เรื่อง สู่เทพ (Ascension to God)

【เล่มที่ 1 บทที่ 46: ประจัญบานค่ายคูผาชัน】

สายลมหนาวพัดกระโชกผ่านช่องแคบผาแดง หอบเอาละอองฝุ่นควันและกลิ่นดินปืนคละคลุ้งไปทั่วสมรภูมิหน้าค่ายคูผาชัน

รังสีอำมหิตสีดำทมิฬที่แผ่ออกจากร่างของพญาอสูรทมิฬ กาลจักร กดทับบรรยากาศจนหนักอึ้งประดุจมีหินผานับหมื่นชั่งทับทาบ

ใบมีดเหน็บยักษ์อสูรในมือของมันเปล่งแสงสีแดงเลือด ลวดลายยันต์กาลสูรเต้นระรัวส่งเสียงครางฮึ่มฮั่มดั่งเสียงวิญญาณกรีดร้อง

กรันต์ยืนปักหลักมั่นคง สองมือกุมดาบคู่เหล็กน้ำพี้ 'อาสาสยาม' ระดับอก ปลายดาบชี้ตรงไปยังจุดกึ่งกลางระหว่างคิ้วของจอมมาร

พลังปราณบริสุทธิ์จากนพลักษณ์ชีพจรทั้งเก้าสาย ไหลเวียนหล่อเลี้ยงกล้ามเนื้อและประสาทสัมผัสของเด็กหนุ่มจนตื่นตัวถึงขีดสุด

ประกายแสงสีทองนวลผ่องอำไพแผ่ซ่านออกจากผิวกาย ต้านทานแรงกดดันจากหมอกไอพิษและม่านความมืดได้อย่างหมดจด

"ไอ้เด็กเหลือขอ... คิดว่ามวยโบราณกระจอกๆ กับวิชากสิณชั้นต่ำ จะต้านทานพลังเก้าอเวจีของข้าได้รึ!"

กาลจักรคำรามลั่นด้วยโทสะ

เสียงคำรามของมันสั่นสะเทือนมวลอากาศจนเกิดคลื่นกระแทก ฝุ่นผงบนพื้นศิลาแลงปลิวว่อนกระจาย

ฟิ้ววว! พญาอสูรทมิฬขยับร่างวูบหนึ่ง ร่างมหึมาหายวับไปจากสายตา ทิ้งไว้เพียงเงาดำพร่ามัวและความเย็นเยียบยะเยือก

พริบตาเดียว มันพลันโผล่ขึ้นมาเหนือศีรษะของกรันต์ มีดเหน็บยักษ์ฟันผ่าลงมาด้วยท่า 'อสูรผ่าสุเมรุ' ดั่งอัสนีบาตฟาดฟัน

เปรี้ยงงง!

คลื่นพลังดาบสีดำฉีกอากาศเป็นแนวยาว เสียงหวีดหวิวเสียดแก้วหูรุนแรงจนโขดหินข้างเคียงแตกกระจายเป็นผุยผง

กรันต์ไม่ตื่นตระหนก เด็กหนุ่มบิดตัวเบี่ยงหลบด้วยเคล็ดมวยไชยา 'จระเข้ฟาดหาง' ถอยฉากออกด้านข้างอย่างนุ่มนวล

พร้อมกับยกดาบน้ำพี้เล่มซ้ายขึ้นรับในมุมเฉียง สลับดาบเล่มขวาปัดเบี่ยงวิถีมีดยักษ์ด้วยเคล็ด 'วารีไหลรินเบี่ยงทิศ'

เคร้งงง!

ประกายไฟสีส้มสว่างวาบตัดกับไอหมอกราตรี แรงกระแทกมหาศาลทำให้พื้นศิลาใต้เท้าของกรันต์ทรุดตัวลงไปเกือบครึ่งศอก

ทว่าด้วยการถ่ายเทพลังลงสู่ผืนดินผ่านกสิณปฐวี กระดูกและข้อต่อของกรันต์จึงไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

เด็กหนุ่มปรับลมหายใจเข้าลึก ผ่อนคลายกล้ามเนื้อเพื่อรับแรงสะท้อนกลับ แล้วแปรเปลี่ยนเป็นแรงขับเคลื่อนในการโจมตีสวน

"เพลงดาบดี! แต่แค่นี้ยังไม่พอจะรักษาชีวิตของมึง!"

กาลจักรตวาดพร้อมหมุนตัวตวัดหลังมีดกระแทกเข้าใส่สีข้างของเด็กหนุ่ม

กรันต์พับศอกขวาเข้าป้องกันด้วยท่า 'ศอกขวานถาก' ปะทะกับสันมีดเหล็กกล้า ปลุกเร้าปราณกสิณดินระเบิดพลังสะท้อนกลับ

ตึงงง! แรงสะท้อนทำให้ร่างยักษ์ของกาลจักรต้องผงะถอยหลังไปสองก้าว แววตาสีแดงก่ำของมันฉายแววประหลาดใจเป็นครั้งแรก

มันสัมผัสได้ถึงความหนาแน่นของลมปราณที่แข็งแกร่งดั่งหินผาและยืดหยุ่นดั่งสายน้ำ ซึ่งไม่น่าจะเป็นพลังของเด็กหนุ่มวัยสิบหกปี

"ทหารเงาทั้งหมด... บุกตะลุยขึ้นกำแพงค่าย! สับพวกมันให้เป็นชิ้นเนื้อ อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"

กาลจักรกู่ร้องสั่งการดังก้องช่องแคบผาแดง

เมื่อสิ้นเสียงบัญชาการ กองทหารเงาทมิฬกว่าสามร้อยนายที่เหลือ พลันส่งเสียงโห่ร้องกึกก้องกวัดแกว่งอาวุธบุกประจัญบาน

พวกมันแบกบันไดพาดไม้ไผ่หนามยาวหกวา วิ่งกรูเข้าหาแนวกำแพงคูเมืองผาชันประดุจคลื่นมดดำคลั่ง

บนหอสังเกตการณ์ ขุนศึกเสมาจับดาบมั่น ดวงตาคมกริบเปล่งประกายดั่งพญาอินทรี สั่งการด้วยน้ำเสียงดังกึกก้อง

"พลปืนใหญ่จ่ารงค์... ระดมยิงกระสุนลูกปรายสกัดกั้นแนวหน้า!"

"อย่าให้พวกมันตั้งบันไดพาดได้!"

พลปืนใหญ่จุดชนวนลั่นกระสุนสำริดพร้อมกันสองกระบอก เสียงระเบิดตูมตามดังกึกก้องสะท้านคุ้งน้ำ

ลูกปรายเหล็กน้ำพี้ฉีกกระชากแถวหน้าของข้าศึกจนล้มระเนระนาด ทว่าทหารเงาที่อยู่ด้านหลังยังคงเหยียบซากศพพวกพ้องดาหน้าเข้ามา

"พลเกาทัณฑ์ระดมยิงขัดตาทัพ!"

"พลคูเมืองเตรียมเทน้ำมันยางรักดำ... ป้องกันเชิงเทินเดี๋ยวนี้!"

ฟิ้ววว! ฟิ้ววว! ฟิ้ววว!

ลูกศรหัวเหล็กน้ำพี้นับร้อยดอก พุ่งทะยานออกจากคันธนูไม้มะค่าศึกของหน่วยพรานท่าเสา

ลูกศรแหวกม่านหมอกราตรีเข้าเสียบร่างทหารหน้าไม้ศัตรูที่กำลังแบกบันไดพาด เสียงร้องโหยหวนดังระงมเมื่อร่างล้มกลิ้งลงสู่คูเมือง

ทว่าทหารขวานยักษ์เกราะหนายังคงฝ่า-่ากระสุนลูกศรเข้ามาได้ พวกมันยกบันไดไม้ไผ่หนามพาดเข้ากับเชิงเทินไม้เต็งรัง

กึกกก!

ปลายหนามเหล็กของบันไดจิกแน่นเข้ากับขอบเชิงเทิน ทหารเงาทมิฬเริ่มปีนป่ายขึ้นมาอย่างรวดเร็วดั่งฝูงลิงป่า

"พลคานผลัก... ดันบันไดพาดออกไป!"

ลุงพรานพรหมตะโกนสั่งการ พรานหนุ่มแปดนายใช้คานไม้ไผ่ติดง่ามเหล็กค้ำยันโคนบันได

พวกเขารวมพลังดันบันไดพาดให้หงายหลัง ทหารเงาห้าคนที่กำลังปีนป่ายร่วงหล่นลงมาเสียบร่างกับขวากไม้ไผ่ก้นคูเมืองตายคาที่

ทว่าบันไดอีกหลายสิบเล่มยังคงถูกพาดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง การปีนป่ายประชิดเชิงเทินทวีความดุเดือดขึ้นทุกขณะ

"เทน้ำมันยางรักดำต้มเดือด!"

ผู้เฒ่าหาญตะโกนสั่งการ พรานฉกรรจ์สิบนายช่วยกันคว่ำกระทะสำริดขนาดใหญ่

ซู่ๆๆ!

น้ำมันยางรักดำผสมน้ำมันละหุ่งที่เดือดพล่าน ส่งกลิ่นฉุนกึก ราดรดลงไปตามแนวบันไดพาดอย่างไม่ขาดสาย

อ๊ากกก! ทหารเงาทมิฬที่กำลังปีนป่ายถูกน้ำมันเดือดลวกตามใบหน้าและลำตัว ยางรักดำซึมเข้าสู่ช่องว่างของชุดเกราะเหล็ก

ความร้อนระอุเผาไหม้ผิวหนังจนพุพองและไหม้เกรียม พวกมันกรีดร้องลั่นก่อนจะปล่อยมือร่วงหล่นลงสู่คูเมืองเบื้องล่าง

แต่ในจุดที่ประตูปีกกาไม้ไผ่หนา บันไดพาดอีกสี่เล่มถูกยึดไว้อย่างมั่นคง ทหารเกราะดำสิบนายกระโจนขึ้นมาบนเชิงเทินได้สำเร็จ

"หน่วยพรานไชยา... ปิดช่องว่าง! อย่าให้พวกมันตั้งแถวได้!"

บัวผันกู่ร้องพร้อมควงหอกเหล็กกล้าพุ่งทะยานเข้าขวาง

จ่าอินนำนักรบพรานไชยาแปดนาย ก้าวเข้าตั้งแถวสามเหลี่ยมหน้ากระดาน ปิดกั้นทางขึ้นบันไดอย่างรัดกุม

ทหารเงาฟันดาบโค้งเข้าใส่ลำคอของจ่าอินด้วยความดุดัน ทว่าจ่าอินยกท่อนแขนซ้ายขึ้นปัดเบี่ยงด้วยท่า 'กุมภัณฑ์พุ่งหอก'

ปลายดาบโค้งแฉลบผ่านไหล่ไปอย่างเฉียดฉิว จ่าอินก้าวสืบเท้าขวาเข้าประชิด สอดศอกขวาฟาดผ่าเข้าใต้คางด้วยท่า 'ศอกขวานถาก'

กร๊อบบบ!

กระดูกขากรรไกรของทหารเงาแตกสะบั้น เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปาก ร่างลอยละลิ่วตกลงจากเชิงเทิน

พรานไชยาอีกสองคนประสานการรบอย่างลงตัว คนหนึ่งใช้ท่า 'ทุ่มทับจับหัก' ล็อกข้อมือข้าศึกแล้วบิดกระดูกหักสะบั้น

ขณะที่อีกคนหนึ่งก้าวเข้าสอดศอกสั้นเข้าลิ้นปี่ แล้วหมุนตัวฟาดส้นเท้าด้วยท่า 'จระเข้ฟาดหาง' กระแทกยอดอกจนเกราะเหล็กแตกกระจาย

เมื่อทหารเงาถือโล่เหล็กดันเข้ามา พรานไชยาใช้ท่า 'ฤๅษีบดยา' ทิ้งน้ำหนักตัวกดศอกคู่ลงกลางกระหม่อมจนหมวกเหล็กยุบสลาย

นักรบไชยายังใช้ท่า 'กอดคอตีเข่า' ดึงคอข้าศึกโน้มลงมาแล้วกระทุ้งเข่าเข้ายอดอกอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง

นักรบไชยาใช้การเคลื่อนไหวสามเหลี่ยม ปิด ป้อง ปัด เปิด เคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งสายน้ำไหล สยบทหารเกราะดำบนเชิงเทินลงได้อย่างเด็ดขาด

ขณะเดียวกัน ที่บริเวณลานคูเมืองด้านขวา ทหารขวานยักษ์ยี่สิบนายพังรั้วขวากไม้ไผ่เข้ามาได้ และกำลังมุ่งหน้าสู่แนวหลัง

"หน่วยพรานโคราช... เข้าปะทะ! บดขยี้พวกมันให้แหลก!"

จ่าแดงคำรามก้อง นำนักรบพรานโคราชสิบนายวิ่งเข้าชาร์จ

นักรบโคราชยืนตั้งม้ากว้าง มั่นคงประดุจหินผา ไม่เกรงกลัวคมขวานยักษ์ที่ฟาดฟันลงมาแม้แต่น้อย

เมื่อทหารขวานยักษ์เงื้อขวานฟันผ่าลงมา จ่าแดงก้าวเฉียงสี่สิบห้าองศา หลบพ้นวิถีคมขวานได้อย่างเฉียดฉิว

เท้าหลังถีบส่งแรงจากพื้นดิน หมุนสะโพกเหวี่ยงหมัดโค้งขนาดใหญ่ด้วยท่า 'หมัดเหวี่ยงควาย' กระแทกเข้าใส่กรามของข้าศึกเต็มแรง

เปรี้ยงงง!

หมวกเหล็กรูปหัวกะโหลกบุบเบี้ยวจนบิดรูป กะโหลกศีรษะแตกละเอียด ร่างมหึมาของทหารขวานหมุนคว้างกลางอากาศก่อนฟุบล้ม

พรานโคราชอีกคนใช้สองมือคว้าด้ามขวานของศัตรู แล้วใช้ไหล่หนากระแทกเข้ายอดอกจนข้าศึกเสียหลัก

ตามด้วยการตวัดหมัดตรงทะลวงเข้าใส่หน้าอกด้วยท่า 'หมัดตรงโคราช' ทะลวงเกราะหนังแรดจนกระดูกซี่โครงยุบลงไปทั้งแถบ

นักรบโคราชใช้ท่อนแขนอันแข็งแกร่งบล็อกการโจมตี แล้วสวนกลับด้วยหมัดฮุกซ้ายเข้าชายโครงจนตับม้ามฉีกขาด

พวกเขายังตวัดเตะตัดขาพับด้วยความหนักหน่วง ข้าศึกล้มคว่ำลงไปก็ถูกเหยียบซ้ำจนสิ้นใจตายคาลานดิน

นักรบโคราชสองนายประสานหมัดคู่ ซัดเข้าใส่หน้าอกทหารขวานยักษ์พร้อมกันจนกระเด็นลอยข้ามคูน้ำไปไกล

พลังหมัดและพลังเตะอันหนักหน่วงของมวยโคราช สยบความเหี้ยมโหดของทหารขวานยักษ์จนแนวรบด้านขวาถูกตรึงไว้อย่างเหนียวแน่น

ทว่าบนสันผาทางทิศตะวันตก หมอผีมนต์ดำสามตนกำลังร่ายมนต์ควบคุมสัตว์อสูรใต้ดินตัวที่เหลืออยู่

พวกมันยืนอยู่บนโขดหินสูงชัน มีทหารหน้าไม้กลคอยคุ้มกันอย่างหนาแน่น ทำให้พลธนูบนกำแพงไม่สามารถยิงถึง

"หน่วยพรานลพบุรี... ตามข้ามา! สังหารหมอผีมนต์ดำ!"

จ่าสุขส่งสัญญาณมือ นำนักรบลพบุรีสิบนายแทรกซึมไปตามแนวผา

นักรบลพบุรีใช้ความว่องไวดั่งวานร ไต่ปีนผาหินสีแดงชันด้วยมือเปล่า เกาะเกี่ยวกิ่งไม้และซอกหินอย่างเงียบเชียบไร้เสียงฝีเท้า

พวกเขาลัดเลาะอ้อมไปด้านหลังของหมอผีมนต์ดำ โดยที่ทหารยามศัตรูไม่ทันรู้ตัวแม้แต่น้อย

ฟิ้ววว! จ่าสุขสะบัดข้อมือ มีดสั้นเหล็กน้ำพี้พุ่งแหวกอากาศปักเข้าที่ลำคอของหมอผีตนแรกจนมิดด้าม เลือดดำพุ่งกระฉูด

พรานลพบุรีอีกแปดนายโผนทะยานลงมาจากกิ่งไม้ดั่งพญาวานร ใช้ท่า 'หนุมานข้ามลงกา' กระโดดขึ้นขี่คอทหารหน้าไม้ศัตรู

สองมือบิดกระดูกคอข้าศึกดังกร๊อบในพริบตา แล้วใช้มีดสั้นปาดคอหมอผีตนที่สองจนล้มตึงลงสู่ก้นเหว

หมอผีตนที่สามพยายามจะคว้ากระดิ่งมนต์ดำขึ้นมาสั่น ทว่าพรานลพบุรีซัดมีดบินตัดข้อมือของมันจนขาดสะบั้น

พรานลพบุรียังใช้เชือกบ่วงบาศคล้องคอทหารหน้าไม้ศัตรู ดึงร่างเหวี่ยงกระแทกกับหน้าผาหินจนสิ้นใจ

ตามด้วยการใช้ท่า 'หนุมานถวายแหวน' อัปเปอร์คัตคู่กระแทกเข้าใต้คางจนกะโหลกแตก ละอองเวทมนตร์ดำบนยอดผาสลายตัวไปในทันที

นักรบลพบุรีทำลายกระดิ่งมนต์ดำและยึดจุดยุทธศาสตร์บนยอดผาตะวันตกไว้ได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด

การประสานงานอันยอดเยี่ยมของหน่วยพรานลพบุรี ทำให้การควบคุมสัตว์อสูรใต้พิภพของกองทัพเงาถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง

ขณะเดียวกัน บนทางเดินไม้เหนือเชิงเทิน หน่วยพรานท่าเสาระดมยิงธนูและเตะสกัดข้าศึกอย่างไม่หยุดยั้ง

จ่าพลายปล่อยเพลงเตะตวัดสองจังหวะ เตะตัดข้อมือทหารศัตรูจนดาบร่วง แล้วหมุนตัวเตะฟาดเข้าก้านคอจนสลบคาเชิงเทิน

พลธนูท่าเสายิงเกาทัณฑ์สลับจังหวะ ยิงลูกศรดอกเดียวทะลวงลำคอทหารเงาสองนายที่ยืนซ้อนแถวกันได้อย่างแม่นยำ

ขณะเดียวกัน ณ แนวประตูปีกกา การดวลเดือดระหว่างกรันต์และพญาอสูรทมิฬ กาลจักร ได้ทวีความรุนแรงถึงขีดสุด

กาลจักรควงมีดเหน็บยักษ์ฟันฟาดเป็นพายุหมุนทมิฬ ท่า 'เก้าอเวจีดับตะวัน' ปลดปล่อยรังสีสังหารสีดำนับร้อยสาย

คมมีดอสูรตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว รอยฟันเฉือนลึกลงไปในพื้นศิลาแลงจนเป็นร่องลึกนับสิบแนว

กรันต์เคลื่อนไหวร่างกายอย่างพลิ้วไหวดั่งสายลม ใช้เพลงดาบคู่อาทมาตประสานกสิณน้ำและกสิณลม ปัดป้องคมมีดอย่างแม่นยำ

ประกายดาบสีเขียวมรกตและสีครามสว่างวาบ ปะทะกับรังสีสีดำทมิฬดังเปรี้ยงปร้างประดุจฟ้าร้องในคืนเดือนมืด

เด็กหนุ่มจับจังหวะการหายใจของจอมมารได้อย่างชัดเจน ผ่านการเปิด 'โสตประสาทอาโลกะ' และการตรวจจับความสั่นสะเทือนของแผ่นดิน

เมื่อกาลจักรฟันมีดลงมาในจังหวะที่เก้า ซึ่งเป็นจังหวะที่รุนแรงที่สุดแต่เปิดช่องว่างด้านข้างลำตัว

กรันต์ไม่ถอยหลัง แต่กลับก้าวสืบเท้าพุ่งเข้าประชิดตัวด้วยท่า 'ขุนยักษ์จับลิง' สอดดาบเล่มขวาขัดตรึงด้ามมีดยักษ์ไว้

พร้อมกับหมุนตัวส่งพลังจากสะโพก กระแทกศอกซ้ายเข้าใส่ซี่โครงใต้รักแร้ของกาลจักรด้วยท่า 'ศอกปักศิลา' ผนึกปราณกสิณดินเต็มกำลัง!

เปรี้ยงงง!

เสียงกระแทกประดุจค้อนเหล็กฟาดลงบนทั่ง เกราะเกล็ดมังกรทมิฬของกาลจักรแตกร้าวเป็นลายใยแมงมุม

อั่กกก! กาลจักรกระอักเลือดดำออกมาคำโต ร่างมหึมาซวนเซถอยหลังไปสามก้าว แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด

"ไอ้เด็กสารเลว! มึงกล้าทำให้ข้าหลั่งเลือดรึ!"

กาลจักรคำรามลั่น สองตาเบิกกว้างด้วยไฟโทสะที่ลุกท่วมอก

มันยกมือซ้ายขึ้น กรีดเลือดดำของตนเองลงบนใบมีดเหน็บยักษ์ ปลุกเร้ามนต์ดำ 'อสูรกลืนโลหิต' จนใบมีดลุกเป็นเปลวเพลิงสีม่วงดำ

พลังอำมหิตของมันทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ ลมพายุหมุนสีดำเริ่มก่อตัวขึ้นรอบร่างของมันดั่งพายุทอร์นาโดมรณะ

คลื่นความร้อนและความเย็นสลับขั้วแผ่กระจายออกมา เผาไหม้เศษใบไม้และแช่แข็งก้อนหินรอบข้างในเวลาเดียวกัน

ทว่าในขณะนั้นเอง... แผ่นดินใต้สะพานไม้ข้ามลำน้ำแคว พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง!

ครืนนน... ครืนนน! อสูรไส้เดือนเพลิงตัวที่สองซึ่งบาดเจ็บและคุ้มคลั่ง กำลังขุดทะลวงใต้ดินมุ่งตรงไปยังตอม่อสะพานไม้

หากตอม่อสะพานพังทลาย ค่ายคูเมืองผาชันจะถูกตัดขาดจากเส้นทางลำเลียงเสบียงและกำลังหนุนจากฝั่งแม่น้ำแควในทันที

"กรันต์! อสูรใต้ดินกำลังจะทำลายตอม่อสะพานหลวง!" ปู่หมออินทร์ส่งเสียงเตือนผ่านคลื่นลมปราณดังก้องในโสตประสาท

กรันต์เหลือบสายตามองไปยังแนวสะพาน เด็กหนุ่มคำนวณสถานการณ์ในเสี้ยววินาทีด้วยสติปัญญาอันเฉียบแหลม

"ลุงพรหม! จุดชนวนกับดักดินประสิวใต้คูเมืองฝั่งสะพานเดี๋ยวนี้!"

ข้าจะล่อมันลงหลุมเอง!" กรันต์ตะโกนสั่งการกึกก้อง

เด็กหนุ่มใช้เคล็ดวิชา 'วาโยเหินเวหา' กระโดดถอยฉากออกจากกาลจักร พุ่งทะยานข้ามแนวกำแพงค่ายตรงไปยังหัวสะพานไม้

"คิดจะหนีรึ! ไม่มีทาง!" กาลจักรคำรามลั่นพร้อมทะยานร่างไล่ล่าตามหลังกรันต์มาติดๆ ดั่งเงาทมิฬกระหายเลือด

เมื่อกรันต์พุ่งมาถึงหัวสะพาน เด็กหนุ่มกระทืบเท้าขวาลงบนพื้นดินอย่างแรง ปลุกเร้ากสิณปฐวีส่งคลื่นสั่นสะเทือนลงใต้ดิน

ตึงงง! คลื่นแรงกระแทกกระตุ้นให้อสูรไส้เดือนเพลิงใต้ดินเข้าใจผิดว่ามีเหยื่อขนาดใหญ่อยู่เบื้องบน มันจึงพุ่งทะลวงขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

ตูมมม! พื้นดินบริเวณคูเมืองหน้าสะพานแตกระเบิดออก หัวมหึมาของอสูรไส้เดือนเพลิงพุ่งโผล่พ้นดินขึ้นมา อ้าปากกว้างหมายจะกลืนกินกรันต์

ทว่ากรันต์ลอยตัวอยู่กลางอากาศได้อย่างงดงาม เด็กหนุ่มตวัดดาบคู่ฟันสกัดฟันหยักของมันจนประกายไฟแตกกระจาย

"ลุงพรหม... จุดชนวน!" กรันต์ร้องสั่งลั่นกลางเวหา

ลุงพรานพรหมที่ซุ่มอยู่ริมตลิ่ง จุดคบเพลิงจ่อเข้ากับสายชนวนใต้น้ำมันดินที่วางฝังไว้ล่วงหน้าอย่างรวดเร็ว

ฟู่ๆๆ... บึ้มมม! บึ้มมม!

ดินประสิวภูเขาไฟและกระบอกดินปืนอาคมนับยี่สิบบริเวณคูเมืองระเบิดขึ้นพร้อมกันอย่างรุนแรง

แรงระเบิดฉีกกระชากพื้นดินให้ยุบตัวลงเป็นหลุมลึกขนาดมหึมา กลืนเอาร่างของอสูรไส้เดือนเพลิงให้ร่วงหล่นลงสู่ก้นบ่อโคลน

ปูนขาวผสมเกลือสินเธาว์และน้ำกรดธรรมชาติที่กักไว้ในคูเมือง ไหลทะลักเข้าท่วมร่างของอสูรใต้ดินจนเดือดพล่านเป็นฟองขาว

กรี๊ซซซ! อสูรไส้เดือนเพลิงดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด เกล็ดหินหลอมละลายลงอย่างรวดเร็วก่อนจะแน่นิ่งดับสูญไปในที่สุด

สะพานไม้ข้ามลำน้ำแควรอดพ้นจากการถูกทำลายได้อย่างหวุดหวิด ด้วยแผนการอันชาญฉลาดและการตัดสินใจที่แม่นยำของกรันต์

ทว่า กาลจักรที่ทะยานตามมาถึง ไม่ยอมปล่อยให้กรันต์ได้หยุดพักหายใจแม้แต่ชั่วขณะเดียว

"ตายซะเถอะมึง! เพลงมีดเก้าอเวจี... ทลายฟ้าดับดารา!" กาลจักรตวาดก้อง ฟันมีดเหน็บยักษ์ที่ลุกท่วมด้วยเปลวเพลิงสีม่วงดำลงมา

คลื่นรังสีสังหารขนาดยักษ์กว้างกว่าสามวา พุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่กรันต์ที่เพิ่งแตะพื้นดิน หมายจะผ่าร่างเด็กหนุ่มเป็นสองท่อน

ในวินาทีวิกฤตแห่งชีวิตและความตายนั้นเอง ณ หอสังเกตการณ์พยาบาล บัวแก้วจับจ้องภาพการต่อสู้อยู่ตลอดเวลา

หญิงสาวสังเกตเห็นประกายเงาสีเงินวูบวาบจากพุ่มไม้ริมตลิ่ง... นั่นคือนักฆ่าเงาสามคนที่กำลังเล็งลูกดอกพิษลมกรดใส่แผ่นหลังของกรันต์!

บัวแก้วไม่รอช้า หญิงสาวคว้าคันธนูไม้มะค่าเบาขึ้นมา พาด 'ลูกศรหวีดกังสดาล' ที่ลงอาคมส่งสัญญาณเตือนภัย

นิ้วเรียวบางเหนี่ยวสายธนูจนตึงเปรี๊ยะ พลางตั้งจิตอธิษฐานส่งกระแสจิตอันบริสุทธิ์ถึงชายหนุ่มผู้เป็นดั่งดวงใจ

ฟิ้ววว... หวีดดด!

ลูกศรส่งเสียงหวีดแหลมกังวานเสียดฟ้า พุ่งแหวกอากาศผ่านแนวรบไปยังทิศทางของนักฆ่าเงาอย่างแม่นยำ

เสียงหวีดกังสดาลอันคุ้นเคยและกลิ่นหอมบางเบาของดอกมะลิที่แฝงมากับสายลม ปลุกสติและสัญชาตญาณของกรันต์ให้ตื่นตัวในเสี้ยววินาที

เด็กหนุ่มรู้ทันทีว่ามีภัยซ่อนเร้นอยู่ด้านหลัง กรันต์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มหมุนตัวตวัดดาบน้ำพี้เล่มขวากลับหลังด้วยท่า 'พญาอินทรีสะบัดปีก'

เปร๊ง! เปร๊ง! เปร๊ง! คมดาบน้ำพี้ปัดลูกดอกอาบยาพิษทั้งสามดอกที่พุ่งเข้าใส่แผ่นหลัง ให้กระเด็นตกน้ำไปอย่างเฉียดฉิว

พร้อมกันนั้น ดาบน้ำพี้เล่มซ้ายในมือของกรันต์ ก็ยกขึ้นประสานปราณกสิณน้ำและกสิณไฟ เข้าปะทะกับคลื่นมีดยักษ์ของกาลจักร

ตูมมม! การปะทะกันของสองยอดพลัง ก่อให้เกิดคลื่นกระแทกพัดพาน้ำในลำน้ำแควแตกกระจายเป็นฟองคลื่นสูงหลายวา

กรันต์ถูกแรงกระแทกผลักให้ถอยหลังไปสี่ก้าว รอยเท้าจมลึกเข้าไปในดินริมตลิ่ง เลือดลมในอกพลุ่งพล่านจนต้องสูดหายใจลึก

เด็กหนุ่มมองไปยังหอพยาบาล เห็นร่างบางของบัวแก้วยืนส่งยิ้มให้ด้วยความห่วงใยและเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจ

รอยยิ้มและสายตาคู่นั้น เติมเต็มพลังใจและความมุ่งมั่นให้แก่กรันต์อย่างล้นพ้น ความเหนื่อยล้าพลันมลายหายไปสิ้น

ฝ่ายกาลจักร เมื่อเห็นว่าการลอบสังหารล้มเหลว และการโจมตีเต็มกำลังยังไม่อาจโค่นล้มเด็กหนุ่มวัยสิบหกปีผู้นี้ได้ มันก็เริ่มตระหนักถึงความแข็งแกร่งอันไร้ก้นบึ้งของศัตรู

สายตาของจอมมารกวาดมองไปยังสมรภูมิหน้าค่าย ทหารเงาทมิฬกว่าครึ่งถูกบดขยี้ล้มตายระเนระนาดด้วยฝีมือนักรบพรานทั้งสี่สายมวย

หอระดมยิงทั้งสามหลังพังทลายเป็นเถ้าถ่าน สัตว์อสูรใต้ดินถูกทำลายจนหมดสิ้น แผนการบุกยึดค่ายคูผาชันทางบกพ่ายแพ้อย่างยับเยิน

กาลจักรกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น มันถอยฉากออกไปยืนบนโขดหินริมแม่น้ำ แววตาสีเลือดเปล่งประกายอำมหิตและเจ้าเล่ห์

"เก่งมาก... ไอ้เด็กกรันต์! มึงปกป้องแนวกำแพงดินกับประตูปีกกาไว้ได้..."

"แต่มึงคิดรึว่าข้าจะมีแผนการแค่นี้!"

กาลจักรชูมีดเหน็บยักษ์ขึ้นฟ้า ปล่อยคลื่นควันดำเป็นสัญญาณไฟพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าราตรี

และในทันใดนั้นเอง... จากโค้งน้ำแควน้อยทางทิศใต้ เสียงกลองศึกและเสียงฝีพายเรือรบนับสิบลำ พลันดังกึกก้องแว่วมาตามสายน้ำ!

กองเรือรบเงาทมิฬกำลังเคลื่อนพลประชิดท่าน้ำผาชัน หมายจะเข้าตีขนาบหลังและเผาทำลายคลังเสบียงของหมู่บ้าน!

ศึกใหญ่ทางบกเพิ่งสงบลง ทว่ามหาสงครามทางน้ำกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในชั่วพริบตา!