เรื่อง ระบบกุนซือมหายุค

ติดตาม
ตอนที่ 44 รอยเท้าอ้วนกับรอยเท้าผอม
ตอนที่ 44 รอยเท้าอ้วนกับรอยเท้าผอม
  • ปรับสีและขนาดตัวอักษร


"ท่านจะแบ่งอย่างไร"


หลิงเซียวเอ่ยถามกลับ น้ำเสียงของเขาราบเรียบประดุจกำลังไถ่ถามราคาผักปลาตามตลาดร้านรวง ชายหนุ่มมิได้ขยับกายไปเก็บกู้ดาบซึ่งปักตระหง่านอยู่เบื้องหน้าต้นโพธิ์ เพียงยืนหยัดประคองร่างของหยุนจิ่นเอาไว้ด้วยท่อนแขนเพียงข้างเดียว


ยอดฝีมือทั้งสองร่อนกายลงจากยอดกะโหลกอสูรยักษ์อย่างเชื่องช้า ปลายเท้าแตะสัมผัสผืนทรายแผ่วเบาจนไร้ร่องรอย กลิ่นอายพลังระดับ 'กึ่งมรรค' แผ่ซ่านครอบคลุมอาณาบริเวณโดยมิได้ตั้งใจ


แม้นมิได้มีเจตนากดข่มผู้ใด ทว่าบรรยากาศรอบแอ่งทรายกลับหนักอึ้งลงฉับพลัน เม็ดทรายที่เคยลอยคว้างกลางอากาศร่วงกราวลงสู่พื้นพร้อมเพรียงกัน ลมหายใจของหลิงเซียวตีบตันคล้ายมีศิลาผาตกลงมาทับกลางอก หยุนจิ่นซึ่งหลงเหลือลมปราณในร่างไม่ถึงหนึ่งส่วนชะงักงัน ร่างบางทรุดฮวบลงไปอีกกึ่งหนึ่ง หลิงเซียวจำต้องกระชับท่อนแขนที่โอบรอบเอวคอดของนางให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น


"แบ่งอย่างไรน่ะหรือ" จุนเหอแย้มยิ้มกว้างจนแก้มปริ สองมือประสานทาบไว้บนพุงกลมพลุ้ย "สหายน้อยตัวเทียน ดินแดนตะวันตกแห่งนี้ยากแค้นแสนสาหัสนัก เจ้าเองก็ย่อมประจักษ์แก่สายตา ที่นี่มีเพียงผืนทราย ไร้พฤกษา ไร้แหล่งน้ำ ไร้ซึ่งศิษย์สืบทอด สองพี่น้องเราจำต้องกัดฟันอดทนรอนแรมอยู่ที่นี่มาเนิ่นนานหลายหมื่นปี เพียงเพื่อตามหาเมล็ดโพธิ์เพียงเมล็ดเดียวเท่านั้น"


เขายกมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาที่มิได้มีอยู่จริงตรงหางตา "เจ้าเพิ่งเหยียบย่างเข้ามาเพียงวันเดียวก็จะฉกฉวยเอาไปเสียแล้ว จะไม่ให้คนแก่ชราสองคนนี้มีสิ่งใดติดไม้ติดมือกลับไปบ้างเชียวหรือ"


"ของสิ่งนี้มีวาสนากับข้า" ปั๋วหยางเอ่ยแทรกด้วยถ้อยคำสั้นกระชับ นัยน์ตาฝ้าฟางมิได้ละไปจากแสงสีทองสุกปลั่งภายในโพรงไม้ "เจ้าได้สังหารอสูร ส่วนข้าได้เมล็ดโพธิ์ นับว่ายุติธรรม"


"ยุติธรรม?" หลิงเซียวทวนคำเสียงเรียบ "ข้าทุ่มเทสังหารอสูรร้ายที่เฝ้าเมล็ดนี้มาหลายหมื่นปี ส่วนท่านสองคนเพียงยืนเฝ้าทางให้ข้ายามข้าสู้กับมันแทบตาย แล้วท่านก็จะได้เมล็ดโพธิ์ไปเช่นนั้นหรือ"


"ย่อมเป็นเช่นนั้น" ปั๋วหยางตอบกลับในทันที


"ยุติธรรมยิ่งนัก" หลิงเซียวผงกศีรษะรับคำ


จุนเหอเหลือบสายตามองน้องชาย รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าชะงักค้างไปชั่วแวบหนึ่ง ภายในใจบังเกิดความลังเลระคนสงสัย มิแน่ใจว่าเด็กหนุ่มเบื้องหน้ากำลังยอมจำนนแต่โดยดี หรือเพียงเอ่ยถ้อยคำเย้ยหยันกันแน่


......


หลิงเซียวลอบประเมินสถานการณ์ในหัวอย่างรวดเร็ว สองฤๅษีเฒ่าล้วนบรรลุถึงระดับ 'กึ่งมรรค' ตอนปลาย ส่วนตัวเขาเป็นเพียง 'เซียนทองสวรรค์ตอนกลาง' ที่ใช้เคล็ดวิชาซ่อนเร้นลมปราณอำพรางตนเป็นเพียงเซียนดิน หยุนจิ่นเองก็ลมปราณเหือดแห้งจนแทบขอดก้นบึ้ง ซ้ำร้ายดาบยังปักอยู่ห่างออกไปถึงสิบก้าว หากคิดดึงดันต่อสู้ จะได้ตกตายอย่างงดงามตระการตาเพียงใด ย่อมไม่จำเป็นต้องเสียเวลาคำนวณให้มากความ


ทว่าผู้คนทั่วทั้งใต้หล้าต่างรู้ซึ้งดี สองฤๅษีแดนตะวันตกคู่นี้ไม่เคยเป็นฝ่ายลงมือเปิดฉากก่อน พวกเขามักเอ่ยปากขอก่อนเสมอ ร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญก่อนเสมอ และมักหยิบยกอ้างถึงวาสนาก่อนเสมอ เพราะพวกเขามุ่งหวังจะได้ครอบครองสมบัติโดยไม่อยากถูกครหาว่าลงมือแย่งชิง ผู้ใดที่ยังคงหวงแหนหน้าตาและชื่อเสียงของตนเอง ย่อมเผยช่องโหว่ให้ผู้อื่นฉีกกระชากได้เสมอ


และเมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา เขาเพิ่งจะได้สดับตรับฟังกับหูตนเองว่าสองพี่น้องคู่นี้หวาดระแวงกันเองในเรื่องทรัพย์สมบัติเพียงใด แม้กระทั่งก้อนหินดำเพียงก้อนเดียว ยังต้องทุ่มเถียงกันหน้าดำหน้าแดงว่าผู้ใดเป็นคนค้นพบก่อน


"ก่อนที่พวกเราจะแบ่งปันกัน" หลิงเซียวเอ่ยทำลายความเงียบ "ข้าขออนุญาตไถ่ถามสักเรื่องหนึ่งเถิด"


"ถามมาเถิด สหายน้อย" จุนเหอกลับมาแย้มยิ้มเต็มใบหน้าอีกครั้ง


"เมื่อช่วงหัวค่ำ ข้านอนพักอยู่บนสันเนินทรายทางทิศเหนือ บังเอิญได้ยินท่านทั้งสองตกลงกันว่า จะแยกย้ายกันค้นหา หากผู้ใดพานพบสิ่งใดค่อยนำกลับมาแบ่งปันกันตามวาสนา" หลิงเซียวเอ่ยด้วยจังหวะเนิบช้า "ท่านผู้อาวุโสปั๋วหยางค้นพบหินดำก้อนนั้น และถือไว้ในมืออย่างชัดแจ้ง"


ปั๋วหยางเผลอกำก้อนหินดำในมือแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ


"แล้วท่านผู้อาวุโสจุนเหอเล่า พานพบสิ่งใดทางฝั่งตะวันตกบ้างหรือไม่"


จุนเหอยิ้มค้าง "ข้า... ไม่พบเจอสิ่งใดเลย มีเพียงผืนทรายเวิ้งว้างเท่านั้น"


"อ้อ เป็นเช่นนั้นเอง" หลิงเซียวหรี่ตาเพ่งมองไปยังแขนเสื้อข้างซ้ายของชายร่างอ้วน "ถ้าเช่นนั้น แขนเสื้อข้างซ้ายของท่าน เหตุใดจึงถ่วงน้ำหนักทิ้งตัวต่ำกว่าข้างขวาถึงครึ่งคืบเล่า"


ความเงียบสงัดเข้าครอบคลุมอาณาบริเวณชั่วอึดใจ ปั๋วหยางหันขวับไปจ้องมองแขนเสื้อของพี่ชายตนเองเขม็ง


เมื่อช่วงหัวค่ำ ยามที่จุนเหอเดินอุ้ยอ้ายมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก หลิงเซียวนอนหมอบคว่ำอยู่บนสันเนิน ทอดสายตามองตามจนแผ่นหลังนั้นลับหายไปหลังคาหิน ยามนั้นแขนเสื้อทั้งสองข้างยังคงห้อยขนานเท่ากัน บัดนี้กลับทิ้งตัวต่ำลงไม่เท่ากันเสียแล้ว


"ศิษย์พี่" ปั๋วหยางเอ่ยเรียก น้ำเสียงทุ้มต่ำลงหลายส่วน


"น้องรอง เจ้าอย่าได้ไปหลงเชื่อคำพูดของเด็กนั่น มันเพียงเจตนายุแยงให้พี่น้องเราแตกคอกัน..."


"แขนเสื้อข้างซ้าย" ปั๋วหยางย้ำคำเสียงแข็ง


จุนเหอทอดถอนหายใจยาวเหยียด รอยยิ้มเศร้าหมองระทมทุกข์ปรากฏขึ้นเต็มใบหน้าอ้วนกลม เขาค่อยๆ สอดมือเข้าไปในแขนเสื้อข้างซ้าย ก่อนจะดึงของสิ่งหนึ่งออกมา มันคือกิ่งไม้สีทองแห้งกรอบท่อนหนึ่ง ความยาวราวหนึ่งศอก ที่ปลายกิ่งยังคงมีใบไม้รูปหัวใจติดอยู่สามใบ


กิ่งโพธิ์ทอง!


"ข้าบังเอิญพบมันที่ก้นบ่อน้ำแห้งผากทางทิศตะวันตก" จุนเหอเอ่ยเสียงอ่อย "ข้าตั้งใจจะบอกกล่าวแก่เจ้ายามเมื่อเรากลับถึงเรือนพัก..."


"ยามกลับถึงเรือนพัก" ปั๋วหยางทวนคำอย่างเชื่องช้า ใบหน้าที่เหี่ยวย่นราวกับเปลือกไม้แปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ "เมื่อหกหมื่นปีก่อน เจ้าก็เคยลั่นวาจาว่าจะบอกข้ายามกลับถึงเรือน แล้วบัวหิมะต้นนั้นก็อันตรธานหายไปในท้องของเจ้า!"


"นั่นมันเป็นเรื่องราวเมื่อหกหมื่นปีก่อนแล้ว!"


"บัวหิมะต้นนั้น ข้าอุตส่าห์เฝ้าทะนุถนอมมาถึงสามหมื่นปีเชียวนะ!"


"ก็แดนตะวันตกมันยากแค้นแสนสาหัส..."


"ที่มันยากแค้น ก็เพราะเจ้าแอบกลืนกินของวิเศษจนหมดสิ้นต่างหาก!"


"เจ้าเองก็แอบขโมยเอาเมฆห้าสีของข้าไปปูนอนมิใช่หรือไร!"


"เมฆห้าสีนั่นมันมีวาสนากับข้า!"


"วาสนาของเจ้าน่ะสิ มันช่างมีกับทุกสรรพสิ่งในใต้หล้าที่ไม่ใช่ของเจ้า!"


หลิงเซียวสดับฟังแล้วแทบจะกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ สองยอดฝีมือระดับกึ่งมรรคที่ผู้คนทั้งพิภพต่างหวาดหวั่นยำเกรง บัดนี้กลับกำลังแผดเสียงตะคอกใส่กันหน้าดำหน้าแดงด้วยเรื่องบัวหิมะเมื่อหกหมื่นปีก่อน พวกเขายืนห่างจากเขาไปไม่ถึงสิบก้าว ทุ่มเถียงกันจริงจังเสียจนหยาดน้ำลายกระเซ็น กระนั้น เสียงหัวเราะที่ถูกกลั้นเอาไว้กลับมีรสชาติขมปร่าเจือปนอยู่ลึกๆ


ยอดฝีมือทั้งสองย่อมต้องจดจำเหตุการณ์ในค่ำคืนนี้ได้อย่างแม่นยำ จำได้ว่าผู้ใดเป็นคนชี้เป้าที่แขนเสื้อ ผู้ใดเป็นต้นเหตุทำให้พี่น้องที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายหมื่นปีต้องมาแผดเสียงด่าทอกันกลางผืนทราย ความเคียดแค้นจากการถูกแย่งชิงสมบัติยังพอทำใจละวางได้ แต่ความแค้นจากการถูกฉีกหน้าให้ได้รับความอับอายต่อหน้าน้องชาย ย่อมเป็นสิ่งที่ลืมเลือนได้ยากยิ่งกว่าเป็นร้อยเท่า ช่างเถิด ศัตรูที่แค้นเคืองแต่ยังห่วงหน้าตา ย่อมดีกว่าศัตรูที่ไร้สิ่งใดให้เสีย


......


สองฤๅษีระดับกึ่งมรรคตอนปลายเริ่มแผดเสียงโต้เถียงกันอย่างดุเดือดกลางแอ่งทราย กลิ่นอายพลังที่แผ่ซ่านออกมามิได้พุ่งเป้ากดข่มใส่หลิงเซียวอีกต่อไป หากแต่กำลังปะทะชนกันเองระหว่างสองร่าง จนเม็ดทรายรอบกายของทั้งคู่หมุนวนก่อตัวเป็นพายุทรายสายเล็กๆ


หลิงเซียวเริ่มก้าวเดิน ฝีเท้าของเขาไม่เร็วและไม่ช้า ชายหนุ่มมิได้ปลดปล่อยลมปราณออกมาแม้เพียงสายเดียว เขาเพียงประคองร่างของหยุนจิ่นให้ก้าวเดินผ่านขอบพายุทรายของสองพี่น้อง มุ่งตรงไปยังต้นโพธิ์โบราณอย่างเยือกเย็น หยุนจิ่นเหลือบสายตาขึ้นมองเขา ใบหน้าของนางยังคงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับทอประกายฉายความทึ่งออกมาอย่างปิดไม่มิด


"เจ้าทำให้ยอดฝีมือกึ่งมรรคสองคนทะเลาะกันด้วยแขนเสื้อเพียงข้างเดียว" นางกระซิบแผ่วเบา


"ข้าเพียงทำให้พี่น้องคู่หนึ่งทะเลาะกันด้วยความจริงต่างหาก" เขากระซิบตอบ "แขนเสื้อนั่นเป็นเพียงเครื่องช่วยชี้ทาง"


ห้าก้าว... สามก้าว... หนึ่งก้าว...


เขายื่นมือข้างที่ว่างดึงดาบเทียนเจ๋อขึ้นมาจากผืนทราย รอยร้าวสีทองบนตัวดาบยังคงทอแสงดวงดาวอิ่มเอิบ ชายหนุ่มไม่เสียเวลาหาผ้ามาห่อหุ้ม เขาสอดดาบเข้ากับสายสะพายบนแผ่นหลังในทันที ก่อนจะยื่นมือล้วงเข้าไปในโพรงไม้


ครานี้ไร้ซึ่งพลังลึกลับใดกีดขวาง ปลายนิ้วของเขาสัมผัสเข้ากับแสงสีทองสุกใส แสงนั้นไม่ร้อนลวกและไม่เย็นเยียบ กลับให้สัมผัสนุ่มนวลคล้ายกำลังลูบไล้ผิวของลูกท้อสุกงอม แล้วเมล็ดโพธิ์สีทองก็ร่วงหล่นลงสู่กลางฝ่ามือของเขาเอง น้ำหนักของมันหนักอึ้งกว่าขนาดตัวหลายเท่านัก เมล็ดนั้นมีขนาดเล็กจิ๋วเท่าผลพุทรา ผิวสัมผัสเรียบลื่นมันวาวจนสามารถมองทะลุเห็นเส้นสายสีทองบางเฉียบขดตัวซ้อนทับกันอยู่ภายใน คล้ายกับว่ามีต้นไม้ทั้งต้นกำลังหลับใหลอยู่เพื่อรอคอยวันตื่นขึ้นมา


เขาพยายามเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาด้วยความเคยชิน ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดปรากฏขึ้น ในดินแดนทะเลทรายเร้นลับแห่งนี้ แม้ของวิเศษจะตกอยู่ในกำมือ ระบบก็ยังคงมืดบอดมองไม่เห็น ศิลาว่างเปล่าที่ซุกซ่อนอยู่ในอกเสื้อพลันร้อนวาบขึ้นมาคราหนึ่ง ก่อนจะกลับกลายเป็นเย็นเฉียบในทันที คล้ายกับเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของผู้คน ยามเมื่อได้เห็นสิ่งของที่ตามหามาเนิ่นนานถูกจัดเก็บเข้าที่เข้าทางเสียที


ต้นโพธิ์ที่ตายซากสั่นสะท้านอย่างรุนแรงไปทั้งลำต้น ใบไม้สีทองแห้งกรอบนับหมื่นใบที่ร่วงหล่นอยู่รอบโคนต้นพลันปลิวว่อนลอยล่องขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมเพรียงกัน สรรพเสียงโต้เถียงกลางแอ่งทรายพลันเงียบสงัดลงในบัดดล สองฤๅษีหันขวับกลับมามองภาพนั้นพร้อมกัน


จุนเหอจ้องเขม็งมาที่มือของหลิงเซียว รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าเลือนหายไปจนสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าอันชวนให้รู้สึกพิศวง ใบหน้าอ้วนกลมที่ปราศจากรอยยิ้มกลับดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่หลิงเซียวเคยประเมินเอาไว้มากนัก ส่วนปั๋วหยางกลับไร้ซึ่งสีหน้าอารมณ์ใดๆ เขาเพียงคลายมือ ปล่อยก้อนหินดำให้ร่วงหล่นลงกระทบพื้นทราย


"วาสนา..." ปั๋วหยางพึมพำเสียงแผ่ว


เขามิได้เอ่ยถ้อยคำนี้กับผู้ใด หากแต่กำลังเอื้อนเอ่ยกับตัวของเขาเอง


......


ผืนทรายใต้รากต้นโพธิ์ข้างกายหลิงเซียวยุบตัวลงตามแรงสั่นสะเทือน เผยให้เห็นช่องอุโมงค์มืดมิดที่ทอดตัวลึกลงไปใต้พิภพ ปากช่องนั้นมีความกว้างขวางพอให้คนสองคนเดินเคียงคู่กันลงไปได้ ขั้นบันไดหินสีดำทมิฬทอดตัวเรียงรายหายลับเข้าไปในความมืดมิด นี่คือเส้นทางลับที่ซุกซ่อนอยู่ใต้เมืองโบราณ เขาเหลือบเห็นมันตั้งแต่ยามที่วังวนทรายเริ่มยุบตัว รอยปริแตกใต้รากไม้เผยให้เห็นเส้นทางนี้เพียงชั่วพริบตาก่อนที่ทรายจะไหลลงมากลบฝัง


เขาวงกตที่ถูกสร้างมาอย่างดีเยี่ยม ย่อมต้องมีทางออกเตรียมไว้ถึงสองทาง หลิงเซียวยึดมั่นในหลักการข้อนี้มาโดยตลอด และดูเหมือนว่าผู้สร้างเมืองโบราณแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นตัวตนระดับใด ก็ล้วนยึดถือในหลักการเดียวกัน


"ขอบคุณผู้อาวุโสทั้งสองที่ช่วยเฝ้าทางให้" หลิงเซียวประสานมือคารวะสองฤๅษี ทั้งที่มือข้างนั้นยังคงกำเมล็ดโพธิ์เอาไว้แน่น "เราต่างแบ่งปันกันตามวาสนา ท่านได้กิ่งโพธิ์ ส่วนข้าได้เมล็ด"


สิ้นคำ ชายหนุ่มก็ก้าวเท้าลงสู่ช่องอุโมงค์มืดมิด พร้อมกับประคองร่างของหยุนจิ่นให้เดินตามลงไปด้วย ขั้นแรก... ขั้นที่สอง... ขั้นที่สาม... ความมืดมิดใต้ผืนดินแห่งนี้ช่างเย็นเยียบและชื้นแฉะยิ่งกว่าผืนทรายเบื้องบนนัก อวลไปด้วยกลิ่นดินเก่าเก็บ กลิ่นของศิลาที่ไม่เคยอาบแสงตะวัน และกลิ่นรากไม้ที่แห้งกรอบ


พลันเขาก็ได้ยินเสียงสายลมสายหนึ่งกรีดร้องหวีดหวิวมาจากปากช่องเหนือศีรษะ


วูบ!


เสียงลมนั้นแหลมคมและดุดันเกินกว่าจะเป็นเพียงเสียงของลมทรายตามธรรมชาติ หลิงเซียวหันขวับเหลียวกลับไปมองเบื้องบนได้ทันเวลาพอดี


ณ ปากช่องทางลง ปั๋วหยางยืนกางขากว้าง ท่ามกลางดินแดนรกร้างไร้ผู้คนแห่งนี้ เมื่อความอัปยศจากการถูกเด็กลูบคมผสานเข้ากับความสูญเสียเมล็ดโพธิ์ หน้ากากจอมปลอมของฤๅษีผู้ทรงศีลจึงมิจำเป็นต้องรักษาเอาไว้อีกต่อไป แขนเสื้อข้างขวาของเขาสะบัดออกไปเบื้องหน้าอย่างเต็มแรง!


จากภายในความมืดมิดของแขนเสื้อนั้น หนามสีดำทมิฬนับพันเล่มพุ่งทะลวงออกมา แต่ละเล่มบางเฉียบประดุจขนเม่น มีความยาวเท่าฝ่ามือ พวกมันพุ่งพรูทะยานลงมาดุจ-่าฝนมรณะสีดำ ทว่ามันมิได้เล็งเป้าหมายมาที่เขา


มันเล็งตรงไปยังแผ่นหลังของหยุนจิ่น!

ตอนต่อไป
ตอนที่ 45 หนามพิษกลางอก

นิยายแนะนำ

นิยายแนะนำ

ความคิดเห็น

COMMENT

ปักหมุด

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited( Kawebook.com )

Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )
ที่อยู่ : 20 หมู่ที่ 6 ตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร 74000
เวลาทำการ : 08 : 00 - 18 : 00 จันทร์ - เสาร์
e-mail : contact@kawebook.com

DMCA.com Protection Status

เริ่มต้นเผยแพร่ผลงาน

เริ่มต้นเป็นนักเขียนออนไลน์ เขียนเรื่องราวที่ประทับใจ สร้างเนื้อหาที่เป็นประโยชน์ และแบ่งปันประสบการ์ดีๆ กับผู้คนทั่วโลก kawebook.com เป็นโอกาส เป็นสื่อกลาง และยังเป็นอีกหนึ่งช่องทาง ในการสร้างรายได้ให้กับนักเขียนมืออาชีพ และนักเขียนมือสมัครเล่นจากทุกมุมโลก เพียงสมัครเป็นสมาชิกเว็บไซต์เพื่อเขียนหนังสือ การ์ตูน หรืออัพโหลดอนิเมชั่น ที่เป็นผลงานของท่าน และเผยแพร่ผลงานสู่สาธารณชน

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา