกองกำลังของหลิวซินที่ตั้งหลักได้ก็เคลื่อนไหวสวนทางกลับออกไปทันที หลิวซินรู้ดีว่าค่ายหลักกำลังตกเป็นเป้าหมาย เขาไม่อาจยอมให้ศัตรูเจาะแนวป้องกันได้

"ทุกคนตามข้า! มุ่งหน้ากลับค่ายหลัก!"

ชายชุดเทาเห็นดังนั้นก็พุ่งเข้ามาขวาง "คิดจะไปไหน!"

"ข้าไม่มีเวลาเล่นกับเจ้าแล้ว!" หลิวซินระเบิดปราณปรมาจารย์ขั้นต้นขั้นขีดสุด ทวนดำในมือสั่นระริกแทงออกสุดแรงเกิด

"ทวนทะลวงเมฆ!"

ตูม! แรงระเบิดมหาศาลผลักทั้งสองกระเด็นออกจากกัน หลิวซินอาศัยจังหวะนี้ดีดตัวขึ้นหลังม้าศึก ทะยานนำทหารพุ่งฝ่าวงล้อมมุ่งตรงสู่ค่ายป้าเป่ยทันที

ณ ค่ายป้าเป่ย

หลี่เจี้ยนบนกำแพงเมืองขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นกองทัพซยงหนูกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้าเข้ามาทางแนวตะวันออก ทว่าไม่นานนัก สายตาก็เหลือบไปเห็นธงรบของกองกำลังจู่โจมพิเศษที่กำลังควบตะบึงกลับมาอย่างเร่งรีบ

"ท่านแม่ทัพ! นายกองหลิวกลับมาแล้ว แต่มีศัตรูไล่หลังมาติดๆ!" ทหารรายงาน

"สั่งพลธนูเตรียมยิงสนับสนุน! อย่าให้พวกมันไล่ทัน!" หลี่เจี้ยนตวาดลั่น

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

-่าธนูจากกำแพงเมืองโปรยปรายลงดั่งหามฝน สกัดทหารม้าซยงหนูให้ชะลอฝีเท้า ประตูค่ายค่อยๆ เปิดอ้าออกรับกองกำลังห้าร้อยนายกลับเข้าสู่อย่างปลอดภัย

ทว่า หลิวซินกลับหยุดม้าอยู่ด้านนอก!

ชายชุดเทาควบตามมาทัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "หลิวซิน! วันนี้เจ้าไม่รอดแน่!" มันเงื้อ๨า๢เรืองแสงเตรียมฟาดฟันขั้นเด็ดขาด

หลิวซินหันกลับไปมองทหารของตนที่ปลอดภัยแล้ว ก่อนสูดลมหายใจลึก เขาตวัดบังเหียนเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจตามลำพัง "พวกเจ้าเข้าค่ายไปให้หมด ข้าจะรั้งมันไว้เอง!"

"นายกองหลิว!" ทหารคนสนิทร้องลั่น

"นี่คือคำสั่ง!"

เคร้ง!

ทวนดำปะทะ๨า๢เงินจนสะเก็ดไฟกระจาย๿ั่๥ หลิวซินกระโดดลงจากหลังม้ารับมืออย่างดุเดือด อาการบาดเจ็บภายในเริ่มส่งผลให้ลมหายใจติดขัด แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวไร้ความพรพรั่น

บนกำแพงค่าย หลี่เจี้ยนเห็นท่าไม่ดีจึงคำรามสั่ง "พลธนูยิงคุ้มกัน! ทหารสำรองเปิดประตูออกไปรับหลิวซินกลับมา!"

ฟิ้ว! ลูกธนูดอกใหญ่พุ่งแหวกอากาศบังคับให้ชายชุดเทาต้องเบี่ยง๨า๢ปัดป้อง เปิดช่องว่างให้ทหารม้าสำรองของค่ายหมิงควบตะบึงออกไปรับตัวหลิวซินกลับเข้าประตูค่ายได้อย่างเฉียดฉิว

ประตูค่ายเหล็กกล้าปิดสนิทลงอีกครั้ง

ภายในกระโจมบัญชาการค่ายป้าเป่ย

หลี่เจี้ยนมองสภาพของหลิวซินที่มีคราบเลือดติดมุมปาก จึงเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง "เจ้าฝืนเกินไปแล้ว ปรมาจารย์ขั้นกลางไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่จะสู้ด้วยได้ง่ายๆ"

"ข้าไม่เป็นไรขอรับ" หลิวซินปาดเลือดที่มุมปาก ก่อนจะกางแผนที่สนามรบออก "ท่านแม่ทัพ การที่พวกมันส่งยอดฝีมือมาตรึงกำลังข้าไว้ พร้อมกับกระจายกำลังตีหลายด้าน... พวกมันไม่ได้คิดแค่บุกทื่อๆ แต่กำลังทดสอบแนวป้องกันและบีบให้เราไขว้เขว"

หลี่เจี้ยนพยักหน้าเห็นพ้อง "ข้าก็คิดเช่นนั้น พรุ่งนี้พวกมันคงเปิดฉากโจมตีระลอกใหญ่ด้วยกำลังทั้งหมดที่มี"

หลิวซินหรี่ตาลง จิตสังหารในแววตาวาวโรจน์ 'พรุ่งนี้สินะ...'

เพล้ง!

เสียงกลองศึกซยงหนูดังก้องสนั่นหวั่นไหวมาจากนอกค่ายอีกครั้ง ราวกับเสียงคำรามเตือนถึงมหาสงครามในยามรุ่งสางที่กำลังจะมาถึง!

ตอนต่อไป

บทที่ 44 ค่ายป้าเป่ยตกอยู่ในวิ...