เรื่อง เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอพาจีนพิชิตหมื่นภพในโลกเทพปกรณัม

ติดตาม
บทที่ 33 สยบยอดขุนพลเตียนอุย โจโฉที่ถูกปาดหน้า!
บทที่ 33 สยบยอดขุนพลเตียนอุย โจโฉที่ถูกปาดหน้า!
  • ปรับสีและขนาดตัวอักษร

    หลังจาก๦๱ุ่๲๦ิ๪อยู่๶๫ู่๩๦ึ่๲ เย่เทียนก็เข้าใจในทันที

    คงเป็นเพราะคุณสมบัติอันเหนือชั้นของตำบลเทียนถิง ประกอบกับลักษณะพิเศษของตำบลอันดับหนึ่งในใต้หล้า ที่สามารถดึงดูดบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่พิเศษได้ ดังนั้นโชคชะตาจึงนำพาให้เตียนอุยถูกดึงดูดมายังที่แห่งนี้

    "ยอดเยี่ยม ในเมื่อเตียนอุยมาถึงตำบลเทียนถิงแล้ว ฉันต้องดึงเขามาเป็นพวกให้ได้!"

    "จะปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือของโจโฉไม่ได้เด็ดขาด การสยบเตียนอุยได้ ก็เท่ากับตัดแขนของโจโฉไปข้างหนึ่ง!!"

    เย่เทียนรู้สึกยินดีอยู่ในใจ จากนั้นเขาก็ยังคงจ้องมองไปที่เตียนอุย

    ในตอนนี้เตียนอุยยังคงกวาดกินอาหารเลิศรสบนโต๊ะแปดเซียนด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

    มือทั้งสองข้างไม่เคยหยุดพัก ทั้งหมั่นโถวนับไม่ถ้วน เนื้อหมู เนื้อวัว ผัก ไปจนถึงผลไม้และเหล้าชั้นดี ทั้งหมดถูกกลืนลงท้องราวกับสายน้ำไหลลงสู่ทะเลอย่างไม่ขาดสาย ทำให้ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ถึงกับอ้าปากค้าง

    ชายคนนี้เป็นคนหรือสัตว์กันแน่?

    เห็นชัด ๆ ว่าเป็นสัตว์ร้ายในร่างมนุษย์ใช่ไหม?

    ทำไมถึงกินได้เยอะขนาดนี้??

    ทุกคนต่างพากันส่งเสียงเชียร์ การ ‘แสดง’ ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้หาดูได้ยากยิ่ง

    "สุดยอด! เก่งกาจเหลือเกิน!"

    "ช่างเป็นผู้กล้าที่แท้จริง!"

    "ดูมัดกล้ามทั่วร่างนั่นสิ เหมือนหมูป่าเลย เกรงว่าชายฉกรรจ์สิบคนก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาหรอกกระมัง?"

    "พละกำลังระดับนี้ ควรจะเข้าไปอยู่ในหน่วยองครักษ์ของเจ้าเมืองถึงจะถูก!"

    เมื่อได้ยินคำชมจากผู้คน เตียนอุยก็ยิ่งตื่นเต้นจนเก็บไม่อยู่

    ในอดีต ตอนที่รับราชการในกองทัพจังหวัดที่กุนจิ๋ว เพราะเขากินจุจนน่าตกใจ จึงมักถูกด่าทออยู่เสมอ

    แม้แต่ผู้บังคับบัญชาระดับสูงหรือนายทหารก็รับภาระไม่ไหว ไม่สามารถเลี้ยงดูเขาได้ ต่างพากันด่าว่าเขาเป็นถังข้าวที่ไร้ประโยชน์ เป็นคนไม่ได้ความ จนในที่สุดเขาก็ถูกขับออกจากค่ายทหาร

    ไม่นึกเลยว่าเมื่อมาถึงหมู่บ้านเทียนถิงแห่งนี้ กลับได้รับคำชมจากผู้คน

    เตียนอุยย่อมดีใจจนแทบบ้า และยิ่งตั้งใจกินอย่างเมามันมากขึ้น ถึงขั้นโชว์ท่ากินพิสดาร โดยการตบโต๊ะอย่างแรง ทำให้อาหารลอยขึ้นไปในอากาศ แล้วตกลงเข้าปากของเขาโดยตรง

    เพียงชั่วพริบตา อาหารเลิศรสบนโต๊ะแปดเซียนก็ถูกกวาดจนเกลี้ยงราวกับพายุพัดผ่าน

    ด้วยความจนปัญญา เถ้าแก่เนี้ยหลี่เซียงอวี้จึงต้องรีบเร่งให้พ่อครัวในครัวปรุงอาหารให้เร็วขึ้น

    ต้องรู้ว่าภัตตาคารอวี้ถังเป็นภัตตาคารที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองตอนนี้ แม้จะมีพ่อครัวนับร้อยคน แต่ก็ยังผลิตไม่ทันความต้องการ

    สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงความน่ากลัวของปริมาณการกินของเตียนอุย!

    ผู้คนยังคงส่งเสียงเชียร์ไม่ขาดสาย

    จนกระทั่งเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป ไม่รู้ว่าเขากลืนอะไรลงไปบ้างเท่าไหร่ เตียนอุยในที่สุดก็รู้สึกอิ่มท้อง และเอนตัวลงนอนอย่างสบายอารมณ์

    ใบหน้าแสดงความพึงพอใจ พร้อมกับเรอออกมาคำโตแล้วพูดว่า "ในที่สุดก็รู้สึกอิ่มบ้างแล้ว ไม่ได้กินอย่างสำราญใจแบบนี้มานานมาก"

    เมื่อก่อนตอนอยู่ในกองทัพ เตียนอุยแทบจะไม่อิ่มท้องทุกวัน

    ถึงกระนั้น เขาก็ยังสามารถแบกธงประจำกองทัพได้ แสดงให้เห็นว่าเขามีความกล้าหาญเหนือคนธรรมดา

    ครั้งนี้เมื่อมาถึงตำบลเทียนถิงจึงได้ลิ้มรสอาหารจนอิ่มหนำ

    เถ้าแก่เนี้ยหลี่เซียงอวี้เองก็มีความสุขมาก การบริโภคในปริมาณมหาศาลเช่นนี้ ถือเป็นธุรกิจก้อนโตจริง ๆ

    เธอยิ้มแล้วเดินเข้ามาพูดว่า "ท่านลูกค้าเจ้าคะ ทั้งหมดที่ท่านกินไปคือหมั่นโถว 80 ลูก ไก่ย่าง 12 ตัว… คำนวณตามราคา รวมแล้วต้องชำระทั้งหมด 108 เหรียญทอง! รบกวนชำระค่าอาหารด้วยเจ้าค่ะ!!"

    108 เหรียญทอง!?

    ข้ากินไปเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?

    ต้องรู้ก่อนว่า เหรียญทองหนึ่งเหรียญเพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายของครอบครัวหนึ่งได้หลายเดือน

    นึกไม่ถึงว่าครั้งนี้ตัวเองจะใช้ไปกว่า 100 เหรียญทอง?

    มันเกินจริงเกินไปแล้ว!!

    "เป็นไปได้อย่างไร? เถ้าแก่เนี้ย ท่านคำนวณผิดหรือเปล่า?"

    "ข้าจะกินข้าวหนึ่งมื้อหมดไปร้อยกว่าเหรียญทองได้อย่างไร? ท่านต้องคำนวณผิดแน่ ๆ !"

    เตียนอุยเกาหัวด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

    เถ้าแก่เนี้ยถึงกับพูดไม่ออก

    ให้ตายเถอะ ลองดูสิว่าตัวเองกินไปเท่าไหร่

    ชายฉกรรจ์ปกติหลายร้อยคน มื้อเดียวก็กินไม่หมดขนาดนี้ แต่ท่านกลับกลืนลงท้องคนเดียวทั้งหมด!

    ทันใดนั้น ความโกรธก็พุ่งขึ้นมาในใจเธอ

    "อะไรกัน? หรือว่าไม่มีเงิน ก็เลยตั้งใจมาหาเรื่องที่ภัตตาคารอวี้ถังของข้า?"

    "บอกให้รู้นะ ที่นี่คือหมู่บ้านเทียนถิง ไม่ยอมให้เจ้ามาทำตัวตามใจชอบหรอก!"

    "ถ้าคิดจะใช้กำลังรบเล็กน้อยมากินแล้วชักดาบ ข้าไม่ปล่อยไว้แน่!"

    "ถ้าเจ้ายังไม่จ่ายเงิน ข้าจะเรียกหน่วยบังคับใช้กฎหมายมาจัดการ"

    เตียนอุยเองก็รู้สึกจนปัญญา เพราะเขาไม่มีเงินติดตัวเลยจริง ๆ

    "เถ้าแก่เนี้ย ข้าไม่มีเงินจริง ๆ ให้ข้าทำงานชดใช้หนี้ให้ท่านได้หรือไม่?!"

    "กินฟรีงั้นเหรอ?"

    "ท่านผู้นำตำบล ดูหมอนี่สิ อาศัยว่าร่างกายแข็งแรง กล้ามากที่มาเนียนกินฟรีในร้านเรา ท่านว่าควรจัดการอย่างไรดีเจ้าคะ?"

    เถ้าแก่เนี้ยพลันนึกถึงเย่เทียนจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากเขา เธอมั่นใจมาก

    แม้ว่าเตียนอุยจะดูมีพละกำลังมหาศาล แต่ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเย่เทียนได้แน่นอน

    แค่เรื่องที่เขาสามารถนำเชลยโจรป่าหลายแสนคนกลับมาได้ในครั้งเดียว ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าเย่เทียนมีความสามารถที่ไม่ธรรมดา ซึ่งเป็นวีรกรรมที่คนปกติไม่สามารถทำได้

    เตียนอุยเองก็หวาดกลัวยิ่งนัก กลัวว่าเย่เทียนจะจับเขาเข้าคุก จึงรีบทรุดตัวลงคุกเข่าดัง ‘ตุ้บ’ เพื่อขอขมา

    "ท่านผู้นำตำบล ข้าไม่ได้ตั้งใจจะกินฟรีจริง ๆ ขอรับ แต่ข้าหิวจนทนไม่ไหว และไม่มีเงินติดตัวเลยสักนิด!"

    เย่เทียนเห็นดังนั้นก็ยิ้มบาง ๆ แล้วรีบเดินเข้าไปพยุงเตียนอุยขึ้นมาพร้อมพูดว่า "จอมยุทธ์ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ เอาแบบนี้เป็นไง ฉันเห็นว่านายมีพละกำลังกล้าหาญ ขอเพียงนายยอมเข้ามาอยู่ในหน่วยองครักษ์ของฉัน! อย่าว่าแต่ค่าอาหารมื้อนี้ที่ฉันจะจ่ายให้เลย ในวันต่อ ๆ ไป ฉันรับประกันว่านายจะได้อิ่มท้องโดยไม่ต้องกังวล นายคิดว่ายังไง?"

    เมื่อได้ยินคำนี้ เตียนอุยก็แสดงความดีใจออกมาทางสีหน้าทันที

    ปริมาณการกินของเขานั้นมากกว่าชายวัยผู้ใหญ่ปกติถึงร้อยเท่า เพราะเหตุนี้เขาจึงถูกขับออกจากกองทัพ นึกไม่ถึงว่าเย่เทียนจะยอมรับเขาไว้ แถมยังสัญญาว่าจะให้เขากินจนอิ่ม ย่อมทำให้เขาดีใจจนแทบบ้า

    "ท่านใต้เท้า ท่านพูดจริงหรือขอรับ? ไม่ได้ล้อเล่นใช่หรือไม่??"

    "ข้าเป็นแค่ถังข้าวใบหนึ่ง ท่านยอมรับข้าไว้จริง ๆ หรือ??"

    เตียนอุยมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ แต่เย่เทียนกลับยิ้มกริ่ม คนอื่นอาจไม่รู้ความเก่งกาจของเตียนอุย แต่เขาจะไม่มีทางไม่รู้ได้อย่างไร?

    แม้ว่าปริมาณการกินของเตียนอุยจะน่าตกใจ เทียบเท่ากับคนร้อยคน แต่กำลังรบส่วนตัวของเขานั้น เหนือกว่าทหารฝีมือดีร้อยนายเสียอีก การเลี้ยงดูเขาจึงถือว่าคุ้มค่าอย่างยิ่ง

    เย่เทียนจึงพูดทันทีว่า "แน่นอนอยู่แล้ว ฉันเป็นผู้นำตำบล จะหลอกลวงนายไปทำไม!"

    "ยอดเยี่ยมที่สุด!!"

    เตียนอุยดีใจจนเนื้อเต้น

    ชาวบ้านรอบ ๆ ต่างพากันส่งเสียงสนับสนุน

    "ใช่แล้ว พ่อหนุ่มตัวโต ข้าเห็นเจ้ามีแรงเยอะ ลองเข้ากองทัพของเมืองเราดูสิ จะได้มีทางทำมาหากิน"

    "ผู้นำตำบลของเรามั่งคั่งมาก เลี้ยงเจ้าคนเดียวสบายมาก"

    "พ่อหนุ่มคนนี้ กินจุแถมแรงเยอะ เป็นต้นกล้าที่ดีสำหรับการเป็นทหารจริง ๆ !"

    ผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา

    เถ้าแก่เนี้ยหลี่เซียงอวี้เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เพราะขอเพียงเตียนอุยยอมติดตามเย่เทียน เย่เทียนย่อมต้องจ่ายค่าอาหารให้เธอแน่นอน

    เธอจึงรีบเกลี้ยกล่อมว่า "พ่อหนุ่ม ผู้นำตำบลของเราดีกับเจ้าขนาดนี้ เจ้ายังไม่รีบยอมรับนายท่านอีกหรือ?? เข้ากองทัพเมืองเราซะ แล้วเจ้าจะมีทางรอด วันหน้าจะได้มีกินมีใช้ไม่ลำบาก!!"

    เตียนอุยเมื่อได้ยินคำพูดของทุกคน ดวงตาก็เป็นประกาย และตัดสินใจได้ทันที

    เขาทรุดตัวลงคุกเข่าดัง ‘ตุ้บ’ อีกครั้ง

    เตียนอุยมีพละกำลังมหาศาล เย่เทียนพยายามจะดึงแต่ดึงไม่อยู่ จึงได้แต่ปล่อยให้เขาคุกเข่าอยู่แบบนั้น

    จากนั้นเขาก็โขกศีรษะแล้วพูดว่า "ท่านผู้นำตำบล ได้โปรดรับผู้น้อยไว้ด้วย หากท่านยอมรับข้าไว้ ทำให้ข้าไม่ต้องทนหิวโหยอีกต่อไป! ไม่ว่าท่านใต้เท้าจะสั่งอะไร ข้ายอมตายถวายหัว จะให้บุกน้ำลุยไฟข้าก็ไม่เสียดายชีวิต!!"

    เย่เทียนได้ยินดังนั้น ก็แอบดีใจอยู่ในใจ

    ช่างเป็นคำกล่าวที่ว่า เงินเพียงเล็กน้อยทำเอาผู้กล้าลำบากได้จริง ๆ

    นึกไม่ถึงว่า ยอดขุนพลชื่อดังอย่างเตียนอุยจะต้องทนทุกข์กับความหิวโหยขนาดนี้!

    แต่ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพราะตอนนี้กบฏโพกผ้าเหลืองยังไม่ระเบิดขึ้น

    อีกทั้งเตียนอุยมีพื้นเพเป็นสามัญชน จึงยากที่จะได้รับความไว้วางใจให้ดำรงตำแหน่งสำคัญ มีฝีมือเต็มตัวแต่ไม่มีที่ให้แสดงออก

    เห็นได้ชัดว่าราชสำนักฮั่นใช้คนไม่เป็น แต่นั่นกลับกลายเป็นผลดีต่อเขา

    เย่เทียนจึงพยุงเตียนอุยขึ้นแล้วพูดว่า "จอมยุทธ์ไม่ต้องมากพิธี!! ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป นายคือคนในสังกัดของฉัน!!"

    ในขณะนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น

    [ติ๊ง ผู้เล่นเย่เทียน ยินดีด้วยที่คุณสยบขุนพลประวัติศาสตร์ระดับตำนานเตียนอุยได้เป็นคนแรก มอบรางวัล 1,000 เหรียญทอง, ค่าชื่อเสียง 3 ล้าน!! และแบบแปลนสิ่งมหัศจรรย์ทางประวัติศาสตร์แบบสุ่ม 1 ฉบับ!!]

    เย่เทียนดีใจอย่างยิ่ง

    นี่คือยอดขุนพลอันดับหนึ่งภายใต้สังกัดของโจโฉ

    การได้เตียนอุยมา ก็ไม่ต่างจากการตัดแขนของโจโฉ!!

    "เอาล่ะ กงถู ไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถอะ!"

    เย่เทียนเอ่ยปากพูด แล้วเดินเข้าไปพยุงเตียนอุยที่คุกเข่าไม่ยอมลุกขึ้นมา

    "ขอบคุณ นายท่าน!" เตียนอุยตะโกนเสียงดัง ก่อนจะถูกเย่เทียนพยุงขึ้น!

    "เตียนอุยเอ๋ย การได้นายมาช่วย ก็เหมือนกับที่จักรพรรดิฮั่นเกา๥ู่ได้หานซิ่น*[1] ดีกว่ามีกองทัพนับล้านเสียอีก!"

    เย่เทียนตบไหล่เขาเบา ๆ พร้อมพูด

    ดูรูปร่างนั่น ดูร่างกายนั้น ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ !

    มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นวัสดุชั้นยอดของยอดขุนพล!

    นี่คือองครักษ์อันดับหนึ่งของกองทัพโจโฉเลยนะ!!

    ตามบันทึกประวัติศาสตร์!! เตียนอุย ‘รูปร่างกำยำ พละกำลังเหนือคน’ จงรักภักดีต่อโจโฉอย่างที่สุด เป็นตัวเลือกที่ไม่มีใครเทียบได้ในการเป็นองครักษ์ของโจโฉ

    เขาเคยช่วยโจโฉจากวิกฤตหลายครั้ง เช่น ในศึกที่ปักเอี๋ยงเมื่อต้องเผชิญกับกองทัพของลิโป้ที่บุกเข้ามา โจโฉตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต เตียนอุยอาสาด้วยความกล้าหาญ ถือหอกสั้นนับสิบเล่มออกไปรับศึก

    กองทัพของลิโป้ระดมยิงธนูราวกับ-่าฝน แต่เตียนอุยกลับไม่มีความเกรงกลัว สั่งให้ผู้ติดตามแจ้งเขาเมื่ออยู่ห่างจากศัตรูสิบก้าว และแจ้งอีกครั้งเมื่อเหลือห้าก้าว

    เมื่อเตียนอุยอยู่ใกล้กองทัพของลิโป้มาก เขาก็ขว้างหอกสั้นสิบกว่าเล่มออกไป ปักเข้าใส่พลธนูของลิโป้จำนวนมาก จนสามารถขับไล่กองทัพลิโป้และช่วยโจโฉไว้ได้

    โจโฉจึงแต่งตั้งให้เตียนอุยเป็นตูเว่ย ให้เขานำทหารคนสนิทไม่กี่ร้อยนาย คอยดูแลความปลอดภัยของตน

    เตียนอุยมีนิสัยซื่อสัตย์และระมัดระวัง ตอนกลางวันจะยืนเฝ้าข้างกายโจโฉ ตอนกลางคืนจะพักผ่อนใกล้กับกระโจมบัญชาการ แม้แต่ที่พักของตัวเองก็ไม่กลับไป

    ในศึกที่อ้วนเสียซึ่งเป็นช่วงที่อันตรายที่สุดของโจโฉ หากไม่มีเตียนอุยเฝ้าอยู่ที่ประตูค่ายโจโฉ เพื่อคุ้มกันให้โจโฉถอยร่นออกไป บางทีโจโฉอาจถูกจางซิ่วที่ลอบโจมตีตอนกลางคืนฆ่าตายไปแล้ว

    เตียนอุยนำทหารคนสนิทไม่กี่สิบคน สู้แบบหนึ่งต่อสิบ ต่อสู้กับกองทัพของจางซิ่วอย่างถวายหัว

    เขาถูกฟันบาดเจ็บนับสิบแห่ง หลังจากฆ่าศัตรูไปได้หลายสิบคน เขาก็สิ้นใจลงพร้อมกับคำด่าทอด้วยความโกรธแค้น

    การช่วยชีวิตโจโฉไว้ถึงสองครั้ง แสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญอันน่าทึ่งของเตียนอุย!!

    [1] หานซิ่น คือแม่ทัพและขุนนางของจักรพรรดิฮั่นเกา๥ู่

ตอนต่อไป
บทที่ 34 สยบเตียนอุย ทั่วโลกคล...

นิยายแนะนำ

นิยายแนะนำ

ความคิดเห็น

COMMENT

ปักหมุด

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited( Kawebook.com )

Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )
ที่อยู่ : 20 หมู่ที่ 6 ตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร 74000
เวลาทำการ : 08 : 00 - 18 : 00 จันทร์ - เสาร์
e-mail : contact@kawebook.com

DMCA.com Protection Status

เริ่มต้นเผยแพร่ผลงาน

เริ่มต้นเป็นนักเขียนออนไลน์ เขียนเรื่องราวที่ประทับใจ สร้างเนื้อหาที่เป็นประโยชน์ และแบ่งปันประสบการ์ดีๆ กับผู้คนทั่วโลก kawebook.com เป็นโอกาส เป็นสื่อกลาง และยังเป็นอีกหนึ่งช่องทาง ในการสร้างรายได้ให้กับนักเขียนมืออาชีพ และนักเขียนมือสมัครเล่นจากทุกมุมโลก เพียงสมัครเป็นสมาชิกเว็บไซต์เพื่อเขียนหนังสือ การ์ตูน หรืออัพโหลดอนิเมชั่น ที่เป็นผลงานของท่าน และเผยแพร่ผลงานสู่สาธารณชน

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา