เรื่อง Rebirth: ASTRA Online (NC18+)
ผม่าข้อความของ Serenade จบแล้วั่อยู่บนขอบเตียงต่ออีกพักใหญ่
จ้าวจื่อหังไ้ยินเสียงนี้ที่ไหนสักแห่ง ผมู้่าที่ไหน ให้องเรียนของะิา ตอนที่ผมหมุน้ืแซวเาต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง ให้องเช่าของผมเองตอนที่เามาืขวางปะูพร้อมสวี่หมั่น แะใคลิปของ Nini ที่ีคนดูหลายล้านั้
เสียงเดียวกันทั้งสามที่ แต่ไม่ีใเคยเห็นทั้งสามที่พร้อมกัน าคนที่อยู่ให้องเรียนเดียวกับผม แะคนที่ีเหตุผลจะอยากรู้ว่า Nameless คือใมากก่าใใเซิร์ฟ
ผมตอบ Serenade ไปั้ๆ ่าขอบคุณ ่านี้ีค่ามากก่าที่เธอิ แล้วุไปอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวที่ซื้อมาเื่า กับกางเกงสีกากีที่ยังีพับจากถุงอยู่เข่า ้าจ้าวจื่อหังจะหาให้เจอก่อนิ้เื ผมก็ีเวลาอีกสองัปา์ที่จะทำให้คนที่เาหาเจอไม่ใช่ยามจนๆ ที่เาจำไ้
คาบสถิติวันจันทร์บ่ายสองเรียนที่ห้องบรรยายใหญ่ชั้นสี่ของตึกคณะ าา์ประจำวิชากลับมาเองแล้วหลังจากไปประชุมวิชาาที่ปักกิ่งมาหนึ่งัปา์ เป็นู้ญิวัยห้าสิบก่าที่ใส่แว่นกรอบหนาสีน้ำตาล ูเร็วจนนักศึกษาแถวหลังจดไม่ั แะีนิสัยชอบเรียกชื่อคนที่ทำหน้าเบื่อขึ้นมาตอบำถาม
เิลู่ั่อยู่แถวหน้าเหมือนัปา์ี่แ้ ที่ั่ข้างเธอยังว่างอยู่ ผมั่ลงนั้น แะเธอก็หันมามองผมแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปจัดปากกาสามด้ามบนโต๊ะให้เรียงกันใหม่ทั้งที่มันเรียงกันอยู่แล้ว หูของเธอแดงขึ้นตั้งแต่ปลายจนถึงติ่ง
"ซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่มาเหรอ" เธอูโดยไม่หันมามอง "พับที่เข่ากางเกงยังไม่หายเนะ"
ผมก้มลงมองพับนั้นแล้วเธอ่าผมิ่าไม่ีใเห็น เธอบอก่าัหน้าห้องต้องเห็นทุกอย่าง แล้วหยิบแ่แปะลบยับขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าดินสอ ื่ให้ผมหนึ่งแ่ ผมเพิ่งู้่าของแบบนี้ีอยู่ใโ แะยิ่งไมู่้่าจะีคนพกมันไว้ใกระเป๋าดินสอ
าา์เริ่มเรื่องาทดสอบสมมติฐานตั้งแต่นาีแ ูเร็วจนผมต้องตั้งใจฟังิๆ เป็นั้แใรอบสองปี เาะชาติก่อนผมสอบตกวิชานี้หนึ่งั้ แะต้องลงเรียน้ำใปีสี่พร้อมกับาทำงานกิลด์ที่ทำให้ไม่ีเวลา่าหนังสือ
ผมไม่อยากให้มันเกิด้ำ ไม่ใช่เาะเกรด แต่เาะผมเพิ่งู้่าคนที่่าตัวเลขใตลาดของเกมไ้ดีก่าคนื่ ่ามันไ้เาะเข้าใจสิ่งที่าา์คนนี้กำลังูอยู่
เิอวี่ั่อยู่แถวหลังุ ข้างปะูทางออก เไ่ไ้แล้ว แต่ใฐานะผู้ช่วย เธอต้องั่ฟังทุกคาบเพื่องานให้าา์ ผมเห็นเธอตอนเดินเข้าห้อง เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์สีครีมกับแว่นกรอบบางที่ไม่ไ้ใส่ใัปา์แ ก้มหน้ากองะาบนโต๊ะเล็กข้างประตู แะไม่ไ้เงยหน้าขึ้นมามองผมเตลอดคาบ
แต่ตอนที่าา์ประกาศให้นักศึกษาจับุ่สามคนทำงานวิเคราะห์ู้จริงส่งปลายเทอม แล้วเดินออกจากห้องไปก่อน เิอวี่ก็ลุกขึ้นเดินลงมาตามทางเดินกลางห้อง หยุดที่โต๊ะแถวหน้าของผม
เธอวางกาแฟกระป๋องเย็นๆ ลงบนโต๊ะหนึ่งกระป๋อง ีะาโน้ตสีเหลืองแปะอยู่ข้างกระป๋อง เี้ลายมือัเ็เรียบร้อยแค่สองำ ่า้าั แล้วเดินกลับไปเ็กองะา ออกจากห้องไปโดยไม่ไู้ะไกับผมเแม้แต่ำเดียว
คนครึ่งห้องเห็นมัน แะคนที่เห็นก็หันไปกระซิบกัน
ซื่อเหวินที่ั่อยู่แถวที่สองเอนตัวมาข้างหลังผม ถามเสียงเบา่าพี่ผู้ช่วยที่ดุทีุ่ใคณะเพิ่งซื้อกาแฟให้คนที่เป็นยาม หรือ่าเาาฝา ผมเา่าาฝา แล้วเปิกาแฟกระป๋องนั้นดื่มไปครึ่งกระป๋อง เาะผมนอนแค่สี่ั่โ แะเาะผมไม่อยากให้ใเห็น่าผมเ็ะาโน้ตสีเหลืองแ่นั้นใส่กระเป๋าเสื้อ
เิลู่ไม่ไ้กระซิบกับใ เธอั่นิ่งอยู่ที่เิ มองกาแฟกระป๋องใมือผม แล้ว้าผม หูของเไ่แดงแล้ว แะน้ำเสียงที่เธอใช้ก็เป็นน้ำเสียงของัหน้าห้องที่กำลังจัดาปัญหา
เธอบอก่าเธอจะอยูุ่่เดียวกับผม เาะผมตอบำถามสองทางใัปา์แไ้ แะเาะผมเป็นคนเดียวให้องที่ยังไม่ีุ่ ซื่อเหวินยกมือขอเข้าุ่้ัที เิลู่ตอบรับโดยไม่หันไปมองเา แล้วจดชื่อเราสามคนลงใสมุดปกแข็งี้ำเิที่เธอใช้จดทุกอย่าง
"เรื่องู้ ฉันิ่าเอาู้ราคาใตลาดของเกมมาทำไ้ไ" ผมเ "ีคนซื้อขายุั ราคาขึ้นลงทุกั่โ เ็ไ้ฟี แะไม่ีุ่ไหนให้องิจะใช้แ่ๆ"
ซื่อเหวินหันขวับมามองผม้สายตาของคนที่เพิ่งเห็นเิลอยมา้า เาเ็ู้ราคานั้นุัอยู่แล้วใฐานะนักวิเคราะห์ของบริษัทร้านสัตว์เลี้ยงราชาัู แะเพิ่งู้่ามันใช้เป็นงานส่งาา์ไ้้ เิลู่ิ้ บอก่าเไ่เคยเล่นเกม แต่้าู้ีจริงแะวิเคราะห์ไ้จริง เไ่ีปัญหา แล้วจดมันลงใสมุดเป็นบรรทัดที่สอง
ตอนเ็ของออกจากห้อง เธอหันมามองผมอีกั้ คราวนี้มองที่ัผม
"ผมนายยาวจนปิดตาแล้ว" เธอู "ฉันมองไม่ออก่านายัหรือตื่นอยู่ าา์ก็คงมองไม่ออกเืั เาะฉะนั้นเาถึงไม่เคยเรียกนายตอบำถาม"
ผมยกมือขึ้นปัดผมที่ปรกหน้าผาก ัาจริง ผมััุ้ท้ายตอนต้นเืสิงหาคมที่ร้านลุงข้างตลาดสดหลังั ร้านที่ัผมให้ผมมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ราคาสิบห้า ไม่ะ ไม่ไดร์ แะลุงัผมทุกคนเป็นทรงเดียวกันหมดโดยไม่ถาม่าลูกค้าอยากไ้ทรงไหน
เิลู่เีชื่อร้านลงใะาแ่เล็ก ีออกจากสมุดี้ำเิ แล้วื่ให้ผม เป็นร้านทำผมที่ชั้นสามของห้างใกล้ทะเลสาบซีหู เธอบอก่ารูมเมทของเธอไปัที่นั่นทุกเื แะเธอเห็นผู้ชายที่ออกมาจากร้านนั้นแล้วดูเป็นคนละคนกับตอนเดินเข้าไปทุกคน
"ฉันไม่ไ้บอก่านายหน้าตาไม่ดีนะ" เีู หูกลับมาแดงอีกั้ "ฉันแค่บอก่า้าเราุ่เดียวกัน ฉันอยากรู้่าตอนนำเงานนายัหรือตื่น"
..........
ร้านทำผมที่ชั้นสามของห้างไม่ีป้ายตัวใหญ่ ีแค่ชื่อร้านเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษสีทองัเ็ๆ บนกระจกหน้าร้าน ข้างใีเก้าอี้หนังสีดำหกตัวหันหน้าเข้าหากระจกบานใหญ่ ีเพลงแจ๊สเปิคลอเบาๆ แะีกลิ่นแชมพูกลิ่นส้มลอยอยู่ทั้งร้าน ผมือยู่หน้าปะูนานจนพนักงานต้อนรับต้องเปิปะูออกมาถาม่าจะเข้าหรือไม่เข้า
ป้ายราคาที่แปะอยู่ข้างเคาน์เตอร์บอก่าัผมชายพร้อมะแะจัดทรงราคาสามร้อยแปดสิบแปด ผม่ามันแล้วนึกถึงร้านลุงข้างตลาด ราคา้าัผมที่ร้านลุงไ้ยี่สิบหกั้ หรือเท่ากับผมัผมแบบเิไปอีกสองปีกว่า แต่ผมก็พนักงานต้อนรับ่าวันนี้ผมไม่ีนัด ใว่างก็ไ้
คนที่ว่างคือู้ญิที่ืพิงเคาน์เตอร์ด้านใอยู่ เล่นมือถือ้มือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งถือแก้วชาไข่มุกที่ดูดจนเหลือแต่ไข่มุก เธอัเ็ ผมสั้นกุดย้อมสีเทาควันบุหรี่ ใส่ต่างหูห่วงเิสามห่วงที่หูข้างซ้าย แะสวมผ้ากันเปื้อนสีดำที่ผูกไว้หลวมๆ ทับเสื้อยืดัเ็สีขาวที่สั้นจนเห็นเอว
ข้อมือขวาีสักูปกรรไกรเล็กๆ ป้ายชื่อบนผ้ากันเปื้อนเี่าเสี่ยวถัง
เธอมองผมตั้งแต่ัจรดเท้าใเวลาไม่ถึงสองวินาที แล้ววางแก้วชาไข่มุกลง
"เสื้อผ้าใหม่เอี่ยม พับยังติดเข่าอยู่เ แต่ทรงผมนี่เหมือนเพิ่งปลดทหารมาสามเืแล้วไม่เคยเข้าร้านัผมอีกเนะ" เธอูรวดเดียวโดยไม่หายใจ "เพิ่งไ้เิก้อนแใช่ไ หรือเพิ่งโดนแฟนทิ้ง"
ผมเธอ่าทั้งสองอย่าง แต่ไม่ไ้เรียงตามนั้น
เธอัเราะออกมาเสียงดังจนพนักงานต้อนรับหันมามอง แล้วชี้ไปที่เก้าอี้ตัวใุ ให้ผมไปั่ เธอจะทำให้แฟนเก่าของผมเสียใจตั้งแต่ตอนะเ็
เธอเริ่มจากาะผม ซึ่งที่ร้านลุงข้างตลาดไม่ี ผมนอนหงายลงบนเก้าอี้ะที่เอนหลังลงไปจนพาดกับอ่างล้างั น้ำอุ่นไหลลงมาบนั แล้วนิ้วของเสี่ยวถังก็เริ่มนวดหนังศีรษะผมเป็นวงกลม้าๆ ้แรงที่ดีจนผมเกือบัไปทั้งที่เพิ่งดื่มกาแฟของเิอวี่ไปครึ่งกระป๋อง
ปัญหาคือเก้าอี้ะตัวนั้นเอน่ำ แะเธอัเ็ าจะเอื้อมมือมานวดถึงขมับผม เธอต้องโน้มตัวลงมาเหนือหน้าผม แะเสื้อยืดัเ็สีขาวของเธอก็กว้างก่าที่ผมิไว้
ผมัตาไว้ตลอด้ความพยายามของสุภาพบุรุษ แต่ความพยายามนั้นีีำั เาะทุกั้ที่เธอโน้มลงมานวดหลังหู ผมรู้สึกถึงความอุ่นนุ่มบางอย่างที่แตะลงมาบน้าาผมเบาๆ แล้วก็ถอยออกไป
"ลืมตาไ้นะ" เธอูขึ้นมาเฉยๆ ใขณะที่นิ้วยังนวดอยู่ "ฉันู้่าคุณัตาเาะกลัวมอง ลูกค้าผู้ชายทุกคนทำแบบนี้ แล้วก็แอบลืมตาตอนฉันหันไปเปิน้ำ"
ผมเธอ่าผมไม่ไ้แอบลืมตา เธอบอก่าก็ยังไม่ไ้หันไปเปิน้ำ แล้วหันไปเปิน้ำิๆ ผมไม่ไ้ลืมตา ซึ่งผมิ่าน่าภูมิใจก่าาฆ่าราชาหมาป่าข้ามระดับเสียอีก
เธอัผมผม้กรรไกรที่ขยับเร็วจนผมมองตามไม่ั ไม่ไ้ถาม่าผมอยากไ้ทรงไหนเสักำ ซึ่งนี้เธอกับลุงข้างตลาดไม่ต่างกัน แต่ที่ต่างคือเธอบอก่าทำไม
เธอบอก่าหน้าผมเป็นหน้าที่ีกรามชัด ้าากว้าง แะตาที่ดูเหนื่อยตลอดเวลาแม้แต่ตอนยิ้ม ผมยาวที่ปิด้าาทำให้ทั้งสามอย่างหายไปหมด เหลือแต่ความเหนื่อย เธอจะเอาผมด้านข้างออกให้สั้น เ็ด้านบนไว้ให้ยาวจะจัดขึ้นไ้ แล้วเปิ้าาออกมาั้
"คุณจะดูเหมือนคนที่ไม่ไ้นอนเาะทำงานใหญ่" เธอู "ไม่ใช่คนที่ไม่ไ้นอนเาะเฝ้าป้า"
ผมมองเธอผ่านกระจกแล้วถาม่ารู้ไ้ยังไง่าผมเฝ้าป้า เธอชี้กรรไกรไปที่ข้อมือซ้ายของผม ที่ีแดงเป็นวงจากนาฬิกาพลาสติกที่บริษัทแจกให้ยามทุกคนเพื่อใช้ตอกบัตรเดิน บอก่าพ่อของเธอเป็นยามที่ท่าเรือหนิงปัวมาสิบห้าปี ้ืเาีแบบนีุ้ั
ผมไม่ไู้ะไ แต่ผมรู้สึก่าสามร้อยแปดสิบแปดนั้นคุ้มค่าขึ้นมาอีกหน่อย
เธอใช้เวลาเกือบั่โ ั ไดร์ ใส่แว็กซ์ที่ีกลิ่นไม้ซีา์ แล้วจัดทรง้นิ้วจนผมด้านบนตั้งขึ้นเป็นลอนหลวมๆ เปิ้าาออกมาั้ เมื่อเธอหมุนเก้าอี้ให้ผมหันหน้าเข้าหากระจกเต็มๆ เป็นั้แ ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งใกระจกที่ผมจำไ้่าเป็นตัวเอง แต่จำไม่ไ้่าเคยเห็นเาเมื่อไร
ไม่ใช่ลู่เฉินอายุยี่สิบเอ็ดที่ใส่เสื้อยามซีดๆ แกะเมล็ดแตงโมใป้อม แะไม่ใช่ลู่เฉินอายุยี่สิบแปดที่ีแผลเป็นที่คิ้วซ้ายจากภารกิจใปีที่ห้า ือยู่ข้างหลังู้ญิที่ไม่หันมามองสักั้ มันเป็นคนี่า คนที่ผมไม่เคยีโอกาสไ้เป็นใชาติก่อน
เสี่ยวถังืกอดอกอยู่ข้างหลังผม มองผมผ่านกระจก้สีหน้าภูมิใจของคนที่เพิ่งทำงานชิ้นดีเ็ แล้วบอก่าแฟนเก่าของผมเสียใจแล้วแ่ๆ แต่คนที่จะเสียใจก่าคือพนักงานต้อนรับ เาะผมเดินเข้ามาตอนที่เธอว่างแต่เไ่ไ้แย่งลูกค้าคนนี้ไปเอง
พนักงานต้อนรับที่ือยู่หน้าเคาน์เตอร์หันหน้าหนี้ใบหน้าที่แดงขึ้นจนถึง ซึ่งผมิ่าเป็นำืยันที่ดีก่ากระจกบานไหนใร้าน
ตอนจ่ายเิ เสี่ยวถังื่มือถือของเธอมา้าผม หน้าจอเปิคิวอาร์โค้ดวีแชตไว้
"มาัอีกทีเืหน้า ้าไปร้านื่ ้าไปร้านลุงข้างตลาด" เธอู "ฉันอยากเห็น่าผลงานฉันอยู่ไ้นานแค่ไหน แะอยากรู้่าเิก้อนแของคุณมาจากไหน ยามที่ไหนกล้าจ่ายสามร้อยแปดสิบแปดค่าัผม พ่อฉันยังไม่เคยกล้า"
ผมสแกนคิวอาร์โค้ดนั้น แะเธอ่าเิก้อนแของผมมาจากาขายลูกหมาตัวหนึ่ง เธอ้าผมอยู่สามวินาทีเพื่อหา่าผมูเล่นืเป่า แล้วัเราะออกมาเสียงดังอีกั้ บอก่าลูกหมาตัวนั้นคงหน้าตาดีมาก
ผมไม่ไ้เธอ่ามันเป็นนก
ผมั่รถไฟใต้ดินสายหนึ่งกลับห้อง ตู้นั้นแน่นไป้คนเลิกงาน ผมืเกาะราวอยู่ใกล้ประตู แะระหว่างสามสถานีนั้น ผมสังเกตเห็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองเป็นั้แใชีวิตทั้งสองชาติ ู้ญิที่ั่อยู่ฝั่งข้ามเงยหน้าขึ้นจากมือถือมามองผมสองั้ ั้ที่สองเธอมองนานจนผมต้องหันไปมองป้ายสถานีแทน
นักศึกษาหญิงสองคนที่ือยู่ข้างปะูก็กระซิบกันแล้วัเราะคิกคัก โี่คนหนึ่งยังแอบชำเลืองมาทางผมไม่หยุด
ชาติก่อนผมขึ้นรถไฟใต้ดินสายนี้มาเป็นพันั้ แะไม่ีใมองผมนานเกินก่าเวลาที่ใช้ัสิน่าผมจะลุกให้ั่หรือไม่ ผมเพิ่งู้่าระหว่างผู้ชายที่ไม่ีใมองกับผู้ชายที่ีคนมอง บางทีอาจห่างกันแค่ผมที่ยาวปิดหน้าผาก กับเสื้อที่ยังีพับอยู่ที่เข่า
ผมส่งูปตัวเองที่ถ่ายใกระจกห้องน้ำของห้างให้ต้าจ้วงดูหนึ่งูป มันโทรวิดีโอกลับมาภายใสิบวินาที ะโเสียงดังจนผมต้องรีบลดเสียงลง ่าพี่ไปทำศัลยกรรมมาหรือ แล้วถาม่าร้านนี้ัให้หน้ากากัู้ไ้ไ เาะมันอยากหล่อขึ้นใเกม้า ผมมัน่าร้านนี้ัให้แต่คน มันบอก่าหมูก็เป็นคนไ้้าจ่ายเิ แล้ววางสายไปโดยไม่รอให้ผมเี
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??