เรื่อง ระบบกุนซือมหายุค

ติดตาม
ตอนที่ 57 ไอระเหยที่หยั่งราก
ตอนที่ 57 ไอระเหยที่หยั่งราก
  • ปรับสีและขนาดตัวอักษร


หยุนจิ่นก้าวลงจากหมู่เมฆานั้นโดยปราศจากถ้อยคำตอบโต้


นางมิได้กระโจนทะยาน และมิได้เหาะเหินเดินอากาศ เพียงก้อนเมฆาสีม่วงขนาดย่อมก่อตัวขึ้นรองรับใต้ฝ่าเท้า นำพาร่างอรชรลอยต่ำลงมาอย่างเชื่องช้า กระทั่งปลายเท้าแตะลงบนมุมทิศตะวันออกของแท่นหยกขาว เมฆาก้อนนั้นเลือนหายไปในทันทีที่นางหยัดยืนอย่างมั่นคง ไร้ซึ่งไอหมอกสีม่วงลอยวนเวียนรอบกายอีกต่อไป


เรือนร่างของนางยืนนิ่งงันประดุจศิลาผาที่ตั้งตระหง่านอยู่บนแท่นประลอง


เสวียนเจิ้งแค่นเสียงหัวเราะหยัน "ระเหยไปครึ่งหนึ่งแล้วหรือไร 'ไอระเหย' การประลองยังไม่ทันจะเริ่มขึ้นเลยด้วยซ้ำ"


หลิงเซียวยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเมฆาของนิกายตัวเทียน สองมือวางทาบไว้บนหัวเข่าทั้งสองข้างโดยมิขยับเขยื้อน


ในความทรงจำจากต้นร่างเดิม หยุนจิ่นกับเสวียนเจิ้งเคยเผชิญหน้ากันบนสมรภูมิเพียงหนเดียว... ในศึกจารึกนามสวรรค์ เสวียนเจิ้งคือบุคคลสุดท้ายที่นางได้พบพานก่อนสิ้นลมหายใจ เขาคือผู้ที่ตวัดกระบี่ฟาดฟันลงมาในยามที่นางยืนหยัดขวางทางเพื่อปกป้องศิษย์น้อง และเขาเป็นผู้เอื้อนเอ่ยคำว่า 'ไอระเหยไร้ราก' ก่อนจะลงดาบปลิดชีพ


ทว่าในวันนี้ ไม่มีศิษย์น้องให้นางต้องกางแขนปกป้อง ไม่มีมหาสงคราม มีเพียงแท่นหยกขาวและตัวตนสองคนที่เคยถูกลิขิตให้มาพานพบกัน ในวันอันเป็นวาระสุดท้ายที่ใครคนหนึ่งจะต้องตกตาย


"ยกที่ห้า เริ่มได้"


......


เสวียนเจิ้งพุ่งทะยานออกไปเป็นคนแรก ทว่าเขามิได้พุ่งตรงเข้าปะทะด้านหน้าของหยุนจิ่น ชายหนุ่มหักเลี้ยวกลางอากาศ อ้อมวูบไปทางด้านหลังของนางด้วยความเร็วเหลือแสน จนเรือนผมสีเงินยวงลากยาวเป็นเส้นแสงสว่างวาบ


กรงเล็บกิเลนสีขาวที่ปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งจ้วงแทงทะลวงหมายขยี้แผ่นหลังของหยุนจิ่น


ยังไม่ทันที่กรงเล็บมฤตยูจะบรรลุถึงเป้าหมาย กิ่งไม้ผอมแห้งกิ่งหนึ่งพลันยื่นสอดเข้ามาขวางกั้น ปลายกิ่งไม้นั้นเคาะลงบนข้อมือของเสวียนเจิ้งอย่างแผ่วเบาเพียงหนึ่งครา


ป๊อก


ทิศทางของกรงเล็บนั้นพลันเบี่ยงเบน เฉียดผ่านแผ่นหลังของหยุนจิ่นไปโดยมีระยะห่างเพียงหนึ่งคืบ


กู่เหวินยืนนิ่งอยู่ ณ จุดนั้น ร่างผอมสูงที่เต็มไปด้วยผิวพรรณหยาบกร้านดั่งเปลือกสน สองมือประคองกิ่งสนแห้งกรังเพียงกิ่งเดียวต่างอาวุธ ไร้ผู้ใดทันสังเกตเห็นว่าเขาเคลื่อนกายมาจากมุมทิศเหนือตั้งแต่เมื่อใด


"ลอบแทงข้างหลัง..." กู่เหวินเอื้อนเอ่ยเชื่องช้า "ช่างไม่งดงามเอาเสียเลย"


เสวียนเจิ้งหันขวับ นัยน์ตาสีอำพันลุกโชน "นิกายต้นมรรคคิดจะสอดมือช่วยเหลือตัวเทียนอย่างนั้นรึ"


"ข้ามิได้ช่วยเหลือผู้ใด" กู่เหวินลดกิ่งสนในมือลง ประสานมือคารวะต่อเสวียนเจิ้งหนึ่งครา คารวะต่อหยุนจิ่นอีกหนึ่งครา จากนั้นจึงก้าวถอยหลังรวดเดียวสามก้าวร่นไปจนถึงขอบแท่นหยก "เป็นไปตามคำสั่งของอาจารย์"


กล่าวจบ เขาก็ก้าวเท้าลงจากแท่นประลองไปโดยดุษฎี ทิ้งให้ลานเมฆาทั้งลานตกอยู่ในเสียงอื้ออึงเซ็งแซ่


บนหมู่เมฆาของนิกายต้นมรรค ไท่ซูหลับตาลงกึ่งหนึ่ง ฝ่ามือเหี่ยวย่นข้างหนึ่งลูบไล้ศีรษะของวัวดำอย่างเชื่องช้า ไร้ผู้ใดล่วงรู้ว่าเขาสั่งการสิ่งใด ไร้ผู้ใดได้ยินสุ้มเสียงของเขา


หลิงเซียวทอดสายตามองชายชราบนหลังวัวดำนิ่งเนิ่นนาน หนี้บุญคุณที่ไท่ซูติดค้างเขาไว้ตั้งแต่วันที่บรรลุมรรค บัดนี้ถูกชำระคืนด้วยกิ่งสนแห้งเพียงหนึ่งกิ่งและการคารวะสองครา ไร้ซึ่งถ้อยคำเจรจา ไร้ซึ่งพยานรับรู้ ทั่วทั้งใต้หล้าล้วนประจักษ์เพียงว่า ศิษย์แห่งต้นมรรคหมดสิ้นเจตจำนงที่จะประลองต่อ


พี่ใหญ่แห่งคุนซวีใช้หนี้แบบที่ไม่มีผู้ใดทวงคืนได้


......


เมื่อเหลือเพียงสองคน เสวียนเจิ้งมิได้แค่นเสียงหัวเราะอีกต่อไป เขาเริ่มต้นการแปลงกาย


เรือนร่างมนุษย์ระเบิดออก กลายสภาพเป็นกิเลนขาวเต็มตัว!


มันมีขนาดสูงใหญ่เทียบเท่าคชสาร ขนสีเงินยวงพลิ้วไหวสะบัดดั่งเปลวเพลิง กีบเท้าทั้งสี่แปรเปลี่ยนเป็นสีทองแดง เขาเดี่ยวบนหน้าผากเอนเอียงไปทางซ้ายสามส่วน บัดนี้ไร้ซึ่งปอยผมหน้าม้ามาบดบังอีกต่อไป ทว่ากลับไม่มีผู้ใดในลานกล้าหลุดเสียงหัวเราะ


เพราะรอบกายของกิเลนตัวนั้น... อากาศกำลังเริ่มทวีความร้อนระอุ


ไอร้อนระลอกแล้วระลอกเล่าแผ่ซ่านออกจากเส้นขนสีเงิน มันเป็นความร้อนที่แห้งผากประดุจลมพายุทะเลทรายในยามเที่ยงวัน ไอน้ำในมวลอากาศรอบแท่นหยกมลายหายกลายเป็นกลุ่มควัน


หมู่เมฆาที่เหล่าผู้ชมแถวหน้านั่งอยู่เริ่มเบาบางลงจนพวกเขาต้องรีบถอยร่นหนี ริมฝีปากของเหล่าศิษย์ตัวเทียนบนเมฆาถึงกับแห้งผากแตกเป็นร่อง แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายสิบวา


หลิงเซียวขมวดคิ้วมุ่น กิเลนขาวสายเลือดบริสุทธิ์ย่อมมีเปลวเพลิงซุกซ่อนอยู่ในเส้นขน ทว่ามันควรจะเป็นเพลิงเย็น... เพลิงสีเงิน ภาพเปลวเพลิงในเส้นขนที่เคยจดจำแสงตะวันยังคงตราตรึงอยู่ในห้วงความคิดของเขา กรงเล็บที่เคยฉีกกระชากทรวงอกของทูตหลวงในวันนั้นยังคงเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง


ทว่าเปลวเพลิงที่ร้อนแห้งผากเช่นนี้ ย่อมเป็นสิ่งแปลกปลอม


ราวกับมีผู้ใดลอบเติมเต็มบางสิ่งลงในร่างของเสวียนเจิ้งในระหว่างที่เขาถูกจองจำอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง... สิ่งที่ผลักดันให้เขาก้าวล่วงสู่ระดับเซียนทองสวรรค์ได้ภายในระยะเวลาเพียงครึ่งเดือน และเป็นสิ่งที่ทำให้เขาล่วงรู้ว่าศัตรูในวันนี้คือ 'เมฆา'


"เจ้ารู้หรือไม่ ไอระเหย" กิเลนขาวเอ่ยปาก สุ้มเสียงก้องกังวานลึกในลำคอ "ในถ้ำน้ำแข็งนั่น ข้าเฝ้าคิดถึงเจ้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน คิดคำนึงว่าจะจัดการกับก้อนเมฆก้อนหนึ่งเช่นไรดี"


มันกระทืบกีบเท้าหน้าลงบนแท่นหยกขาว


ตูม!


คลื่นความร้อนแห้งผากระเบิดพุ่งกระจายออกเป็นวงกว้าง กระแทกเข้าใส่เรือนร่างของหยุนจิ่นอย่างจัง ปลายผมสีม่วงของนางเริ่มแปรสภาพกลายเป็นไอระเหย ปลายนิ้วมือเริ่มเจือจางกลายเป็นหมอกควัน ขอบชุดรัดรูปสีม่วงหม่นบางเบาลงจนแทบจะโปร่งแสง


เรือนร่างที่บำเพ็ญเพียรมาจากเมฆา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความร้อนที่แห้งผากถึงขีดสุด... ย่อมต้องระเหยเหือดหาย


หยุนจิ่นร่นเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าว


กิเลนขาวกระทืบเท้าซ้ำอีกครา


นางถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าว เรือนร่างของนางยิ่งเลือนลางลงไปอีกส่วน


"ระเหยไปซะ!" เสวียนเจิ้งแผดเสียงคำราม "ระเหยไปให้หมดสิ้น! พันปีก่อนเจ้าดั้นด้นมาคุกเข่าอยู่หน้าประตูของฟ้าสูงถึงสามวันสามคืน ข้ายืนทอดมองและหัวเราะเยาะเจ้าอยู่บนบันได ข้ายังจำได้ดี เจ้าจำได้หรือไม่ ไอระเหยเช่นเจ้าย่อมไม่มีที่ไป ไม่มีที่ให้ยืนหยัด และไม่มีรากเหง้า!"


ทั่วทั้งลานประลองตกอยู่ในความเงียบงัน


บนหมู่เมฆาของนิกายตัวเทียน อู๋ซวงผุดลุกขึ้นยืนตระหง่าน กระบี่ซานเหอถูกชักออกจากฝักไปแล้วครึ่งคืบ


"นั่งลง พี่อู๋"


"แต่น้องหลิง นางกำลังจะ..."


"นั่งลง" หลิงเซียวย้ำคำ สุ้มเสียงราบเรียบ ทว่าฝ่ามือที่วางทาบอยู่บนเข่ากลับกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "นางเคยลั่นวาจาต่อข้าแล้ว ว่านางจะไม่แพ้"


ทางด้านขวาของเขา เยว่ซวงมิได้เอ่ยสิ่งใด ไร้ซึ่งประกายเพลิงบนปลายนิ้ว นัยน์ตาของนางเพียงจดจ้องไปยังแท่นหยกโดยไม่กะพริบตา


......


บนแท่นหยกขาว หยุนจิ่นหยุดฝีเท้าลง บัดนี้นางยืนอยู่ห่างจากขอบแท่นเพียงสองก้าว เรือนร่างของนางเจือจางจนสามารถมองทะลุผ่านไปเห็นทะเลเมฆเบื้องหลังได้อย่างชัดเจน


นางหลับตาลง


กระแสลมร้อนแห้งผากพัดโหมกระหน่ำผ่านร่างของนาง ลมมุ่งหน้าไปทางทิศใด ไอระเหยที่พลัดพรากจากร่างก็ลอยละล่องตามไปทางทิศนั้น


พันปีที่ผ่านมา นางได้แต่ล่องลอยไปตามสายลม ทว่าเมฆาสนธยามิได้ล่องลอยตามลม หลิงเซียวเคยกล่าวแก่นางบนหน้าผาทิศเหนือ... มันคือสีสันของผืนฟ้าในยามที่กำลังตัดสินใจ


หยุนจิ่นลืมตาขึ้น


ไอระเหยทุกเส้นสายที่หลุดลอยออกจากร่างนางพลันหยุดชะงัก ท่ามกลางกระแสลมร้อนแห้งที่พัดกรรโชกแรงจนผู้ชมแถวหน้าต้องเบือนหน้าหนี ไอสีม่วงนับพันเส้นกลับหยุดนิ่งค้างอยู่กลางอากาศรอบกายของนาง มิยอมล่องลอยไปตามกระแสลมอีกต่อไป


จากนั้นมันก็เริ่มควบแน่น


ไอระเหยแปรเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำ หยาดน้ำนับพันหยดลอยคว้างอยู่กลางอากาศเหนือแท่นประลอง สาดแสงสีม่วงอ่อนจางราวกับหยาดพิรุณในยามพลบค่ำ


แล้วสายฝนก็ร่วงหล่นลงมา


มันตกลงมาเพียงจุดเดียว... ลงบนเงาของกิเลนขาวที่ทอดตัวทาบทับอยู่บนพื้นหยก หยาดฝนสีม่วงซึมลึกทะลุลงไปในพื้นหยกใต้เงานั้น ทุกหยาดหยดที่ร่วงหล่นลงไปมิได้ระเหยเหือดกลับคืนมาอีก


แม้ไอร้อนแห้งของกิเลนจะแผ่ขยายไปถึงจุดนั้น ทว่าหยาดพิรุณที่ซึมซาบลงไปแล้วกลับไม่ลอยตัวสูงขึ้น มันฝังรากลึกลงไปในผืนปฐพี


ราก!


กิเลนขาวตระหนักถึงความผิดปกติ มันกระทืบกีบเท้าหน้าลงไปอีกครา ทว่ากีบเท้าที่กระแทกลงไปกลับลื่นไถล พื้นหยกใต้เงานั้นเปียกชุ่มจนกีบทองแดงไร้ซึ่งที่ยึดเหนี่ยว


หยุนจิ่นชักกระบี่ทั้งสองเล่มออกจากฝัก นางมิได้พุ่งทะยานเข้าหา เพียงยืนหยัดอยู่ ณ จุดเดิม ห่างจากขอบแท่นสองก้าว แล้วฟาดฟันกระบี่ทั้งสองเล่มลงมาพร้อมกันในคราเดียว


กระบี่คู่... 'สนธยาพันสาย'


ประกายแสงสีม่วงแตกฉานออกเป็นพันเส้นสาย ทว่าในครานี้ ไร้ซึ่งเส้นสายใดพุ่งทะยานไปตามกระแสลม ทุกเส้นสายพุ่งตรงดิ่งไปยังจุดศูนย์กลางเพียงจุดเดียว พันเส้นสาย... พันการตัดสินใจ ร่วงหล่นกระทบลงบนร่างของกิเลนขาวพร้อมเพรียงกัน ดั่ง-่าฝนทะลวงฟ้าที่กระหน่ำลงมา ณ จุดเดียว


ฉัวะ!


เปลวเพลิงร้อนแห้งบนเส้นขนสีเงินมอดดับวูบลงในพริบตา


กิเลนขาวแผดเสียงร้องคำรามยาวเหยียด เรือนร่างอันใหญ่โตโอฬารดั่งคชสารหดเล็กลง หวนคืนสู่สรีระของมนุษย์ ทรุดกายลงคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นหยกที่เปียกชุ่ม บริเวณหัวไหล่ขวาปรากฏบาดแผลฉกรรจ์ลากยาวพาดผ่านลงไปจรดสะโพก เรือนผมสีเงินยวงที่เคยพลิ้วไหวสลวยบัดนี้เปียกลู่แนบติดหน้าผาก


เขาเงยหน้าขึ้นมอง


ปลายกระบี่เล่มขวาของหยุนจิ่นจ่อห่างจากลำคอของเขาเพียงครึ่งนิ้ว ส่วนปลายกระบี่เล่มซ้ายกำลังเขี่ยเรือนผมสีเงินที่เปียกแนบหน้าผากของเขาขึ้นอย่างแผ่วเบา... เปิดเผยให้เห็นเขาเล็กๆ ที่เอนเอียงไปทางซ้ายต่อหน้าสายตาของผู้คนทั้งใต้หล้า


นางมิได้ฟันทำลายเขากิเลนนั่น... เพียงแต่เปิดเปลือยให้ทุกคนได้รับชม


"พันปีก่อน" หยุนจิ่นเอื้อนเอ่ย สุ้มเสียงราบเรียบ ทว่าดังกังวานพอให้ได้ยินไปทั่วทั้งลาน "เจ้ายืนหัวเราะเยาะข้าอยู่บนบันได ข้าจำได้ดี"


เสวียนเจิ้งขบกรามแน่น ไร้ซึ่งถ้อยคำตอบโต้


"แต่วันนี้ข้ายืนหยัด ส่วนเจ้า... คุกเข่า" นางกล่าวสืบต่อ เรือนร่างที่เคยเลือนลางหวนกลับมาชัดเจนกระจ่างตาทุกสัดส่วน ปลายเรือนผมกลับกลายเป็นสีม่วงเข้มลึกล้ำดั่งดอกอัญชัน "ข้ามีรากแล้ว"


นางพลิกข้อมือ ใช้ด้านแบนของใบกระบี่เล่มขวาตบกระแทกลงบนหัวไหล่ของเขาเพียงหนึ่งครา


เรือนร่างของศิษย์เอกแห่งนิกายฟ้าสูงลื่นไถลไปตามพื้นหยกที่เปียกชุ่มด้วยหยาดพิรุณ ไถลลื่นทะลุผ่านขอบแท่นประลอง ร่วงหล่นดิ่งลงสู่ห้วงทะเลเมฆาเบื้องล่าง


ลานเมฆาทั้งลานตกอยู่ในความเงียบงัน ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดเล็ดลอด ผู้ชมบนก้อนเมฆานับพันก้อนล้วนลืมเลือนที่จะหายใจ แม้แต่ฝูงวิหคเพลิงที่เกาะกลุ่มกันอยู่ยังเกาะนิ่งสนิทโดยมิกล้าขยับปีก


"ยกที่ห้า" สุ้มเสียงจากตำหนักไร้ขอบดังกังวานลงมา "นิกายตัวเทียน"


หยุนจิ่นเก็บกระบี่ทั้งสองเล่มหวนคืนสู่ฝัก


กริ๊ก


เสียงกระทบเบาๆ ดังขึ้นหนึ่งครา ปลายนิ้วมือที่กุมฝักกระบี่ยังคงโปร่งแสงอยู่ครึ่งข้อ ไอระเหยที่สูญเสียไปแล้วหาได้หวนกลับคืนมาจนครบถ้วน นางกำหมัดแน่น ซุกซ่อนมันไว้ภายใต้แขนเสื้อกว้าง ก่อนจะหันหน้ากลับมามองยังหมู่เมฆาของนิกายตัวเทียน... มองตรงดิ่งมายังหลิงเซียว


นางมิได้แย้มยิ้ม ทว่าไฝเม็ดเล็กใต้ตาขวาของนาง... ในครานี้ มิได้ขับเน้นให้ใบหน้านั้นดูประหนึ่งคนกำลังร่ำไห้อีกต่อไป


......


เสวียนเจิ้งลอยตัวกลับขึ้นมาจากห้วงทะเลเมฆา สภาพเรือนร่างเปียกปอนโชกโชนไปด้วยหยาดน้ำและหยาดโลหิต ทว่าเขามิได้ลอยกลับไปยังหมู่เมฆาของนิกายฟ้าสูง ชายหนุ่มลอยตัวขึ้นมาเกาะอยู่ตรงขอบแท่นหยก ฝ่ามือข้างหนึ่งยึดกุมขอบแท่นไว้แน่น นัยน์ตาสีอำพันที่บัดนี้แดงก่ำจับจ้องมองแผ่นหลังของหยุนจิ่นที่กำลังจะลอยกลับขึ้นสู่เมฆา


จากนั้นเขาจึงค่อยหันหน้าไปมองยังหมู่เมฆาของนิกายฟ้าสูง... ทอดสายตามองผู้เป็นอาจารย์ของตน


หัวเข่าข้างหนึ่งของเขาทรุดลงกระแทกกับขอบแท่นประลอง


ในชั่วอึดใจนั้นเอง... บนหมู่เมฆาของนิกายฟ้าสูง ร่มหยกเก้าชั้นที่เคยวางพาดอยู่บนหน้าตักของจวินเฉียนพลันกางออกด้วยตัวมันเอง ไร้ซึ่งผู้ใดทันสังเกตเห็นว่าฝ่ามือของจวินเฉียนขยับเขยื้อนตั้งแต่เมื่อใด


ร่มหยกนั้นกางออกทีละชั้น...


หนึ่ง... สอง... สาม... กระทั่งถึงเก้า


แต่ละชั้นที่กางออกได้แผ่ขยายเงาสีขาวสว่างให้กว้างไกลออกไปยิ่งกว่าชั้นก่อนหน้า... จวบจนกระทั่งเงาของมันครอบงำลงมาเหนือลานเมฆาทั้งลาน!

ตอนต่อไป
ตอนที่ 58 เงาที่ไม่กะพริบตา

นิยายแนะนำ

นิยายแนะนำ

ความคิดเห็น

COMMENT

ปักหมุด

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited( Kawebook.com )

Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )
ที่อยู่ : 20 หมู่ที่ 6 ตำบลพันท้ายนรสิงห์ อำเภอเมืองสมุทรสาคร จังหวัดสมุทรสาคร 74000
เวลาทำการ : 08 : 00 - 18 : 00 จันทร์ - เสาร์
e-mail : contact@kawebook.com

DMCA.com Protection Status

เริ่มต้นเผยแพร่ผลงาน

เริ่มต้นเป็นนักเขียนออนไลน์ เขียนเรื่องราวที่ประทับใจ สร้างเนื้อหาที่เป็นประโยชน์ และแบ่งปันประสบการ์ดีๆ กับผู้คนทั่วโลก kawebook.com เป็นโอกาส เป็นสื่อกลาง และยังเป็นอีกหนึ่งช่องทาง ในการสร้างรายได้ให้กับนักเขียนมืออาชีพ และนักเขียนมือสมัครเล่นจากทุกมุมโลก เพียงสมัครเป็นสมาชิกเว็บไซต์เพื่อเขียนหนังสือ การ์ตูน หรืออัพโหลดอนิเมชั่น ที่เป็นผลงานของท่าน และเผยแพร่ผลงานสู่สาธารณชน

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )

© สงวนลิขสิทธิ์ 2017 Glory Forever Public Company Limited ( Kawebook.com )

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา