เรื่อง ระบบกุนซือมหายุค
ฉือเีมิได้ะโลงู่แท่นปะอย่างหลานเฟิง
เาลุกขึ้นอย่างเนิบช้า ประสานมือคารวะอู๋ซวง ค้อมศีรษะให้หลิงเซียว แล้วจึงหันไปทำความเคารพหยุนจิ่น ศิษย์พี่หญิงเพียงพยักหน้ารับคราหนึ่ง
เหยี่ยวหนุ่มจึงกางปีกสีเงินเข้มออกจนสุดสยาย ร่างสลักเสลาโฉบทะยานลงจากทะเลเ บินวนรอบแท่นหยกหนึ่งรอบ ก่อนจะร่อนลงปะัปลายเท้า ณ มุมตะวันออกอย่างแผ่วเบา ไ้ซึ่งสรรพเสียงสะเทือนเลื่อนลั่น
หลิงเซียวทอดสายตามองภาพนั้น พลันหวนนึกถึงวันแรกที่ได้พานพบเด็กหนุ่มผู้นี้ในสนามคัดเลือก ศิษย์ผมเกรียนผู้ยอมหยุดวิ่งกลางคันเพียงเพื่อยกหินออกจากหลังคางคก... เด็กหนุ่มผู้มีโทสะร้อนแรงดั่งเปลวเพลิง แะมักลงมือทำก่อนไตร่ตรองเสมอ
ทว่าสิบวันก่อนการปะ ฉือเีกลับเร้นกายหายไปจากเกาะ แะเพิ่งปรากฏตัวเมื่อยามรุ่งสางในสภาพเปียกปอนไปทั้งร่าง ทั้งที่ผืนฟ้าไ้หยาดพิรุณ ขนปีกชูชัน มีประกายอัสนีบาตสายเล็กแล่นปลาบปลาบ่าปลายขน
เาเอ่ยเพียงสั้นๆ ว่าออกไปตามหาพายุ... สิบวันสิบลูก แะเก็บมันไว้ทุกลูก
ณ มุมตะวันตก ‘ไป๋หลัว’ ร่อนลงู่แท่นปะ กระเรียนาสายเลือดฟ้าในร่างมนุษย์ผู้นี้มีเรือนร่างสูงโปร่งกว่าฉือเีหนึ่งศีรษะ
ผิวพรรณาซีดจนมองเห็นเส้นเลือดสีฟ้าจาง อาภรณ์สีาบริสุทธิ์ไ้รอยตำหนิ แขนเสื้อกว้างพลิ้วไหวตามสายลม ท่วงท่าสง่างามดุจดั่งผู้ที่ถูกชุบเลี้ยงมาเพื่อยืนหยัดอยู่จุดสูงสุด
ขณะเดียวกัน ศิษย์แห่งนิกายต้นมรรคร่างกำยำก็ทิ้งตัวลง ณ มุมเหนือ เาคือหมีำผู้มีเส้นขนแข็งกระด้างราวขดลวด สองมือกุมโล่ไม้หนาเตอะขนาดเท่าบานประตู
"เหยี่ยวป่า" ไป๋หลัวแย้มยิ้ม พยักหน้าทักทายอย่างสุภาพชดช้อย "เจ้าคงรู้ดีกระมังว่าคนทั้งใต้หล้ามองเจ้าเช่นไร... เหยี่ยวที่ถูกจับได้คากรงเล็บ แล้วบังเอิญได้ปีกคืนเพียงเพราะรองประมุขของเจ้าเล่นกลกับขนนก นับเป็นเหยี่ยวที่โชคดีเสียจริง มิใช่หรือ"
ฉือเีไ้ซึ่งวาจาโต้ตอบ นัยน์ตาสีอำพันเพียงจดจ้องกระเรียนานิ่งงัน
หลิงเซียวสังเกตเห็นปีกของศิษย์หนุ่มสั่นระริกเพียงเล็กน้อย หากแต่ไม่ยอมกางออก หากเป็นเมื่อหนึ่งร้อยวันก่อน ถ้อยคำหยามเกียรติเช่นนี้คงทำให้เาพุ่งทะยานเข้าฉีกทึ้งอีกฝ่ายโดยไม่รั้งรอ ทว่ายามนี้... เากลับยืนสงิ่งอยู่ที่เดิม
"ยกที่สาม... เริ่มได้!"
......
ไป๋หลัวมิได้พุ่งทะยานเข้าจู่โจม เาลอยตัวขึ้นเหนือพื้น ร่างกระเรียนาสยายปีกยาวสีาบริสุทธิ์ซึ่งมีปลายปีกสีำขลับ ลอยละล่องขึ้นจากแท่นหยกสูงสิบวา... ยี่สิบวา... แล้วหยุดนิ่งอยู่เหนือจุดกึ่งกลางของแท่นสามเหลี่ยม
กฎเกณฑ์ระบุไว้เพียงว่าผู้ใดตกจากแท่นคือผู้แพ้ หาได้ห้ามลอยตัวอยู่เหนือแท่นไม่
จากความสูงระดัั้น เาสะบัดปีกคราหนึ่ง ขนกระเรียนสีานับร้อยเส้นพลันหลุดร่วง พุ่งทะยานลงมาดั่ง-่าฝน คมิประดุจใมีด าเ้แสงสีาพาด่าห้วงาา พุ่งเป้าเข้าหาฉือเีแะหมีำพร้อมกัน
ึ! ึ! ึ!
หมีำยกโล่ไม้ขึ้นกำบังศีรษะ ขนกระเรียนนับสิบเส้นปักฉมวกลงแผ่นไม้อย่างรุนแรง
ทางด้านฉือเีกางปีกทะยานขึ้นฟ้า พุ่งทะลวงเข้าหา-่าฝนขนนก ขนคมิเฉือน่าท่อนแขน หัวไหล่ แะขอบปีก โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นเป็นสาย ทว่าเาไม่แม้แต่จะเบี่ยงหลบ กลับพุ่งตรงเข้าหาไป๋หลัวอย่างไม่คิดชีวิต
ไป๋หลัวเหยียดยิ้ม ก่อนจะทะยานทะลุความสูงขึ้นไปอีก ห้าสิบวา... หนึ่งร้อยวา... ฉือเีัไล่กวดตามขึ้นไป ปีกหนากระพืออย่างรุนแรงจนบังเกิดเสียงสายลมหวีดหวิว กรีดร้อง ทุกผู้คนทั่วทั้งลานปะต่างแหงนหน้ามองตามตาไม่กะพริบ
"เจ้าเด็กโง่เขลา" อู๋ซวงพึมพำ "กระเรียนย่อมบินได้สูงกว่าเหยี่ยว"
"กระเรียนบินสูงกว่า..." หลิงเซียวเอ่ย "ทว่าเหยี่ยวดิ่งลงได้เร็วกว่า"
อู๋ซวงหันขวับมามองเา
......
ณ ความสูงหนึ่งร้อยห้าสิบวาเหนือแท่นหยก าาเบาบางแะหนาวเหน็บจนปีกเริ่มแข็งค้าง ไป๋หลัวหยุดการลอยตัว หันกลับมามองเหยี่ยวหนุ่มที่ไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ
"ดื้อด้านเสียจริง" กระเรียนาแค่นยิ้ม "ผืนฟ้าที่สูงส่งถึงเพียงนี้ เจ้าจะทำสิ่งใดได้ ปีกของเหยี่ยวป่า... หาได้มีไว้สำหรับที่สูงไม่"
เาสะบัดปีกทั้งสองข้างพร้อมกัน พายุหมุนสีาพลันพุ่งทะยานลงมาจากปีกกระเรียน กระแทกเข้าร่างฉือเีอย่างจัง ขนสีเงินเข้มปลิวกระจัดกระจาย ร่างของเหยี่ยวหนุ่มถูกแรงลมตีอัดจนถอยร่น ร่วงหล่นลงไปถึงสิบวา
ทว่าฉือเีไม่ยอมกางปีกต้านลม เากลับหุบปีกแนบลำตัว ปล่อยให้ร่างร่วงหล่นจากความสูงหนึ่งร้อยห้าสิบวาดั่งก้อนหินศิลา!
สายลมหวีดร้อง่าโสตประสาท หนาวเหน็บจนแสบผิวหนัง ฉือเีหลับตาลง
ภาพถ้ำหยกเาคุนซวีผุดขึ้นในห้วงคำนึง โซ่น้ำแข็งที่พันธนาการปีกไว้ถึงสามชั้นจนแทบขาดใจ คืนที่เานั่งพิงผนังหินเย็นเยียบ เฝ้าคิดว่าอีกเพียงเจ็ดวัน ปีกคู่นี้คงถูกเด็ดทิ้งต่อหน้าคนทั้งใต้หล้า แะจะไม่มีวันได้สัมผัสสายลมอันอิสระเช่นนี้อีกตลอดกาล...
แล้วรองประมุขก็ก้าวเข้ามา นั่งยองลงเบื้องหน้า พร้อมเอ่ยประโยคสั้นๆ ว่า... ‘ข้ารู้’
‘กินข้าวให้ครบทุกมื้อ นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอ ปีกของเจ้า... ต้องอยู่ครบ’
เากินข้าวทุกมื้อ แม้สำรับในถ้ำจะเย็นชืดแะเจือกลิ่นหิมะ เานอนหลับทุกคืน แม้จะถูกฝันร้ายตามหลอกหลอน ปีกของเาัอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ แะในวันนี้... เาจะใช้มันทั้งสองข้าง!
ทุกชีวิตทั่วลานปะต่างอุทานออกมาพร้อมกัน ไป๋หลัวก้มมองเบื้องล่างด้วยรอยยิ้มบางเบา เหยี่ยวป่าหมดสิ้นเรี่ยวแรงแล้ว เหยี่ยวป่ากำลังจะร่วงหล่นตกแท่น
พลันรอยยิ้มนั้นจางหายไปจากใหน้า ร่างที่กำลังร่วงหล่นมิได้ดิ่งลงู่ทะเลเเบื้องล่าง หากแต่ตีวงเฉียงเข้าู่กึ่งกลางแท่นหยก พร้อมกับเร่งความเร็วเพิ่มขึ้น เร็วยิ่งกว่าสรรพสิ่งใดที่จะร่วงหล่นตามน้ำหนักตัว! ปีกที่หุบแนบชิดลำตัวเริ่มเปล่งประกายแสงจากภายใน จากกระดูกปีกกลวงที่ซุกซ่อนพายุสิบลูกเอาไว้ แสงสีาอมฟ้าสาดส่องทะลุ่าขนสีเงินออกมาเป็นเส้นสาย
ไป๋หลัวตระหนักรู้ตัวช้าไปหนึ่งจังหวะ เหยี่ยวหนุ่มกำลังพุ่งดิ่งู่จุดที่กระเรียนต้องร่อนลงมา... จุดเดียวผืนฟ้าที่ศัตรูจำต้อง่าหากคิดจะกลับคืนู่แท่นปะ กึ่งกลางแท่นหยก... เหนือศีรษะของหมีำ!
ห่างจากพื้นแท่นไม่ถึงสามวา ฉือเีสยายปีกกว้าง
เปรี้ยง!
พายุสิบลูกที่กักเก็บไว้ในกระดูกระเบิดออกพร้อมเพรียงกัน แสงสีาสว่างวาบจนทุกผู้คนทั่วทะเลเต้องหลับตาแน่น เสียงอัสนีบาตกึกก้องกัมปนาทสิบครั้งซ้อนในจังหวะเดียว สายฟ้านับร้อยเส้นพุ่งทะลักออกจากปลายปีกแผ่ขยายเป็นรูปพัด ทะยานขึ้นู่ฟากฟ้าแะกระจายตัวออกทุกทิศทาง กลิ่นไหม้เกรียมฉุนกึกโชยไปไกลถึงทะเลเแถวหลังสุด
ไป๋หลัวที่กำลังพุ่งทะยานลงมาเพื่อปิดฉาก ปะทะเข้ากับพัดอัสนีบาตนั้นอย่างจัง กระเรียนากรีดร้องลั่นกลางเวหา ปลายปีกสีำขลับลุกท่วมด้วยเปลวเพลิง ขนสีาบริสุทธิ์ไหม้เกรียมกลายเป็นสีเทาขี้เถ้าทั้งสองข้าง ร่างที่เคยสง่างามหมุนคว้างกลางาา ร่วงหล่นพ้นขอบแท่นปะ ดิ่งจมหายไปในทะเลเเบื้องล่าง
หมีำที่ยืนอยู่ใต้รัศมีแรงระเบิดยกโล่ไม้ขึ้นกำบังสุดกำลัง ทว่าโล่ไม้กลับแตกกระจายเป็นเสี่ยง แรงอัดกระแทกผลักร่างกำยำให้ไถลครูดไปตามพื้นหยกจนสุดขอบ ก่อนจะร่วงหล่นตามหลังกระเรียนาไปติดๆ
เมื่อแสงสว่างจางหาย ฉือเียืนหยัดอยู่กลางแท่นหยกเพียงลำพัง ปีกทั้งสองข้างักางสยาย ขนไหม้เกรียมไปกว่ากึ่งหนึ่ง ไอร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นจากเรือนร่าง โลหิตสีแดงฉานไหลซึมจากบาดแผลรอยเฉือนของขนนกนับสิบแห่ง สองขาสั่นสะท้านจนแทบไม่อาจทรงตัว พายุสิบลูกที่สั่งสมมาตลอดสิบวัน... ถูกปลดปล่อยจนหมดสิ้นในการกระพือปีกเพียงคราเดียว
กระนั้น... เาก็ไม่ล้มลง
"ยกที่สาม... นิกายตัวเทียน!"
......
ไป๋หลัวลอยตัวกลับขึ้นมาจากทะเลเ ปีกไหม้เกรียมจนไม่อาจประคองทิศทาง ศิษย์นิกายฟ้าสูงสองคนต้องรีบรุดลงไปช่วยพยุงร่างขึ้นมา เรือนผมสีาที่เคยรวบตึงอย่างประณีตหลุดลุ่ยเปรอะเปื้อนเขม่าควัน ฉือเีจ้องมองเาจากกึ่งกลางแท่นปะ
"ปีกของข้า..." เหยี่ยวหนุ่มเอ่ยเสียงแหบพร่า ทว่าดังกังวานพอให้คนทั้งลานได้ยิน "ข้าใช้เอง"
ไ้ซึ่งถ้อยคำผรุสวาท ไ้ซึ่งวาจาเย้ยหยัน มีเพียงประโยคสั้นๆ เท่านั้น หมู่เของนิกายตัวเทียน หยุนจิ่นที่นั่งนิ่งสงบมาโดยตลอดกลับขัมุมปากขึ้นเล็กน้อย วาจาที่นางเคยเอื้อนเอ่ยกับศิษย์น้องในวันที่พันธนาการน้ำแข็งแหลกสลาย บัดนี้ได้ย้อนกลับมาจากปากของเา... ต่อหน้าผู้คนทั้งใต้หล้า
ณ แถวหน้าสุดฝั่งจักรวรรดิสุริยะ หยางซูที่นั่งกอดอกมาตลอดการปะ หันไปมองพระเชษฐาบัลลังก์ทองคำ ก่อนจะพยักหน้าให้ฉือเีคราหนึ่ง ข้อกล่าวหาสังหารทูตหลวงกลางทะเลตะวันออกถูกชำระล้างไปตั้งแต่วันไต่สวน ทว่าในวันนี้... คนทั้งใต้หล้าเพิ่งได้ประจักษ์แก่สายตาว่า เหยี่ยวตัวนี้ไม่จำเป็นต้องขโมยขนนกของผู้ใดเพื่อทำให้ตนดูน่าเกรงขามเลยแม้แต่น้อย
ฉือเีกระพือปีกบินกลับขึ้นู่หมู่เตัวเทียนด้วยท่าทางโซเซ ก่อนจะล้มพับลงในอ้อมแขนของเหอซาน แะสลบไสลไปในทันที
ก้อนเขนาดเล็กที่สุด ฤๅษีจุนเหอเพิ่งรดน้ำต้นอ่อนในกระถางเสร็จสิ้น เาเงยหน้าขึ้นมองแท่นปะที่หลงเหลือเพียงคราบเขม่าควัน แล้วหันไปกระซิบกระซาบกับผู้เป็นน้องชาย ปั๋วหยางพยักหน้ารับ นัยน์ตาเหี่ยวย่นในเบ้าลึกจ้องมองไปยังหมู่เนิกายตัวเทียนไม่วางตา ผู้ที่ติดค้างหนี้สินถึงสามเรื่อง... ย่อมปรารถนาจะล่วงรู้ว่าเจ้าหนี้ของตนนั้นแข็งแกร่งเพียงใด
ทางฝั่งนิกายฟ้าสูง จวินเฉียนไม่แม้แต่จะปรายตามองไป๋หลัวที่ถูกพยุงร่างกลับมา ชายผ้าคลุมของเาัเรียบิไ้รอยั ทว่าา้ำค้างก้อนเที่เานั่งปะั... กลับเริ่มจับตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ ทีละหย่อม
"สองต่อหนึ่ง..." หลิงเซียวพึมพำ
ยกที่สี่ ทุกสายตาหมู่เนิกายตัวเทียนหันไปจับจ้องเพียงบุคคลเดียว... ถงอวี้ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า แผ่นหลังแบกห่อผ้าใเขื่องสามห่อมัดซ้อนทับกัน แต่ละห่อมีความสูงตระหง่านยิ่งกว่าตัวเา ภายในมีเสียงหินกระทบกันก๊อกแก๊ก แสงจากค่ายกลรั่วซึมออกมาตามรอยตะเข็บเย็บ แว่นหินผลึกสันจมูกที่แตกร้าวมาตั้งแต่วันฝึกซ้อมก็ยังมิได้เปลี่ยนใหม่
เาก้าวเท้าไปที่ขอบก้อนเ ทอดสายตามองลงไปยังแท่นหยกเบื้องล่าง แล้วเหลียวหน้ากลับมามองหลิงเซียว
"รองประมุข..." ถงอวี้เอ่ย น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "ศิษย์ว่า... ศิษย์คำนวณผิดไปนิดหน่อยขอรับ"
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??