เรื่อง ระบบกุนซือมหายุค
หลิงเีหมุนาวูบ ปราศจากการคิดคำนวณ ไร้ซึ่งตารางหมากในห้วงคำนึง หรือแม้แต่ภาพจำจากบทประพันธ์ที่เคยรจนา ร่างาสับเปลี่ยนตำแหน่งดุจบานประตูที่ถูกพายุคลั่งกระแทกเปิดอย่างดุดัน ท่อนแขนซ้ายรวบดึงร่างหยุนจิ่นเข้าแนบชิดแผ่นอก หันแผ่นหลังของนางเข้าหาผนังศิลา ทุ่มอุทิศแผ่นอกตนเองออกรับห่าฝนเข็มทมิฬ!
ฉึก!
หนามเล่มแรกปักทะลวงลงตรงหัวไหล่ขวา 'าภูผาไร้รอย' เคล็ดวิชาที่เขาเพียรฝึกปรือมาจวบจนถึงบัดนี้ นับตั้งแต่วันที่เหอซานยอมคุกเข่าศิโรราบ ผิวพรรณแกร่งกร้าวที่แม้แต่หมัดทะลวงของเกอเทียนยังมิอาจทุบทำลายให้ชอกช้ำ ยามนี้กลับถูกพฤกษาหนามที่บางเฉียบดั่งขนเม่นแทงทะลุทะลวงราวกับเศษกระดาษเปื่อยยุ่ย... หนามเล่มที่สอง เล่มที่สาม เล่มที่สิบ เขามิได้นับสืบต่ออีกแล้ว
ความหนาวเหน็บแล่นปราดเข้ามากัดกินก่อนความเจ็บปวด เย็นเยียบดุจผืนทรายยามรัตติกาล หนาวเหน็บดั่งดวงาาที่ทยอยดับแสงไปทีละดวง มันซึมลึกเข้าสู่เส้นชีพจรลมปราณผ่านทุกปากแผล จากั้ความเจ็บปวดแสนสาหัสจึงทะลักทลายตามมา
มันปวดแสบปวดร้อนดุจถูกแท่งเหล็กเผาไฟตอกสลักอักษรลงบนผืนเนื้อทีละเส้นสาย หนามเหล่านี้ชุบย้อม้พิษ 'ทรายกลืนดาว' ปั๋วหยางเตรียมการมันไว้ตั้งแต่ก่อนที่สัตว์ร้ายโบราณัั้จะสิ้นใจ
หยุนจิ่นในอ้อมแขนดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง
"ปล่อย!"
"อยู่นิ่งๆ"
"ปล่อยข้า!"
ทว่ากลับไร้ซึ่งหนามแหลมแม้เพียงสักเล่มเดียวที่สัมผัสถูกแผ่นหลังของนาง
......
-่าฝนทมิฬเริ่มซาลง ปั๋วหยางซึ่งยืนหยัดอยู่ตรงปากช่องทางสะบัดแขนเสื้อขึ้นอีกครา หนามระลอกสองพุ่งทะยานหนาแน่นกว่าเดิมถึงเท่าั เสียงแหวกอากาศหวีดแหลมบาดลึกถึงแก้วหู
หลิงเีคลายมือจากหยุนจิ่น ผลักร่างนางให้ร่วงหล่นลงไปด้านล่างสามขั้นบันได ก่อนจะชัก 'ดาบเทียนเจ๋อ' ออกจากแผ่นหลัง้มือซ้าย ท่อนแขนขวาของเขาสิ้นไร้เรี่ยวแรงจนมิอาจยกขึ้นได้อีกแล้ว ัดาบัอิ่มเอม้แสงาาทีู่กลืนาาสัตว์ร้ายัั้ เส้นสายีบนใดาบเปล่งประาร้อนผ่าวจนสามารถสัมผัสได้ทะลุผ่านด้ามจับ
เขาตวัดฟันขึ้นเบื้องบน!
ดาบเดียวตวัดฟันแนวเฉียงจากล่างขึ้นบน ทะลวงผ่านปากช่องทาง ผ่าน-่าฝนหนามทมิฬ แหวกผ่านห้วงอากาศอันว่างเปล่าเหนือศีรษะของปั๋วหยางไปถึงครึ่งวา ้เรี่ยวแรงที่หลงเหลือมิเพียงพอจะเล็งเป้าหมายให้ถูกัฤๅษีได้อีกต่อไป
แสงีบางเฉียบพาดผ่านท้องนภาเหนือแอ่งทราย หนามดำนับพันเล่มหยุดชะงักค้างเติ่งกลางอากาศ ก่อนจะร่วงกราวลงสู่พื้นพร้อมเพรียงกันราวกับหุ่นเชิดที่ถูกตัดสายเชือก
พลันสิ่งที่ไม่คาดฝันก็บังเกิดขึ้นจนแม้แต่หลิงเียังต้องเบิกตาตื่นตะลึง บนผืนทรายที่ทอดัอยู่เบื้องหลังปั๋วหยาง... ในดินแดนเร้นลับที่ปราศจากสิ่งใดทอดเงา... กลับปรากฏเงาร่างผอมสูงเงาหนึ่งทอดัราบเรียบ ชัดเจนดั่งภาพวาดที่ตวัดพู่กัน้หมึกดำ และตรงตำแหน่งแขนเสื้อข้างขวาของเงาั้ ปรากฏรอยคมดาบตัดพาดผ่าน!
แขนเสื้อขวาของปั๋วหยางัจริงขาดสะบั้นออกตามรอยเดียวกันั้ ร่วงหล่นลงบนผืนทรายอย่างเงียบงัน หนามดำที่หลงเหลืออยู่อีกนับหมื่นเล่มพรูกระจายกองทับถมกับพื้น ปราศจากซึ่งพิษร้าย ไร้สิ้นเรี่ยวแรงทำลายล้าง กลายเป็นเพียงเศษไม้แห้งกรอบ
ปั๋วหยางก้มลงมองแขนเสื้ออันว่างเปล่าของตน แล้วหันมองเงาบนผืนทรายที่บัดนี้จางหายไปจนสิ้น จุนเหอซึ่งยืนคุมเชิงอยู่เบื้องหลังน้องชายพลันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว... หลิงเีไม่เคยเห็นชายร่างอ้วนท้วนผู้นี้ถอยร่นมาก่อนเลยในชีวิต
สายลมกลางผืนทรายหยุดชะงักนิ่ง แม้แต่ใโพธิ์ทองที่ลอยวนเวียนกลางอากาศยังค้างเติ่ง ไม่ร่วงหล่นและไม่เคลื่อนไหวสืบต่อไป
หลิงเีไม่รั้งรอให้ผู้ใดเรียกสติกลับคืน เขาตวัดดาบขึ้นอีกครา ฟันฉะเข้าใส่เพดานศิลาเหนือปากช่องทาง!
ครืน!
ศิลาดำพังทลายร่วงหล่นลงมาปิดทับทางลงจนหมดสิ้น ฝุ่นผงคลุ้งกระจายพุ่งกระแทกใหน้า พร้อมกับความมืดมิดอันสมบูรณ์แบบที่ครอบคลุมลงมากลืนกินทุกสรรพสิ่ง
......
บนผืนทรายเหนือทางลับที่ถล่มปิดทับ ปั๋วหยางยืนนิ่งงันอยู่นานแสนนาน ท่อนแขนขวาที่เปลือยเปล่าทอดแนบชิดลำั
"ศิษย์พี่..." เขาเอ่ย้น้ำเสียงแหบพร่ากว่าปกติ "ที่แห่งนี้ไร้เงา"
"ไม่มี" จุนเหอตอบรับ
"แต่ดาบนั่น... ตัดเงาข้า"
จุนเหอมิได้เอื้อนเอ่ยตอบคำ เขาก้มัลงเก็บเศษแขนเสื้อที่ขาดวิ่นขึ้นมาพับอย่างประณีตบรรจงเป็นสี่ส่วน สอดเก็บเข้าซ่อนในแขนเสื้อซ้ายของตน ใหน้ากลมแป้นกลับมาประดับรอยยิ้มอีกครั้ง ทว่ารอยยิ้มั้บางเบาเสียจนแทบจะสังเกตไม่พบ
"ไม่ต้องตาม" เขากล่าว "เมล็ดพันธุ์ั้ หากหลุดรอดออกไปจากผืนทรายแห่งดินแดนนี้ ย่อมมิอาจงอกงามขึ้น ณ ที่แห่งใดได้อีก เด็กนั่นจะรู้แจ้งในไม่ช้า แล้วเขาจะเป็นฝ่ายซมซานมาเจรจากับเราเอง"
"หากเขาไม่รู้เล่า"
"เขาย่อมต้องรู้... เรื่องแขนเสื้อซ้ายของข้า" จุนเหอหมุนาเดินทอดน่องขึ้นเนินทราย "เขาจะรู้ทุกสรรพสิ่งเท่าที่จำเป็นต้องรู้ แดนตะวันตกั้แร้นแค้นยิ่งนัก น้องรอง... เราต้องรู้จักอดทนรอคอย"
......
ภาพเหตุการณ์หลังจากั้ทยอยปรากฏขึ้นในห้วงสำนึกเป็นท่อนๆ
ความทรงจำแรก หยุนจิ่นประจันหน้าอยู่ตรงหน้าเขาท่ามกลางความมืดมิดอนธการ สองมือของนางกอบกุมใหน้าเขาไว้ สัมผัสั้เย็นเยียบและสั่นสะท้าน
"หลิงเี..."
"อือ"
"เจ้าคนโง่"
"อือ"
เขาอยู่บนแผ่นหลังของนาง ปลายเท้าลากครูดไปกับพื้นศิลา ท่อนแขนพาดทับลาดไหล่ ใหน้าแนบชิดท้ายทอยที่อวลกลิ่นอายฝน หยุนจิ่นย่างเท้าลงบันไดหินในความมืดทีละขั้น เชื่องช้า มั่นคง ไร้ซึ่งการหยุดพัก เขาได้ยินเสียงลมหายใจของนางหนักหน่วงเป็นจังหวะ ลมปราณที่เคยหลงเหลือไม่ถึงหนึ่งส่วนบัดนี้มอดดับลงจนหมดสิ้น นางก้าวเดินต่อไป้แรงาล้วนๆ
"ข้าหนัก" เขาพึมพำ
"เจ้าหนัก" นางยอมรับแล้วก้าวเดินต่อ
นางเอื้อนเอ่ยมากกว่าที่เขาเคยได้ยินมาทั้งหมดรวมกัน คงเพราะล่วงรู้ว่าหากปล่อยให้เงียบงัน เขาจะหลับใหล และหากหลับใหล... อาจไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก
"ชื่อข้า อาจารย์เป็นคนตั้ง" นางเอ่ยทำลายความเงียบท่ามกลางความมืด "วันแรกที่เขาเก็บข้าาาหน้าประตูฟ้าสูง เขาบอกว่าเมฆยามเย็นสีม่วงั้งดงามเหมือนหยกเนื้อดี ข้าไม่ชอบชื่อนี้ ข้าไม่ใช่หยก หยกมีรากฝังลึกอยู่ในภูเขา"
ขั้นบันไดถัดไป... ขั้นถัดไป...
"พันปีที่หยัดยืนอยู่ัเทียน ข้าไม่เคยปริปากบอกเขาว่าไม่ชอบ เจ้าเป็นคนแรกที่ได้ยิน ห้ามนำไปบอกใคร"
"อือ"
"ห้ามหลับ"
"อือ"
"เจ้าพูดได้แค่อือ" นางเอ่ยแล้วเงียบงันไปพักใหญ่ "อือก็อือ อือต่อไป"
พิษร้ายไต่ลามขึ้นมาถึงลำคอ เขาเริ่มมองเห็นดวงาาพราวระยับในความมืดมิดของอุโมงค์ทั้งที่ปราศจากแสงดาว ดาวเหล่าั้เรียงร้อยเป็นัอักษร อักษรเรียงร้อยเป็นบรรทัด... บรรทัดที่เขาไม่เคยจรดพู่กันเขียน แต่กลับอ่านมันออกอย่างชัดเจน
"หลิงเี ผู้ไม่มีชื่อในม้วน ตายใต้ทะเลทราย้พิษดาว"
เขาแค่นหัวเราะแผ่วเบา บรรทัดนี้ช่างเขียนได้ย่ำแย่นัก หากเป็นลูกน้องส่งต้นฉบับมาให้ เขาคงตวัดพู่กันวงหมึกแดงทับทั้งบรรทัดแล้วกำกับด่าทอว่า "จืดชืด ไร้จุดพลิกผัน"
หยุนจิ่นหยุดชะงักฝีเท้า ร่างของนางสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์าภายใต้ท่อนแขนเขา ไอสีม่วงเข้มข้นพุ่งทะลักออกจากร่าง หนาแน่นและหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะจับัรวมกันเป็นเมฆสนธยาก้อนมหึมาลอยวนรอบัคนทั้งสอง ส่องประาแสงสีม่วงเรื่อเรืองรองในอุโมงค์มืดมิด ทั้งที่ทุกสรรพสิ่งในทะเลทรายแห่งนี้ล้วนดูดกลืนแสงจนหมดสิ้น แต่เมฆก้อนั้กลับัทอประาแสงสว่างไสว
นางยืนหยัดนิ่งงันอยู่อย่างั้เนิ่นนานสามลมหายใจ แล้วจึงก้าวเดินต่อไป ฝีเท้ามั่นคงหนักแน่นยิ่งกว่าเดิม
เขารู้ดีว่านางเพิ่งทะลวงข้ามขั้น... ข้ามขั้นกลางความมืดมิดบนบันไดศิลา ขณะแบกรับร่างคนที่กำลังจะตาย โดยปราศจากอาจารย์ชี้แนะ ไร้ซึ่งระบบช่วยเหลือ และไร้ผู้เบิกทาง
ไม่มีผู้ใดชี้ทางให้นาง นางชี้ทางให้แก่ตนเอง!
......
แสงแดดสาดส่องแทงตาดุจคมมีด
หลิงเีลืมตาขึ้น ชำเลืองเห็นท้องฟ้าสีครามโล่งกว้าง สัมผัสถึงแผ่นหินสีแดงเบื้องล่างแผ่นหลัง สดับตรับฟังเสียงวิหคร่ำร้องจากที่ใดสักแห่ง... ทะเลทรายไม่มีวิหค พวกเขาหลุดพ้นออกมาได้แล้ว
ไม่รู้ว่ากาลเวลาล่วงเลยไปกี่ชั่วยาม ทางลับใต้เมืองหินดำพาลอดทะลุใต้ผืนทรายมาโผล่พ้นยังทุ่งหินแดงทางทิศตะวันออก เส้นแบ่งเขตแดนระหว่างทรายเขียวกับหินแดงอยู่ห่างออกไปไม่ถึงร้อยวา เขามองเห็นเงาของตนเองทอดัทาบทับอยู่บนแผ่นหิน
มีเงาแล้ว
พริบตาที่ยลโฉมเงา เสียงในหัวก็กังวานขึ้นอีกครั้ง ดังกึกก้องเสียจนเขาต้องสะดุ้งสุดั
[ติ๊ง! การเชื่อมต่อกลับคืน]
[ตรวจสอบวัตถุ: เมล็ดโพธิ์ทองโบราณ ไม่มีบันทึก (วัตถุนอกม้วน)]
[ตรวจพบ: หยุนจิ่น ทะลวงสู่ขั้นเซียนทองสมบูรณ์ (ไม่มีการชี้ทาง)]
[สถานะโฮสต์: พิษดาวสะสม ระดับอันตราย]
เขาพยายามชักนำ 'บุญฟ้า' ขึ้นมาเพื่อขับไล่พิษร้าย ทว่าลมปราณที่เคยเชื่อฟังดั่งหยาดน้ำในเหยือก บัดนี้กลับเคลื่อนไหวได้เพียงหยดเดียว พิษดาวเกาะกุมเส้นชีพจรลมปราณดั่งเกล็ดน้ำแข็งเกาะท่อ ละลายออกได้เพียงทีละน้อยนิด ต้องใช้เวลา ต้องใช้สถานที่สงบเงียบ ต้องใช้ทรัพยากรมากกว่าร่างที่นอนทอดาอยู่บนแผ่นหินกลางแดดจ้า เขาทำได้เพียงกดข่มพิษไว้ไม่ให้แล่นพล่านขึ้นถึงศีรษะ ที่เหลือทำได้เพียงเฝ้ารอคอย
เมล็ดโพธิ์ทองัถูกกำแน่นอยู่ในมือขวา กำแน่นจนข้อนิ้วเกร็งแข็ง เขาจดจำไม่ได้้ซ้ำว่าตนเองกำมันไว้ตลอดเส้นทาง
หยุนจิ่นคุกเข่าอยู่เคียงข้างาเขา เส้นผมปลายสีม่วงที่เคยรวบเกล้าไว้สูงหลุดลุ่ยสยายกระจายเต็มแผ่นหลัง ใหน้างดงามเปรอะเปื้อนฝุ่นดำคล้ำ ริมฝีปากแห้งผากแตกจนเลือดซึม สองมือของนางกดทับลงบนแผ่นอกเขา ตรงจุดที่หนามปักลึกล้ำที่สุด โลหิตสีดำเจือปนน้ำเงินไหลซึมทะลักผ่านร่องนิ้วนาง
มือของนางกำลังสั่นสะท้าน
หลิงเีไม่เคยเห็นมือของหยุนจิ่นสั่นไหวมาก่อน แม้ยามพิษหยกมรกตไต่ลามขึ้นถึงน่อง หรือยามเผชิญหน้ากับอสูรร้ายที่กลืนกินแสงาา มือนางไม่เคยสั่นสะท้านเลยสักครั้งเดียว
"เจ้า..." เขาพยายามจะเอื้อนเอ่ยปาก
"หุบปาก" นางว่า
ไฝเม็ดเล็กใต้ตาขวาของนางเปียกชื้น มิใช่หยาดเหงื่อ
นางออกแรงกดปากแผลแน่นขึ้น ก้มใหน้าลงมาจนปลายผมสีม่วงร่วงหล่นพาดผ่านพวงแก้มเขา น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาเหมือนเฉกเช่นเคย แต่กลับราบเรียบจนเกินไป... เรียบดั่งผิวน้ำที่ถูกบังคับให้สงบนิ่ง
"ห้ามตาย" หยุนจิ่นเอ่ย "นี่คือคำสั่ง"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??