เรื่อง สิ้นไร้เดียงสา

เสียงลูกบิดประตูด้านนอกถูกขยับดังกึก ทำเอาหัวใจของผมและแก้วตากระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มในเสี้ยววินาที

สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของผมทำงานเร็วกว่าความคิด ผมรีบยกมือขึ้นปิดริมฝีปากอิ่มของแก้วตาไว้แน่นเพื่อสะกดเสียงกรีดร้องที่กำลังจะหลุดออกมา ร่างกายของเด็กสาวสั่นเทาจนฟันกระทบกัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าที่เคยแดงซ่านเมื่อครู่บัดนี้ซีดเผือดราวกับคนไร้เลือด

"ชู่... อย่าส่งเสียงเด็ดขาด" ผมกระซิบเตือนชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเฉียบคม

ผมรีบอุ้มร่างบอบบางลงจากตัก กวาดสายตามองไปรอบห้องโถงที่สว่างจ้าด้วยแสงไฟนีออนอย่างรวดเร็ว ในสภาพที่เสื้อเชิ้ตของเธอหลุดลุ่ย กระดุมถูกปลดออกจนเกือบหมด และร่างกายท่อนล่างมีเพียงกางเกงขาสั้นตัวจิ๋ว หากป้าเนียรเปิดประตูเข้ามาเห็นภาพนี้เข้า เรื่องนี้คงกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่ทำลายชีวิตของแก้วตาอย่างไม่อาจกอบกู้ได้

"ไปหลบในห้องล้างรูปข้างหลังเร็วเข้า ล็อกกลอนข้างในไว้ อย่าเปิดจนกว่าพี่จะไปเคาะเรียก"

ผมสั่งพลางดันแผ่นหลังเนียนให้เธอก้าวเร็วๆ ไปยังห้องสตูดิโอด้านหลัง แก้วตาพยักหน้ารับอย่างลนลาน สองมือกำสาบเสื้อเชิ้ตปิดหน้าอกไว้แน่นแล้วรีบวิ่งหายเข้าไปในห้องมืด เสียงกลอนประตูด้านในถูกลงอย่างเงียบเชียบ

ผมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อตั้งสติ รีบจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองที่ยับยู่ยี่ คว้าแก้วกาแฟเย็นชืดบนโต๊ะมาถือไว้ในมือ แล้วแสร้งทำเป็นเดินช้าๆ ไปยังประตูหน้าบ้าน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"ไอ้คม! อยู่หรือเปล่าเนี่ย ประตูลงกลอนไว้ทำไมวะ!" เสียงป้าเนียรดังแปร๋นขึ้นมาอีกระลอก

ผมปลดกลอนไม้ออกแล้วแง้มบานประตูเปิดเพียงครึ่งเดียว พลางส่งรอยยิ้มเรียบเฉยตามปกติให้หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่ยืนถือร่มคันใหญ่อยู่ตรงหน้ามุขบันได

"อ้าว ป้าเนียร... มีอะไรหรือเปล่าครับ เพิ่งกลับมาจากวัดเหรอครับ?" ผมทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ร่องรอยความตื่นตระหนก

"เออสิวะ! ฝนตก-่าใหญ่ขนาดนี้ วัดเขาก็เลยเลิกไวกว่าปกติ" ป้าเนียรชะโงกหน้าพยายามมองลอดไหล่ผมเข้ามาในบ้าน "นี่ไอ้คม... เอ็งเห็นนังแก้วมันผ่านมาแถวนี้บ้างไหมวะ? ข้ากลับไปถึงบ้านไม่เจอมัน รถจักรยานมันก็หายไป โทรเข้ามือถือก็ดันไม่พกไปอีก ไม่รู้ไปเถลไถลอยู่ที่ไหน ฝนก็เพิ่งจะซาเม็ดไปเมื่อกี้นี้เอง"

ลมหายใจของผมสะดุดไปชั่วขณะ แต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิทดั่งผิวน้ำไร้คลื่น

"เมื่อบ่ายผมเห็นแก้วปั่นจักรยานออกไปทางปากซอยอยู่นะครับ" ผมตอบอย่างใจเย็น ผสมผสานความจริงครึ่งหนึ่งเพื่อให้ดูแนบเนียน "แต่พอพายุเข้าหนัก ฟ้าผ่าจนไฟดับ ผมก็เลยปิดประตูบ้านนั่งคัดรูปอยู่ในห้องมืด ไม่ได้ยินเสียงใครผ่านมาเลยครับ... บางทีแก้วอาจจะติดฝนอยู่ที่ร้านค้าปากซอยหรือเปล่าครับป้า ลองไปดูที่นั่นหรือยัง?"

"เออจริงของเอ็ง..." ป้าเนียรยกมือทาบอก สีหน้าคลายความหงุดหงิดลงกลายเป็นความกังวล "นังเด็กคนนี้นี่มันจริงๆ เลย คงไปติดฝนอยู่ที่ร้านยายสำลีแน่ๆ ข้าก็ตกใจคิดว่ามันจะปั่นตกคูน้ำข้างทางไปเสียแล้ว... ขอบใจมากนะไอ้คม เดี๋ยวข้าขับรถวนไปดูที่ปากซอยก่อน"

"ครับป้า ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะครับ"

"เออๆ ขอบใจเอ็งมาก ปิดบ้านให้ดีล่ะ น้ำในคลองกำลังขึ้น"

ป้าเนียรหมุนตัวเดินกลับไปขึ้นรถกระบะ เสียงเครื่องยนต์สตาร์ทติดแล้วค่อยๆ เคลื่อนตัวถอยหลังเลี้ยวออกไปตามถนนลูกรังหน้าบ้านสวน แสงไฟหน้ารถค่อยๆ ลับตาไปตามแนวต้นมะพร้าว

ผมยืนรอจนแน่ใจว่าเสียงเครื่องยนต์เงียบหายไปแล้วจริงๆ จึงค่อยๆ ปิดประตูไม้บานหนาลง ลงกลอนแน่นหนาทั้งบนและล่าง แล้วถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายอยู่เต็มแผ่นหลัง

ความตื่นเต้นและแรงกดดันเมื่อครู่ ทำเอาหัวใจของผมเต้นระรัวไม่ต่างจากตอนที่กอดแก้วตาไว้บนตัก

ผมหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องโถง เดินตรงไปยังห้องสตูดิโอล้างรูปที่อยู่มุมด้านในสุดของบ้าน ยกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆ เป็นจังหวะสามครั้ง

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

"แก้ว... ป้าเนียรไปแล้ว ออกมาได้แล้วครับ"

เสียงปลดกลอนประตูดังแกร๊ก ก่อนที่บานประตูจะค่อยๆ แง้มเปิดออกอย่างระมัดระวัง

ภายในห้องล้างรูปมีเพียงแสงไฟสีแดงสลัว (Safeligth) ที่เปิดทิ้งไว้ แสงสีแดงเข้มนั้นส่องกระทบให้เห็นร่างบอบบางของแก้วตาที่ยืนหลบอยู่หลังประตู เธอติดกระดุมเสื้อเชิ้ตกลับคืนมาได้เพียงสองเม็ด ใบหน้าหวานยังคงซีดเซียว ดวงตากลมโตคู่นั้นแดงก่ำและคลอไปด้วยหยาดน้ำตาด้วยความตกใจกลัว

ทันทีที่เห็นหน้าผม แก้วตาก็ก้าวถอยหลังเข้าไปในห้องมืดอีกครั้ง ทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าอยู่บนม้านั่งไม้ยาว ร่างกายยังคงสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม

ผมก้าวตามเข้าไปในห้อง ปิดประตูลงเบาๆ ปล่อยให้ความมืดสลัวสีแดงโอบล้อมเราสองคนไว้อีกครั้ง กลิ่นน้ำยาเคมีล้างรูปจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นแป้งเด็กหอมกรุ่นเฉพาะตัวของเธอ ทำให้บรรยากาศในห้องแคบๆ นี้กลับมาตึงเครียดและร้อนรุ่มขึ้นมาในพริบตา

ผมเดินเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ ยื่นมือออกไปกุมมือเล็กทั้งสองข้างที่เย็นเฉียบไว้ในอุ้งมือหนา

"ไม่เป็นไรแล้วนะแก้ว ป้าเนียรขับรถออกไปตามหาที่ปากซอยแล้ว ไม่มีใครรู้เรื่องของเราหรอก" ผมปลอบประโลมเสียงนุ่ม

แก้วตาช้อนตาขึ้นมองผมผ่านม่านน้ำตา แสงไฟสีแดงสลัวขับเน้นให้ดวงหน้างามดูมีเสน่ห์ลึกลับและเย้ายวนใจอย่างประหลาด ริมฝีปากอิ่มสั่นระริกก่อนที่หยดน้ำตาจะกลิ้งผ่านพวงแก้มขาวนวลลงมาหนึ่งหยด

"พี่คมคะ..." เสียงหวานสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้

"ว่าไงครับคนเก่ง"

"เมื่อกี้... แก้วกลัวมากเลยค่ะ" เธอสูดน้ำมูกเบาๆ บีบมือผมแน่นขึ้น "แต่ที่แก้วกลัว... แก้วไม่ได้กลัวป้าเนียรตีหรอกนะคะ แต่แก้วกลัวว่าป้าเนียรจะรู้... แล้วแก้วจะไม่ได้มาเจอพี่คมอีก"

คำสารภาพนั้นเปรียบเสมือนค้อนขนาดใหญ่ที่ทุบลงกลางใจของผม ความไร้เดียงสาของเด็กสาวคนนี้ช่างบริสุทธิ์และจริงใจเสียจนผมรู้สึกผิดที่ปล่อยให้อารมณ์ดิบครอบงำ

"แก้ว..."

"พี่คมคะ... แก้วขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?" แก้วตาสบตาผมอย่างแน่วแน่ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความอยากรู้อยากเห็นที่สั่งสมมาตลอดทั้งบ่าย

"ถามมาสิ พี่ตอบได้ทุกเรื่อง"

แก้วตากลืนน้ำลายลงคอ เธอปล่อยมือข้างหนึ่งของผม แล้วค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาทาบลงบนแผงอกของเธอเอง ตรงตำแหน่งที่หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นระรัวอยู่ใต้เนื้อผ้าเชิ้ตบางเบา

"สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราเมื่อกี้... ทั้งรสจูบ ทั้งสัมผัสที่พี่คมทำกับร่างกายแก้ว..." เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและไร้เดียงสาอย่างที่สุด "มันคือความรัก... หรือมันเป็นแค่ความต้องการของผู้ใหญ่คะ?"

คำถามนั้นดังก้องไปทั่วห้องล้างรูปอันเงียบสงัด มันเป็นคำถามที่ซื่อตรง ปราศจากการเสแสร้ง และตรงไปตรงมาจนผมแทบสะอึก

แก้วตาอายุยี่สิบปี... เธอเติบโตเป็นสาวเต็มตัวในทางกายภาพ แต่ในทางอารมณ์และความรู้สึก เธอเปรียบเสมือนผ้าขาวบริสุทธิ์ที่ไม่เคยผ่านการแต่งแต้มสีสันใดๆ มาก่อน เธอไม่เข้าใจความซับซ้อนระหว่าง 'ความรัก' กับ 'ความใคร่' และเธอต้องการคำตอบจากคนที่เธอไว้ใจที่สุด

ผมมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น มองเห็นเงาสะท้อนของตัวผมเองที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเธอ

"ในตอนแรก... พี่อาจจะเริ่มจากความต้องการ" ผมตอบอย่างจริงใจ ไม่คิดจะโกหกเด็กสาวตรงหน้าแม้แต่น้อย "พี่เป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง และแก้วก็งดงามเกินกว่าที่พี่จะหักห้ามใจได้... แต่ตลอดเวลาที่พี่ได้สัมผัสแก้ว ได้มองตาแก้ว ได้ยินเสียงหัวใจของแก้วเต้น..."

ผมเลื่อนมือขึ้นประคองแก้มนวลเนียน ไล้นิ้วหัวแม่มือเช็ดหยาดน้ำตาบนแก้มของเธออย่างอ่อนโยนที่สุด

"พี่ถึงได้รู้ว่า... มันไม่ใช่แค่ความใคร่ชั่วคราวหรอกแก้ว แต่มันคือความรู้สึกที่พี่อยากจะปกป้อง อยากจะดูแล และอยากจะเป็นคนเดียวที่ได้ครอบครองความงดงามนี้... พี่ไม่ได้มองแก้วเป็นแค่น้องสาวข้างบ้านอีกต่อไปแล้ว แต่พี่มองแก้วเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่พี่หลงรักจนหมดใจ"

คำสารภาพของผมทำให้แก้วตาอึ้งไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น หยาดน้ำตาที่คลออยู่ร่วงหล่นลงมาอีกระลอก แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว... หากแต่เป็นความตื้นตันและอบอุ่นที่เอ่อล้นจนล้นปรี่ในหัวใจ

"พี่คม... รักแก้วจริงๆ เหรอคะ?" เธอถามย้ำ เสียงหวานสั่นไหวระริก

"รักสิ... รักจนไม่รู้จะห้ามใจตัวเองยังไงแล้ว"

แก้วตามองผมเนิ่นนาน แสงไฟสีแดงสลัวสะท้อนประกายความมุ่งมั่นบางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในแววตาคู่นั้น ความไร้เดียงสาที่เคยเป็นเกราะกำบัง กำลังพังทลายลงเพื่อเปิดทางให้ความรู้สึกของหญิงสาวผู้มีความรักเข้ามาแทนที่

มือเรียวเล็กของเธอที่เคยวางอยู่บนตัก ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาจับสาบเสื้อเชิ้ตของตัวเอง

และสิ่งที่เธอทำต่อไป... ก็ทำเอาลมหายใจของผมแทบหยุดนิ่ง

แก้วตาค่อยๆ ปลดกระดุมเม็ดที่สอง... เม็ดที่สาม... และเม็ดสุดท้ายที่ชายเสื้อออกด้วยมือของเธอเอง!

พรึ่บ...

เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่เลื่อนหลุดออกจากหัวไหล่บอบบางทั้งสองข้าง ร่วงหล่นลงไปกองอยู่บนม้านั่งด้านหลัง เผยให้เห็นเรือนร่างท่อนบนที่เปลือยเปล่าขาวผ่องหมดจด ทรวงอกอิ่มคู่งามเต่งตึงสะท้อนแสงไฟสีแดงจนดูเย้ายวนราวกับผลทับทิมสุกปลั่ง ผิวเนียนละเอียดทุกตารางนิ้วเปิดเผยต่อสายตาของผมโดยไร้สิ่งปิดกั้นใดๆ อีกต่อไป

แก้วตายืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะยังคงแดงซ่านด้วยความเขินอายอย่างถึงที่สุด แต่สายตาของเธอกลับมองตรงมาที่ผมอย่างไม่หลบเลี่ยง

"ถ้าพี่คมรักแก้วจริงๆ..." เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนก้องอยู่ในความเงียบ "แก้วก็ไม่อยากเป็นแค่เด็กไร้เดียงสาอีกต่อไปแล้วค่ะ... พี่คมช่วยสอนบทเรียนรักจริงๆ ให้แก้วได้ไหมคะ?"

คำขอนั้นดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของผมราวกับเสียงระเบิด

เส้นแบ่งแห่งความยับยั้งชั่งใจที่ผมพยายามรักษาไว้มาตลอดทั้งบ่าย ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนั้นเอง!

ผมมองเรือนร่างขาวผ่องดุจรูปสลักตรงหน้า สบสายตากับดวงตากลมโตที่ยอมจำนนและพร้อมจะก้าวข้ามเส้นแบ่งแห่งความบริสุทธิ์...

ผมยื่นมือออกไปรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิด ลมหายใจร้อนระอุของทั้งคู่หลอมรวมกันในห้องมืดสีแดงสลัว พร้อมกับคำตอบที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยไฟเสน่หาที่ไม่อาจหยุดยั้งได้อีกต่อไป...

"ได้สิแก้ว... คืนนี้ พี่จะสอนให้แก้วรู้เอง ว่าความสุขที่แท้จริงของผู้ใหญ่มันเป็นยังไง!"

---

(โปรดติดตามตอนต่อไป... ในตอนที่ 6 : สัมผัสแรกที่ล้ำเส้น (NC))