เรื่อง ระบบสังหารวิถีทวนพลิกปฐพี

ติดตาม

บทที่ 44 ค่ายป้าเป่ยตกอยู่ในวิกฤต กองทัพซยงหนูบุกโจมตียามราตรี!

ปรับสีและขนาดตัวอักษร

ตึง! ตึง! ตึง!

เสียงกลองศึกดังกึกก้องปลุกค่ายป้าเป่ยให้ตื่นจากความเงียบงัน ทหารทุกนายรีบสวมเกราะคว้าอาวุธวิ่งพล่านออกมารับสถานการณ์ แสงคบเพลิงนับร้อยสว่างวาบขึ้นทั่วแนวสันกำแพง พลธนูขึงสายธนูตึงเปรี๊ยะพร้อมลั่นไกทุกเมื่อ

บนกำแพงเมือง หลี่เจี้ยนยืนกอดอกใบหน้าเคร่งขรึม สายตาจับจ้องทะเลเพลิงที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาจากความมืดมิด

"รายงาน! หน่วยลาดตระเวนพบกองทัพซยงหนูเคลื่อนกำลังบุกมาจากสามทิศทาง ทั้งตะวันออก เหนือ และตะวันตกขอรับ!" ทหารสื่อสารวิ่งหนีบหอบมารายงาน

แม่ทัพข้างกายขมวดคิ้ว "พวกมันคิดจะปิดล้อมค่ายเรา!"

หลี่เจี้ยนกวาดตามองแผนที่อย่างรวดเร็ว การศึกยามวิกาลเช่นนี้อันตรายยิ่งเพราะยากจะประเมินกำลังพล "สั่งให้หน่วยลาดตระเวนถอยร่น ห้ามปะทะเด็ดขาด ส่งกองกำลังสำรองไปเสริมทิศตะวันออกทันที พลธนูเตรียมลูกธนูเพลิงไว้สกัดเครื่องมือตีค่ายของพวกมัน... และจำไว้! ห้ามผู้ใดเปิดประตูค่ายโดยพลการเด็ดขาด!"

"รับคำสั่ง!"

ภายในค่าย หลิวซินก้าวเดินออกมาพร้อมทวนดำในมือ บาดแผลจากศึกเมื่อวันยังไม่หายดี ทว่าแววตากลับคมกริบไร้ความหวั่นเกรง กองกำลังจู่โจมพิเศษทั้งห้าร้อยนายตั้งแถวรอรับคำสั่งอย่างเป็นระเบียบ

"มีผู้บาดเจ็บกี่คน?" หลิวซินเอ่ยถามนายกอง

"มีจำนวนหนึ่งขอรับ แต่ส่วนใหญ่ยังไหว"

"คนเจ็บหนักให้อยู่ในกระโจมรักษา ห้ามฝืนลงสนาม" หลิวซินกวาดสายตามองทหารทุกนาย "การรบครั้งนี้ต่างจากกลางวัน พวกมันลอบเร้นในความมืด ห้ามผู้ใดแตกแถวหรือไล่ตามศัตรูออกไปอย่างไร้เหตุผล... หน้าที่ของเราคือปกป้องค่าย ไม่ใช่เอาชีวิตไปทิ้ง!"

"รับคำสั่ง!" เสียงคำรามตอบรับดังแน่นแฟ้น

หลิวซินแบ่งกำลังออกเป็นสามส่วนอย่างรัดกุม ก่อนจะควบม้าพุ่งตรงสู่แนวป้องกันด้านตะวันออก

ด้านนอกค่าย ข่านมู่เอ่อร์มองดูผลงานผ่านแสงเพลิง ข้างกายคือชายชุดเทายอดฝีมือปรมาจารย์ขั้นกลาง

"แม่ทัพข่าน กำลังพลพร้อมแล้ว"

"ดี ให้ทหารราบนามบันไดและเครื่องกระทุ้งประตูเข้าประชิด แต่รอสัญญาณจากข้าก่อน" ข่านมู่เอ่อร์หันไปทางชายชุดเทา "เจ้ามั่นใจแผนลอบสังหารแค่ไหน?"

ชายชุดเทายิ้มเย็นเยียบ "ข้าจะนำยอดฝีมือแทรกซึมเข้าไปตัดหัวแม่ทัพฝ่ายหมิงเอง เมื่อค่ายอลหม่าน กองทัพหลักของเราก็จะเหยียบราบได้ในคราเดียว... ส่วนหลิวซินหนู่นั่น ข้าขอจัดการด้วยมือตนเอง"

ณ แนวป้องกันด้านตะวันออก

กองทัพซยงหนูเริ่มเคลื่อนพล โล่ไม้ขนาดใหญ่ถูกดันขึ้นมาเป็นแนวกำบังหลัง-่าฝนลูกธนูของฝ่ายหมิง หลี่เจี้ยนสั่งระดมยิงธนูเพลิงสกัดจนเกิดทะเลเพลิงลุกโชน ทว่ากองกำลังศัตรูกลับโถมเข้ามาไม่ขาดสายราวกับคลื่นมนุษย์

ในจังหวะนั้นเอง หลิวซินซึ่งสังเกตการณ์อยู่พลันสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

"ระวังด้านหลัง!"

ฟิ้ว! ลูกธนูอาบพิษสีดำสนิทพุ่งแหวกอากาศเฉียดผ่านหน้าเขาไปปักลงบนพื้น หลิวซินหรี่ตามองความมืดเบื้องหลังแนวทัพศัตรู—มีคนลอบเร้นเข้ามา!

"ส่งสัญญาณเตือนท่านแม่ทัพ มีคนแอบเล็ดลอดเข้าค่าย!" หลิวซินสั่งการเฉียบขาด

ภายในค่ายป้าเป่ย

ความวุ่นวายเกิดขึ้นในพริบตา เมื่อยอดฝีมือชุดดำสองคนอาศัยจังหวะชุลมุนลอบเข้ามาทางแนวตะวันตก ทั้งคู่มีวิชาแก่กล้า ฟาดฟันหน่วยลาดตระเวนจนล้มระเนระนาด หมายตรงดิ่งสู่กระโจมบัญชาการเพื่อปลิดชีพหลี่เจี้ยน

"บังอาจ!"

เสียงคำรามดังก้อง หลิวซินควบม้าพุ่งนำกองกำลังจู่โจมพิเศษมาถึงจุดเกิดเหตุทันเวลาพอดี เขาลงจากหลังม้าสกัดกั้นหน้าศัตรูทั้งสอง

"แกคือหลิวซินสินะ อยากขวางทางพวกเราก็ต้องตาย!" ชายชุดดำถือดาบโค้งพุ่งเข้าประชิดพร้อมสหายถือกระบี่สั้น

การปะทะกันของยอดฝีมือระเบิดความรุนแรงขึ้น ทหารรอบข้างถูกแรงกดดันกระเด็นถอย หลิวซินต้องรับมือการโจมตีประสานจากทั้งสองด้านอย่างยากลำบาก ทว่าด้วยสายตาที่เฉียบคม เขาสังเกตเห็นรอยต่อจังหวะการโจมตี

ได้ช่องแล้ว!

หลิวซินแสร้งพุ่งเป้าไปที่คนถือดาบโค้ง ก่อนจะตวัดปลายทวนกระแทกเข้าที่ขาหน้าม้าศึกของอีกฝ่ายจนล้มคว่ำ และในเสี้ยววินาทีที่มันเสียหลัก ทวนดำก็แทงทะลวงอกสังหารดับดิ้นคาที่!

[ติ๊ง! สังหารผู้ฝึกตนขอบเขตปรมาจารย์ขั้นต้นสำเร็จ ได้รับ 1,000 แต้ม]

ชายชุดดำคนที่สองหน้าถอดสีเมื่อสหายถูกเด็ดหัวต่อหน้าต่อตา มันรีบควักขวดควันพิษขว้างลงพื้น ปัง! ควันดำพวยพุ่งตลบอบอวล และเมื่อควันจางหาย ร่างของมันก็อาศัยจังหวะหลบหนีหายไปในความมืดอย่างไร้ร่องรอย

ภายนอกค่าย ข่านมู่เอ่อร์ที่รอคอยสัญญาณเริ่มกระวนกระวาย เมื่อชายชุดเทาสัมผัสได้ว่าลูกน้องของตนถูกสังหารไปหนึ่งคน สีหน้าของมันก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น

"บัดซบ! มันกล้าฆ่าคนของข้า!" ชายชุดเทาคำรามลั่น

ข่านมู่เอ่อร์ตัดสินใจเด็ดขาด สะบัดดาบสั่งการเสียงกร้าว "ไม่ต้องรอแล้ว! กองทัพทั้งหมดบุกเต็มกำลัง! เหยียบแคว้นหมิงให้ราบคาบ!"

ตูม! กลองศึกรัวระรัวจนแผ่นดินสะเทือน กองทัพซยงหนูระลอกใหญ่โถมเข้าประชิดกำแพงค่ายป้าเป่ยอย่างบ้าคลั่ง ทะเลเพลิงและเสียงห่ำหั่นดังสนั่นหวั่นไหวทั่วผืนฟ้ายามราตรี

บนกำแพงค่าย หลี่เจี้ยนชักกระบี่ออกสั่งการเสียงกรง "พลธนูยิงอิสระ! ทหารราบตั้งรับ! ห้ามให้พวกมันปีนขึ้นมาได้เด็ดขาด!"

หลิวซินควบม้ากลับมาสมทบที่แนวหน้า ทวนดำในมือชี้ตรงไปยังกองทัพศัตรูที่กำลังถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นคลั่ง เบื้องหน้าเขาคือชายชุดเทาที่ยืนรอสะสางบัญชีแค้น ทว่าข้างกายมันกลับมีร่างกำยำสูงใหญ่สะพายขวานศึกยักษ์ก้าวออกมาแทน

"ข้าคือแม่ทัพฮูเหยียน!" ชายร่างใหญ่หัวเราะลั่น กลิ่นอายพลังปราณแผ่ซ่านรุนแรงเหนือกว่าปรมาจารย์ขั้นต้นทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด "หลิวซิน! ออกมารับความตาย!"

ดวงตาสีนิลของหลิวซินหรี่ลงเล็กน้อย ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ ศึกตัดสินชี้ชะตากำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!

ตอนต่อไป

บทที่ 45: ปะทะแม่ทัพฮูเหยียน!