เรื่อง สู่เทพ (Ascension to God)
【เล่มที่ 2 บทที่ 58: พิชิตคุ้มขุนเขาเงาจันทร์】
สายลมหนาวเหน็บยามดึกพัดหวีดหวิวเสียดแทงยอดเขาสูงชันเทือกเขาตะนาวศรี
ยอดเขาเงาจันทร์ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ดุจดั่งพญาอสูรศิลาที่ยืนทะมึนทอดเงาทะมึนทับผืนป่าแควน้อย
บนยอดาหินปูนอันสูงชัน คุ้มขุนเขาเงาจันทร์กำนันคงตั้งตระหง่านอยู่อย่างโอ่อ่าและน่าเกรงขาม
รั้วค่ายไม้ซุงท่อนใหญ่เหลาปลายแหลมสูงกว่าสองวา ขึงลวดหนามอาบยาพิษรอบบริเวณอย่างแน่นหนา
หอคอยสังเกตการณ์ทั้งสี่ทิศ มีคบเพลิงไฟสว่างไสว พร้อมด้วยพลธนูและพรานหน้าไม้ผลัดเปลี่ยนเวรยามเข้มงวด
ที่ลานหน้าคุ้ม ปากกระบอกปืนใหญ่สัมฤทธิ์โบราณสองกระบอกหันเล็งลงสู่เส้นทางเดินเกวียนด้านหน้า พร้อมจะพ่น-่ากระสุนสังหาร
ทว่า... ด้านหลังคุ้มใหญ่ คือหน้าาหินปูนดิ่งชันเก้าสิบองศาที่มีความสูงกว่าหนึ่งร้อยเมตร
หน้าานี้เรียบกริบดั่งถูกคมขวานสวรรค์จามผ่า ไม่มีแม้แต่ทางเดินลิง และเบื้องล่างคือหุบเหวลึกที่ปกคลุมด้วยไอหมอกหนาทึบ
พวกโจรจึงแทบไม่ได้วางเวรยามไว้ที่ด้านหลัง เพราะเชื่อมั่นว่าไม่มีมนุษย์ผู้ใดสามารถปีนป่ายขึ้นมาได้
ทว่าในความมืดมิดใต้ร่มเงาาหิน ร่างเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนแหงนหน้ามองดูยอดาด้วยแววตาคมกริบ
ัต์สวมผ้านุ่งทะมัดทะแมงสีดำ รัดเอวด้วยผ้าประเจียดแดงปู่ครูอินทร์ ในย่ามมีถุงยาผงดับไฟบัวแก้ว
"ความสูงหนึ่งร้อยเมตร... สำหรับข้าในยามนี้ มิใช่กำแพงที่ข้ามไม่ได้อีกต่อไป" ัต์พึมพำกับตนเอง
เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมลมปราณอสนีบาตเข้าสู่ปลายนิ้วมือและปลายนิ้วเท้าทั้งสองข้าง
กล้ามเนื้อและเส้นเอ็น [ระดับ 3: กายาพยัคฆ์เอ็นเหล็ก] บิดตัวกระชับแน่น ส่งผ่านพลังความยืดหยุ่นระดับสูงสุด
ฟุ่บบบ!
ัต์สปริงข้อเท้า กระโดดทะยานขึ้นสู่ชะง่อนหินก้อนแรกสูงกว่าสองวาอย่างแผ่วเบาไร้เสียง
ปลายนิ้วมือขวาเขาจิกลงบนรอยแยกชั้นหินปูน กร๊อบบ! ปลายนิ้วแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กเจาะฝังลงในเนื้อหินลึกเกือบข้อนิ้ว
เด็กหนุ่มใช้แรงดึงจากกล้ามเนื้อแขนและแผ่นหลัง ดึงร่างตนเองให้พุ่งทะยานขึ้นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ท่วงท่าการปีนป่ายเขาลื่นไหลและสง่างามดั่งพญาลิงลมผสมเสือดาวหินา
เท้าซ้ายแตะรอยแง่งหิน เท้าขวาส่งแรงถีบ สองมือไขว่คว้าหาจุดยึดเกาะด้วยสัญชาตญาณอันแม่นยำ
แม้ในยามที่ต้องเผชิญกับหน้าาเรียบชันไร้ที่เกาะ ัต์็ใช้พลังปราณอสนีบาตที่ปลายนิ้ว เจาะหินสร้างจุดเหยียบขึ้นมาเองในเสี้ยววินาที
ลมหายใจเขาสม่ำเสมอ ไร้าาเหน็ดเหนื่อยหรือหอบเหนื่อย แม้ความสูงจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนมองเห็นหมู่บ้านท่าาชันเหลือเพียงจุดแสงไฟเล็กๆ
แรงดึงดูดโลกพยายามจะฉุดกระชากร่างเด็กหนุ่มให้ร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้งหุบเหวเบื้องล่าง
ทว่าเส้นเอ็นในข้อนิ้วและข้อมือัต์ กลับยึดเกาะรอยแยกหินปูนไว้แน่นประดุจรากไทรโบราณ
ความยืดหยุ่นเส้นเอ็นที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยว่านพญายาไพลดำ ช่วยกระจายน้ำหนักตัวไปทั่วกล้ามเนื้อแผ่นหลัง
ทำให้เขาสามารถทรงตัวอยู่บนหน้าาดิ่งชันเก้าสิบองศาได้อย่างมั่นคง ไร้าาสั่นเทากล้ามเนื้อ
ลมภูเขาที่พัดกรรโชกแรงจากทิศประจิม นำพาเอาความเย็นยะเยือกมาปะทะผิวกายที่เปลือยเปล่า
ทว่าไออุ่นจากกระแสเลือดอสนีบาตที่ไหลเวียนอยู่ในกาย กลับเาผลาญความหนาวเหน็บให้มลายสิ้น
เด็กหนุ่มก้มลงมองดูเบื้องล่างเป็นครั้งคราว เห็นผืนป่าดงดิบแควน้อยทอดตัวยาวเหยียดดั่งพรมสีเขียวเข้ม
ลำน้ำแควน้อยคดเคี้ยวสะท้อนแสงจันทร์ดั่งพญานาคสีเงินที่กำลังเลื้อยผ่านหุบเขา
จิตใจัต์สงบนิ่งดั่งดวงประทีปที่ไร้ลมพัด ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวความหวาดกลัวต่อความสูง
เขาตระหนักดีว่า ทุกก้าวที่เขากำลังปีนป่ายขึ้นไป มิใช่เพื่อตนเอง ทว่าเพื่อความอยู่รอดชาวบ้านท่าาชัน
ความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่นี้ ได้กลายสภาพเป็นพลังผลักดันให้เขาก้าวข้ามขีดจำกัดทางกายภาพ
ที่ระดับความสูงแปดสิบเมตร เขาพบรอยรังนกนางแอ่นป่าและเถาวัลย์หินโบราณที่เกาะแน่นกับซอกา
ัต์ใช้เถาวัลย์นั้นเป็นจุดเหยียบส่งแรง ถีบตัวลอยขึ้นสู่อากาศสูงกว่าสองวาในจังหวะเดียว
สองมือคว้าจับชะง่อนาก้อนสุดท้ายได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะดึงตัวขึ้นสู่ขอบระเบียงคุ้มใหญ่
การปีนป่ายหน้าาชันหนึ่งร้อยเมตรที่ไม่มีใครเคยทำได้ บัดนี้ถูกพิชิตลงด้วยสองมือเปล่าเด็กหนุ่ม!
เพียงไม่ถึงครึ่งก้านธูป ร่างเด็กหนุ่ม็ทะยานพ้นขอบหน้าาด้านหลังคุ้มได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
ัต์ทิ้งตัวลงเกาะขอบระเบียงไม้สักทองด้านหลังเรือนใหญ่ สองตาจับจ้องสำรวจลานกว้างเบื้องล่างอย่างเงียบกริบ
เบื้องล่าง มีทหารยามสี่คนกำลังเดินตราอยู่รอบลานคลังเสบียง
เด็กหนุ่มกระโดดลงจากระเบียง ร่อนตัวลงสู่พื้นดินดั่งขนนกที่ไร้น้ำหนัก
ฟุ่บบบ! ฟุ่บบบ!
สองมือัต์พุ่งเข้าสับลงบนท้ายทอยทหารยามสองคนแรกอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด
ทั้งสองหมดสติทรุดฮวบลงในทันทีโดยไม่มีโอกาสได้ส่งเสียงร้องเตือนแม้แต่แอะเดียว
ทหารยามอีกสองคนหันมาเห็นเข้า ัต์จึงพุ่งเข้าประชิดตัว ใช้ฝ่ามือคู่ผลักกระแทกเข้าที่จุดศูนย์รวมประสาทหน้าอก
อั่กกก!
ทั้งคู่สลบเหมือดตามไปติดๆ ัต์ีลากร่างพวกมันไปซ่อนไว้หลังฟางแห้ง
จากนั้น เด็กหนุ่มตรงดิ่งไปยังแท่นปืนใหญ่สัมฤทธิ์โบราณสองกระบอกที่ตั้งอยู่หน้าปะูค่าย
เขาล้วงหยิบ 'ผงว่านดับไฟ' ผสมดินเหนียวเหนียวหนับบัวแก้ว ยัดอุดเข้าไปในรูชนวนปืนใหญ่ทั้งสองกระบอกอย่างแน่นหนา
ปืนใหญ่ที่น่าสะพรึงกลัว บัดนี้กลายเป็นเพียงท่อนเหล็กไร้ค่าที่ไม่สามารถจุดระเบิดได้อีกต่อไป
เป้าหมายต่อไปคือปะูค่ายไม้ซุงขนาดยักษ์ ที่ปิดล็อคด้วยไม้ท่อนซุงขนาดเท่าลำตัวคนยาวกว่าสามวา
ัต์ก้าวเข้าไปยืนใต้คานไม้ ย่อเข่าลงสอดแขนทั้งสองข้างเข้าโอบอุ้มท่อนซุงมหึมา
"ฮึบบบ!"
เด็กหนุ่มส่งเสียงคำรามในลำคอ ถ่ายเทพลังทำลายล้างห้าพันกิโลกรัมแรงเข้าสู่ท่อนแขนและกระดูกสันหลัง
แกร๊ก... โครมมม!
คานไม้ซุงที่ต้องใช้ชายฉกรรจ์สิบคนช่วยกันยก ถูกัต์ยกขึ้นสูงด้วยตัวคนเดียว ก่อนจะโยนทิ้งลงสู่พื้นดินดั่งท่อนไม้ไผ่!
เด็กหนุ่มออกแรงผลักบานปะูค่ายไม้ซุงขนาดใหญ่ให้เปิดอ้าออกจนสุด
เอี๊ยดดดด... ปังงง!
"เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!"
ทันทีที่ปะูเปิดออก เสียงโห่ร้องกู่ก้องเหล่าัพรานาชันและกำลังคุ้มกันเมืองหน้าด่าน็ดังกึกก้องกัมปนาท!
ปู่ครูอินทร์ นายพรานจอม และนายช่างมั่น นำกำลังักว่าห้าสิบนายถือคบเพลิงและอาวุธครบมือ พุ่งทะลักเข้าสู่ค่ายดั่งคลื่นยักษ์ซัดฝั่ง!
"บุกเข้าไป! จับตัวคนชั่วมาลงทัณฑ์ให้จงได้!" ปู่ครูอินทร์ประกาศก้องด้วยเสียงทรงอำนาจ
สมุนโจรและมือสังหารในค่ายต่างตื่นตระหนกตกใจ พากันิ่พล่านคว้าอาวุธขึ้นมาต่อสู้อย่างโกลาหล
เสียงดาบปะทะกัน 'เคร้ง! เคร้ง!' ประสานกับเสียงร้องโอดครวญดังกึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขา
พลปืนใหญ่พวกโจรพยายามจะจุดชนวนยิงปืนใหญ่ ทว่ารูชนวนที่ถูกอุดไว้กลับไม่ยอมติดไฟ สร้างความสับสนอลหม่านยิ่งขึ้น
เปลวไฟจากคบเพลิงนับสิบดวงสะท้อนเงาการต่อสู้อันดุเดือดไปทั่วทั้งลานหน้าคุ้มใหญ่
นายพรานจอมยิงธนูดอกแล้วดอกเล่าด้วยความแม่นยำ ปลิดชีพพวกมือสังหารที่พยายามจะิ่ขึ้นหอคอย
เสียงลูกธนูแหวกอากาศ 'ฟิ้ววว! ฉึกก!' ดังประสานไปกับเสียงร้องโหยหวนพวกโจร
นายช่างมั่นควงค้อนเหล็กตีทั่งขนาดใหญ่ ฟาดเข้าใส่โล่ไม้ศัตรูจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เหล่าัพรานาชันเคลื่อนพลเป็นรูปขบวนหน้ากระดาน ใช้หอกยาวแทงสกัดมิให้พวกโจรตั้งขบวนติด
บัวแก้วที่ตามหลังมาพร้อมหน่วยาา ขว้างกระบอกไม้ไผ่บรรจุ 'ผงพริกไทยเสกผสานว่านแสบร้อน' เข้าใส่กลุ่มมือสังหาร
ตูมมม! กลุ่มควันสีแดงฟุ้งกระจายไปทั่วทางเดิน
พวกโจรที่สูดดมควันเข้าไป ต่างพากันสำลักและแสบตาจนลืมตาไม่ขึ้น ทิ้งอาวุธลงนอนดิ้นพราดกับพื้น
กำลังท่าาชันจึงสามารถรุกคืบเข้ายึดพื้นที่ลานกว้างและลานเกวียนได้อย่างรวดเร็ว
ความสามัคคีและแผนการรบที่ปู่ครูอินทร์วางไว้ ทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
พวกโจรที่เคยเหี้ยมโหดและหยิ่งผยอง บัดนี้กลายเป็นเพียงฝูงหมาป่าที่แตกกระจายไร้ทิศทาง
เสียงร้องเรียกหากำนันคงดังระงมไปทั่วเรือนพัก ทว่าไม่มีใครรู้ว่าหัวหน้าใหญ่พวกมันอยู่ที่ใด
จนกระทั่งบานปะูเรือนใหญ่เปิดออก พร้อมกับแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมา
กลิ่นอายความตายและเพลิงมารสีม่วง ทำให้เหล่าัพรานาชันต้องชะงักฝีเท้าลงด้วยความระทึก
และสายตาทุกคู่็จับจ้องไปยังร่างยักษ์กำนันคงที่ก้าวออกมาด้วยรังสีสังหาร!
"เกิดอะไรขึ้นวะ?! ใครเปิดปะูให้พวกมันเ้าา?!" เสียงตวาดอันแหบห้าวและเปี่ยมด้วยโทสะดังก้องมาจากหน้าเรือนใหญ่
ปะูเรือนไม้สักทองเปิดางออก ปรากฏร่าง 'กำนันคง' ก้าวเดินออกมาด้วยท่าทางดุดันดั่งพญายักษ์
ร่างกายกำนันคงสวมทับด้วย 'ชุดเกราะศิลาทมิฬ' สีดำสนิทที่แผ่ไอหมอกสีม่วงชั่วร้ายออกมาตลอดเวลา
ในมือขวามันถือ 'ดาบประหารหัวสิงห์' เล่มมหึมา ใบดาบหนาเตอะและมีฟันหยักคล้ายฟันฉลาม
ดวงตามันแดงก่ำด้วยฤทธิ์โอสถมาร เส้นเลือดปูดโปนทั่วลำคอและท่อนแขนประดุจเถาวัลย์อสรพิษ
"ไอ้ัต์! มึงอีกแล้วรึ?! มึงทำลายเตาหลอมกูไม่พอ ยังกล้าบุกขึ้นมาเหยียบจมูกกูถึงบนยอดเขา!" กำนันคงคำรามลั่น
"กำนันคง... ยอมจำนนเสียเถิด คดีกบฏและค้าแร่เถื่อนเจ้า มีหลักฐานมัดแน่นหนาจนมิอาจปฏิเสธได้แล้ว" ัต์ก้าวออกมายืนประจันหน้า
เด็กหนุ่มมองดูกำนันคงด้วยสายตาอันสงบนิ่งและไร้ซึ่งความเคียดแค้น ทว่าเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวแห่งธรรมะ
"ยอมจำนนงั้นรึ?! ฮ่าๆๆๆ! กูคือเจ้าชีวิตแห่งลุ่มน้ำแควน้อย! ใครหน้าไหน็ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินกู!"
กำนันคงคำรามพลางยกขวดน้ำยาสีเลือดขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดขวด
กรรรรร!
ร่างกายกำนันคงพลันขยายใหญ่ขึ้น มัดกล้ามเนื้อบวมพองขึ้นเท่าตัว เกราะศิลาทมิฬส่งเสียงร้องหวีดหวิว รังสีสังหารแผ่กระจายออกมาจนพื้นหินแตกร้าว!
"ตายซะเถอะมึง! ดาบผ่าปฐพี!" กำนันคงเงื้อดาบประหารหัวสิงห์ขึ้นเหนือหัว ทิ้งน้ำหนักตัวพุ่งฟันแหวกอากาศเข้าใส่ัต์อย่างบ้าคลั่ง!
ฟิ้ววววววววววว!
คมดาบยักษ์ฟันลงมาด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล แรงลมปะทะฉีกกระชากพื้นดินให้แยกออกเป็นร่องลึก!
หากเป็นยอดฝีมือทั่วไป คงมิอาจต้านทานแรงฟันอันหนักหน่วงนี้ได้และต้องถูกผ่าร่างแยกเป็นสองซีก
ทว่าัต์กลับไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว!
เด็กหนุ่มใช้กระบวนท่า 'มณโฑนั่งแท่น' มวยไชยา ย่อตัวลงต่ำในพริบตา ปล่อยให้คมดาบยักษ์ฟันเฉียดผ่านศีรษะไปเพียงเสี้ยวคืบ
ตึงงงง!
ดาบประหารกำนันคงจามฟันลงบนพื้นหินแกรนิตจนหินแตกกระจายเป็นหลุมลึก คมดาบติดแน่นอยู่ในร่องหินชั่วขณะ
"จังหวะนี้แหละ!" ัต์เล็งเห็นช่องว่าง
เด็กหนุ่มสืบเท้าซ้ายเข้าประชิดลำตัวกำนันคง ยกศอกขวาขึ้นสูงในแนวระนาบ
เขาใช้กระบวนท่า 'ฤๅษีบดยา' พุ่งเข้าฟันศอกขวาเข้าใส่จุดอ่อนใต้รักแร้กำนันคง ซึ่งเป็นจุดรอยต่อเกราะศิลาทมิฬ!
เปรี๊ยะๆๆ! แสงสายฟ้าสีทองแล่นพล่านออกมาจากคมศอกัต์
ตูมมมมมมมม!
แรงกระแทกกว่าห้าพันกิโลกรัมแรง ระเบิดเข้าใส่จุดชีพจรสำคัญกำนันคงอย่างจัง!
เกราะศิลาทมิฬที่หนาเตอะ พลันแตกร้าวเป็นเสี่ยงๆ เศษเกราะเหล็กปลิวว่อนไปในอากาศ
"อ่อกกกกก!" กำนันคงเบิกตากว้าง เลือดสีดำพุ่งทะลักออกจากปาก ร่างยักษ์ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นดิน
ดาบประหารหัวสิงห์หลุดร่วงจากมือ ตกกระทบพื้นหินส่งเสียงดังกังวาน 'เคร้งงง!'
คมดาบประหารหัวสิงห์กำนันคงฟันแหวกอากาศ ก่อเกิดเป็นคลื่นลมกรรโชกแรงที่บาดผิวแก้มัต์
ทว่าัต์มิได้ตื่นตระหนก สายตาเขาจับจ้องการเคลื่อนไหวกล้ามเนื้อบั้นเอวและหัวไหล่คู่ต่อสู้
ตามหลักชีวกลศาสตร์แห่งมวยไชยา อาวุธหนักขนาดใหญ่ย่อมมีจุดบอดมหาศาลในจังหวะที่เหวี่ยงพ้นเป้าหมาย
เมื่อดาบยักษ์จามลงสู่พื้นดิน ัต์จึงสืบเท้าก้าวเฉียงสี่สิบห้าองศาเข้าสู่วงในทันที
นี่คือระยะประชิดที่ดาบยาวไม่สามารถฟันหรือฟาดฟันได้ มีเพียงศอกและเข่าเท่านั้นที่ครองความเป็นใหญ่!
เด็กหนุ่มหน่วงจุดศูนย์ถ่วงลงต่ำ ถ่ายแรงจากส้นเท้าซ้ายขึ้นสู่สะโพก บิดส่งแรงหมุนเข้าสู่ลำตัว
เขาเลือกที่จะไม่ใช้หมัดตรงกระแทกเข้าใส่แผ่นเกราะหนา ทว่าใช้ 'ศอกเฉียงงัด' ฟาดเข้าใส่รอยต่อข้อต่อใต้รักแร้
ซึ่งเป็นจุดที่เกราะเหล็กไม่มีการป้องกัน และเป็นศูนย์รวมเส้นประสาทควบคุมการเคลื่อนไหวแขนขวา
เปรี๊ยะๆๆ! ประกายสายฟ้าสีทองจากกระดูกศอกัต์แทรกซึมเข้าสู่กล้ามเนื้อกำนันคงดั่งเข็มพิษนับพันเล่ม
แรงกระแทกห้าพันกิโลกรัมแรง มิได้ทำลายเพียงแค่ภายนอก ทว่าส่งผ่านคลื่นสั่นสะเทือนเข้าไปเขย่าไขกระดูกด้านใน
ทำให้เส้นชีพจรมารที่กำนันคงใช้ควบคุมพลังโอสถ พลันปริแตกและย้อนกลับมาทำร้ายเจ้าร่าง
ัต์ควบคุมทิศทางแรงปะทะอย่างแม่นยำ มิให้กระทบกระเทือนถึงอวัยวะภายในส่วนที่อาจทำให้ถึงแก่ชีวิต
นี่คือความเหนือชั้นผู้บรรลุธรรมะในเชิงยุทธ์ ที่สามารถสยบศัตรูได้อย่างเด็ดขาดโดยไม่ก่อบาปเวร
เสียงแตกกระจายเกราะศิลาทมิฬ ดังก้องสะท้อนไปทั่วทั้งหุบเขาประดุจเสียงอสุนีบาตฟาดผ่าขุนเขา
และร่างยักษ์ทรชนผู้เหี้ยมโหด ็พังทลายลงแทบเท้าเด็กหนุ่มผู้ผดุงความยุติธรรม!
โอสถมารในกายกำนันคงถูกพลังปราณอสนีบาตบริสุทธิ์ชำระล้างจนสลายสิ้น ร่างกายที่เคยบวมพองค่อยๆ หดตัวกลับคืนสู่สภาพเดิม
กำนันคงนอนหอบหายใจรวยริน แววตาที่เคยดุร้ายบัดนี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความหวาดกลัวสุดขีด
"มะ... มึง... วิชาอะไรมึงกันแน่..." กำนันคงพึมพำด้วยเสียงแหบแห้ง
"นี่คือ 'มวยไทยโบราณ' ศาสตร์แห่งการปกป้องแผ่นดิน มิใช่ศาสตร์แห่งการเข่นฆ่าทำลายล้างดั่งวิชาชั่วช้าเจ้า" ัต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เมื่อเห็นผู้นำพ่ายแพ้อย่างหมดรูป สมุนโจรที่เหลือต่างพากันโยนอาวุธทิ้งลงพื้นและคุกเข่ายอมจำนนทั้งหมด
ศึกบนยอดเขาเงาจันทร์ สิ้นสุดลงด้วยชัยชนะอันเด็ดขาดกำลังท่าาชัน!
ปู่ครูอินทร์และนายพรานจอมีนำเชือกอาคมเข้ามัดตัวกำนันคงและพวกหัวหน้าโจรไว้อย่างแน่นหนา
ในเวลาเดียวกัน บัวแก้วและจันทร์เจ้า็เดินผ่านปะูค่ายเ้าาพร้อมเกวียนาา
หญิงสาวีเข้าไปรักษาาาบาดเจ็บเหล่าัพรานาชันอย่างรวดเร็ว
จันทร์เจ้าิ่ตรงเ้าาเอวัต์ไว้แน่น แหงนหน้ามองพี่ชายด้วยรอยยิ้มสดใส
"พี่ัต์ชนะแล้ว! ปราบยักษ์ใจร้ายได้แล้ว!" เด็กหญิงร้องด้วยความดีใจ
ัต์ยิ้มรับด้วยความอบอุ่น ลูบศีรษะเด็กหญิงอย่างอ่อนโยน ความเหนื่อยล้าทั้งหมดมลายหายไปสิ้น
บัวแก้วเดินเ้าายืนเคียงข้าง สบตากับัต์ด้วยความภาคภูมิใจและชื่นชมอย่างสุดซึ้ง
"พี่ัต์ทำสำเร็จแล้วนะเจ้าคะ... แผ่นดินท่าาชันและลุ่มน้ำแควน้อย ได้รับความสงบสุขกลับคืนมาแล้ว"
"ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะพวกเราทุกคนร่วมมือร่วมใจกัน... บัวแก้ว" ัต์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ัต์ ปู่ครูอินทร์ และนายช่างมั่น เดินนำกำลังเข้าไปค้นห้องลับใต้ถุนเรือนใหญ่กำนันคง
ปะูกลหินปูนถูกัต์ออกแรงผลักเพียงมือเดียว็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องโถงกว้างขวางใต้พิภพ
ภายในห้อง เต็มไปด้วยหีบไม้ลงอาคมนับร้อยใบ บรรจุแท่งศิลาทมิฬที่หลอมเสร็จสมบูรณ์แล้วกว่าห้าร้อยแท่ง
แท่งแร่สีดำขลับเปล่งรัศมีไอพิษสีม่วงจางๆ บนเนื้อแร่มีอักขระขอมโบราณสลักคำว่า 'กบฏสยาม' ไว้อย่างชัดเจน
นอกจากนี้ ยังมีหีบทองคำแท่ง เหรียญเงินรูปี และแก้วแหวนเงินทองที่ปล้นชิงมาจากขบวนเกวียนพ่อค้าอีกมหาศาล
ปู่ครูอินทร์หยิบสมุดบันทึกเล่มหนาปกหนังจระเข้ขึ้นมาเปิดดู พบว่าเป็นบัญชีส่วยลับที่ส่งส่วยให้แก่พระยาอรรถคดีทุกเดือน
"นี่คือหลักฐานชิ้นเอกที่จะกระชากหน้ากากเจ้าพระยาผู้ทรยศแผ่นดินในพระนครหลวง!" ปู่ครูอินทร์กล่าวด้วยความยินดี
"แร่ศิลาทมิฬทั้งหมดนี้ เราจะนำไปฝังทำลายในบ่อหินปูนศักดิ์สิทธิ์ มิให้ใครนำไปใช้ก่อความชั่วร้ายได้อีก"
นายช่างมั่นีจัดแจงนำพรานาชันช่วยกันขนย้ายหีบสมบัติและทองคำ เพื่อนำกลับไปคืนให้แก่ชาวบ้านผู้ยากไร้
เมื่อทั้งหมดก้าวเดินออกจากห้องใต้ดิน แสงตะวันสีทองอร่าม็สาดส่องพ้นขอบฟ้า ทาบทอยอดเขาเงาจันทร์จนสว่างไสว
บัวแก้วเดินถือขันน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์เ้าาประพรมชะโลมผืนดิน ขจัดกลิ่นอายควันพิษและไอเสนียดจัญไรจนสิ้นซาก
จันทร์เจ้ากระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข ดอกไม้ป่าบนยอดเขาพากันผลิบานส่งกลิ่นหอมต้อนรับวันใหม่
ัต์และบัวแก้วยืนเคียงข้างกันบนชะง่อนา ทอดสายตามองดูผืนแผ่นดินลุ่มน้ำแควน้อยที่สงบสุขร่มเย็น
มือทั้งสองกุมประสานกันเบาๆ ถ่ายทอดความผูกพันและสัญญาใจที่ลึกซึ้งเกินกว่าถ้อยคำใดจะเอื้อนเอ่ย
ก้าวต่อไปเด็กหนุ่มท่าาชัน คือการมุ่งหน้าสู่สังเวียนมวยหลวงแห่งพระนคร เพื่อพิทักษ์ราชบัลลังก์สยามให้รอดพ้นจากเงามืด!
เหล่าัพรานาชันต่างพากันส่งเสียงไชโยกึกก้องสะท้านยอดเขา ด้วยความภาคภูมิใจในชัยชนะอันยิ่งใหญ่
ธงผ้าสีขาวบริสุทธิ์ถูกชักขึ้นสู่ยอดเสาบนหอคอยคุ้มใหญ่ ประกาศการปลดปล่อยคุ้มขุนเขาเงาจันทร์ให้พ้นจากเงามาร
ปู่ครูอินทร์ก้าวเ้าายืนเคียงข้างสองหนุ่มสาว ชายชรายกมือขึ้นลูบศีรษะัต์และบัวแก้วด้วยความเมตตา
"ศึกในป่าแควน้อยสิ้นสุดลงแล้ว... ทว่ามหาศึกที่แท้จริงในพระนครหลวง กำลังรอคอยพวกเราอยู่เบื้องหน้า"
แสงอรุณแรกแห่งวันใหม่ เริ่มสาดส่องทาทาบยอดเขาเงาจันทร์ ขับไล่ความมืดมิดและเงามลทินจนหมดสิ้น
สายลมบริสุทธิ์พัดโบกชโลมผืนแผ่นดิน นำพาความหวังและศักดิ์ศรีกลับคืนสู่ชาวท่าาชันอย่างสง่างาม!
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??